Zondagen dienen om uit te slapen, dus we bleven lekker lang in bed liggen, om vervolgens op het gemak buiten op het terras te ontbijten met zelfgemaakte granola en fruitsla.

Na deze gezellige brunch maakten we een wandeling doorheen de bossen van Herentals en verder naar Kasteel Le Paige waar we de tentoonstelling Puur-Natuur van Roger Cools en Viv Decorte meepikten. De tentoongestelde werken waren naar mijn mening eerder middelmatig, maar hier en daar zat er wel een leuk werk tussen. En de mooie voorjaarsbloeiers in het park rondom het kasteel maakten het sowieso de moeite van een bezoek waard

En dankzij de NMBS raakten we zonder problemen terug in Leuven.

We aten samen een boterhammetje en vertrokken vervolgens naar het Kasteel de Merode in Westerlo waar we de rest van de familie troffen om ons te laten onderdompelen in de kerstmagie van het kasteel. We volgden een parcours door de verschillende versierde vertrekken van het kasteel waar ons allerlei personages wachtten die ons verschillende elementen (water, vuur, lucht, aarde) aanreikten om de boze sneeuwkoningin te verslaan die de kerstman bevroren had.

Het hele verhaal was mooi gedaan, maar duidelijk gericht op een iets jonger doelpubliek. Gelukkig zijn onze tieners beleefd genoeg om braaf te blijven luisteren en werd er geknuffeld en gezongen wanneer dat gevraagd werd. Alleen jammer dat het van te voren niet duidelijk was dat de doelgroep voor dit spektakel eerder kleuters en lagereschoolkinderen waren. Maar het kasteel zelf was zeker de moeite, al verdient het een grondige renovatie. En op het einde van de rondgang mochten we allemaal met de kerstman op de foto.

Terug naar het ouderlijke huis van mijn vriend voor het aperitief. Een glaasje champagne gaat er altijd in! En natuurlijk keken die tieners het meest van alles uit naar hun Secret Santa cadeautje. Terwijl ik al jaren hetzelfde vraag: een goodgift. Als hoofdgerecht hadden de ouders van mijn vriend een klassieke gevulde kalkoen met veenbessen, groenten en hertoginnenaardappelen voorzien. Altijd lekker!

Als dessert waren er taart en chocolaatjes en daarna speelden we spelletjes. Nu al die tieners probleemloos kunnen liegen, is chapeau duidelijk het favoriete spel geworden. En ze gooien tegenwoordig verdorie een poker in vijf beurten!

Zondagochtend bleven mijn vriend en ik lekker lang in bed liggen om vervolgens samen met zijn ouders het kalkoenoverschot van de vorige avond weg te werken. Mijn vriend en ik keerden na al deze culinaire uitspattingen huiswaarts met een hele hoop extra alcohol voor onze collectie.

En we hadden geluk: op een paar verdwaalde druppels na hielden we het de ganse fietstocht droog. Onderweg lasten we een korte pauze in om het brouwerijmuseum in Geel (het bakkerijmuseum op dezelfde site was gesloten) te bezoeken. Eerlijk, een museum kan je dit amper noemen, eerder een uit de hand gelopen verzameling. Maar de site zelf is wel bijzonder en bierliefhebbers zullen hier zeker aan hun trekken komen.

Na de fietstocht trokken we samen een flesje champagne open om te vieren dat we het droog gehouden hadden en trakteerden de ouders van mijn vriend ons op sushi

Een fijne zondag, ondanks het kwakkelweer.

Voor het feestje hadden de ouders van mijn vriend een heuse lasershooting gepland bij Laser Games Lichtaart. Ik had zelf nog nooit in mijn leven aan een lasershooting deelgenomen en als pacifist ben ik ook niet meteen een grote fan van dit soort spellen, maar goed, de nichtjes overtuigden mij om toch mee te doen.

Het eerste spel moest ik een zekere weerstand overwinnen en eindigde ik dan ook helemaal laatste. Het tweede spel besloot ik iets beter mijn best te doen en eindigde ik ergens in de middenmoot van de deelnemers. Dikke chapeau trouwens voor de ouders van mijn vriend, ik zie eerlijk gezegd niet veel zeventigers aan dit soort van activiteiten deelnemen!

Na de lasershooting kleedden we ons om bij de ouders van mijn vriend en trok ik mijn feestkledij aan. De ouders van mijn vriend hadden naar goede gewoonte enorm hun best gedaan om er een feestelijke avond van te maken. We startten met een glaasje champagne en hapjes (gelukkig niet te veel!), wisselden onze secret santa cadeautjes uit en klapten luid voor de tieners die hun nieuwjaarsbrief voorlazen. Tof dat de drie nichtjes die al in het middelbaar zitten toch nog de moeite deden om een brief voor te lezen.

We genoten aan de mooi versierde tafel en van de werkelijk uitstekende sushi en een lekker glaasje wijn. En het goeie gezelschap, uiteraard!

Aangezien mijn vriend en ik in Herentals bleven slapen, namen we afscheid van zijn broer en zus en hun gezinnen en bleven we gezellig nababbelen met de ouders van mijn vriend onder het genot van een glaasje whisky.

De volgende ochtend zorgde de mama van mijn vriend voor een gezond ontbijt met vers fruit en haalden we een frisse neus in de bossen van Herentals. Kwestie van ook in 2024 aan onze tienduizend stappen per dag te geraken!

Met de trein en de bluebike arriveerden mijn vriend en ik rond het middaguur bij zijn ouders, alwaar we samen boterhammetjes met allerlei kazen aten. Een kaasrijk weekend, dit. Na wat bijgebabbeld te hebben, vertrokken we op het gemak te voet naar de muziekschool. We maakten wat omweggetjes om te genieten van het mooie lenteweer en de vele voorjaarsbloeiers. Blij dat we nog een een streepje zon zagen, want deze maand laat ze het een beetje afweten.

We waren stipt op tijd in de muziekschool en namen plaats op een aantal stoelen die op een podium in een grote zaal stonden. In totaal waren er een veertigtal mensen aanwezig. Niet meteen een massaal grote opkomst. Al snel bleek dat dit helemaal geen optreden was van de afdeling Woord, maar wel van een vioolklas. Beginnende violisten zijn meestal niet echt om aan te horen, dus ik hield mijn hart al wat vast. Wat volgde was je reinste slapstick. Nog nooit een optreden gezien dat zo van begin tot einde geïmproviseerd was. De vioolleerkracht had helemaal geen volgorde afgesproken en vroeg gewoon aan de leerlingen wie wilde beginnen. Blijkbaar was niemand van de leerlingen bijzonder enthousiast om een stukje te spelen, want het kostte heel wat overredingskracht van de leerkracht om de leerlingen aan het spelen te krijgen. Ze moest zelfs trucjes boven halen zoals een nummer raden om er beweging in te krijgen.

De leerlingen zelf speelden (gelukkig) hun stukjes samen met de leerkracht, want echt talent zat er niet tussen en ik telde meer foute dan juiste noten. Nochtans had de leerkracht moeite gedaan om de leerlingen creatief uit de hoek te laten komen tijdens de voorstelling. Bij sommige muziekstukken hoorde een filmpje (helaas ontbraken duidelijke afspraken over wie het filmpje in gang moest steken), één jongedame (die eerst weigerde te spelen en zowaar in tranen uitbarstte) bracht een Japans volkslied en was uitgedost in een kimono, een andere leerling liet na een stuk of zes mislukte pogingen een confettibom ontploffen, nog een andere leerling bracht een Ierse folksong begeleid door een piano en een filmpje. Maar dé ster van de namiddag was de, overduidelijk apetrotse, zwarte vader die gans het optreden van zijn dochter (de volle vijf minuten) gehurkt filmde, waardoor hij aan alle aanwezigheden een prachtig zicht op zijn bouwvakkersdecolleté bood. Enfin, het was zo tenen krullend amateuristisch dat het grappig werd.

En oja, de tussenkomst van het nichtje van Dries bestond uit het voorlezen van een (slecht) gedicht van welgeteld vier regels. Vier regels die ze veel te stil afhaspelde en zonder ook maar één keer de blik op te slaan naar het publiek. Teleurstellend over de ganse lijn.

We konden dus niet anders dan die teleurstelling doorspoelen met de ouders van mijn vriend, zijn zus en schoonbroer en de twee nichtjes (de derde was naar de Chiro en zo ontsnapt aan het verschrikkelijkste optreden aller tijden) op het mooie terras van Bistro Le Paige. Mijn tweede terrasje dit weekend! Het was bijzonder aangenaam toeven op deze mooie locatie met een uitgebreid aanbod aan alcoholische en non-alcoholische dranken. Wanneer het zonnetje vanachter de wolken kwam piepen, werd het zelfs aangenaam warm. Alleen jammer dat de poten van onze stoelen wegzakten in het drassige gras (op het houten terras waren geen tafeltjes meer vrij).

Het was er zo leuk dat we, na het afscheid van de zus van mijn vriend en haar gezin, met ons vieren nog bleven zitten voor een volgend drankje. Toen de zon onder ging, begon het echter snel af te koelen. We rekenden af en keerden terug naar het huis van de ouders van mijn vriend voor een sprankelend Limburgs aperitief en heerlijke sushi. En zo eindigde onze zondag alsnog in schoonheid.

Omdat het weer onverwacht meeviel, startten we de feestelijkheden met een wandeling in de bossen van Herentals. We wisselden vakantieverhalen uit en bewonderden de kappelletjes die we onderweg tegen kwamen.

Na een frisse neus gehaald te hebben, kraakten we een flesje champagne om te klinken op een voorspoedig nieuwjaar. Naar goede gewoonte vormden de pakjes het hoogtepunt van de avond voor de vijf kinderen. En ja, ook dit jaar stond er opnieuw een goodgift op mijn verlanglijstje. Makkelijk voor de schenker en altijd fijn om iets te kunnen geven aan mensen die het minder goed hebben dan ik.

De feestmaaltijd bestond uit pastinaaksoep (waarvan ik geen foto heb, want echt fotogeniek is pastinaaksoep nu niet meteen) en huisgemaakt koninginnenhapje. Chapeau dat de ouders van mijn vriend het zagen zitten om voor dertien personen te koken. Ik zou al snel de hulp van een traiteur inroepen.

Onze bevallige sommelier van dienst:

Na de maaltijd speelden we de quiz die de ouders van mijn vriend hadden voorbereid. Echt beslist de saaiste quiz aller tijden en ik hoop van harte dat we volgend jaar gewoon chapeau spelen. Spijtig van al de moeite die in de voorbereiding van die quiz gekropen was, waardoor iedereen beleefd de blaadjes bleef invullen, in plaats van voor te stellen iets leukers te gaan doen. Gelukkig was de wijn lekker! Met dank aan de NMBS om onze bob te zijn.

Na de wandeling genoten we samen van een heerlijke sushischotel, vergezeld van een glaasje champagne, want alle redenen zijn goed om samen champagne te drinken!

Op de terugweg naar Leuven begon het te dooien, dus mijn vriend reed extra voorzichtig. Gelukkig waren de wegen goed gestrooid en raakten we zonder problemen terug in Leuven.

Een blik op de diversiteit van de voetschrapers die we onderweg tegen kwamen:

Onze wandeling bleek ook perfect getimed: nadat we onze laatste voetschraper gevonden hadden en terug bij de wagen waren aangekomen, konden we rechtstreeks doorrijden naar Kazuki sushi om onze bestelling op te halen, die netjes op tijd voor ons klaar stond.

De avond was nog zalig zonnig. Ideaal om buiten te genieten van een lekkere portie sushi, vergezeld van een flesje champagne (of twee).

De ouders van mijn vriend doen altijd hun best om een activiteit te verzinnen waar iedereen zich in kan vinden. Ditmaal stond er een fotozoektocht in het centrum van Herentals op het programma. De wandeling startte en eindigde bij de Sint-Waldetrudiskerk. Bedoeling van de zoektocht was de foto’s te rangschikken in de volgorde dat wij ze tegen kwamen op de wandeling en dat bleek nog een heuse uitdaging te zijn.

Gelukkig had één van de nichtjes van mijn vriend arendsogen. Denk dat die ongeveer de helft van alle foto’s heeft gevonden. Maar ikzelf kon ook mijn steentje bijdragen: naar het einde van de wandeling toe vond ik het kleine kraantje waarnaar we al gans de tijd op zoek waren. We waren ondertussen al tientallen gelijkaardige kraantjes tegen gekomen, maar nooit het juiste. Het kraantje stond een beetje verstopt achter een fiets, maar ik spotte het toch!

Tot ons groot verdriet was er één symbool dat we niet vonden. En dus konden we ook niet meedingen voor de prijsvraag. Een beetje teleurgesteld, stapten we  de auto in, die we geparkeerd hadden aan de kerk, om terug te keren naar het huis van de ouders van mijn vriend. De zus van mijn vriend had net haar voet op het gaspedaal gezet toen ze uitriep: “Daar is het symbool dat we zochten!” En idd, daar prijkte het op de muur van de kerk. Ik sprong snel de auto uit om een fotootje te maken (anders zouden de inzittenden van de tweede auto ons beslist niet geloven.

Van al dat gewandel krijgt een mens honger. En een lekkere portie balletjes met krieken gaat er altijd wel in! Al vond ik de kazen die de ouders van mijn vriend voorzien hadden (niet op de foto) ook niet te versmaden!

Bij aankomst bij de ouders van mijn vriend bleek dat ik mijn favoriete oorbellen van Fleurfatale tijdens de rit met de blue-bike was kwijtgespeeld. We delen nog een poging om mijn oorbel terug te vinden in en rond het huis, in de hoop dat ik ze was kwijtgespeeld toen ik mijn jas uitdeed, maar nergens te vinden. Na mijn favoriete mondmasker, verlies ik op korte tijd nu ook mijn favoriete oorbellen. Meteen een domper op ons bezoekje.

Gelukkig was er een lekkere fles rosé champagne om me te troosten! We maakten er verder een gezellige avond van met Chinees afhaaleten (was lang geleden en het smaakte!) en een flesje wijn. Al leek de rijsttafel voor vier personen eerder voor acht bedoeld te zijn. Daar gaan de ouders van mijn vriend de komende dagen nog goed van kunnen eten…

Ster van de namiddag: het hondje van de zus van mijn vriend, tijdelijk op logies, want de zus is met haar gezin op skivakantie.