Beste cameo: Henry Cavill

Beste grap: het feit dat Elektra niet echt wakker lag van de dood van Daredevil

En zo gingen we met ons zessen aan de slag om het mysterie van de op een filmset verdwenen actrice op te lossen. Ik moet zeggen dat dit één van de betere escape rooms is die ik al gedaan heb. De raadsels werden afgewisseld met doe-proeven waardoor er een zeer evenwichtig spel ontstond, waaraan iedereen van onze groep een steentje kon bijdragen. Echt een plezier om te zien hoe de jongens genoten. En ja, we slaagden erin te ontsnappen, al was de overwinning bitterzoet (om te weten waarom, moet je deze escape room zelf uitspelen).

Na succesvol uit de escape room ontsnapt te zijn, wandelden we naar ons appartement voor een aperitiefje en een gezellige sushimaaltijd. Een topnamiddag/avond!

Na de inleidende speech van de minister presenteerde media-analist Johanna Koljonen de hoogtepunten uit het tiende Nostradamus rapport ‘Everything Changing All At Once’. Een zeer boeiende uiteenzetting, gebracht op zo’n manier dat het mij geen moeite kostte om mijn aandacht erbij te houden. Heel knap, want de toelichting nam in totaal bijna anderhalf uur in beslag. Johanna Koljonen heeft er alvast een fan bij.

Het daaropvolgende panelgesprek vond ik zelf wat minder, maar gelukkig maakte de afsluitende champagnereceptie door Piper-Heidsieck veel goed. Al was het hapjesaanbod alweer bijzonder karig. De royaal geschonken champagne was alvast een goeie opwarmer voor het komende champagneweekend met onze vrienden. Spijtig genoeg moest ik omwille van het geplande vroege vertrek naar de champagnestreek zaterdagochtend verstek laten gaan voor de aansluitende avant-première van de film Here van regisseur Bas Devos. (Afgaand op de berichten van mijn collega’s niet zo’n ramp, niemand was enthousiast over deze film en blijkbaar is één van mijn medewerkers zelfs in slaap gevallen.)

Ook spijtig: doordat ik superdringend naar het toilet moest en ik de deur van het dichtstbijzijnde toilet niet open kreeg, bleef in de haast door de hoge nood mijn pas gekochte gloednieuwe regenjas achter op de trein. Ik vulde ondertussen het formulier Verloren voorwerpen van de NMBS in, maar ik heb er geen goed oog op dat mijn jas terug gevonden zal worden. In al die jaren nog nooit een positieve uitkomst gekregen na een melding van mijn kant. Laat ons hopen dat de jas terecht komt bij iemand die hem kan gebruiken.

Zo gezegd, zo gedaan. Met onze in Barcelona gekochte tickets begaven mijn jonge vriendin en ik ons zaterdagochtend naar de Kinepolis. Het publiek in zaal 1 was jong en vrouwelijk, maar opvallend divers. Meisjes met hoofddoeken, naast zwarte meisjes met dreadlocks, naast blanke en Aziatische meisjes en allemaal om ter luidst gillen wanneer hun favoriete lid van de grootste boysband ter wereld op het grote scherm verscheen. Mooi om te zien. De mannen in het publiek daarentegen waren op één hand te tellen. Enfin, met drie vingers kwamen wij alleszins toe.

Mijn jonge vriendin en ik zaten op de tweede rij. De ganse rij voor ons was leeg, dus we hadden een uitstekend zicht op het grote scherm. En amai, wat een belevenis. Mijn trommelvliezen moeten nog een beetje bekomen van al dat gegil, maar nog nooit in mijn leven zoveel ambiance meegemaakt in een cinemazaal. De fans in de zaal zongen alle nummers luidkeels mee, zorgden voor speciale lichteffecten met hun lightsticks en smartphones en klapten enthousiast bij elk nummer van hun idolen. De laatste nummers ontstond er zelfs een heuse dance party vlak voor het grote scherm. Echt, je kon niet anders dan enthousiast meeklappen.

Het concert zelf was trouwens fenomenaal. Indrukwekkende choreografieën, schitterende kostuums, leuke tussenfilmpjes tijdens de kostuumwissels en de knappe jongens van BTS zongen echt heel goed. En dat terwijl op een gegeven moment in Seoul de regen met bakken uit de hemel viel. Ik benijdde de fans in Seoul die in open lucht het concert bijwoonden niet… Een waar totaalspektakel waarvan mijn vriendin en ik voor 25 euro konden meegenieten vanuit het comfort van een cinemazetel.

Een kleine impressie, maar eerlijk, you had to be there…

Na het concert trokken mijn jonge vrienden en ik naar restaurant Kintsugi, waar mijn vriend en haar mama ons vervoegden om samen te genieten van een lekker sushiboot. Niet Koreaans, wel lekker!

En jawel, ik kon me helemaal vinden in de keuze van de Oscarjuryleden. Wat een fenomenale film! De contrasten in de Koreaanse samenleving (die wij zelf konden vaststellen tijdens onze reis daar) werden zeer treffend weergegeven. En wat voor mij de film des te krachtiger maakte, was het feit dat er geen klassieke tweedeling is tussen goed op slecht. Want waar je ergens wel kon sympathiseren met de arme familie, de daden die ze stellen in deze film zijn duidelijk amoreel. En jawel, de rijke familie is blind voor de ellende van de lagere klassen, maar in sé zijn het geen slechte mensen, integendeel, de rijke familie is behoorlijk sympathiek en verdient eigenlijk het onheil niet dat hen overspoelt.

Hét cruciale moment was voor mij (spoiler!) de ontdekking van de man van de vorige huishoudster in de kelder. In plaats van dat de beide arme gezinnen samenwerken om het beste van de situatie te maken, ontstaat een bittere strijd die tot de finale ondergang van alle betrokkenen leidt.

Alleszins een film die nog even zal blijven nazinderen. Maar oordeel vooral zelf.

En jawel, de film is doorspekt met grappige momenten, maar, wat mij betreft, alles behalve een komedie. De driehoeksverhouding tussen de drie vrouwen is prachtig in beeld gebracht en de regisseur slaagt er heel knap in je beurtelings sympathie en afgrijzen te doen voelen voor elk van de drie personages. En uiteindelijk is er, zoals in het echte leven, van een happy end geen sprake. De beeldvoering van de film is adembenemend. Veel scènes zijn gefilmd met een breedhoeklens, wat een heel bijzonder effect geeft, omdat de vervorming van de lens zo prominent in beeld komt. De kostuums zijn schitterend en bepaalde scènes (de dansscène, de nar die met appelsienen bekogeld wordt) zijn inderdaad hilarisch, maar het zijn vooral de drie hoofdrolspelers die de aandacht naar zich toe zuigen. Vooral Olivia Colman als de tragische Queen Anne is schitterend.

Een aanrader, maar verwacht niet de cinema vrolijk buiten te stappen.

PS: Bij het drankje na de film vertelde mijn vriendin me dat ze zich als holebi niet altijd veilig voelt in Leuven. Wat mijn beeld van het progressieve en tolerante Leuven toch wel een deuk gaf. Nooit begrepen waarom mensen per sé willen bemoeien met de seksuele voorkeuren van anderen. Jammer.

Beste Kinepolis, als trouwe bioscoopbezoeker, wens ik u toch enkele tips mee te geven. Waarom niet rechtstreeks communiceren met uw klanten? Ja, ik heb uw enquète ontvangen en ja, ik heb die zelfs ingevuld, want, laat dit duidelijk zijn, het feit dat zoveel mensen lid worden van die Facebook-groep is gewoon een teken aan de wand dat er tussen uw klanten redelijk wat ontevreden mensen zitten, ik hoop dan ook dat jullie effectief iets met de resultaten van deze enquète zullen doen. Begin al gewoon met het afschaffen van álle ergerlijke pauzes, óók voor lange films. 

Kinepolis beweert bovendien dat ze geen handling fee meer aanrekenen bij het online tickets bestellen. Ok, laten we eens online een ticket bestellen (als het je lukt, want Kinepolis heeft al jaren een barslechte site, maar daar is men zich bij Kinepolis blijkbaar van bewust, wat een opluchting). Bij elk ticket (élk ticket) dat via gewone elektronische betaalmiddelen betaald wordt, wordt 0,35 euro extra aangerekend, bovenop de prijs van 7,50 euro (als basisprijs hanteer ik de prijs voor één bioscoopcheque, deze prijs verschilt van de 8 euro die je tegenwoordig aan de kassa betaalt). Het klopt dat deze fee niet aangerekend wordt als je bij het online bestellen, gebruik maakt van een 100-dagenkaart of een bioscoopcheque. Het is begrijpelijk dat Kinepolis de aankoop van 100-dagenkaarten en bioscoopscheques stimuleert, want het geld van zo’n 100-dagenkaart of bioscoopcheque wordt op volledig voorhand betaald. Oja, de term handling fee is inderdaad van hun site verdwenen. Bij de afrekening verschijnt gewoon droogjes 7,50 + 0,35 euro. Wat die 0,35 euro juist is, daar hebben we het raden naar. Bij het gewone tarievenoverzicht wordt die uitsplitsing  niet gemaakt en staat er 7,85 euro als kostprijs voor een normaal online ticket.

Conclusie: aan de kassa betaal je tegenwoordig 15 cent meer dan als je een ticket online of via ATM betaalt. Kinepolis heeft namelijk de prijzen aan de kassa opgetrokken, omdat iemand ingezien heeft dat het nogal schandalig was mensen die online bestellen méér aan te rekenen (personeelsbesparing, de koper drukt zijn ticket af met eigen middelen), dan mensen die aan de kassa bestellen.

En jawel, de film was een schot in de roos. Ik heb een paar keren echt luidop gelachen, iets wat met mijn beruchte moeilijke gevoel voor humor zowaar geen sinecure is. Ik ga niet te veel verklappen van de film, want dat zou het kijkplezier vergallen. Weet wel dat Brad Pitt een supergeweldige rol speelt. Hij steelt echt de show in Burn after reading. Toen de film afgelopen was, had ik echt spijt dat het gedaan was. Zo’n leuke en ontspannende film. Ideaal om te ontstressen. Gaat dat zien!

En wat vond ik ervan? Wel, toen ik in de filmzaal zat, had ik het gevoel: ja, het verhaal klopt, het klikt allemaal netjes in mekaar. Maar toen we na de film het één en ander aan het herkauwen waren, was ik daar plotseling niet zo zeker meer van. Bepaalde handelingen van de hoofdpersonages leken mij onlogisch en dat gedoe met dat immobiliënkantoor kregen we maar niet goed in het verhaal ingepast. Het ligt misschien aan mij, maar ik vond dat er net een plotwending te veel in de film zat. Toegegeven de ontknoping had ik totaal niet zien aankomen, wat zeker een verdienste van de film is, maar geloofwaardig vond ik het hele verhaal niet.

Dit neemt niet weg dat we erg van de film genoten hebben. Je moet gewoon achteraf niet het plot proberen te ontleden. De beelden in de film waren werkelijk prachtig. De architectuur van de loft en de andere panden die in beeld kwamen, was magnifiek. Zelden zo’n esthetisch verantwoorde Vlaamse film gezien. Een feest voor het oog.

Ik vond wel dat de film te zeer de nadruk legde op het feit dat mannen smeerlapkes zijn, alsof vrouwen geen overspel zouden plegen.

Wel bijzonder jammer dat Kinepolis die het nodig vindt je helemaal uit de sfeer van de film te halen door een pauze in te lassen. Awoert Kinepolis! Als ik pauzes wil tijdens mijn film, schaf ik mij wel een tv-toestel aan. Ik weet dat jullie stiekem hopen mij een te dure en te waterige frisdrank te verkopen of een grote zak popcorn of een duur ijsje. Geef het op, het zal toch niet lukken.