Wij zorgden voor een stevige bodem, want vandaag stond er een fietstocht van 59,2 km op het programma. Enfin, dat was de intentie, want mijn vriendin heeft tijdens haar studententijd een fietsongeval gehad en was niet volledig gewonnen voor het idee van een fietstocht. Het kostte dus wat overredingskracht om haar te overtuigen, maar de aanhouder wint. Bovendien was het ideaal fietsweer vandaag.

De eerste helft van de route stopten we regelmatig onderweg om wat foto’s te nemen en te genieten van de prachtige natuur van Schouwen-Duiveland. We beklommen een uitkijkpunt in een natuurgebied en de Plompe toren van Burgh-Haamstede.

Het mooiste stuk van de tocht was het gedeelte dat ons door de Domaniale bossen voerde. De tweerichtingsfietspaden kronkelden door het prachtige bos en de kleine niveauverschillen maakten dit een fijne fietsuitdaging. Mijn vriendin vond dit stuk dan weer heel wat minder omdat het hier redelijk druk was en ze door de vele bochten niet goed kon inschatten of er al dan niet tegenliggers op haar pad zouden komen.

Na het bos volgde nog een druk stuk op een fietspad dat langs een gewone weg lag. Onze kameraad werd zowaar aangereden op het fietspad door een wagen die te ver uitweek naar rechts. Gelukkig ving het stuur de klap op en hield onze vriend er geen letsel aan over, maar goed voor het vertrouwen van de enigszins onervaren fietsers was dit uiteraard niet.

Onze lunchpauze brachten we door in het bijzondere drukke en toeristische Renesse. We parkeerden onze elektrische fietsen in een woud van andere fietsen en wurmden ons tussen de mensenmassa door om een goeie lunchplek te vinden. Dat laatste bleek uiteindelijk mee te vallen. We belandden bij Simpel waar we van een simpele lunch genoten. Een portie garnaalkroketten gaat er altijd wel in bij mij, terwijl mijn vriendin zowaar een écht broodje kroket bestelde.

Na een vlotte lunch trakteerden we onszelf op een ijsje bij ICE@sea. Ondanks de lange wachtrij moesten we niet lang aanschuiven voor ons ijsje. ICE@sea was duidelijk efficiënt georganiseerd. We zochten een plekje in de schaduw om ons ijsje op te eten, want ook vandaag deed de zon uitbundig haar best.

Na de lunch fietsten we verder. Dit stuk van de fietstocht hadden we vaak wind op kop, waardoor we beroep moesten doen op de ‘sport’ stand van onze elektrische fietsen om vooruit te geraken. Eens te meer realiseerde ik mij wat een geweldige uitvinding zo’n elektrische fiets is. Onze vrienden hadden wel aanmoediging nodig om de ‘sport’ stand te gebruiken, omdat ze nog nooit met een elektrische fiets gereden hadden, hadden ze wat angst om zonder batterij te vallen. Uiteraard wil niemand graag met zo’n zware elektrische fiets met lege batterij tegen de wind in trappen. Gelukkig konden we hen gerust stellen.

Door het onervaren gezelschap fietsten we op een wat trager tempo dan mijn vriend en ik met ons tweetjes zouden fietsen. Daardoor besloten we de route wat in te korten om niet in de problemen te komen met de timing voor het avondeten. Het laatste stuk sloegen onze vrienden vroeger af naar hotel Hof van Alexander, terwijl mijn vriend en ik hun dochter en zoon op sleeptouw namen voor een laatste stukje fietsen en een kleine fotoshoot op de fiets. Dat was er de ganse dag nog niet van gekomen.

We klokten af op iets van een 55 kilometer in totaal. Niet slecht als je ermee rekening houdt dat onze vrienden zelden tot nooit fietsen.

Na een deugddoende douche reden we met de wagen naar Brouwershaven. Voor het avondmaal had ik daar een tafel voor zes gereserveerd bij Proeflokaal De Schatkamer. Aangezien onze vrienden van tapas houden en mijn vriend en ik van goede wijn, lag de keuze voor dit restaurant voor de hand. Tot onze verbazing bleek de uitbaatster van de zaak een vriendelijke Vlaamse dame te zijn. Haar Nederlandse echtgenoot was de chefkok.

Ik startte de maaltijd met een glaasje prosecco en (of course!) een portie oesters, waarvan ik er eentje afstond aan de dochter van onze vrienden. Vervolgens genoten we met ons zessen van een heerlijke tapasplank. Per bestelling mochten we maximaal zes tapas bestellen. We startten met de koude tapas, gevolgd door de warme tapas. Alles was even lekker en verzorgd en we genoten van de gemoedelijke sfeer in het gezellige restaurant.

Mijn vriend en ik maakten van de gelegenheid gebruik om wat lokale wijntjes van wijndomein De Kleine Schorre te proberen. We proefden de Auxerrois en de Blanc. Spijtig genoeg serveerde De Schatkamer de Barrique van De Kleine Schorre niet per glas. Gelukkig stonden er meer dan genoeg andere lekkere wijntjes per glas op de wijnkaart. Wat een luxe!

Een mooie afsluiter van een fantastische dag.

Aan de receptie van ons hotel huurden we een elektrische fiets om de ruimere omgeving van Groningen te verkennen. Ik had een mooie tocht van 53,2 kilometer gevonden die met een elektrische fiets onder ons gat zeker goed te doen lijkt. Aangezien de dag zich bewolkt aandiende en de voorspellingen maximaal 11 graden gaven, besloten we toch maar handschoenen en een extra fleece mee te nemen. Niemand zit graag bibberend op een fiets, nietwaar?

Voor ons beiden was dit de eerste keer dat we een lange fietstocht deden met een elektrische fiets. Ik heb tot nu toe in heel mijn leven twee keer op een elektrische fiets gezeten en dat was telkens voor korte afstanden. En amai, wat een zaligheid. Er ging zowaar een nieuwe wereld voor mij open. Geen gehijg en gepuf meer wanneer we een heuveltje moesten oprijden en supersnel uit de startblokken bij vertrek aan een rood licht.

Onze eerste tussenstop op onze fietstocht was kijkboerderij ‘t Hoogeveld gelegen aan het nieuwe natuurgebied de Onlanden. Aangezien het een kijkboerderij was, konden we zomaar de stallen binnen lopen om te converseren met de koeien. Niet dat ze veel terug zeiden. We maakten een klein wandelingetje in de buurt en deden een mini-fotoshoot met onze elektrische fietsen.

De fietstocht was alleszins een groot succes. De tocht bracht ons langs paadjes door het bos, mooie lanen, veel water (het is Nederland voor iets, he) en prachtige natuur. Onderweg spotten we talloze vogels. Helaas liet de zon het afweten, waardoor we ons genoodzaakt zagen onze fleeces aan te trekken onder onze jassen om op temperatuur te blijven. Wat een geluk dat we onze handschoenen hadden meegenomen!

Onze middagpauze brachten we door in brasserie De Kastanjehoeve in Glimmen, een zeer stijlvolle plek met zeer betaalbaar eten. Ik hield het bij een soepje met truffel en kwartelei, mijn vriend bestelde een twaalfuurtje. Twaalf euro voor drie verschillende boterhammen, prijs-kwaliteit dik in orde. En ja, natuurlijk was er een broodje kroket bij. De witte wijn die we er dronken was trouwens ook uitstekend. Het valt me op dat de culinaire kwaliteit van de Nederlandse keuken erop vooruit gegaan is!

Na onze middagpauze beslisten we een tandje bij te steken. Doordat we in de voormiddag teveel onderweg gestopt waren, vorderde het aantal kilometers van onze tocht niet echt. We beperkten onze stops tot een kort bezoekje aan de uitkijktoren bij het Zuidlaardermeer en een stop om een foto te maken van de windmolen aan het Paterswoldsemeer.

Rond 17u had ik nood aan een sanitaire stop. Het was nog maar een paar kilometer fietsen naar ons hotel, maar dit leek ons de ideale gelegenheid om alvast een aperitiefje te drinken.

We parkeerden onze fietsen en wandelden naar het restaurant van hotel Meerwold. We zochten een leuke plek uit aan het raam met zicht op het meer. We bestelden twee glazen witte wijn. En gingen ditmaal allebei voor een soepje. De soep was vrij stevig en vergezeld van werkelijk heerlijke dikke sneden brood. Applaus trouwens voor het lokale brood dat echt uitstekend is.

Na dit vrij uitgebreide aperitief fietsten we de laatste kilometers terug naar het hotel. De temperatuur is ondertussen nog meer gedaald en we zien het echt niet meer zitten om naar Groningen te fietsen. Bovendien zijn we allebei best wel moe van de fietstocht (eerder van de kou dan van de inspanning). We maken het ons dus gemakkelijk, parkeren de elektrische fiets in de fietsenparking van ons hotel, geven de fietssleutels af bij de receptie en zoeken een tafeltje uit in de gezellige bar.

Geen van beiden hebben we grote honger. We bestellen dus allebei een dessertje: voor mij een nouveau dame blanche (lekker, maar met te weinig chocoladesaus) en een kaasplankje. We drinken nog een glaasje wijn en besluiten dan naar onze kamer te gaan om samen een Netflix serietje te kijken.

We zijn allebei pompaf en kruipen op tijd in bed.

Bij aankomst parkeerden we onze fietsen vlak naast een bakfiets en mountainbike. Bleek dat het andere koppel op het feestje ook met de fiets was gekomen. Langs exact dezelfde route (de bakfiets was uiteraard elektrisch, met twee kinderen erin denk ik niet dat de papa de heuvels overleefd zou hebben).

Spijtig genoeg was de zon niet van de partij, waardoor het al snel bijzonder frisjes begon te worden. Zeker omdat mijn vriend en ik half bezweet aankwamen na ons fietstochtje. De ouders van mijn petekindje hadden hun best gedaan om coronaveilige hapjes te voorzien en ik was blij dat mijn cadeau, een kubb-spel, in goede aarde viel bij mijn petekindje. Het werd meteen uitgepakt en we speelden twee spelletjes. Die mijn team tot mijn grote verwondering beide keren won. Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf niet zo’n grote fan ben van het kubb-spel, maar in coronacrisis tijden is het wel leuk om een spel te hebben dat je buiten kan spelen.

Na een tijdje begon iedereen het té koud te krijgen om nog langer te blijven. We namen afscheid en mijn vriend en ik vingen de fietstocht naar Leuven aan, om, zoals te verwachten viel, vervolgens al snel voorbij gestoken te worden door de bakfiets en de mountain bike. Blue-bikes zijn niet de beste fietsen voor lange klimpartijen…

Het fietstochtje hielp om onze stramme spieren opnieuw op te warmen, maar mijn voeten waren zo verkleumd dat ik een warm voetbadje moest nemen om ze terug op een normale temperatuur te krijgen. Gelukkig was er een heerlijk avondmaal van Convento Food om de laatste kou uit onze lijven te verdrijven.

Het was de hele fietstocht zwaarbewolkt, maar op een paar verdwaalde regendruppels na, hielden we het droog. Onderweg stopten we aan het mooie kasteel van Vorselaar en aan de ruïne van de voormalige priorij Onze-Lieve-Vrouw-Ten-Troon om een beetje erfgoed op te snuiven.

Op het einde maakten we nog een kleine omweg om naar de nieuwe voetgangersbrug over de Nete te kijken en vertelden de ouders van mijn vriend over de plannen om de Nete weer als vanouds te laten meanderen. Het herstel van de natuurlijke bedding van waterlopen, daar kan ik alleen maar voorstander van zijn!

In totaal legden we zo’n 35 kilometers af. Dit is de fietsknooppuntenroute die we volgden: 14 – 56 – 37 -35 -28 – 16 -1 – 18 -19 – 8 – 19 – 11 – 12 – 90 – 14

Een fijn tochtje, maar bijlange na niet voldoende energie opgebruikt om die ganse berg take-away chinees op te krijgen!

PS: Begonnen aan wat wellicht onze laatste puzzel van het coronatijdperk zal worden.

We lieten onze fietsen achter aan de Plas en trokken te voet verder. Met een stevige wandeling in het vooruitzicht leek het ons een goed idee nog wat extra suikers in te slaan. Gelukkig vonden we ‘t IJshoorntje op onze weg. De krachten die we opgebruikt hadden tijdens het fietsen, konden meteen weer aangevuld worden met heerlijk malaga-ijs.

Het begin van de wandeling, viel eerlijk gezegd een beetje tegen. Het vlakke landbouwlandschap werd al snel een beetje eentonig. Het was warmer dan verwacht en we snakten ernaar de vlakke zon en de stoffige velden in te ruilen voor een beetje schaduw. Helaas, daarvoor moesten met nog meer dan een uur verder wandelen. De wandeling bracht ons langs pittoreske kerkjes in Rotselaar en Wakkerzeel en langs de weide van Rock Werchter, die deze zomer jammer genoeg leeg zal blijven.

De eerste rivier die we op ons pad tegen kwamen was de Dijle, maar het was de Demer die voor het meest pittoreske deel van de wandeling zorgde, met een prachtig wandel/fietspad op de dijken langs haar oevers. De wilde bloemen bloeiden uitbundig en het was alsof iedereen uit de buurt hier aan het wandelen en fietsen was. Bijzondere vermelding voor de Demertrefplaats in Werchter, een zwevend wandelpad tussen de bomen, opgetrokken uit cortenstaal, aan de vroegere pleisterplaats voor scheepstrekkers. Zeer mooi.

We staken de soldatenbrug over en maakten de kring van onze wandeling rond. We haalden onze fietsen op aan de Plas en fietsten terug langs hetzelfde pad langs de Demer waar we even voordien nog gewandeld hadden. Het was ondertussen al vijf uur in de namiddag en merkelijk minder druk. Vermoedelijk waren al de fietsers en voetgangers die we eerder op de dag tegen gekomen waren nu aan het aperitieven bij de barbecue. Aan fietsknooppunt 30 kochten mijn vriend en ik, op aanraden van een collega, verse aardbeitjes bij de boer. Altijd lekker! We fietsten langs het kanaal terug naar Leuven en langs de Balk van Beel verder het centrum in. Ik had immers tapas besteld bij Sud Sud Bistro. Af te halen rond 18u. En jawel, stipt om 18u stonden we aan het afhaalraam en kregen we een grote papieren zak met allerlei lekkers mee.

Dit zat er in onze zak:

• Hummus en tzatziki met pita
• Garnaalkroketjes
• Patatjes uit de oven met vinaigrette
• Gehaktballetjes in provençaalse saus
• Risotto met bospaddestoelen en parmesan
• Moussaka met gruyère
• En Cantillon gueuze 100% Lambic bio (5,5°) voor mijn vriend

Uiteraard was dit wat veel om met twee personen op te krijgen, dus de moussaka en de risotto gingen rechtstreeks de koelkast in. De garnaalkroketjes bleken een bron van stress te zijn. De garnaalkroketjes van Zappaz had ik de vorige keer zonder problemen opgewarmd in de oven, maar daardoor waren ze wat bleekjes uitgevallen en helemaal niet zo krokant. Ditmaal probeerden we, bij gebrek aan friteuse, de garnaalkroketjes in een schaal met een laagje olie in de oven op te warmen. Uiteindelijk duurde het vrij lang tot de garnaalkroketjes goudbruin waren en doordat ik ze een paar keer had moeten omdraaien in de schotel met olie waren zo ook een beetje uiteen gevallen, maar de smaak had niet geleden onder dit ietwat moeizame proces. Misschien de volgende keer toch proberen de kroketjes te bakken in olie verhit in een wok. De patatjes en gehaktballetjes waren zeer smaakvol en ja, hummus en tzatziki, da’s natuurlijk altijd lekker.

De dag sloot ik af met een historische gebeurtenis: ik woonde voor de eerste keer in mijn leven een virtueel verjaardagsfeestje bij. Een collega en haar tweelingzus vierden hun verjaardag via Google hangouts. Helaas, geen wilde party met stripper deze keer, alhoewel ze aan de andere kant van het scherm wel verse kokosnoten met rum aan het drinken waren. Jaloers! Er was een gedeelde Spotify playlist om samen te dansen en het was leuk om zo toch een beetje mee te kunnen vieren. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het na een dik half uur voor bekeken heb gehouden. Nothing beats the real thing!

PS: De fietsknooppuntenroute die we volgden: 33 – 80 – 4 – 81 -40 -41 – 66 – 67 – 71 – 72 – 30 – 35 – 31 – 93 – 12

De Kapel van Onze-Lieve-Vrouw ten Pui:

Vlak voordat we aankwamen bij het Kasteel van Neerijse, het startpunt van onze wandeltocht, besloot ik nog een kleine omweg aan onze fietstocht toe te voegen. Die omweg bracht ons langs een prachtige holle weg die echter zo steil was dat we noodgedwongen in de helft moesten afstappen, maar het uitzicht eens we boven aankwamen, maakte het de klim meer dan waard. Spijtig genoeg was het domein van het kasteel zelf afgesloten, maar niet getreurd, ook zonder een blik van dichtbij op het kasteel was de wandeling doorheen de Doode Bemde een fijne belevenis. De Doode Bemde is een prachtig en afwisselend natuurgebied, dat (aan de vlonderpaden te oordelen) in normale omstandigheden een vrij nat en drassig gebied moet zijn. Nu was het er echter kurkdroog. En hoe blij ik ook ben met dit zalig zonnige weer, het ontgaat me niet dat de natuur rondom ons snakt naar water.

De terugrit was, in tegenstelling tot de heenrit, grotendeels bergaf. Echt genieten! In totaal kwamen we tijdens deze uitstap drie bekenden tegen. Een persoonlijk record.

Bij het Kasteel van Horst aangekomen, bleken de Kasteelfeesten voor het eerst niet meer gratis te zijn. Tien euro per volwassenen en vijf euro per kind, dat was meteen een flinke hap uit onze rekening. En als ik heel eerlijk moet zijn, zo’n fantastisch spektakel zijn die feesten nu ook weer niet. Op mij maakte het allemaal een beetje een amateuristische indruk met toiletten die niet goed werkten en attracties (een mini-avonturenparcours, katapultschieten,…) die eigenlijk niet al te veel voorstelden. Maar goed, de jongens vonden de riddergevechten geweldig en ik was vooral geboeid door de demonstratie schapendrijven.

Op culinair vlak viel er, buiten wat fastfood, niet veel te rapen op de feesten, dus vertrokken we na het laatste tornooi rond 18u terug naar Leuven. We besloten op de terugweg het andere stuk van de Horstroute te nemen, in de hoop zo aan de Kesselberg te ontsnappen. We moesten die zesjarige op zijn fiets nog helemaal tot in Leuven krijgen, nietwaar? We kortten de route een beetje in door van knooppunt 43 naar 82 te fietsen. Ondanks heet feit dat de route op de heenweg veel mooier was, was het gebrek aan steile hellingen op de terugweg zeker een pluspunt.

De magen begonnen onderweg steeds harder te grollen. Tijd om uit te kijken naar een plek om iets te eten. Ons oog viel op Bistro Bo-Bonne in Holsbeek, een brasserie die er een beetje te chique uit zag om daar bezweet van een fietstocht met vier jongens binnen te stappen. Maar hey, ze hadden er mosselen én een redelijk uitgebreide keuze voor kinderen. Ons bezoek startte niet al te goed. Het leek eerst alsof we onzichtbaar waren en vervolgens deelde de dienster doodleuk mee dat we maar uit drie gerechten konden kiezen. We waren met een groep van zeven personen en ik heb er alle begrip voor dat het soms moeilijk is om veel verschillende gerechten tegelijkertijd te serveren, maar het was niet eens druk in het restaurant. En sorry, een curryworst of een fishstick met frietjes voor de kinderen, dat gooi je toch gewoon in de friteuse? Wij bestelde dus vijf verschillende gerechten en deelden mee dat als dat niet mogelijk was voor de keuken, we wel elders zou gaan eten. Uiteindelijk kregen we toch onze zin én stond die dampende pot mosselen verrassend snel voor mijn neus. Bizarre ervaring.

Met volle magen was dat laatste stuk van de route een eitje. De kasteelfeesten zelf maakten niet veel indruk op mij, maar ik heb oprecht genoten van de fijne fietstocht.

Met ons groepje van elf maalden we probleemloos kilometer na kilometer af, ondertussen genieten van het zonnige weer en de mooie omgeving. Een klein deel van de route had ik al gedaan toen ik van Antwerpen naar Mechelen fietste, maar dat deerde niet. De omgeving van het kanaal is zo mooi dat ik daar gerust nog een derde keer wil gaan fietsen.

‘s Middags stopten we voor de lunch bij ‘t Steencaycken in Boom, geen onverdeeld succes. De kibbeling (nochtans een suggestie) viel wat tegen. En daarnaast had de bediening de fout gemaakt ons gezelschap te veel verschillende gerechten te laten bestellen. De ober die de kassa bediende werd prompt tot de orde geroepen door de chefkok. Wat vervolgens een heel drama opleverde om de initiële bestelling in de witte kassa gecorrigeerd te krijgen. Maar we zaten buiten in de zon en eigenlijk kon het ons allemaal niet deren.

Na de lunch reden we vrolijk verder, staken we het kanaal over met en veerpondje en passeerden we de beroemde brug van Willebroek. Rond vier uur zat onze rit er bijna op, maar voordat we de huurfietsen inleverden, dronken we nog een afsluitend drankje op het terras van een echt volkscafé.

Een meer dan geslaagde dag.

Ditmaal fietsten we in de richting van Nyon. De fietstocht was wat frisser dan we tot nu toe gewoon waren (op dat vlak zijn we hier verwend, ik besef het): onze fleece kwam goed van pas. De zon was echter van de partij en de herfstkleuren in de bossen kwamen prachtig tot hun recht. Van de paar fietstochten die we tot nu toe gemaakt hebben, vond ik dit de mooiste. De route voerde ons rechtstreeks het bos is en we fietsten lange stukken op kleine verharde paadjes doorheen de velden op een steenworp van de Franse grens. Heel rustig en mooi en exact wat we nodig hadden om te ontsnappen aan de lawaaierige stad. Het prachtige uitzicht op het meer met op de achtergrond de Mont Blanc was de kers op de taart.