Rond een uur of elf komt de trein van de oud-collega aan in het station van Neuchâtel en trekken we samen naar het stadsgedeelte waar de feesten plaats vinden. Het is nog rustig in de stad, waar alles in gereedheid wordt gebracht voor het Grand Corso Fleuri. Fun fact: ik heb nog nooit in mijn leven een bloemencorso meegemaakt, maar raakte gefascineerd door het gegeven door het lezen van het boekje ‘Tiny en het bloemenfeest‘ (uit 1973, begot!), dat nog van mijn moeder moet zijn geweest. We kopen ons een polsbandje dat ons later toegang moet verschaffen tot het parcours van het bloemencorso en ik kijk ernaar uit om straks voor de eerste keer met bloemen versierde wagens aan mij voorbij te zien trekken.

We wandelen een stukje langs het meer en besluiten dat half twaalf de perfecte tijd is voor een aperitief op een terrasje: een limoncello spritz kan er altijd wel in, zeker nu de zon voorzichtig door de wolken komt piepen.

Rond het middaguur komt er eindelijk wat meer leven in de stad en we begeven ons naar de straat met de kraampjes van de wijnbouwers uit de regio. We proeven ettelijke wijntjes en leggen een bodempjes met uitstekende hamburgers met lokaal gekweekt vlees en lokaal geproduceerde kaas. We komen zelfs een groepje Waalse landgenoten tegen die uit volle borst een drinklied zingen voor een lokale journalist.

Tijd om ons stilletjes aan naar het parcours van het bloemencorso te begeven. De zon heeft de wolken ondertussen helemaal verdreven en de hemel is strak blauw. Ideaal bloemencorsoweer, zou ik denken. We kopen een flesje witte wijn om tijdens het wachten de stemming op peil te houden en zoeken een goeie plek uit vlakbij een rotonde.

Dat blijkt meteen ook de plek te zijn waarvan het kanon wordt afgeschoten dat de start van het corso aankondigt. Stipt om 15u gaat het kanon af en dan zijn we vertrokken voor een indrukwekkende stoet, met prachtige wagens, vrolijk uitgedoste fanfares, doedelzakspelers, confettikanonnen, steltenlopers, vuurspuwers, acrobaten en allerlei rare creaturen. Tussen al dat moois door, lopen er mensen rond met lokale wijn die zo nu en dan glaasjes uitdelen. Ik slaag erin redelijk wat wijntjes te pakken te krijgen en zelfs wat biertjes die ik graag deel met de omstaanders rondom ons.

Na een kleine anderhalf uur is de stoet voorbij en trekken we terug naar het straatje met de wijnkraampjes. We delen zijn ons drieën een heerlijke kaasfondue met een flesje roséwijn daarbij. We zijn op dat moment al stevig boven ons theewater en de rest van de avond is eerder flou in mijn hoofd. Ik vermoed dat die laatste fles rode wijn niet bepaald een goed idee was.

We zetten onze kameraad netjes terug op de trein en trekken naar onze hotelkamer om wat op onze positieven te komen na een culinair hoogstaande dag, die er helemaal anders uitzag dan oorspronkelijk gepland. Niet dat ik klaag, want dit feest had ik niet graag willen missen.

We checken op het gemak uit en wandelen dan met onze bagage naar Cornavin om van daaruit de trein naar Allaman te nemen. Onze vriend wacht ons aan het station van Allaman op met de wagen en we rijden samen naar hun prachtige villa in Aubonne met zicht op het meer van Genève.

Naar goede gewoonte worden we culinair in de watten gelegd bij onze vrienden. We genieten samen op het terras van de stralende nazomerzon en het lekkere eten dat onze vriend bereid heeft. Met daarbij een glaasje wijn, uiteraard. We nemen uitgebreid de tijd om bij te praten. Onze vriend heeft een managementjob bij Nestlé en moet veel reizen voor zijn werk en onze vriendin is onlangs haar eigen zaak gestart. Spannend! Hun oudste dochter zit ondertussen aan de universiteit in Lecco in Italië. Het lijkt voor mij pas gisteren dat ze een vrolijke peuter met een Hollands accent was. En ook hun zoon en jongste dochter (ons petekindje) doen het allebei uitstekend. De zoon is echt een lange kerel geworden met triatlon als passie.

De tijd vliegt voorbij en iets voor zes uur is het moment aangebroken om afscheid te nemen. Onze vriend heeft nog een werkafspraak en wij hebben nog een treinrit naar Neuchâtel voor de boeg, alwaar we de volgende dag wat mooie wandelingen langs het meer en in de bergen hopen te maken. We kussen onze vrienden vaarwel en wandelen met onze valies doorheen de wijngaarden naar het treinstation van Allaman, genietend van het mooie uitzicht op het meer.

Naar goede gewoonte verloopt de treinrit vlotjes, met dank aan de Zwitserse spoorwegmaatschappij. Iets voor acht uur ‘s avonds komen we aan in het station van Neuchâtel. We checken in bij Hotel Alpes et Lac en dan wordt het ons eindelijk duidelijk waarom we het zo moeilijk hadden om een kamer in Neuchâtel te vinden dit weekend. De kamer die ik uiteindelijk boekte was daarenboven ook nog eens een pak duurder dan ik verwacht had voor deze tijd van het jaar. De vriendelijke dame aan het onthaal informeert of we in Neuchâtel waren voor la Fête des Vendanges (het wijnoogstfeest). Ze ziet ongetwijfeld aan onze gezichten dat wij volledig uit de lucht vallen en is zo vriendelijk om een woordje uitleg te verschaffen over de feestelijkheden die maar liefst drie dagen duren en waarvan het hoogtepunt deze avond is. Meteen besluiten we onze hiking plannen overboord te gooien en mee te genieten van het feest in de stad.

We droppen onze bagage in de veel te grote kamer (inclusief apart salon en balkon) en trekken meteen de stad in om ons tussen de feestvierders te mengen. We starten onze avond in Neuchâtel met een prachtig vuurwerk dat we bewonderen vanaf een uitkijkpunt vlakbij ons hotel. We zijn meteen als in de feeststemming!

Na het vuurwerk wandelen we doorheen de avondlijke straten naar de plaats waar de festiviteiten plaatsvinden. En amai, wat een overrompeling! De straten lopen over van feestende mensen. Er staat een grote kermis en overal zijn er eet- en drankkraampjes. Op verschillende plaatsen zorgen dj’s voor muziek voor de dansende mensen, die gewoon op straat een feestje bouwen.

Veel honger hebben we geen van beiden na de copieuze maaltijd bij onze vrienden. Maar heel uitzonderlijk besluit ik mij aan een mini-hotdog te wagen, die mij zowaar uitstekend smaakt. We kijken onze ogen uit en genieten van de ambiance. Wat een gelukkig toeval dat we net dit weekend in Neuchâtel beland zijn!

Super laat maken we het niet, want we zijn allebei vermoeid. Morgen staat er een nieuwe feestdag op het programma!

Ik zit nog niet eens op de trein naar de luchthaven wanneer ik het bericht krijg dat mijn vlucht een half uur vertraging heeft. Tegenwoordig eerder standaard, dan uitzondering. Geen erg, dat eeft mij de gelegenheid om op het gemak iets te eten bij de Exki in de luchthaven. De security check gaat vlotjes en ik koop in de tax free shop een grote doos pralines van Neuhaus om onze vrienden die in Zwitserland wonen te trakteren.

Het is gezellig druk op de luchthaven, maar ik vind gelukkig een vrij plekje aan een tafel met een stopcontact, zodat ik nog wat kan werken. Omdat het momenteel zo druk is, heb ik mijn werklaptop meegenomen voor deze trip. Kwestie van de wachttijden op de luchthaven zo productief mogelijk door te brengen.

Uiteraard tikt de vertraging van het vliegtuig nog verder aan. Uiteindelijk vertrekken we om 20.45u ipv op het voorziene vertrekuur van 19.20u. Al een geluk dat mijn vriend en ik deze avond niet met vrienden afgesproken hebben.

De vlucht zelf verloopt vlotjes. Mijn vriend wacht me op in de luchthaven op de vertrouwde plek en we nemen de trein naar Cornavin om eerst zijn nieuwe studio te inspecteren. Na vele jaren gewoond te hebben in onze ‘tijdelijke’ studio, is hij eindelijk verhuisd naar een beter stekje in een gerenoveerd gebouwd. De nieuwe studio is echt een serieuze verbetering: dicht bij het station en met een moderne badkamer en kitchenette. Spijtig genoeg is de slaapkamer niet groot genoeg voor een deftig tweepersoonsbed en ligt de tijd dat ik comfortabel met twee personen in een twijfelaar kon slapen, al lang achter mij. Aangezien mijn vriend een goeie nachtrust ook weet te waarderen, heeft hij een kamer geboekt in een hotel vlakbij.

Iets voor elf uur checken we in bij Hotel Kipling, dat duidelijk voor een inrichting gekozen heeft deze naam waardig. De vriendelijke dame aan het onthaal heet mij welkom (mijn vriend is al eerder gaan inchecken) en na wat fotootjes van de hotelkamer genomen te hebben, kruipen we in bed. Een beetje bijslapen na deze vermoeiende week es meer dan welkom!

We lassen onderweg slechts één stop in om te lunchen bij O’ Saveurs de Carine in Castets, een gezellig restaurantje waar we voor zestien euro een lunchmenu van drie gangen eten. Lekker en goedkoop, meer moet dat niet zijn.

Rond Bordeaux komen we opnieuw in de file terecht. Vervelend, maar niets aan te doen.

De omgeving van Chauvigny is bijzonder landelijk met velden vol met zonnebloemen. Erg mooi. Rond 19u komen we aan in Chauvigny zelf. We krijgen een kleine kamer in een bijgebouw van het hotel toegewezen. Grote luxe is het niet, maar er is een ventilator om de temperatuur onder controle te houden en we kunnen de kamer goed afsluiten tegen de warmte dankzij de houten luiken.

Voor het avondmaal terug we naar Le Kiosque à Chauvigny dat een mooi terras heeft op een groot plein. We zijn er de eerste gasten, maar krijgen al snel gezelschap van andere klanten. We starten de maaltijd uiteraard met een glaasje bubbels. Als voorgerecht eet ik een koude cougettensoep (die ik helaas niet bijzonder lekker vind). voor het hoofdgerecht kiezen we allebei de vis van de dag: een mooi stukje zalm dat gelukkig wel lekker is. Ik heb nog net een gaatje over voor een gevulde pannenkoek als dessert. Mijn vriend sluit de maaltijd af met een glaasje cognac.

Om ons eten te laten verteren, maken we een kleine wandeling naar de brug waarover we Chauvigny zijn binnen gereden. We zetten onze wandeling verder langs het water en noteren dat er hier een mogelijkheid is om te kajakken.

Vermoeid na een lange dag in de wagen kruipen we op tijd in bed.

Helaas start de wandeling meteen al lastig: het aangegeven pad is afgesloten en we moeten een omweg maken langs een half overgroeid pad waar veel stekelige gewassen staan. Na even doorbijten komen we gelukkig bij een open veld met een mooi uitzicht op de omgeving.

We klimmen verder naar het Oroko Andra Mariaren Santutegia waar we genieten van een prachtig uitzicht op de omgeving. Alleen jammer dat de zon ons vandaag in de steek laat en zich achter de wolken verstopt. We klimmen over heuvelrug en dalen dan af door een mooi bos tot we uitkomen op een weide met koeien. Aangezien we al veel stekelige gewassen gepasseerd zijn, neem ik uit voorzorg een dikke tak mee als wandelstok om mij een weg te kunnen banen.

Volgens onze wandelkaart gaat de route nu naar beneden, maar we vinden nergens een pad om te volgen. Er lijkt gewoon geen pad te zijn op de plek waar dit zich volgens de kaart zou moeten bevinden. We besluiten dan een kleine omweg te maken om zo minder steil te moeten dalen, in de hoop uit te komen op een autoweg. Dit blijkt een fatale inschattingsfout.

Nog steeds zoekend naar een manier om op de autoweg te geraken, komen we op een gegeven moment uit bij een prikkeldraad die de weide omzoomt. Om over de prikkeldraad te geraken moeten we over een laddertje klimmen, wat voor ons een indicatie is dat we op de goede weg zijn. Door mijn eigen stommiteit haal ik echter bij het klimmen over het laddertje mijn linkerbeen open aan de roestige prikkeldraad. Resultaat: een flinke snee van een tien centimeter langs mijn linkerknie. Ik vloek, want ik weet meteen dat dit een tof litteken zal worden.

We wassen de wonde zo goed en zo kwaad mogelijk uit, gelukkig hebben we veel water meegenomen op deze wandeling. We hebben echter geen andere keuze dan de wandeling verder te zetten. we bevinden ons letterlijk in the middle of nowhere en hebben op één andere loper na nog geen enkele andere wandelaar gespot.

We banen ons verder een weg door een dennenbos tot we vastlopen op alweer een prikkeldraad, ditmaal eentje die onder stroom staat. we besluiten niet opnieuw het trapje te gebruiken, maar de prikkeldraad te volgen tot we uitkomen op de autoweg. En amai, dan komt het moeilijkste stuk van gans de wandeling. We zien duidelijk nog de restanten van een pad, maar die restanten zijn echt volledig overgroeid en omringd door doornstruiken die tot onze armen komen. Het laatste stuk tot aan de weg moeten we ons letterlijk door de doornen worstelen.

Gelukkig is mijn vriend een held en gaat hij voorop. Hij slaat gebruik makend van een stok zoveel mogelijk doornen weg en trapt ze plat met zijn voeten. Uiteindelijk bereiken we na veel geworstel en gevloek de autoweg. Ik ben nog nooit zo blij geweest om een stuk asfalt te zien en ik heb een hernieuwde appreciatie voor deze vernuftige uitvinding!

We breken de wandeling af en besluiten de gewone wegen te volgen om terug te keren naar de auto. ik ben gelukkig gevaccineerd tegen tetanus, maar het lijkt me toch geen goed idee om met een open, bloedende wonde nog ettelijke kilometers door een bos te hossen. Ook mijn arme vriend is niet ongeschonden uit dit avontuur gekomen. Zijn benen staan helemaal vol schrammen.

Op de terugweg naar de wagen, zien we in de verte de rots liggen die we overgestoken zijn vlakbij het klooster. Ik neem nog snel een foto als aandenken. De terugkeer naar de wagen verloopt een pak vlotter nu we gewoon op asfalt kunnen lopen.

Om 17u zijn we terug in het hotel en merken we dat onze kamer nog niet is opgemaakt. De stofzuiger staat voor de deur en we komen de poetsvrouw tegen in de gang, maar we hebben geen van beide zin om te wachten tot onze kamer opgemaakt is. Ik wil zo snel mogelijk in de douche om mijn wonde uit te wassen. Gelukkig hadden we vandaag voorzien om onze handdoeken te hergebruiken en moeten we dus niet op zoek naar propere handdoeken. We hangen het niet-storen bordje aan de deur en ik spoel het stof, het angstzweet en het bloed van mijn lijf.

Ironie: de poetsvrouw heeft ondertussen een briefje onder de deur gestoken dat we aangegeven hebben niet gestoord te willen worden en dat in het geval we alsnog wensen dat onze kamer gedaan wordt, we dit vóór 17u moeten melden aan de receptie. Bijzonder straf dat, want stipt om 17u deden wij pas de deur van onze kamer open…

Na allebei genoten te hebben van een uitgebreide douche verzorgen we mijn wonde. Gelukkig hebben we ontsmettingsmiddel en plakkers bij om de wonde af te dekken. En dan begint het fijnste moment van de dag: de zoektocht naar teken. Ik heb er drie, mijn vriend zes, een nieuw record voorwaar. De teken zijn echt minuscuul klein: minieme zwarte puntjes, waarvoor we ons fototoestel nodig hebben om te kunnen zien of dat zwart puntje al dan niet pootjes heeft. We zijn zo’n anderhalf uur zoet met de inspectie van elke mogelijke huidplooi en verwijderen de kledij die we droegen tijdens de wandeling zo ver mogelijk van de rest van onze bagage.

Voor het avondmaal besluiten we naar La esCotilla te gaan, het grote vis- en zeevruchtenrestaurant waar we eerder al wat pintxos aten. We zijn er om 19.30u, maar het restaurantgedeelte gaan pas open om 20u. geen erg, er zijn pintxos en cava om het wachten te verzachten.

We genieten van een heel lekkere maaltijd (inclusief oestertjes voor mij) aan een zeer schappelijke prijs en sluiten de dag af met een lokale kruidenlikeur en een soort bailey’s.

We keren terug naar het hotel om op tijd te gaan slapen. En daarmee zit onze laatste volledige dag in Spaans-Baskenland er spijtig genoeg op. Ik hoop echt in de toekomst nog eens terug te keren naar deze mooie plek.

Omdat er in Vitoria-Gasteiz veel toeristische attracties gesloten zijn door de feesten, besluiten we vandaag naar Oñati te trekken. De trip start alvast goed, we kunnen zonder problemen ons parkeerticket betalen via de app! It’s the small victories!

We rijden eerst naar het Santuario de Arantzazu. Volgens de legende zou María in 1468 hier aan een herder zijn verschenen. Het Santuario is drie keer volledig afgebrand (in 1533, 1662 en 1934). Telkens werd het heiligdom opnieuw opgebouwd door de monniken, waardoor deze plek een symbool geworden is voor de heropstanding van de hoop uit de assen.

Het huidige heiligdom is gebouwd tussen 1950 en 1955 naar een ontwerp van architecten Javier Sáenz de Oiza en Luis Laorga. Het is alleszins een erg indrukwekkende plek met zeer bijzondere architectuur. We bewonderen ook de moderne muurschilderingen van Nestor Basterretxea in de crypte. Wij zijn bijna de enige bezoekers, wat de ervaring nog meer bijzonder maakt. In de gigantische winkel vol met religieuze prullaria koop ik mij een waaier om me wat koelte toe te wuiven, want de temperaturen tijdens onze trip zijn tot nu toe bijzonder tropisch geweest.

Na ons bezoek aan het heiligdom maken we een kleine wandeling door de bossen. We genieten van de prachtige oude, vergroeide bomen en de mooie groene heuvels. Vlak voor we terug op de parking zijn, voelen we zowaar een paar druppels vanuit de hemel op ons neerdalen. Zeker omdat ik mij een waaier heb aangeschaft!

We rijden verder naar universiteitsstad Oñati, waar het op het eerste gezicht bijzonder rustig is. We betalen 18 euro voor een bijzonder smakelijk driegangenmenu bij MAUXKA Jatetxea. De zaak heeft wat hipster vibes, maar wordt duidelijk ook bezocht door buurtbewoners. Altijd een goed teken!

Vervolgens maken we een kleine wandeling door het historische hart van Oñati met de prachtige universiteitsgebouwen. Oñati is een zeer mooi stadje, maar het lijkt er iet of wat uitgestorven te zijn. En als onze hoop was om hier wat cultuur te kunnen opsnuiven, helaas, zowel de kerk als het monasterio zijn beide gesloten. Wat maakt dat ons bezoek aan Oñati toch op iet of wat een teleurstelling uitdraait.

Dan maar terug naar Vitoria-Gasteiz om ons te douchen en om te kleden. We trekken opnieuw de feestende stad in en eten pintxos bij La Malquerida. We zitten er vlakbij een feestende groep van vier vrouwen die luidkeels met de muziek meezingen. Duidelijk vrienden van de uitbaters waarmee er uitgebreid gekust een gebabbeld wordt. Ik wordt helemaal vrolijk van de ambiance die ze uitstralen. Een fijne afsluiter van een ingetogen dag.

We kruipen op tijd in bed, want morgen staat er een volgende uitstap op het programma.

Vandaag heb ik om 10.45u een rondleiding gereserveerd in de Catedral de Santa María. We zijn mooi op tijd voor de rondleiding en wachten een tijdje op de binnenplaats van het onthaalgebouw tot de gids ons komt halen. De rondleiding is volledig in het Spaans, maar gelukkig praat de gids langzaam en articuleert hij goed. De audioguide met Engelse vertaling van de rondleiding is dus volstrekt overbodig.

De gotische kathedraal, die oorspronkelijk deel uitmaakte van de versterkingen van de stad, kende al van in het begin stabiliteitsproblemen, die op den duur zo erg werden dat de muren langzaam aan steeds meer overhelden en er scheuren in de muren ontstonden. Om de stabiliteitsproblemen aan te pakken, werden er extra ‘arcos de panico’ of ‘arcos del miedo’ geïnstalleerd om de muren bij mekaar te houden. In de jaren zestig volgden dan een aantal structurele ingrepen waarbij de arcos de panico (steunbogen) verwijderd werden, een grote steunbeer verkleind werd en gotische ramen in de muren aangebracht werden. Die ingrepen verfraaiden de kerk, maar de metalen trekstangen die de stabiliteit moest verzekeren, volstonden niet. In tegendeel, de problemen verergerden zelfs. Om te vermijden dat het effectief tot instortingen zou komen, werd in de jaren negentig een grondige studie gedaan en een meerjarenplan opgesteld dat de kathedraal van de ondergang moest redden. De kathedraal werd vervolgens enkele jaren gesloten voor de werken.

De rondleiding is ongemeen boeiend, vooral de crypte waar gigantische nieuwe steunberen geplaatst zijn om de stabiliteitsproblemen eens en voor goed op te lossen, is indrukwekkend. De kathedraal zelf is dan weer zo schots en scheef en zo vol met scheuren dat het bijna een mirakel is dat het gebouw na al die jaren nog recht staat. De gids geeft ook via maquettes een goed inzicht in het ontstaan van Vitoria-Gasteiz en hoe de kathedraal gegroeid is langs de eerste stadsomwalling. We klimmen helemaal tot in de toren en genieten van het uitzicht op het feestende Vitoria-Gasteiz. De gids zijn uitleg is zo grondig dat we tijdens de beklimming van de toren ingehaald worden door een andere groep. Op het einde van de rondleiding krijgen we nog een videoprojectie te zien in een zaal die de vroegere grandeur van de gotische portiek opnieuw tot leven wekt. Dikke aanrader!

Na ons bezoek aan de Catedral de Santa María, eten we pintxos met een glaasje wijn daarbij aan de toog van het oudste restaurant van Vitoria-Gasteiz: El Portalón. Het restaurant heeft een prachtige wijnkelder en is op zich al een bezoek waard.

We wandelen verder langs de oude omwallingen en ontdekken een gerestaureerde ijskelder die helaas door de festiviteiten niet te bezoeken valt. Hetzelfde geldt voor de San Vincente kerk die ook gesloten is.

Geen erg, het is prachtig weer en we genieten van het wandelen door de straten van het mooie Vitoria-Gasteiz. We komen langs de start van een zeepkistenrace en blijven even staan om de deelnemers aan te moedigen die met een rotvaart door de bocht gaan.

Gelukkig is de Iglesia de San Miguel Arcángel wel open voor bezoek vandaag. Dit is de kerk waar aan de buitenkant het beeld van de Virgen Blanca hangt, omringd door bloemen. Ook bij de Mariakapel binnen in de kerk liggen veel bloemen. We bewonderen het prachtige retabel van het hoofdaltaar.

We wandelen verder naar de San Pedro Eliza kerk, die, jullie raden het nooit, ook dicht is om wille van de feesten. Gelukkig is er volksdans in de straten om ons te entertainen. In een grote souvenirwinkel koop ik mij een blauwwit geruit traditioneel sjaaltje, dat ik meteen rond mijn hals knoop, kwestie van mij te integreren in de feestvierende menigte.

Ook ons bezoek aan de Cathédrale de María Inmaculada de Vitoria en het bijhorende museum voor religieuze kunst loopt af op een sisser: yep, gesloten wegens de feesten. Jammer, want dit museum had ik echt graag willen bezoeken.

Noodgedwongen gaan we dan maar iets drinken en nog wat pintxos eten. We belanden bij La Escotilla Vitoria, waar het zoeken is naar een plaatsje tussen de vele feestvierders.

Na deze aangename pauze stoten we op een lange stoet, waarbij we de ene na de andere prachtig uitgedoste groep feestvierders zien passeren, begeleid door fanfares en muziek uit grote luidsprekers gemonteerd in bestelwagens. De groepen zijn allemaal gekleed in traditionele klederdracht en sommige doen dansjes aangemoedigd door een voorganger met een megafoon. Er lijkt geen einde aan de stoet te komen. Een kleine googlezoektocht leert mij dat zo’n stoet wel tot 8000 deelnemers kan hebben. Indrukwekkend. Met mijn sjaaltje aan geniet ik van de ambiance.

We laten de stoet achter ons en dwalen op goed geluk door de straten, onze ogen de kost gevend. We zien feestvierders een standbeeld omhullen met traditionele klederdracht, drinken nog ergens een glaasje wijn en proeven van patxaran, een baskische likeur op basis van anijs en sleedoornbessen.

We arriveren een half uur te vroeg voor onze reservatie om 20.30u in KEA restaurant. Gelukkig heeft dit restaurant ook een bar waar ze werkelijk uitstekende wijntjes serveren. Dat half uurtje vliegt voorbij en stipt om 20.30u worden wij naar onze tafel geleid. Alwaar we genieten van een werkelijk uitstekend avondmaal, geïnspireerd op de traditionele Baskische keuken, maar met een moderne toets.

Na het avondmaal keren we terug naar het hotel. Onder de douche spoelen we het stof en het zweet van de dag van ons af na alweer een fantastische dag.

Vandaag gaan we verder op verkenning in de stad die bruist van de ambiance. De feestelijkheden die gisteren van start gingen met de afdaling van Celedón duren nog tot 9 augustus. We genieten van de optochten van de in traditionele kledij gestoken Basken begeleid door fanfares. Echt iedereen van jong tot oud is in traditionele klederdracht en overal wordt gedanst, gezongen en gevierd. Op het Plaza de la Virgen Blance treffen we opnieuw de reuzen, ditmaal in het gezelschap van kleinere figuren met grote hoofden die met een dorsvlegel met aan het uiteinde een zachte bal de kinderen schrik aan jagen. Wat soms heel grappige reacties oplevert.

Doordat er zoveel te zien is in de straten, vorderen we langzamer dan gedacht, we komen dan ook pas om 11.45u aan bij het archeologisch museum (Arabako BIBAT Arkeologia Museoa in het Baskisch) dat al om 14u blijkt te sluiten om wille van de feestelijkheden. Het archeologisch museum blijkt onverwacht interessant, met boeiende filmpjes die het prehistorische leven uitbeelden en prachtige archeologische vondsten. Uiteraard ligt ons tempo niet hoog genoeg, waardoor we in tijdsnood geraken voor ons bezoek aan het Speelkaartenmuseum (Arabako Fournier Karta Museoa), dat vlak naast het archeologisch museum ligt.

Het Speelkaartenmuseum ligt in een prachtig gerestaureerd paleis en bevat de meest indrukwekkende collectie speelkaarten die ik ooit in mijn leven gezien heb. Ik had er persoonlijk geen idee van dat speelkaarten al zo oud zijn (ze ontstonden in de tiende eeuw). Naar grote waarschijnlijkheid hebben we dit veelzijdige spel te danken aan de Chinezen. Ik ben echt onder de indruk van de prachtige kleurrijke kaarten. Enige minpuntje tijdens ons bezoek: de lichten van de vitrinekasten waarin de kaarten getoond werden, leken willekeurig aan en uit te gaan. Uiteraard heb ik er alle begrip voor dat deze delicate kaarten niet continu aan kunstlicht blootgesteld mogen worden, maar je zou toch verwachten dat de vitrines met bewegingssensoren uitgerust zouden zijn.

We blijven in het museum tot de allerlaatste minuut en worden vervolgens letterlijk uit het museum gezet. Tijd voor wat pintxos als laat middagmaal (allez, laat voor ons, niet voor de Basken). We belanden bij El Tabanko, een gezellige bar die (zoals bijna alle eetgelegenheden in de stad) stampvol zit met feestvieren Basken. Alle tafeltjes zijn gereserveerd, maar het personeel is zo vriendelijk ons een tafeltje aan te bieden voor wat snelle pintxos tussen reservaties door.

We wandelen terug naar de Iglesia de San Miguel waar we aan de buitengevel de befaamde Virgen Blanca bewonderen, het mariabeeld dat haar naam leent aan de festiviteiten in deze stad. Het beeld is omringd met bloemen en zowat iedereen wil samen met het beeld op de foto. Vlakbij staat ook het standbeeld van de eerste man die ooit het personage van Celedón uitbeeldde. Natuurlijk gaan ook wij met dit beeld op de foto.

Het is nog steeds bijzonder warm, dus tijd voor een ijsje bij Heladeria di Breda. Vervolgens wandelen we op het gemak langs de statige groene laan Fray Francisco de Vitoria Ibilbidea met langs beide zijden schitterende palacio’s. We eindigen onze wandeling met een drankje op het terras van het El Prado café in het El Prado park.

We keren terug naar ons hotel om het zweet en de zonnecrème van ons af te spoelen en ons om te kleden voor het avondmaal. Voor de gelegenheid heb ik een tafel gereserveerd bij Waska! Barra. De Aziatische geïnspireerde gerechten zijn heel lekker, maar ik ben wat teleurgesteld in de tafel die we toegewezen krijgen in zowat de minst gezellige hoek van gans het restaurant, vlakbij de keuken. En dat terwijl er nog heel veel andere tafels beschikbaar zijn wanneer we aankomen. Ook de bediening is duidelijk jong en onervaren. Misschien heeft het restaurant de hulp van tijdelijke werkkrachten ingeroepen om de drukte tijdens de feesten de baas te kunnen. Gelukkig is de chef duidelijk niet onervaren, want het eten is heel lekker.

Na het avondmaal pikken we nog wat optochten mee in de stad. Echt, wat een fijne sfeer heerst er in deze mooie stad. Ik ben oprecht gelukkig dat ik hier ben op dit bijzondere moment.

Na een goed gevulde dag kruipen we opnieuw op tijd in bed.

Vandaag rijden we naar Vitoria-Gasteiz, de hoofdstad van Spaans Baskenland. Een stad waarvan ik tot voor kort nog nooit gehoord had. Het is dus beetje een gok of een bezoek aan deze stad al dan niet zal meevallen. Nu, de zekerheid dat ze hier ook pintxos serveren, maakt dat ik mij er wel gerust in voel. Tegelijkertijd ben ik heel benieuwd wat te verwachten van de jaarlijkse Fiestas de la Virgen Blanca, die vandaag, 4 augustus, starten.

Na een vlotte rit van een uur en een kwartier parkeren we onze wagen rond 12u in een ondergrondse parking vlakbij het hotel. De parking in Silken Ciudad de Vitoria Hotela zelf is helaas helemaal volzet. We sleuren onze valiezen naar het hotel, alwaar de vriendelijke heer aan het onthaal ons meedeelt dat onze kamer jammer genoeg nog niet klaar is. Geen erg we droppen onze valiezen af en keren terug naar de parking. We hebben bij het naar buiten gekomen van de parking immers gezien dat het parkeertarief serieus vermindert als je de app van de parking installeert: 24,90 per dag versus 8,95 per dag. Daarvoor kan een mens al eens een app installeren en zijn kredietkaartgegevens achterlaten.

Nadat mijn vriend de app geïnstalleerd heeft, moeten we om van het goedkopere tarief te kunnen profiteren de parking verlaten en opnieuw binnen rijden. Uiteraard werkt de automatische nummerplaatherkenning bij het naar buiten rijden niet en moeten we ons noodgedwongen wenden tot de dame die toezicht houdt op de parking. Dat blijkt een supervriendelijke dame te zijn die ons graag uit de nood helpt en ons vervolgens van een hele uitleg in Spaans voorziet. Ze geeft ons zelfs wat toeristische info over de feestelijkheden en raad ons aan naar het Tourist Office te gaan dat vandaag al sluit om 14u.

Bij de tweede poging kunnen we onze wagen zonder problemen naar buiten rijden om vervolgens enkele seconden later dezelfde parking opnieuw binnen te rijden, ditmaal gebruik makend van de app en het lagere tarief. Mission accomplished, hoera!

Vervolgens haasten we ons naar het Tourist Office, waar we een heel vriendelijk meisje treffen dat ons graag meer uitleg verschaft over de festiviteiten. Deze avond starten de feestelijkheden met de afdaling van Celedón vanaf de toren van de Iglesia de San Miguel. De dame waarschuwt ons dat het er tijdens de afdaling heftig aan toe kan gaan, omdat jongeren op datzelfde moment met sangría naar mekaar gooien. Ok, we zullen zorgen dat we uit de buurt van feestvierende jongeren blijven.

Ondertussen is het 14u geworden en rammelen onze magen van de honger. We trekken de straten van Vitoria-Gasteiz in en merken dat de stad langzaam vol loopt in aanloop naar de feestelijkheden deze avond. Alle eetgelegenheden waarlangs we passeren zitten stampvol Basken in traditionele klederdracht. Dat belooft voor vanavond… Op zoek naar wat pintxos om onze honger te stillen verwijderen we ons langzaamaan steeds verder van het centrum.

Uiteindelijk vinden we een plekje voor twee in Bar Akelarre (akelarre betekent heksensabbat). We treffen een bijzonder vriendelijke uitbater die duidelijk in zijn nopjes is dat een stelletje toeristen in zijn bar is neergestreken en ons maar al te graag het concept van pintxos uitlegt. Bar Akelarre is een onverwachte meevaller. De gefrituurde pintxos zijn heerlijk en de saté van octopus kan ook mijn goedkeuring wegdragen. Bovendien is alles er supergoedkoop.

Na de lunch gaan we op zoek naar een terras om iets te drinken. Zo belanden we op het mooie terras van Bar Los Amigos, waar we tot onze grote verbazing erin slagen ondanks de drukte nog een tafeltje te bemachtigen. Terwijl we genieten van een glaasje wijn, zien we dat de politie zich in gereedheid brengt voor het feest deze avond. Ondertussen stromen gestaag de jongeren toe die grote plastic bidons met sangría met zich meesleuren. We nemen het schouwspel in ons op en besluiten dan terug te gaan naar het hotel om van kledij te wisselen, voor het geval dat we toch een sangría douche zouden krijgen.

Om 17.10u vertrekken we in het hotel richting de Plaza de la Virgen Blanca. Al snel stuiten we op een lange rij wachtende mensen die allemaal staan aan te schuiven om op het plein te geraken om de afdaling van Celedón met hun eigen ogen te kunnen aanschouwen. We houden geen van beiden van wachten, maar besluiten toch geduldig aan te schuiven in de hoop dat we op het plein geraken. En ja, het lukt! Al hadden we beter een uur eerder beginnen aanschuiven, want we staan vrij ver achteraan. Wat op zich ook een voordeel is, want de met sangría gooiende jeugd staat een heel eind van ons vandaan.

Het stikt van het volk op het plein en we wachten geduldig af tot het moment waarop Celedón, een pop met een paraplu uitgedost in traditionele kledij die een dorpsbewoner van Alava voorstelt, langs touwen vanuit de toren van de San Miguel kerk naar de andere hoek van het plein naar beneden gelaten wordt. Eindelijk is het zover! Er wordt vuurwerk afgeschoten en de menigte zingt uit volle borst: “Celedón, ha hecho una casa nueva, Celedón, con ventana y balcón.” Op het moment dat de pop aankomt op zijn bestemming, wordt de pop binnengehaald en vertrekt een persoon verkleed als Celedón op diezelfde plek om zich door de menigte terug naar de San Miguel kerk te worstelen. Het duurt even, maar wanneer deze persoon dan uiteindelijk op het balkon van de toren van de San Miguel verschijnt, barst het publiek in luid gejuich uit.

Mijn vriend en ik zijn onder de indruk: wat een ambiance! Een echt volksfeest! Iedereen danst, zingt en zwaait uitgelaten met de traditionele geruite halsdoeken. Blij dat we dit bijzondere gebeuren konden meemaken! Vitoria-Gasteiz heeft al mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen.

Na de feestelijkheden trekken we terug naar het terras van Los Amigos. Onderweg komen we hopen jongeren tegen wiens witte kleren helemaal verkleurd zijn door de rode sangría. We bestellen nog een wijntje op het terras en ik koop met een traditionele Celedón taartje bij de patisserie aan de overkant.

Na deze welverdiende pauze wandelen we opnieuw naar de Plaza de la Virgen Blanca waarvan de straatstenen doordrenkt zijn van de sangría. We bewonderen de reuzen vanaf de trappen van de San Miguel. En besluiten dat het hoog tijd is voor het avondmaal. Aangezien we vermoedelijk weinig kans hebben een restaurant met een vrije plek te vinden in het hart van de feestelijkheden, keren we terug richting ons hotel. En zo belanden we bij La Mafia se sienta a la Mesa, een groot een gemoedelijk Italiaans restaurant. We genieten van heerlijke antipasti (het moeten niet altijd pintxos zijn) met een glaasje cava (tot onze verbazing serveert dit Italiaans restaurant geen prosecco). Ik doe mijn best de reusachtige portie zwarte pasta met kreeft (die een beetje te hard gekookt is) weg te werken. Dat lukt me helaas niet, maar het smaakt me. We sluiten de maaltijd af met een limoncello van het huis.

We ronden op tijd af en kruipen op tijd in bed, benieuwd wat morgen te bieden zal hebben.

Onze eerste geplande stop is Zarautz, maar we vinden deze stad te groot en te druk en beslissen gewoon door te rijden. In Getaria stoppen we wel. We parkeren onze wagen langs de weg en bezoeken dit charmante dorp met vissershaven. We bewonderen de helaas gesloten 14de-eeuwse Iglesia de San Salvador langs de buitenkant, beklimmen het monument voor de gesneuvelden, zien voor het eerst een pelota spel in het echt en maken foto’s van de prachtige baai met het mooie brede zandstrand. Het dorp barst van de visrestaurants, maar het is jammer genoeg nog te vroeg om al te lunchen.

Volgende stop: Zumaia. Een bijzonder aangename ontdekking. Natuurlijk bezoeken we eerst de dorpskerk. En kijk eens aan, we hebben geluk: net op het moment dat wij er binnen stappen is er een orgelconcert aan de gang. We zetten ons op één van de achterste banken en genieten een tijdje van de muziek die ons overspoelt.

Daarna maken we een wandeling die ons brengt naar een rotsstrand dat duidelijk alleen gebruikt wordt door de locals. We maken eerst een paar foto’s van de fantastisch mooie Baskische kustlijn en dalen dan langs een redelijk gevaarlijke trap af naar het strand. Prachtig! De rotsformatie op het strand wordt flysch genoemd, wat een opeenvolging van sedimentair gesteente is, die gevormd door de afwisselende afzetting van dunne lagen slib en zandsteen, en tref je aan bij kusten die een snelle verandering in de zeespiegel hebben gehad. De flysch in Zumaia werden over een periode van 100 miljoen jaar gevormd. Bij de klim terug naar boven merken we dat de temperaturen aan het stijgen zijn. De onweerszone van gisteren is duidelijk gepasseerd en de zon heeft nu vrij spel. We keren langs een andere weg terug dan we gekomen zijn en worden getrakteerd op een prachtig uitzicht op een groot zandstrand.

We besluiten van de gelegenheid gebruik te maken om te lunchen in Zumaia en belanden op goed geluk bij Labatra Taberna, een bar in een modern complex van meerdere verdiepingen, die duidelijk voornamelijk door locals wordt gefrequenteerd. Altijd een goed teken! We bestellen (o verrassing) pintxos en ik geniet vervolgens van een bord met werkelijk uitstekende inktvis. Heerlijk!

De temperaturen blijven stijgen, tijd dus om af te koelen in de frisse Atlantische Oceaan. We rijden met onze wagen naar het strand van Saturrarán. We parkeren op de parking vlak bij het strand, kleden ons om in de wagen en zoeken vervolgens een plekje voor onze handdoeken en strandspullen.

Het zandstrand is zeer aantrekkelijk, maar onzichtbaar onder de waterlijn liggen in de branding verraderlijke kiezels. En ja, mijn vriend slaagt erin zich te verwonden door de combinatie van de kiezels met de extreem sterke branding. Gelukkig is er een gedeelte van het strand waar er geen kiezels liggen, maar over het algemeen vormt zwemmen in de Atlantische oceaan hier toch wel een uitdaging. We begrijpen alleszins heel goed waarom het maar in een klein gedeelte van de baai toegelaten is om te zwemmen. Deze stromingen zijn echt heel verraderlijk.

Op de terugweg naar ons hotel stoppen we voor het avondmaal bij Urberu Sagardotegia, cidrería in Itziar. Ik koos deze plek uit omdat je hier cider kan drinken rechtstreeks getapt van het vat. Wij komen rond 18.30u aan, wat uiteraard veel te vroeg is om in Baskenland al te kunnen eten. Gelukkig mogen we van de vriendelijke bediening plaats nemen aan een tafel op het (lege) terras om te wachten tot het restaurant officieel open gaat om 20u. Erg vinden we het niet dat we anderhalf uur moeten wachten, dat geeft ons de gelegenheid om een flesje cider te drinken!

Op het terras krijgen we na een tijdje gezelschap van het personeel die samen eten alvorens aan de avondshift te beginnen. De gerechten op tafel zien er heerlijk uit en ik krijg al een beetje honger.

Uiteraard is de fles cider al volledig soldaat gemaakt voordat we plaats mogen nemen aan een houten tafel met zitbanken, die ons zicht biedt op de houtskoolgrill waarop de koks het vlees en de vis klaarmaken. In een koeltoog liggen gigantische lappen vlees waaruit je kan kiezen. Verser kan het niet.

We bestellen Galician style octopus en langoustines als voorgerecht om de eerste (grote) honger te stillen. Als hoofgerecht ga ik voor de heek, terwijl mijn vriend een kalfskotelet bestelt. Op het menu staat dat je voor een vaste prijs zelf onbeperkt cider kan tappen uit de grote houten vaten van de cidrería. Wij passen echter, want mijn vriend moet onze wagen nog veilig kunnen terug rijden naar ons hotel. Al een geluk dat we ons flesje cider aan het begin van de maaltijd konden drinken en dat cider helemaal niet alcoholrijk is.

Het op de grill klaargemaakte eten is werkelijk fenomenaal. Mijn vis is gigantisch en het vlees van mijn vriend is boterzacht. Een onvergetelijke ervaring. Jammer dat je deze plek alleen met de auto kan bereiken.

Geheel voldaan rijden we terug naar ons hotel en kruipen meteen in bed na een fijne, zonnige dag.