Na het chloorwater van ons afgespoeld te hebben, pakken we onze valiezen en checken we uit. Onze TGV vertrekt pas om 20.27u ‘s avonds dus we hebben nog een ganse dag om in Lille door te brengen. We laten onze valiezen achter in het hotel en wandele we opnieuw naar het centrum van Lille. Vandaag is het iets meer bewolkt dan de voorbije dagen, maar het is nog steeds stevig koud.

Ondanks het feit dat we nog niet veel honger hebben, gaan we voor een bescheiden lunch bij Italiaans restaurant Posto. De steak tartare is werkelijk uitstekend en ook de burrata van mijn vriend valt in de smaak. De prosecco smaakt naar meer, dus bestellen we nog een tweede glas om te klinken op ons fijne verblijf in Lille.

Na deze snelle lunch bezoeken we het Musée de l’Hospice Comtesse. Dat blijkt veel groter dan we verwacht hadden en over een indrukwekkende collectie kunstwerken te bezitten. Het gebouw doet me sterk denken aan het Hôtel-Dieu des Hospices de Beaune, Wat niet hoeft te verbazen, want ook dit gebouw is een voormalig hospitaal, gesticht in 1237 door Johanna van Constantinopel, gravin van Vlaanderen. We bewonderen de portretten van Johanna en haar zus Margaretha. Twee straffe dame die hun stempel wisten te drukken op een door mannen gecontroleerde wereld. We brengen zo’n anderhalf uur door in het museum en lassen dan een kleine drankpauze in bij onze favoriete wijnbar Les Frères Pinard.

Vervolgens zetten we de eerder afgebroken stadswandeling verder. Een gelegenheid om wat mooie foto’s te maken bij valavond.

Na deze laatste wandeling doorheen de straten van Lille keren we terug naar het hotel om onze valiezen op te halen. Voor het avondmaal heb ik gereserveerd bij l’estaminet HEIN omdat ze daar traditionele gerechten uit Lille serveren. Ik bestel de Ch’Ti mix, dat bestaat uit de drie bestellers van dit restaurant: de Welsch, het stoofvlees en de poulet Maroilles. Het valt me echter tegen. Er zit veel vet aan het vlees en doordat alles geserveerd wordt in kleine potjes, is het ook snel koud. Ik denk dat ik moet concluderen dat ik gewoonweg niet zo’n fan ben van de traditionele keuken hier. Te zwaar, te veel vlees en te weinig verfijnd.

We zijn ruimschoots op tijd in station Euralille. En jawel, uiteraard heeft onze TGV vertraging, dat mag niemand verbazen. We slenteren wat rond in het station tot de trein komt en vinden ditmaal zonder problemen onze correct genummerde wagon! Na een vlotte treinrit komen we aan in Brussel-Zuid waar we op de eerste de beste trein naar Leuven stappen en daarmee zit onze uitstap er definitief op.

Persoonlijk ben ik wel een fan van koude winterdagen. De felblauwe lucht in combinatie met het winterse zonlicht doet me deugd. De wandeling start op de Place de la Gare en brengt ons vrij snel daarna langs één van de vroegere stadspoort van Lille, de Porte de Roubaix, die nu helaas dienst doet als slaapplaats voor daklozen.

We zetten onze weg verder naar Vieux Lille en passeren een aantal plekken waar we al geweest zijn. We gaan even piepen in de Louis Vuitton winkel, omdat deze gelegen is in een voormalige zeevruchtenwinkel (A l’Huitrière) en er binnen nog prachtige tegeltableaus te bewonderen zijn uit die tijd. Jammer dat de originele winkel er niet meer is, want een oestertje gaat er bij mij altijd wel in.

We wandelen op ons gemak verder door de mooie winterse straten van Lille tot we rond 13u een hongertje voelen opkomen. We stappen binnen bij Les Frères Pinard, een wijnbar en kaas- en charcuteriewinkel in één. We bestellen de planche du moment (lard salé du nord, pâté en croûte, rosette de Lyon, Comté vieux, Morbier réserve, Rocamadour) en drinken daar een lekker glaasje wijn (allez, champagne in mijn geval) bij.

Na deze uitstekende lunch wijken we af van de wandelroute en wandelen we richting de Citadelle de Lille, een meesterwerk van Vauban. Ik weet dat het niet mogelijk is de citadel te bezoeken, maar mijn vriend en ik zijn altijd geïnteresseerd in versterkingen en militaire architectuur. We passeren het mooie Canal de la Moyenne-Deûle en de pittoreske Pont Napoléon. Het park rond de citadel voelt nogal leeg en verlaten aan, ik vermoed dat het hier in de lente- en zomermaanden een pak drukker zal zijn. We spotten een reiger die van de zon aan het genieten is en worden gepasseerd door wat joggers. We werpen een snelle blik op de citadel zelf en keren dan terug richting het stadscentrum. Ik ben er niet echt van overtuigd dat deze omweg de moeite waard was, als je geen bezoek aan de citadel zelf gepland hebt.

We passeren langst het Beffroi de l’hôtel de ville waar een rij wachtenden staat aan te schuiven. Het is ongeveer kwart voor vier en het belfort sluit om 17.30u. De laatste toegang is 45 minuten voor sluitingstijd. We zijn dus nog mooi op tijd voor een bezoek bij zonsondergang. We moeten zo’n twintig minuten wachten voordat we binnen kunnen en de rij achter ons groeit gestaag aan, tot een medewerker van het belfort de rij officieel afsluit. We laten onze rugzak achter in de lockers beneden en beklimmen een paar trappen tot we aan de lift komen. We hebben al veel gestapt vandaag dus we maken het onszelf gemakkelijk en nemen de lift naar het hoogste punt van het belfort. Rond half vijf stappen we buiten op het balkon van het belfort waar de ijzige kou ons tegemoet komt. Terwijl onze neuzen gestaag afkoelen; nemen we het prachtig uitzicht en de zonsondergang in ons op. Een mooie afsluiter voor deze zonnige dag.

Voor het avondmaal wandelden we in de richting van Chez Max voor een traditioneel Lillois avondmaal. We passeerden langs het mooi verlichte Palais des Beaux Arts en het Théâtre Sébastopol. Aangezien we te vroeg zijn voor onze reservatie van 19u, gaan we op zoek naar een wijnbar om te aperitieven. Zo belanden we bij Les Quilles Libres, waar we enkele uitstekende wijntjes drinken en een portie hummus met bloemkool bestellen om ons eerste hongertje van de avond de kop in te drukken. Echt een leuke plek met een zeer mooi wijnaanbod.

Stipt om 19u komen we aan bij Chez Max, dat er niet in slaagt mijn verwachtingen volledig in te lossen. De voorgerechtjes: oeuf mayonnaise, escargots en rillettes de truite zijn veelbelovend, maar het hoofdgerecht stelt me wat teleur. De Sint-Jacobsvruchten zijn echt wel heel klein en het gerecht is op zijn best lauw te noemen. Mijn vriend probeert een traditionele Welsh (Welsh rarebit à la Chimay bleue), maar dat is een gerecht dat je moet eten als je de hele dag op het veld staat om te werken. Bijzonder machtig. Gelukkig is de crème brûlée als dessert wel lekker. Op zich hebben we een fijne avond, maar culinair blijven we toch iet of wat op onze honger zitten.

De ochtend brengen we door in en rondom het bijzondere zwembad van ons hotel in het iconische art-deco gebouw, waar vroeger de Scalbert-Dupont bank gevestigd was. Het zwembad is gebouwd in de voormalige kluis van de bank. De originele bankkluisjes zijn behouden tijdens de renovatie en kan je nu bewonderen achter een glazen wand. Heel bijzonder om te relaxen in een omgeving met zoveel historiek. Het zwembad is niet echt groot, maar er is slechts één andere koppel waarmee we het zwembad moeten delen, dus genoeg plek om wat baantjes te trekken. We maken ook een paar keer gebruik van de piepkleine sauna, waar je mits wat wringen maximaal drie personen in kan laten zitten. De sauna mocht wat mij betreft iets groter zijn, maar de warmte doet deugd.

Rond half twaalf keren we terug naar onze kamer om een douche te nemen en ons vervolgens goed in te pakken (sjaals, mutsen, handschoenen) voor een wandeling door de stad. We wandelen op het gemak naar het Palais des Beaux Arts de Lille en beginnen rond kwart na één aan ons bezoek. Doordat we genoten hebben van een uitgebreid ontbijt hebben we nog helemaal geen honger. We besluiten het middagmaal te skippen en in plaats daarvan onze zintuigen te verwennen met prachtige kunst. En waw, wat een rijkdom. De architectuur van het museum op zich is natuurlijk al de moeite, maar ik had niet verwacht zoveel topstukken te ontdekken in dit museum. Werk van Dirk Bouts, Jeroen Bosch, Edouard Manet, Claude Monet, Antoon van Dyck, Francisco de Goya y Lucientes, Jacob Jordaens, Pieter Brueghel, Marc Chagall, Donatello, August Rodin, Pieter Paul Rubens, Georges Seurat, Pablo Picasso en zelfs een verdwaalde Vincent Van Gogh (niet zijn beste werk, naar mijn mening). En dat is maar een greep uit het lijstje. Ik ben echt overdonderd.

Het museum herbergt niet allen grote meesters, het heeft ook een heel mooie collectie middeleeuwse en zelfs Egyptische kunst. Ik laat me betoveren door de twee prachtige beelden van Les Belles du Nord waarvan de oorspronkelijke kleuren opnieuw tot leven gewekt worden door een projectie. Maar het meest bijzondere in gans het museum is toch wel de collectie reliëfplannen gemaakt op vraag van Lodewijk XIV. De reliëfplannen zijn ongelooflijk gedetailleerd en tonen een aanzienlijk aantal Belgisch steden, waaronder Ieper, Namen, Charleroi, Ath, Doornik, Menen en Oudenaarde. In totaal zijn er 15 reliëfplannen te bewonderen. Indrukwekkend.

Ergens rond half vier krijgen we een klein hongertje, maar helaas is het café van het museum tegen dan al gesloten. Jammer, maar gelukkig is er meer dan genoeg te zien om onze gedachten af te leiden van onze rommelende magen. Echt een absolute aanrader als je naar Lille komt.

Als we rond vijf uur buiten stappen, is de zon al bijna verdwenen achter de horizon. We wandelen naar het Village de Noël voor ons avondmaal. Het Village de Noël op de Place Rihour is niet zo groot en we moeten even aanschuiven alvorens we binnen kunnen. We zijn allebei behoorlijk hongerig, want het is van het ontbijt geleden dat we nog iets gegeten hebben. Gelukkig is daar een grote kraam die allerlei variaties op raclette verkoopt. Wij delen een portie aardappelen met raclette en daarmee is de grootste honger meteen al gestild. Vervolgens koopt mijn vriend een burger met ei, gebakken ajuin en gesmolten Maroilles kaas (of course!). Ik eet een paar happen mee en kan bevestigen: bijzonder lekker! Uiteraard spoelen we dit alles door met een lekkere glühwein.

Het is gezellig druk op de kerstmarkt, maar we moeten nergens echt lang aanschuiven. Het valt op dat er rondom ons opvallend veel West-Vlaamse en Hollandse klanken te horen zijn. Wij zijn duidelijk niet de enige buitenlandse liefhebbers van de kerstmarkt van Lille. Vervolgens gaan we naar het beste kraampje van de avond. Ik eet een portie oesters met een glaasje champagne en mijn vriend en ik delen een lepeltje kaviaar met een shotje wodka. Zalig!

We sluiten ons bezoek aan de kerstmarkt af met nog een glühwein en een hartige pannenkoek met gesmolten kaas. En toen was onze kaaslimiet wel bereikt.

Tijd om ergens een plekje te zoeken om wat op te warmen. Na wat in de stad rondgedwaald te hebben, belanden we bij oesterbar L’atelier Iodé. Een schot in de roos. Uiteraard bestel ik een portie oesters met een glaasje champagne en omdat de oesters zo in de smaak vallen, ga ik (lekker decadent) gewoon voor een tweede ronde.

Een ideale manier om de dag af te sluiten, al mocht het wel een beetje warmer zijn in de bar, want echt opgewarmd geraakte ik niet.

Na onze lunch zijn we nog steeds te vroeg voor het vertrek van onze trein, waarvan de vertraging ondertussen stilletjes aan begint op te lopen. We begeven ons dan toch maar al naar het perron, maar het is heel moeilijk om in te schatten waar we best gaan staan om zo dicht mogelijk bij onze gereserveerde plaatsen in wagon 11 uit te komen. We spreken iemand van de treinpersoneel aan die duidelijk ook op de trein staat te wachten en die zegt dat we ongeveer op de juiste plek staan.

Wanneer na twintig minuten vertraging onze TGV eindelijk Brussel-Zuid binnen rijdt, blijkt wagon 11 onvindbaar te zijn. We lopen nochtans ongeveer twee keer gans de trein op en af, zigzaggend tussen de mensen met koffers door. Het personeel weet duidelijk ook niet waar wagon 11 zich bevindt, want we krijgen bijzonder uiteenlopende instructies (er is een groot verschil tussen helemaal vooraan en helemaal achteraan de trein, quoi). Enfin, uiteindelijk blijkt dat het bord met de treinsamenstelling op het perron correct is, maar dat de nummering van de wagons zelf niet is aangepast, waardoor wagon 11 vermomd is als wagon 1. Tja, zo kan een mens nog lang op en af lopen… Zelden zo’n chaotisch instapproces meegemaakt. Uiteindelijk waren we beter blijven staan waar we stonden, want de allereerste heer die we aanspraken had ons effectief naar de juiste locatie verwezen.

De treinrit zelf verloopt gelukkig vlotjes. Al stelt de wificonnectie niet veel voor. Amper een half uur nadat we in Brussel-Zuid op de trein gestapt zijn, staan we in station Lille Europe, dat zich op een kleine tien minuten wandelen van ons hotel bevindt.

Hotel & Spa Oceania Lille Les Augustins is gelegen in een voormalig, statig bankgebouw met een bijzonder indrukwekkende lobby met een schitterende dakkoepel. We zijn een half uur te vroeg om in te checken, maar we mogen gelukkig al op de kamer. Makkelijk, want dan kunnen we meteen onze koffers achter laten.

Na ons wat opgefrist te hebben en ons goed ingepakt te hebben met dikke jassen, mutsen en handschoenen zijn we klaar om de vrieskou in Lille te trotseren. We wandelen richting Vieux Lille en springen onderweg even de Église Saint-Maurice binnen, een redelijk kale kerk vanbinnen, maar het bouwwerk zelf is wel indrukwekkend.

We wandelen over de Place du Théâtre en verkennen de binnenkoer van de Vieille Bourse de Lille, waar tot onze grote verbazing een aantal boekenstalletjes zowaar open zijn op deze kerstdag. De Oude Beurs op zich is een prachtig gebouw, al ben ik eerlijk gezegd niet zo’n fan van de invulling van de binnenkoer.

Op de Grand Place treffen we een reusachtige kerstboom en een reuzenrad, die perfect te fotograferen zijn vanaf het bordes van Théatre du Nord. Het is amper vier uur en de zon begint al langzaam onder te gaan en naarmate de zon zakt wordt het helaas steeds kouder.

We bewonderen de bijzondere Cathédrale Notre-Dame-de-la-Treille, waarvan de constructie ongeveer 145 jaar duurde. De moderne façade werd pas afgewerkt in 1999! Het belangrijkste voorwerp in de basiliek is het miraculeuze mariabeeldje dat dateert uit eind twaalfde eeuw. De basiliek heeft prachtige glasramen en mooie mozaïekvloeren, maar ik betwijfel of ik wel zo’n fan ben van de moderne façade.

Na ons bezoek aan de basiliek dwalen we nog even rond in de straten van Vieux-Lille tot we het echt te koud krijgen en besluiten te gaan opwarmen met een aperitief bij Le Général. Waar er tot mijn grote vreugde kombucha op de kaart staat!

Om 18.30u heb ik gereserveerd bij Italiaans restaurant La Bellezza. Volgens googlemap opent het restaurant om 18.15u. Omdat we honger hebben gekregen van dat rondwandelen in de kou, besluiten we iets vroeger te gaan eten en zo staan we stipt om 18.15u aan de ingang van het restaurant. Tot onze grote verbazing staan er al veel mensen te wachten buiten tot het restaurant opent. Gelukkig mogen we snel binnen!

We krijgen een schattig rond tafeltje toegewezen op de eerste verdieping met zicht op het gelijkvloers. Het restaurant is veel groter dan ik verwacht had en duidelijk bijzonder populair, want het loopt na onze komst verrassend snel vol. Als aperitief bestel ik mij een Superstar, een alcoholvrije variant op de pornstar martini. En hoewel deze cocktail er zeker mag zijn, kan ik niet anders dan erkennen dat een echte pornstar martini toch veel beter is. Als voorgerecht delen we prosciutto di parma en risotto di mare. Maar het is mijn hoofdgerecht dat de show steelt. De spiedini di polpo wordt geserveerd op een reusachtige spies. Een gimmick, uiteraard, maar wel leuk. Bij het eten hou ik het voor de zekerheid toch maar op een glaasje wijn. Genoeg alcoholvrije experimenten voor vandaag.

Ik sluit de maaltijd af met een theetje, terwijl mijn vriend geniet van een digestiefje. Aangezien we allebei moe zijn van de heftige werkweken voor de vakantie, maken we het niet laat. We vangen tijdig de terugtocht naar ons hotel aan, zodat we op tijd in bed kunnen kruipen.

Een beetje met lange tanden eten we van het zielige ontbijt met croissant, appelmoes en confituur. Dit ontbijt ga ik beslist niet missen! De koffers zijn snel gemaakt en we vertrekken mooi op tijd. De terugrit verloopt verrassend vlot. Vooral het eerste gedeelte langs mooie, groene wegen.

Het is even zoeken om een geschikte plek te vinden om te lunchen. Na twee eerdere mislukte pogingen door foutieve informatie op googlemaps komen we terecht bij la Caleche, een restaurant dat bij een manège hoort. Via een groot raam in het restaurant hebben we zicht op de manege en zien we ruiters oefenen met hun paarden. De uitbaters van la Caleche zijn supervriendelijk en het is gezellig zitten binnen in de van airco voorziene ruimte. Het eten is simpel, maar lekker. 25 euro voor een voorgerecht en dessert, da’s waar voor je geld.

Na de lunch zetten we onze rit verder. In Parijs rijden we een stuk langs de Seine en zien we de Olympische stadia met daarop reclame voor de Olympische Spelen. Hebben we toch het gevoel een stukje van dit evenement meegepikt te hebben. En we zien zelfs de Eiffeltoren in de verte! Het is druk verkeer rond Parijs, maar veel minder erg dan tijdens onze terugrit. Hier en daar verloopt het verkeer wat trager, maar we belanden nooit in een echte file.

We lassen nog één stop in bij een aire om naar het toilet te gaan en een ijsje te eten. Het laatste gedeelte van de rit komen we toch nog wat file tegen. Gelukkig wijst Waze ons de weg en slagen we er zo in via omwegen de meeste files te ontwijken.

Rond 18.30u zijn we terug in Leuven waar we onze auto uitladen. Een ware volksverhuis na drie weken roadtrip door Frankrijk en Spanje.

Na het uitladen moeten we nog naar Mechelen rijden om de cambio terug te brengen. Vanaf de cambio parkeerplaats is het zo’n twintig minuten stappen naar het station van Mechelen. Geen straf op een zonnige avond. En kijk eens aan, de bouwwerken aan het station zijn er merkbaar op vooruit gegaan.

Om 19.48u nemen we de trein terug naar Leuven. We genieten van een rustige rit naar Leuven in een aangename aircotrein.

En daarmee zit deze vakantie er officieel op.

Onze allerlaatste volledige vakantiedag staat volledig in het teken van de verkenning van het charmante Chauvigny. Vandaar voorspellen ze temperaturen tot 36 graden. Stevig warm. Gelukkig koelt het hier ‘s nachts redelijk goed af en blijft het dankzij de luiken voor onze ramen en de ventilator redelijk koel in onze kamer.

We wandelen opnieuw de heuvel op naar het oude stadsgedeelte en nemen wat foto’s tot de indrukwekkende kasteelruïne Château des Evêques opent om 10.30u. We zijn één van de eerste bezoekers en kopen meteen een ticket voor de roofvogelshow “Les Géants du Ciel” van 11u. Het publiek zit gelukkig in de schaduw waardoor de warmte mee valt, maar door het tegenlicht is het een hele uitdaging om goeie foto’s te maken. Dat wordt snoeien bij de nabewerking… De show is absoluut spectaculair en echt de moeite. Denk dat ik nog nooit zoveel verschillende vogels in één show gezien heb. Speciale vermelding voor de kookaburra, die mijn favoriete vogel van de dag is.

Na de show bezoeken we de roofvogels in hun kooien die verspreid opgesteld staan in het kasteelruïnes. Het blijft een zielig gezicht om deze prachtige dieren in zo’n klein hok te zien zitten of vastgemaakt aan een ketting, maar al de vogels zijn in gevangenschap geboren en weten dus niet beter. Al wil ik gerust wel eens een boom opzetten over de ethiek van roofvogelshows.

Voor de lunch belanden we in het middeleeuwse stadsgedeelte op het mooie schaduwrijke terras van la Bigorne Volante (een bigorne is een soort mythologisch wezen uit de 15de eeuw dat alleen mannen eet die gehoorzaam zijn aan hun vrouw en aangezien dat soort mannen blijkbaar overvloedig aanwezig waren in het Frankrijk van die periode was de bigorne moddervet).

Mijn vriend en ik smullen van een heerlijke hartige pannenkoek. Bij de maaltijd bestellen we twee glazen bigornette, een middeleeuwse drank op basis van rode wijn en honing. Heel lekker!

Zelfs op het overdekte terras is het heel, heel warm. Echt respect voor het horecapersoneel dat in deze hitte af en aan moet lopen met drank en eten om de klanten te bedienen.

Ik sluit de maaltijd af met een ijsje en mijn vriend besteld als afzakkertje een cognac de l’Île de Ré. En daarmee is de cirkel rond…

In een kleine winkel koop ik een paar zakken met lokaal gebakken koeken voor mijn collega’s. Aangezien dit er nogal veel zijn (ik heb veel collega’s) besluiten we onze aankoop naar het hotel te brengen zodat we er niet de rest van de dag mee moeten sleuren. Kunnen we ineens ook onze zware fototoestelrugzak achterlaten.

Op onze hotelkamer slaat de twijfel toe. Het middeleeuwse gedeelte van Chauvigny hebben we ondertussen gezien, hoe brengen we de rest van onze namiddag door? Mijn vriend vindt op Komoot een wandeling die voor stuk langs rivier loopt. Dat lijkt met deze hitte een goed plan. Misschien kunnen we ergens met de voeten in het water?

Vol verwachting beginnen we aan de wandeling, maar helaas, deze valt tegen. We vinden nergens een mogelijkheid om aan het water te geraken en eigenlijk is de wandeling zelf ook helemaal niet zo mooi, uitgezonderd de stop bij l’Église Saint-Pierre met het pittoreske kerkhof. Bovendien is een groot gedeelte van de wandeling in de vlakke zon. We puffen echt van de warmte. Gelukkig is het tweede gedeelte van de wandeling iets mooier dan het eerste gedeelte.

De wandeling passeert langs ons hotel en we springen even binnen om wat water te drinken. Wat blijkt: de kamer is niet opgemaakt en we hebben geen propere handdoeken gekregen. Nu ben ik niet de persoon die per sé elke dag propere handdoeken moet hebben, maar gisterenavond hebben we al onze handdoeken op de grond gegooid om deze te laten vervangen. En we hebben niet meteen veel zin om ons af te drogen aan handdoeken die de hele tijd op de grond gelegen hebben.

We sturen een berichtje naar de eigenaar, die het hotel helemaal op zin eentje lijkt te runnen, met de vraag ons alsnog propere handdoeken te bezorgen deze avond.

Tijd voor een aperitief bij Le 3bis op de gezellige Place de Trino, waar we onze eerste avond hier aten bij Le Kiosque à Chauvigny. De parasols zijn voorzien van waterverstuivers om de temperatuur draaglijk te houden, want zelfs in de schaduw van een parasol is het hier stevig warm. We bestellen twee mojito’s en klinken op de laatste momenten van deze prachtige vakantie. Je hoeft niet altijd ver te gaan om mooie momenten te beleven.

Voor ons laatste avondmaal willen we graag boven in de middeleeuwse stad iets gaan eten. We bellen op voorhand om te informeren of er een tafel voor twee beschikbaar is, want we hebben weinig zin om naar boven te klimmen in deze hitte om vervolgens van een kale reis thuis te komen.

Gelukkig is er plek bij Les Choucas. Het is aangenaam zitten op het gezellige terras nu de hitte van de dag wat mildert. Ik geniet van een klassieke tartare de boeuf en mijn vriend gaat voor een stukje tonijn. En natuurlijk drinken we daarbij een lekker glaasje Franse wijn. Dé ster van de avond is echter de tamme kauw waaraan het restaurant zijn naam ontleent en die duidelijk de baas is hier. We zijn bijzonder gecharmeerd door heel levendige dier.

Na de maaltijd maken we nog een mooie avondwandeling in het middeleeuwse centrum en genieten we van de prachtige zonsondergang.

We keren vroeg terug naar het hotel om het zweet van de dag van ons af te spoelen en op tijd in bed te kruipen, want we zijn van plan morgen vroeg op te staan voor de lange rit terug naar huis. Helaas, geen propere handdoeken te bespeuren bij terugkeer in onze kamer. We drogen ons dus na het douchen dus noodgedwongen af met de sneldrogende microvezelhanddoeken die we meegenomen hebben voor het strand (waarom die handdoeken als sneldrogend geafficheerd worden, geen idee, want die drogen tergend traag, maar ze nemen wel weinig plaats in in de koffer). We zullen morgen dus natte handdoeken in onze bagage moeten proppen.

We vertrekken met onze wagen naar Angles-sur-l’Anglin. We zijn nog geen tien minuten onderweg wanneer we in Chauvigny zelf een mooi park spotten met zicht op de kasteelruïnes. We kunnen niet anders dan stoppen en een kleine wandeling in het park maken om foto’s te nemen van de weerspiegeling van de romantische ruïnes in het water.

Na deze onverwachte tussenstop rijden we verder naar Angles-sur-l’Anglin. We parkeren onze wagen op een parkeerplaats vlakbij la Forteresse d’Angles sur l’Anglin, dat in de voormiddag gesloten blijkt te zijn. We nemen alvast wat foto’s van de indrukwekkende ruïne en wandelen verder naar le Roc-au-Sorciers (heksenrots). De plek dankt haar naam aan een lokale legende dat heksen en tovenaars zich hier vroeger verzamelden. In realiteit is de Roc-aux-Sorciers een prehistorische rotsschuilplaats uit het Laat-Paleolithicum, waar je in de muren uitgehouwde afbeeldingen kan bewonderen. Sommige van de afbeeldingen vertonen zelfs nog sporen van kleur. We spotten afbeeldingen van bizons, paarden, steenbokken, katachtigen en vrouwelijke lichamen zonder hoofd of voeten, die venussen genoemd worden omdat de vrouwelijke geslachtsorganen nogal prominent zijn afgebeeld.

Een multimedia projectie geeft inzicht in hoe onze vroege voorouders op deze plek geleefd moeten hebben. Heel boeiend allemaal. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht op deze plek in het midden van Frankrijk zulke mooie prehistorische vondsten te kunnen bewonderen.

Voor ons middagmaal belanden we aan de overkant van la Forteresse bij Le Donjon de Bacchus. Geheel uitzonderlijk besluit ik mij een burger des Saxons te bestellen met zoete aardappelfrietjes en amai, dat smaakt! Perfect in combinatie met een glaasje heerlijke prosecco! De prosecco viel zo in de smaak dat we het niet konden laten een tweede glas te bestellen.

Na het middagmaal steken we de straat over voor een bezoek aan de Forteresse d’Angles sur l’Anglin. De temperatuur is ondertussen vlotjes boven de dertig graden gestegen en wij zijn ongeveer de enigen die zich in deze hitte wagen aan een bezoek aan de Forteresse, waar er bijna geen schaduwplek te bekennen valt. We hebben de site bijna voor ons alleen en genieten van de rust en het mooie uitzicht op de omgeving.

Na ons bezoek wandelen we doorheen de straten van het bijna uitgestorven Angles-sur-l’Anglin naar een uitkijkpunt van waaruit we een mooi zicht hebben op het kasteel en de rivier de Anglin. Ik ben alvast gecharmeerd door dit dorp dat de sporen draagt van een roemrijke geschiedenis. We springen nog even binnen in een winkeltje dat producten van lokale ambachtslieden verkoopt, maar uiteindelijk besluiten we niks te kopen.

Daarmee zit ons bezoek aan Angles-sur-l’Anglin erop en rijden we verder naar de Abbaye Saint-Savin-sur-Gartempe. We parkeren de wagen op het marktplein van Saint-Savin-sur-Gartempe en kopen een toegangsticket voor de abdij, inclusief een iPad en een koptelefoon die ons uitleg verschaffen over deze historische plek. We zijn werkelijk overdonderd door de prachtige middeleeuwse muurschilderingen in kerk. De ongeveer 700 m² aan romaanse fresco’s, uniek in de wereld, staan met recht en rede sinds 1983 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. De korte video’s op de iPad vormen de perfecte ondersteuning voor ons bezoek en we leren heel wat interessante wetenswaardigheden bij over de schilderingen en de niet altijd even geslaagde vorige restauraties.

Na uitgebreid de kerk bewonderd te hebben, bezoeken we het volgende gedeelte van de abdijgebouwen die iets soberder zijn. In een aantal vertrekken is er een tentoonstelling over de befaamde wereldtentoonstelling van Parijs in 1900. Heel interessant, maar natuurlijk kan deze tentoonstelling niet tippen aan de prachtige muurschilderingen in de kerk.

Na deze tentoonstelling lassen we een drankpauze in bij een café op het marktplein. We worden bediend door een kind dat volgens mij nog in de lagere school zit. Maar mijn smoothie smaakt, dus ik zie deze overduidelijke inbreuk op de kinderarbeidswetgeving door de vingers.

Na onze drankpauze bezoeken we de nog resterende vertrekken in de abdij waar zich de cellen van de monniken bevonden. We nemen nog een paar foto’s van de buitenkant van de abdij en de mooie brug over de rivier Gartempe.

Tijd om terug te keren naar ons hotel om onze spullen af te zetten en ons op te frissen voor het avondmaal Le Gaston. We genieten van een heerlijk driegangenmenu voor de spotgoedkope prijs van 29 euro. Ik geniet van rillettes de truite als voorgerecht, tagliata de boeuf façon Corse als hoofdgerecht en een klassieke dame blanche als dessert.

We maken nog een avondwandeling naar het middeleeuwse gedeelte van Chauvigny dat zich op een heuvel bevindt en te genieten van de prachtige zomeravond.

Deze sfeervolle wandeling is de perfecte afsluiter van een prachtige, maar hete, dag.

Rond een uur of elf komt de trein van de oud-collega aan in het station van Neuchâtel en trekken we samen naar het stadsgedeelte waar de feesten plaats vinden. Het is nog rustig in de stad, waar alles in gereedheid wordt gebracht voor het Grand Corso Fleuri. Fun fact: ik heb nog nooit in mijn leven een bloemencorso meegemaakt, maar raakte gefascineerd door het gegeven door het lezen van het boekje ‘Tiny en het bloemenfeest‘ (uit 1973, begot!), dat nog van mijn moeder moet zijn geweest. We kopen ons een polsbandje dat ons later toegang moet verschaffen tot het parcours van het bloemencorso en ik kijk ernaar uit om straks voor de eerste keer met bloemen versierde wagens aan mij voorbij te zien trekken.

We wandelen een stukje langs het meer en besluiten dat half twaalf de perfecte tijd is voor een aperitief op een terrasje: een limoncello spritz kan er altijd wel in, zeker nu de zon voorzichtig door de wolken komt piepen.

Rond het middaguur komt er eindelijk wat meer leven in de stad en we begeven ons naar de straat met de kraampjes van de wijnbouwers uit de regio. We proeven ettelijke wijntjes en leggen een bodempjes met uitstekende hamburgers met lokaal gekweekt vlees en lokaal geproduceerde kaas. We komen zelfs een groepje Waalse landgenoten tegen die uit volle borst een drinklied zingen voor een lokale journalist.

Tijd om ons stilletjes aan naar het parcours van het bloemencorso te begeven. De zon heeft de wolken ondertussen helemaal verdreven en de hemel is strak blauw. Ideaal bloemencorsoweer, zou ik denken. We kopen een flesje witte wijn om tijdens het wachten de stemming op peil te houden en zoeken een goeie plek uit vlakbij een rotonde.

Dat blijkt meteen ook de plek te zijn waarvan het kanon wordt afgeschoten dat de start van het corso aankondigt. Stipt om 15u gaat het kanon af en dan zijn we vertrokken voor een indrukwekkende stoet, met prachtige wagens, vrolijk uitgedoste fanfares, doedelzakspelers, confettikanonnen, steltenlopers, vuurspuwers, acrobaten en allerlei rare creaturen. Tussen al dat moois door, lopen er mensen rond met lokale wijn die zo nu en dan glaasjes uitdelen. Ik slaag erin redelijk wat wijntjes te pakken te krijgen en zelfs wat biertjes die ik graag deel met de omstaanders rondom ons.

Na een kleine anderhalf uur is de stoet voorbij en trekken we terug naar het straatje met de wijnkraampjes. We delen zijn ons drieën een heerlijke kaasfondue met een flesje roséwijn daarbij. We zijn op dat moment al stevig boven ons theewater en de rest van de avond is eerder flou in mijn hoofd. Ik vermoed dat die laatste fles rode wijn niet bepaald een goed idee was.

We zetten onze kameraad netjes terug op de trein en trekken naar onze hotelkamer om wat op onze positieven te komen na een culinair hoogstaande dag, die er helemaal anders uitzag dan oorspronkelijk gepland. Niet dat ik klaag, want dit feest had ik niet graag willen missen.

We checken op het gemak uit en wandelen dan met onze bagage naar Cornavin om van daaruit de trein naar Allaman te nemen. Onze vriend wacht ons aan het station van Allaman op met de wagen en we rijden samen naar hun prachtige villa in Aubonne met zicht op het meer van Genève.

Naar goede gewoonte worden we culinair in de watten gelegd bij onze vrienden. We genieten samen op het terras van de stralende nazomerzon en het lekkere eten dat onze vriend bereid heeft. Met daarbij een glaasje wijn, uiteraard. We nemen uitgebreid de tijd om bij te praten. Onze vriend heeft een managementjob bij Nestlé en moet veel reizen voor zijn werk en onze vriendin is onlangs haar eigen zaak gestart. Spannend! Hun oudste dochter zit ondertussen aan de universiteit in Lecco in Italië. Het lijkt voor mij pas gisteren dat ze een vrolijke peuter met een Hollands accent was. En ook hun zoon en jongste dochter (ons petekindje) doen het allebei uitstekend. De zoon is echt een lange kerel geworden met triatlon als passie.

De tijd vliegt voorbij en iets voor zes uur is het moment aangebroken om afscheid te nemen. Onze vriend heeft nog een werkafspraak en wij hebben nog een treinrit naar Neuchâtel voor de boeg, alwaar we de volgende dag wat mooie wandelingen langs het meer en in de bergen hopen te maken. We kussen onze vrienden vaarwel en wandelen met onze valies doorheen de wijngaarden naar het treinstation van Allaman, genietend van het mooie uitzicht op het meer.

Naar goede gewoonte verloopt de treinrit vlotjes, met dank aan de Zwitserse spoorwegmaatschappij. Iets voor acht uur ‘s avonds komen we aan in het station van Neuchâtel. We checken in bij Hotel Alpes et Lac en dan wordt het ons eindelijk duidelijk waarom we het zo moeilijk hadden om een kamer in Neuchâtel te vinden dit weekend. De kamer die ik uiteindelijk boekte was daarenboven ook nog eens een pak duurder dan ik verwacht had voor deze tijd van het jaar. De vriendelijke dame aan het onthaal informeert of we in Neuchâtel waren voor la Fête des Vendanges (het wijnoogstfeest). Ze ziet ongetwijfeld aan onze gezichten dat wij volledig uit de lucht vallen en is zo vriendelijk om een woordje uitleg te verschaffen over de feestelijkheden die maar liefst drie dagen duren en waarvan het hoogtepunt deze avond is. Meteen besluiten we onze hiking plannen overboord te gooien en mee te genieten van het feest in de stad.

We droppen onze bagage in de veel te grote kamer (inclusief apart salon en balkon) en trekken meteen de stad in om ons tussen de feestvierders te mengen. We starten onze avond in Neuchâtel met een prachtig vuurwerk dat we bewonderen vanaf een uitkijkpunt vlakbij ons hotel. We zijn meteen als in de feeststemming!

Na het vuurwerk wandelen we doorheen de avondlijke straten naar de plaats waar de festiviteiten plaatsvinden. En amai, wat een overrompeling! De straten lopen over van feestende mensen. Er staat een grote kermis en overal zijn er eet- en drankkraampjes. Op verschillende plaatsen zorgen dj’s voor muziek voor de dansende mensen, die gewoon op straat een feestje bouwen.

Veel honger hebben we geen van beiden na de copieuze maaltijd bij onze vrienden. Maar heel uitzonderlijk besluit ik mij aan een mini-hotdog te wagen, die mij zowaar uitstekend smaakt. We kijken onze ogen uit en genieten van de ambiance. Wat een gelukkig toeval dat we net dit weekend in Neuchâtel beland zijn!

Super laat maken we het niet, want we zijn allebei vermoeid. Morgen staat er een nieuwe feestdag op het programma!

Ik zit nog niet eens op de trein naar de luchthaven wanneer ik het bericht krijg dat mijn vlucht een half uur vertraging heeft. Tegenwoordig eerder standaard, dan uitzondering. Geen erg, dat eeft mij de gelegenheid om op het gemak iets te eten bij de Exki in de luchthaven. De security check gaat vlotjes en ik koop in de tax free shop een grote doos pralines van Neuhaus om onze vrienden die in Zwitserland wonen te trakteren.

Het is gezellig druk op de luchthaven, maar ik vind gelukkig een vrij plekje aan een tafel met een stopcontact, zodat ik nog wat kan werken. Omdat het momenteel zo druk is, heb ik mijn werklaptop meegenomen voor deze trip. Kwestie van de wachttijden op de luchthaven zo productief mogelijk door te brengen.

Uiteraard tikt de vertraging van het vliegtuig nog verder aan. Uiteindelijk vertrekken we om 20.45u ipv op het voorziene vertrekuur van 19.20u. Al een geluk dat mijn vriend en ik deze avond niet met vrienden afgesproken hebben.

De vlucht zelf verloopt vlotjes. Mijn vriend wacht me op in de luchthaven op de vertrouwde plek en we nemen de trein naar Cornavin om eerst zijn nieuwe studio te inspecteren. Na vele jaren gewoond te hebben in onze ‘tijdelijke’ studio, is hij eindelijk verhuisd naar een beter stekje in een gerenoveerd gebouwd. De nieuwe studio is echt een serieuze verbetering: dicht bij het station en met een moderne badkamer en kitchenette. Spijtig genoeg is de slaapkamer niet groot genoeg voor een deftig tweepersoonsbed en ligt de tijd dat ik comfortabel met twee personen in een twijfelaar kon slapen, al lang achter mij. Aangezien mijn vriend een goeie nachtrust ook weet te waarderen, heeft hij een kamer geboekt in een hotel vlakbij.

Iets voor elf uur checken we in bij Hotel Kipling, dat duidelijk voor een inrichting gekozen heeft deze naam waardig. De vriendelijke dame aan het onthaal heet mij welkom (mijn vriend is al eerder gaan inchecken) en na wat fotootjes van de hotelkamer genomen te hebben, kruipen we in bed. Een beetje bijslapen na deze vermoeiende week es meer dan welkom!