Ik had goed opgelet tijdens de operatie van onze gastvrouw in Piemonte en gelukkig zat de teek op een plek dat ik er zelf goed bij kon, want mijn vriend zit in Genève en kon dus enkel morele steun bieden. Het verwijderen lukte tot mijn verbazing vrij gemakkelijk en daarna heb ik mij meteen een tekentang of vijf besteld, zodat ik in elke rugzak en handtas er één kan steken. Een voorbereid mens is er twee waard!

En alhoewel het zeker een aangename lunch was en we een open gesprek hadden met respect voor elkaars standpunt, zijn we er niet in geslaagd om de lunch te beëindigen met een gezamenlijk gedragen oplossing voor de moeilijke kwestie.

Ik voelde mij echt als een mislukte onderhandelaar: al mijn beste argumenten op tafel gelegd en toch de tegenpartij niet over de streep kunnen trekken. Al een geluk dat de schotel met pulled lamb van My Tannour lekker was.

Volgend jaar doe ik een nieuwe poging.

En ja, uiteraard koos ik voor de falafelschotel van My Tannour, mijn absolute favoriet!

Alvorens op zoek te gaan naar de lichtkunstenwerken in de Brusselse straten, vulden we onze magen bij Wolf, mijn favoriete food court in Brussel. Ik startte de avond met wat oesters en bubbels, want, ja, waarom niet? Vervolgens genoot ik van een heerlijke Syrische schotel met lamsvlees van My Tannour. Amai, ongelooflijk hoe zalig zacht en sappig dat gerookt lamsvlees was! Gewoonweg geweldig! Mijn vriend die een burger had besteld, keek ietwat afgunstig naar mijn keuze.

Na onze maaltijd duffelden we ons goed in om de koude te trotseren. Al een geluk dat het niet regende! En ja, Bright Brussels toonde een paar zeer knappe werken, maar als ik eerlijk moet zijn: ik vond de editie van 2020 beter. Misschien stond ik toen meer open voor de verwondering die sommige van de kunstwerken opriepen. Of misschien heb ik ondertussen al te veel van dat soort lichtprojecties gezien om nog echt onder de indruk te zijn. Sommige werken waren ook helemaal mij ding niet. (Ceci n’est pas du cinéma vond ik zelfs hemeltergend slecht, wat een triestig eerbetoon aan de Belgische film.)

Maar goed, ik laat jullie graag meegenieten van de werken die mij het meeste aanspraken.

Diving in the sea of colors – Daniel Margraf:

Het muziekinstrumentenmuseum:

Kinectic Perspectieve – Juan A. Fuentes:

Hyperform – Antoine Goldschmidt & Colas Fiszman (al toonde de hyperform zich jammer genoeg nooit écht in volle glorie, ik denk dat de wind verkeerd zat):

Les Pikooks – Porté par le vent (Les Luminéoles in 2020 van dezelfde kunstenaar vond ik nóg indrukwekkender):

Drawn in Light – Ralf Westerhof (zeer poëtisch):

Sunflowers for Vincent Van Gogh – Ocubo:

Arboretum – 400 Coups (krijgt van mij de prijs voor de beste installatie van dit jaar):

Na een stevige wandeling door de Brusselse straten moesten mijn vriend en ik nog een klein sprintje uit onze vermoeide benen persen om onze trein te halen. De Ravensteingalerij die we als doorsteek naar het station wilden nemen, was immers afgesloten. Blijkbaar was er een elektrische wagen uitgebrand in de ondergrondse parking in de Ravensteinstraat. Gelukkig haalden we onze trein hijgend en puffend met nog nét een minuutje overschot. Just in time!

Mijn eerste dag in Brussel was meteen goed voor twee fysieke vergaderingen (uiteraard met iedereen op anderhalve meter afstand), een gezellige lunch bij het pas heropende Wolf met een oud-collega die onlangs van job veranderd is (hoera voor phở !) en een afspraak met een collega die mijn oude Canon EOS 6D kwam ophalen (een afspraak die ik wegens mijn quarantaine moest uitstellen).

Aan die laatste afspraak hield ik trouwens een lekker cadeautje over: heerlijke thee-pralines van Marcolini!

We zakten voor de gelegenheid af naar Brussels jongste food court: Wolf. Het leuke aan dit concept is dat iedereen bij een ander standje een gerecht kan kopen en je dit vervolgens gezellig samen kan opeten. Natuurlijk golden ook hier de regels van social distancing. We raken er ondertussen zo langzamerhand aan gewoon. Gelukkig was het niet al te druk.

Mijn twee collega’s gingen voor de pizza, maar ik kon niet weerstaan aan de heerlijke Vietnamese phở, met een stevige geut sriracha, uiteraard. En ja, er was nog net een plekje voor een dessert.

Fijne middag met twee coole dames!