Voor het avondmaal zakten we af naar het appartement van onze Leuvense kameraad. Om samen te genieten van een lekker flesje wijn en een Indische afhaalmaaltijd. Zijn twee knappe dochters, allebei vegetariërs, schoven ook bij aan tafel. Da’s natuurlijk het voordeel van Indisch eten: daar heb je een heel mooi aanbod aan veggie gerechten.

Na de maaltijd verdwenen beide dochters naar hun kamers en toonde onze vriend trots zijn laatste aanwinst: een theremin. Zowel mijn vriend als ik mochten het toestel even uitproberen, maar we zullen nog stevig moeten oefenen als we zo goed willen worden als onze kameraad, die zowaar een zeer herkenbare versie van ‘Somewhere over de Rainbow’ uit zijn theremin wist te toveren.

Na dit miniconcertje haalde onze vriend een spirit proefbox van Reactory boven, een bedrijf met als slogan ‘Decades of Flavor Crafted in Days’. Reactory heeft een manier uitgevonden om het klassieke rijpingsproces van sterke drank terug te brengen naar een aantal dagen, volgens hen zonder in te boeten op de smaak of de kwaliteit van het uiteindelijke eindproduct. Fascinerend, maar tegelijkertijd een beetje jammer, want ik hou wel van de romantiek van een lekkere whisky die jarenlang gerijpt heeft op houten sherryvaten in een opslagplaats vlakbij de zee.

Uiteindelijk bleef de proefdoos gesloten en hielden we het bij een glaasje klassieke whisky om de maaltijd af te sluiten. We haalden de chapeau boven en nadat ik vol trots een poker van de tienen uit mijn hoed toverde, slaagde mijn vriend er zowaar in om in vijf beurten een poker van de heren te smijten. Show off!

De avond stond in het teken van de wijnen van Conte d’Attimis Maniago uit Friuli, een voor mij minder bekende wijnregio in het noorden van Italië. De wijnmaker was zelf aanwezig om uitleg te geven, iets wat ik altijd kan appreciëren. Ik weet niet juist aan wat het lag, maar voor mij persoonlijk was er niet meteen een wijn die er echt uit sprong. En we moesten ook redelijk lang wachten tussen de proevertjes door. Grappig: de vrienden met wie ik gisteren in het Spaans Dak dineerde, hadden het tijdsslot vóór ons een tafel gereserveerd om wijn te proeven. Toen wij aankwamen rond tien na zeven, waren zij nog bezig aan hun laatste glazen en dat terwijl ze om zeven uur een reservatie hadden in een restaurant. Tja, Italianen zijn niet al te klokvast, dat is een feit.

En ja, ook bij ons liep de proeverij stevig uit. Uiteindelijk stonden we rond negen uur, een half uur later dan gepland, weer buiten. Onze vrienden hadden mij uitgenodigd om na de proeverij samen pizza te eten en aangezien de hapjes bij Cuore Italiano eerder beperkt waren, had ik een stevig hongertje opgedaan. Onze vrienden serveerden flinterdunne pizza met zelfgemaakt deeg, vers uit de oven. Vergezeld van een frisse groene salade was dit helemaal wat ik nodig had. En dat flesje Barolo paste er perfect bij! Beter dan wat we bij Cuore Italiano geproefd hadden, naar mijn bescheiden mening!

Om 14u troffen we onze gids aan de Vaartkom en samen met vier enthousiaste Nederlanders begonnen we aan de beklimming van de Keizersberg. De zon zette alvast haar beste beentje voor op deze prachtige herfstdag. Terwijl we onder de schaduw van een statige boom genoten van ons eerste proevertje, een lekkere schuimwijn van Haksberg, vertelde onze gids ons meer over de geschiedenis van deze plek en de geschiedenis van de wijnbouw in Leuven. Want ja, vroeger waren er wel degelijk wijngaarden in Leuven. Helaas kwam de wijnteelt tot een halt door de Kleine IJstijd.

Onze volgende stop waren de terrassen bij de Fiere Margriet, een zalig verklaarde Leuvense deerne die de dood verkoos boven het verliezen van haar maagdelijkheid. Nadat de rovers eerst haar oom en tante en vervolgens haar vermoord hadden, gooiden ze haar lijk in de Dijle. Haar lijk bleef echter drijven en werd door vissen stroomopwaarts, terwijl ze werd omgeven door een hemels licht en begeleid door de gezangen van engelen. Althans zo luidt de legende. Feit is dat we aan deze legende een mooi verhaal, een mooie zijkapel in de Sint-Pieterskerk en een mooi standbeeld overgehouden hebben. De Hagelandse wijn die we dronken op de terrassen viel ook zeer in de smaak.

We zetten onze tocht verder naar de Leuvense Kruidtuin, nog altijd één van mijn favoriete plekken in Leuven, zeker als de zon schijnt. Onder de schaduw van een mooie kiwiboom genoten we van ons volgende glas: een biowijntje deze keer, dat zowel voor- als tegenstanders kende, zoals dat wel vaker het geval is met biowijnen. Ik kon de wijn wel smaken, zeker in combinatie met de olijfjes die onze gids had meegenomen.

Volgende stop op onze wandeling: de Janseniustoren. Daar genoten we van een lekker glas Chardonnay van wijnkasteel Vandeurzen. Dit wijnkasteel met bijhorend restaurant staat al een tijdje op mijn lijstje van te bezoeken plekken, maar tot nu toe zijn we er helaas nog niet geraakt. Hun wijn smaakte mij alvast!

Als voorlaatste stop op onze wandeling hielden we halt op het Hogeschoolplein, waar we genoten van een heerlijke Hagelandse wijn van Kluisberg. Ook deze wijn voegde ik toe aan mijn lijstje met favorieten van de dag. We wiepen nog een blik op het mooi gerenoveerde Pauscollege en sloten vervolgens de wandeling af bij het befaamde Leuvense stadhuis. Ik wees de Nederlanders op één van de grappige details van het stadhuis en toen was het tijd om afscheid te nemen van de groep. Werkelijk een topnamiddag waarop alles meezat: de zon, het gezelschap én de wijnen.

Na de wandeling vroeg onze kameraad wijnliefhebber of ik geen zin had om ‘s avonds mosselen te komen eten bij hem en zijn verloofde. Uiteraard kon ik zo’n fijn aanbod niet aan mij voorbij laten gaan. Ik nam afscheid, want ik moest nog een paar boodschappen doen en begaf mij later op de avond naar hun gezellige stadstuintje. Voor nóg meer wijn en heerlijke mosselen. En dit onder het goedkeurend oog van hun zwarte kat Merlot.

We genoten van een snelle lunch in het restaurant van ons hotel. Een slaatje met garnaalkroketten, daar doe je mij altijd een plezier mee! Dikke dankjewel trouwens aan het personeel dat ervoor zorgde dat we snel ons eten hadden. We waren immers gebonden aan een strakke timing voor de namiddag!

In het hotel hadden we elektrische fietsen gehuurd en we fietsten aan een stevig tempo naar onze eerste afspraak van de dag: om 13.30u werden we met ons vieren bij Domein Vidaigne verwachten. Eigenlijk waren we een kwartier te laat vertrokken, maar dankzij het gebruik van de turbo stand op onze elektrische fiets en mijn uitstekende navigatiekunsten (kuch, danku googlemaps), kwamen we uiteindelijk een dikke vijf minuten te laat aan. En we zouden zelfs op tijd geweest zijn, ware het niet dat googlemaps niet goed wist waar de ingang van het wijndomein lag.

We parkeerden onze fietsen en werden bijzonder vriendelijk onthaald door een koppel kranige zeventigers in hun prachtig gelegen buitenverblijf (hun hoofdverblijfplaats was Ieper). We kregen niet alleen een rondleiding doorheen de wijngaarden van het domein, maar ook doorheen de prachtige tuin met bomen en struiken die daar nog aangeplant waren door de grootvader van onze gastheer. Onze gastheer kende de naam van werkelijk elke bloem, plant en boom op zijn domein. Alsof we door een botanische tuin wandelden.

Ik heb ondertussen al stevig wat rondleidingen in wijngaarden gekregen, maar het is de eerste keer dat iemand mij zo gedetailleerd toelichtte hoe het proces om tot de beste druiven te komen, verloopt. Hij vertelde ons over de ideale afstand tussen de wijnstokken, het belang van de aanwezigheid van water, het snoeien van de wijnranken, het uitdunnen van de druiventrossen en nog veel meer. Hij wist ons in het bijzonder te boeien met zijn uitleg over het belangrijkste proces om tot sappige druiven te komen: de fotosynthese. Onder invloed van zonnewarmte en licht zet de druivenstok immers water en koolstofdioxide om in suiker. Ik was diep onder de indruk van de passie van onze gastheer, die het onderhoud van de tuin én de wijngaarden helemaal op zijn eentje doet. Chapeau! Ik leerde ook dat wanneer je druivenoogst half mislukt, je er nog altijd schuimwijn van kan maken, terwijl rode wijn het moeilijkste is om te maken. Vandaar dat je in België rode wijn het minst aantreft.

De passie van de maker proefde je in de wijnen. Zowel de witte, als de rode wijn waren uitstekend. Geen wonder dat de sterrenzaken uit de buurt staan aan te schuiven om deze wijn op hun wijnkaart te zetten. Domain Vidaigne verkoopt dan ook alleen aan restaurants en aan bezoekers van het domein. Je zal deze wijn dus niet terugvinden in een klassieke wijnhandel. Uiteraard konden we het niet laten een paar flesjes van de komende oogst te bestellen. Al is het niet zeker dat we de door ons bestelde hoeveelheden zullen ontvangen. Afhankelijk van de oogst van het jaar, zullen de flessen proportioneel verdeeld worden over de geïnteresseerden. Fingers crossed dus!

Wij zaten nog te genieten van ons glaasje wijn toen de volgende geïnteresseerden zich aandienden. Twee gepensioneerde Antwerpenaren die meteen het hoge woord voerden. Wij bedankten onze gastheer en gastvrouw voor de ontvangst en namen het overschot van onze wijnflessen mee in de fietstassen.

Ditmaal hadden we iets meer marge ingecalculeerd voor onze fietstocht naar Wijngoed Monteberg. Dus hadden we net voldoende tijd op overschot voor een ijsje in de prachtige tuin van ‘t Moltje. Terwijl de heren in ons gezelschap een lokaal biertje probeerden, waren we getuige van de voltrekking van een huwelijk in de prachtige tuin met zicht op alpaca’s en de glooiende heuvels van het Heuvelland. Een mooi plek om op latere leeftijd elkaar het jawoord te geven.

Na deze kleine pauze, kwamen we mooi op tijd aan bij Wijngoed Monteberg. door technische problemen met het betaalsysteem moesten we echter even wachten voordat de rondleiding van start kon gaan. Ditmaal maakten we deel uit van een grotere groep en startte de rondleiding met een filmpje. Het is duidelijk dat Wijngoed Monteberg een bedrijf is dat winst moet maken en geen hobbyproject zoals Domein Vidaigne. Al was de eigenares even enthousiast tijdens de rondleiding. Helaas vond ik de wijnen allemaal tegen vallen. Zelfs de schuimwijn kon me niet bekoren. Al kon ik het niet laten om mij een doosje van die heerlijke Heuvellandse Bergstenen aan te schaffen in de shop. Staken er met kop en schouders bovenuit tijdens de degustatie!

En daarmee zat onze eerste dag verkenning van het Heuvelland er alweer op. We genoten met volle teugen van de fietstocht terug naar Poperinge. Onderweg spotten we maar liefst vier luchtballonnen in de avondlucht. Wat een prachtige dag voor een tocht met zo’n luchtballon. Ik ben trouwens helemaal fan van elektrisch fietsen. Je kan er makkelijk je actieradius mee vergroten en tegelijkertijd met volle teugen genieten van de je omgeving.

Na onze elektrische fietsen afgeleverd te hebben en ons even opgefrist te hebben in het hotel wandelden we met ons vieren naar restaurant Hartig waar ik een tafeltje had gereserveerd. En ja, het eten was zeer lekker en de wijntjes uitstekend, maar amai, we moesten we heel erg lang op ons eten wachten. Ik had gereserveerd om 19.30u en we kregen pas om 20.40 ons voorgerecht geserveerd. Vervolgens was het wachten tot 21.45u op ons hoofdgerecht. Echt niet ok. Wel top: de Naamse wijn van Chateau de Bioul. Veel beter dan de wijntjes van Monteberg!

Op de terugweg naar ons hotel konden we genieten van het mooie verlichte stadhuis van Poperinge, een fijne afsluiter van een mooie dag in het Heuvelland.

Omdat onze kameraad een wijnkenner is, had ik voor de gelegenheid een heel assortiment wijnen meegenomen. Ik pakte wat wijndozen in een rolkoffertje, zodat onze kameraad kon kiezen. Voor het aperitief had ik champagne van Louis Brochet voorzien, een fijne herinnering aan ons geslaagde champagneweekend vorig jaar.

We babbelden tot middernacht en toen trok ik met de overschot van de wijn terug naar huis. Laat het ons erop houden dat het goed is dat ik vandaag een dagje verlof heb!

Samen met de collega van mijn vriend nemen we de trein naar Satigny om aan onze verkenning van de Geneefse wijndomeinen te beginnen. Tot mijn grote vreugde is het prachtig weer. De zon schijnt volop en de blauwe lucht is getooid met wollige schapenwolken. We genieten van het prachtige uitzicht op de wijnvelden en zetten er de pas in naar onze eerste proeverij.

Onze eerste stop bij Domaine des Charmes valt me echter tegen. Ik vind al de wijnen die ik er proef te zuur. Geen enkele van deze wijnen zou ik aan mijn gasten durven voorschotelen.

Verder naar Domaine des Trois Étoiles, waar de wijn gelukkig veel meer mijn ding is. Ik proef er een werkelijk uitstekende Viognier, die meteen mijn hart steelt. Heerlijk. En niet alleen de wijn is er lekker, ook de prachtige tuin nodigt uit tot hier blijven rondhangen. Her en der zijn schilders aan het werk om het landschap vast te leggen, wat het dromerige gehalte van deze plek nog vergroot. We kopen ons een flesje Viognier en genieten van de omgeving.

We weerstaan de neiging om hier gewoon te blijven, rukken ons los van onze tuinstoel en lopen naar Domaine Les Perrières, waar een gigantisch lange wachtrij ons meteen ontmoedigt. Geen zin om zo lang in de rij te gaan staan om een paar druppeltjes te proeven. Dus wandelen we verder naar Cave Les Crêtets. Deze plek ligt een beetje verstopt en heeft niet zo’n mooi uitzicht, vandaar wellicht dat het hier een pak minder druk is. We raken aan de praat met andere wijnliefhebbers die ons wat tips geven waar de beste wijn te drinken. Ik neem een foto van drie verdwaalde Aziaten. En na nog een paar proevertjes lunchen we hier met een kaasplankje en wat brood. Simpel, maar lekker.

Ik kan de heerlijke Viognier echter niet uit mijn hoofd zetten, dus keren we terug naar Domaine des Trois Étoiles. Ondertussen zijn daar nog een paar andere collega’s van mijn vriend aangekomen, die ik ken van hun bezoek aan FOSDEM. Ondertussen is er massaal veel volk toegestroomd en kost het ons serieus wat moeite om een tafel en wat stoelen te vinden voor onze best wel grote groep (de Spaanse collega heeft een hoop Spaanse vrienden meegenomen en er duikt nog een vriendin op van de collega met wie we samen naar hier gekomen zijn). Uiteindelijk lukt het ons om rond een vrijgekomen tafel wat stoelen te verzamelen. Gebruik makend van een dikke boomstam kan iedereen min of meer zitten. De wijn vloeit rijkelijk, want iedereen trakteert om de beurt op een flesje. Ik geraak eerlijk gezegd na verloop van tijd de tel kwijt van het aantal flessen dat onze groep verzet heeft.

Naarmate de namiddag vordert, wordt het steeds drukker op Domaine des Trois Étoiles en worden de wachtrijen voor de twee enige toiletten steeds langer. Op een gegeven moment heb ik letterlijk meer dan twintig minuten moeten aanschuiven om naar het toilet te kunnen gaan. Al een geluk dat ik op de lange wachtrij geanticipeerd heb, want als het echt dringend was geweest, had ik mij ergens tussen de wijnranken moeten terug trekken.

Tegen zes uur lopen de proeverijen op hun einde. We nemen afscheid van de groep en keren met de trein terug naar Cornavin. Op aanraden van de vriendin van mijn collega trekken we naar het beste Chinese restaurant van Genève, Zhong Tong. Grappig dat mijn vriend en ik hier al twee keer eerder iets gegeten hebben. Ik moet zeggen dat de gerechten mij ditmaal bijzonder goed smaken. De heerlijke scampi zijn om (letterlijk) duimen en vingers van af te likken. We laten ons door de collega overtuigen om nog een flesje wijn bij de maaltijd te bestellen, al betwijfel ik of dat echt verstandig was. Afsluiten doen we met mochi en een decadente colonel, want citroensorbet is goed voor de spijsvertering.

Ik voel dat het zo stilletjes aan tijd wordt om af te sluiten, maar de collega van mijn vriend is in topvorm. En zo belanden we alsnog bij Lord Jim, de favoriete Irish pub van mijn vriend en zijn collega’s om daarna de avond al dansend af te sluiten op de live muziek van coverband de No Names in de Mr Pickwick Pub. Best wel surreëel. Mijn laatste drankje van de dag is een shotje rum. Waarna mijn vriend en ik niets anders kunnen dan vaststellen dat zijn collega zo ver heen is dat hij onmogelijk nog alleen kan thuis geraken.

We wandelen samen met de collega naar Cornavin en nemen daar met ons drieën een taxi om de collega naar zijn appartement te brengen dat een heel stuk buiten het centrum van Genève gelegen is. Na deze goede daad keren we met dezelfde taxi terug naar Cornavin en kruipen we in bed. Wat een dag!

Het aanbod aan Italiaanse wijnen bij Licata vini was zo uitgebreid dat we er onmogelijk in slaagden om van alles te proeven. Mijn vriend en ik concentreerden ons voornamelijk op de witte wijnen. En we sloten de namiddag af met een paar uitzonderlijke lekkere (en bijzonder dure Barolo’s). We vonden een aantal witte wijntjes naar onze smaak en keerden met een tevreden gevoel terug naar het huis van mijn broertje.

De befaamde Tomomorrowland schuimwijn (mijn verdict: ok, maar niet echt bijzonder):

Voor het avondmaal waren mijn broertje en zijn vriendin Thais gaan afhalen. En amai, dat smaakte! En ja, natuurlijk kraakten we nog een flesje wijn daarbij en sloten we de avond af met een glaasje Zacapa rum. Noblesse, oblige, he.

Toen ik hoorde dat onze vriend de wijnkenner een wijnproeverij in het teken van Valentijn organiseerde, kon ik niet anders dan ons inschrijven. Dubbel meegenomen dat die wijnproeverij letterlijk bij ons om de hoek was. Mijn vriend en ik schoven met nog drie andere, ons onbekende, koppels aan tafel voor een romantische wijnreis langs de Languedoc, Nieuw-Zeeland, Piemonte, de Alsace, de Beaujolais en Barcelona en sloten de proeverij af met een wijn uit Verona (yep! het Verona van het bekende balkon!). Bij sommige wijnen was de link met Valentijn redelijk subtiel, door de kleur, de geur of de smaak. Bij de Saint-Amour, de San Valentin en de wijn uit Verona moest niemand van de wijnliefhebbers rond de tafel lang nadenken.

En ja, ik heb nu al een paar keer zo’n wijncursus gevolgd, maar ik heb het gevoel dat ik elke keer weer iets opsteek. Ik merk ook duidelijk dat onze kameraad didactisch steeds beter wordt. Practice makes perfect! En uiteraard haalde hij na de het einde van de proeverij nog een lekkere fles rode wijn uit zijn eigen collectie boven. Om de avond in schoonheid af te sluiten.

De officiële line-up:

Mijn vriend en ik hadden op culinair vlak alvast hoge verwachtingen, want onze kameraad wijnkenner is een Bourgondiër pur sang. En jawel, we werden niet teleurgesteld. Na te moeten kloppen (want de bel deed het niet) werden we vriendelijk binnen gelaten en meteen door het rijhuis naar de kleine, maar gezellige stadstuin geleid. Onze kameraad had een partytent opgezet en een vuurkorf aangestoken. We kregen meteen een glas champagne in onze hand geduwd en waren vertrokken voor een supergeweldige namiddag/avond.

Buiten onze gastheer en gastvrouw kenden mijn vriend en ik niemand, maar mijn vriend raakte meteen al aan de praat met de vader van de gastvrouw, een zeer sympathieke Nederlander die ons tal van reistips wist te bezorgen en tot nu toe een behoorlijk interessante carrière achter de rug had. De rest van de avond waren ze niet meer van elkaar weg te slaan. Ik praatte met collega’s en vrienden van onze kameraad en genoot van het overvloedige lekkers dat we aangeboden kregen. Culinaire tip van de dag: kaas smelten op de vuurkorf en vervolgens over de nacho’s gieten. Heaven!

Een superfeestje met maar twee nadelen: een lichte kater de dag nadien en kleren die helemaal doordrongen waren van de geur van het houtvuur. Onze wasmachine is vandaag al goed gebruik geweest. But I would do it all again!