Na het ontbijt pakken we onze spullen bijeen en nemen we de metro en de City Airport Train terug naar de luchthaven. Drie kwartier later dan ik had gepland… We zitten naar mijn aanvoelen wat krap in de tijd, want ik ken de luchthaven van Wenen niet en ik heb er geen idee van hoe lang we onderweg zullen zijn naar onze gate. We moeten wat langer wachten op de metro dan we gewoon zijn (misschien omdat het zondag is?) en ik voel me wat zenuwachtig worden. Bij aankomst in Wien Mittespoor de dames dan ook aan om een klein sprintje te trekken om de City Airport Train te halen die binnen vijf minuten vertrekt.

Dat lukt wonderwel! En vervolgens vertrekt dat CAT natuurlijk vijf minuten later dan het geplande vertrekuur. Maar ik ben al blij dat we erop zitten en geen half uur moeten wachten op de volgende.

Op de luchthaven vinden we makkelijk de weg naar de juiste terminal. We moeten de valiezen zelf inchecken. Iets wat ik altijd wat vervelend vind, want ik heb altijd wat schrik dat ik die plakker dan niet goed vastmaak en dat mijn valies verloren gaat. Maar goed, er is geen andere optie. We hebben de mogelijkheid om ook de carry on bags van de jongedames in te checken. Aangezien ons dat wat gesleur kan besparen, besluiten we dat te doen. Wanneer alle valiezen voorzien zijn van de juiste tags, zetten we ze één voor één op de bagageband. En jawel, we hadden het kunnen denken. De carry on bag van het jongste nichtje wordt geweigerd. De reden: niet zwaar genoeg. Echt waar, ik hoop dat ze volgende keer allemaal drie keer zo veel kledij meenemen! Ofwel veel meer souvenirs kopen…

Niet dat de jongedames op het vlak van souvenirs hun best niet gedaan hebben. De buit: één t-shirt, een hoop kettinkjes en armbandjes, haarspelden, één iphone lightning kabel (die ik gekocht heb in een Apple store, omdat de middelste haar kabel op het appartement had laten liggen en haar smartphone plat was), één armbandje met lapis lazuli, heel veel ansichtkaartjes, blikken doosjes met muntjes en andere prulletjes.

De twee andere carry on bags kunnen we gelukkig wel gewoon inchecken. Eén verderlichte carry on bag, dat krijgen we nog wel in het bagagecompartiment van het vliegtuig getild.

De zus van mijn vriend en ik nestelen ons aan de gate en de jongedames sprinten meteen weg naar de tax free winkels. Benieuwd of ze nog iets naar hun gading zullen vinden, want naar mijn ervaring is alles in die tax free winkels dik overprijsd…

Het boarden begint mooi op tijd en de vlucht terug naar Brussels Airport verloopt verder vlekkeloos. Onze valiezen laten gelukkig niet lang op zich wachten en dan is het tijd voor het weerzien met de echtgenoot en papa, die ons staat op te wachten bij de Arrivals.

De schoonbroer van mijn vriend biedt aan mij in Leuven af te zetten, een aanbod waarop ik graag inga. We nemen afscheid voor de deur van mijn appartement in Leuven. Wetende dat we elkaar snel weer zullen zien.

Wat mij betreft is dit tripje naar Wenen, op wat gezeur hier en daar na, alvast een heel fijne ervaring geweest. Ik zie het zeker zitten om nog eens op stap te  gaan met deze vier topvrouwen!

We wandelen te voet naar de Stephansdom. Een fijne wandeling langs de statige huizen en galerijen van Wenen. We organiseren een kleine fotoshoot aan de Hofburg, springen even binnen in de prachtige Peterskirche en zijn mooi op tijd voor de rondleiding in de catacomben.

Ik verwachtte een redelijk klein groepje voor de rondleiding, maar wanneer we bij het startpunt van de rondleiding aankomen, staat daar al massaal veel volk. De rondleiding in de catacomben is heel boeiend. De meer dan twee meter lange gids met een diepe, ver dragende stem spreekt uitstekend Engels en doorspekte zijn toelichting met grapjes. Echt een aanrader. Alleen spijtig dat het niet toegelaten is om foto’s te nemen uit respect voor de doden. Al blijven de catacomben van Parijs toch veruit mijn favoriet. En daar is het wel toegelaten foto’s te nemen!

De jongedames vinden de rondleiding maar eng, vooral de gedeeltes waar je echte beenderen van overleden mensen kan zien. Mij blijft vooral bij dat de urnen met de longen, harten en hersenen van de Habsburgers die er op sterk water bewaard worden zo nu en dan beginnen lekken en dan in een nieuwe container geplaatst moeten worden. Tof werkje! En al een geluk dat ik een vestje mee had, want de jongste stond in de catacomben te bibberen van de kou.

Tijd om aan onze beklimming van de zuidelijke toren te beginnen. 343 treden later staan we op de hoogste verdieping, waar een souvenirshop gevestigd is en waar we wat foto’s kunnen nemen vanuit de openstaande raampjes. Het is er behoorlijk druk, wat zowel de klim als de afdaling soms behoorlijk uitdagend maakt. Niet geschikt voor de iets volumineuzere medemens.

Vervolgens begeven we ons naar de noordelijke toren die is uitgerust met een piepklein liftje dat bediend wordt door een bijzonder vriendelijke Oostenrijker. Hij maakt voortdurend grapjes wat de nogal claustrofobische tocht naar boven iets aangenamer maakt. Het uitkijkplatform van de noordelijke toren is veel ruimer dan de nogal krappe torenkamer in de zuidelijke toren. Alhoewel de zuidelijke toren hoger is, maak ik bijgevolg meer foto’s vanaf dit uitkijkplatform.

Door een supervuil raam bewonderen we de grote klok Pummerin, die in 1711 uit Turkse kanonnen is gesmeed. Helaas stortte de originele klok bij de brand van de Dom in 1945 naar beneden. In 1951 werd een nieuwe klok gegoten uit de restanten van de vorige klok.

Rond twaalf uur begeven we ons naar het Dom Museum voor een zeer aangenaam bezoek aan dit kleine, maar leuke museum (met een fantastisch proper toilet!). Het museum brengt oude religieuze kunstvoorwerpen samen met moderne kunst. Er is redelijk veel interactiviteit voorzien en de jongedames vinden het echt geweldig. Vooral de tekenfilm The Jungle Book van Disney waarbij elk personage gedubd word in een andere taal, valt in de smaak. Klein maar fijn!

Van al dat torens beklimmen en kuntst bekijken, krijgt een mens honger. Omdat het middelste nichtje graag een poké bowl wilde eten, zoek ik een poké zaak in de buurt. Honu blijkt een gezellige plek met een mooi aanbod aan verse ingrediënten. Normaal stel ik mijn poké bowls volledig zelf samen, maar deze zaak heeft niet zo’n handig bestelscherm zoals de Hawaiian Poké bowl en aangezien ik weinig zin heb om een hele waslijst extra’s af te dreunen in het Duits, beperk ik me tot één van de bowls op het menu. Iedereen vindt het lekker, behalve de oudste die zich duidelijk in haar picky eater levensfase bevindt.

Na de maaltijd wandelen we naar het Kunsthistorisches Museum. De oudste is slecht gezind na de voor haar minder geslaagde lunch, dus haal ik de oudste truc uit het boek boven: omkoperij. Ze krijgt van mij een armbandje met lapis lazuli cadeau en meteen is de donkere bui voorbij. En dat kostte mij niet eens veel geld.

Omdat ik online voor de kinderen geen tickets kon bekomen voor het Kunsthistorische Museum, enkel voor volwassenen, informeer ik bij aankomst aan de kassa of we de kinderen ter plekke nog moeten registreren of aanmelden (ze mogen sowieso gratis binnne). Dat blijkt helemaal niet nodig te zijn, kinderen onder 19 jaar mogen gratis binnen en blijkbaar is dit museum volstrekt niet geïnteresseerd om na te gaan hoeveel bezoekers zich in deze leeftijdscategorie bevinden. Vreemd, maar ok. Twee volwassenen tickets volstaan dus om met ons vijven binnen te geraken.

We bergen onze spullen op in de lockers en beginnen aan onze verkenning van het Kunsthistorische Museum. Aangezien het voor mij de eerste keer is dat ik dit museum bezoek, wist ik op voorhand niet goed wat te verwachten. Qua omvang en gestolen kunstschatten blijkt dit museum het Neues Museum in Berlijn te benaderen. Wat een overvloed! We spreken op voorhand af dat we ons zullen beperken tot de afdelingen met Egyptische, Griekse en Romeinse kunst. Maar dan belanden we in de Kunstkammer, tjokvol met prachtige en waardevolle objecten en moet ik de dames tot ietwat spoed aanmanen. We willen immers op tijd terug op ons appartement zijn om ons op te tutten voor het concert deze avond in het Börse paleis.

De aantrekkingskracht van de museumshop blijk echter te groot en de dames moeten toch even wat prulletjes als souvenir kopen. Daar maken de zus van mijn vriend en ikzelf dankbaar gebruik van om de prachtige marmeren trap te beklimmen en de grandeur van het gebouw in ons op te nemen. Het gebouw zonder de onbetaalbare kunstvoorwerpen is op zich al de moeite waard. De grandeur van het voormalige keizersrijk is hier voelbaar in elke steen en marmeren trede.

Bij het buiten komen, merken we dat het weer is omgeslagen. De zon is verdwenen achter dikke grijze wolken die eruit zien alsof ze elk moment hun lading regen willen lossen. We zitten om half vijf op de metro naar onze appartement, iets later dan ik had gehoopt. En ja, natuurlijk net wanneer we gehaast zijn, slagen we er met ons vijven in de halte te missen. We moeten uitstappen bij Schottentor U, maar zijn in de war, omdat we ‘Universität’ zien staan bij de halte. Bij nader inzien blijkt dat dus Schottentor Universität te zijn, maar dan is het al te laat en hebben we onze halte gemist.

We stappen af aan de volgende halte Schottenring en nemen de tram terug. Terwijl we wachten aan de tramhalte steekt er een stevige wind op en voelen we de eerste dikke regendruppels. Gelukkig zitten we net op tijd op de tram om de bui te vermijden.

Helaas, bij aankomst in Schottentor U hebben we minder geluk. De regenwolken lossen hun lading en er rest ons niets anders dan door de regen naar ons appartement te wandelen. Gelukkig is het niet ver!

We moeten om 18.10u in het Börse paleis zijn, dat zich gelukkig vlakbij ons appartement bevindt. Tot mijn grote verbazing slaagt iedereen erin gedoucht en helemaal opgetut (inclusief make-up en fancy oorbellen) op tijd te klaar te zijn voor het concert.

De regenbui is gelukkig over getrokken en de frisse geur van pas gevallen regen hangt in de straten. We wandelen op het gemak naar het Börse paleis, dat zich letterlijk op een paar minuten stappen van ons appartement bevindt. Alleen is het Börse paleis behoorlijk uitgestorven wanneer wij aan de inkom staan. Dat lijkt niet zoals het hoort, dus ik spreek wat mensen op straat aan om de weg te vragen. Die mensen negeren mij in eerste instantie volkomen, maar geven dan uiteindelijk toch aan dat we de ingang om de hoek moeten nemen.

En ja, om de hoek van het gebouw staat helder en duidelijk aangegeven waar zich de ingang bevindt voor de concerten. Achteraf gezien een beetje onnozel, want op de tickets staat het exacte adres heel duidelijk geschreven. Ik maakte de beginnersfout om gewoon ‘Börse paleis’ in te geven in googlemaps ipv het exacte adres, waardoor we aan de foute ingang stonden.

Ondanks mijn nagivatiefoutje zijn we mooi op tijd voor het concert. We nemen plaats op de tweede rij vlakbij het podium en wachten af tot de muzikanten het podium betreden. We zitten vlakbij het podium wat de beleving voor de jongedames extra speciaal maakt. Eerlijk: de muzikanten zijn niet allemaal van hetzelfde niveau en ik hoor hier en daar een valse noot in de bekende klassiekers, maar voor beginnende muziekliefhebbers als de nichtjes van mijn vriend is dit een fijne kennismaking met de wereld van de klassiek muziek. Dat de muzikanten voor bepaalde nummers het gezelschap krijgen van een duo balletdansers en operazangers maakt dat ze zich geen moment vervelen. Tijdens de pauze kopen we drankjes aan werkelijk spotprijzen en we klinken samen op een fantastisch weekend.

Na anderhalf uur (pauze inbegrepen) is het concert gedaan en wandelen we samen door de nog natte straten (er is een stevig onweer gepasseerd toen wij in de concertzaal zaten) naar restaurant Salzamt. Ik heb een tafel voor vijf gereserveerd om 20.30u. We zijn een tikkeltje vroeger, maar onze tafel staat al klaar.

Omdat het onze laatste avond is, mag het wel wat meer zijn. ik bestel twee oestertjes om de maaltijd te beginnen, vergezeld van een glaasje bubbels. Als hoofdgerecht ga ik voor de zeebaars met mosseltjes en patatjes met een karafje Sauvignon blanc. Voor het dessert delen we een crème brûlée, een chocomousse en topfensmarren (een variant op kaiserschmarren). Ik sluit de maaltijd af met een glaasje Gölles Alter Apfel Edelbrand. Een waardige afsluiter van onze laatste avond in Wenen.

Het verdict: mijn açaí bowl met amandelboter, cacaonibs, pompoenzaden, chiazaden, kokos, banaan en seizoensfruit is heel lekker, maar vult veel meer dan ik verwacht had. De middelste is razend enthousiast over haar bowl, voor de jongste is de bowl in combinatie met de smoothie echt van het goede te veel en de oudste haat haar porridge with a passion. Gemengde reacties dus, maar ik vind het zeker voor herhaling vatbaar.

Na het ontbijt nemen we de tram naar Schloss Belvedère. Ik heb tickets voor zowel het Oberes als het Unteres Belvedère. We starten ons bezoek in het Oberes Belvedère en vergapen ons aan het luxueuze stulpje van Prinz Eugen von Savoyen, dat nu is ingericht als kunstmuseum. We starten met de middeleeuwse kunst die tot mijn vreugde wordt geconfronteerd met moderne kunst van Sarah Ortmeyer. De sculpturen DIABOLUS (PROTECTOR) voelen perfect op hun tussen de oude kunst. Heel verrassend.

Het Oberes Belvedère is veel groter dan verwacht en we vorderen ook veel trager dan ik in mijn planning voorzien had. Als hoogtepunten noteer ik de grappige sculpturen van tronies, een versie van het befaamde schilderij Napoleon Crossing the Alps van Jacques-Louis David en uiteraard The Kiss van Klimt. Het is zo druk bij Klimt’s beroemdste werk dat het letterlijk aanschuiven is om het te kunnen bewonderen. De bovenste verdiepingen stellen hedendaagse kunst tentoon, maar dit spreekt de jongedames duidelijk een pak minder aan. Gelukkig hebben we vanuit het raam een prachtig uitzicht op de tuinen.

We ronden ons bezoek in het Oberes Belvedère af, nemen selfies in de indrukwekkende tuinen en wandelen op het gemak naar het Unteres Belvedère. Ondertussen is het al kwart voor één, hoog tijd om iets te eten. We maken het onszelf niet te moeilijk en eten wat snacks in het museumcafé. De snacks zijn beslist aan de prijzige kant, maar door de goed vullende açaí bowl deze ochtend heb ik niet al te veel honger. Dus beperk ik mij tot een pompoensoepje. De kinderen eten wat worsten en broodjes. De bediening is vlot, dus we verliezen niet al te veel tijd met lunchen.

Gelukkig is het Unteres Belvedère minder groot dan het Oberes Belvedère. Wat me van dit bezoek vooral bij blijft, zijn een aantal werkelijk prachtige en levensechte schilderijen van Sloveense kunstenares Ivana Kobilca tentoongesteld in een tijdelijke tentoonstelling van Sloveense schilderijen, het Schaudepot Mittelalter und Renaissance met prachtige middeleeuwse religieuze kunst en de tentoonstelling die met de moderne technologie de geheimen van het werk van Gustav Klimt ontrafelt. Het Unteres Belvedère is een pak rustiger dan het Oberes en daar zijn we niet bepaald rouwig om. En oja, we spotten er ook werk van Monet en Van Gogh.

Na ons bezoek nemen we de tram naar Hofburg voor een bezoek aan het Sisi museum, een uur later dan gepland. Gelukkig heb ik een beetje marge voorzien in onze planning en is het enige wat we vandaag nog moeten doen langs het Dom Museum Wien gaan om de online tickets om te zetten in echte tickets (geen idee waarom gewoon online gekochte tickets niet volstaan, maar goed).

Om kwart voor vier beginnen we aan het bezoek van het Sisi museum in Hofburg. In het verleden bracht ik al een bezoek aan het Hofburg museum, maar toen lag de focus helemaal niet op de figuur van Sisi. Nu is het eerste gedeelte van het bezoek volledig gewijd aan Sisi en allerlei Sisi memorabilia: gebruiksvoorwerpen, brieven, juwelen, kledij, schoenen. De scenografie is vrij intiem met gedempte verlichting. Het is er echter zo druk dat het amper mogelijk is om rustig naar de tentoongestelde voorwerpen te kijken. De aanwezigheid van gegidste groepen maakt dat je op sommige plekken amper aan de displays kan. Het tweede gedeelte van het bezoek is iets beter, omdat er in de vertrekken meer plaats is, maar echt aangenaam vonden we dit bezoek niet.

Om half vijf ronden we ons bezoek af met wat fotootjes op de monumentale trap en wandelen dan in de richting van Stephansplatz in het historische centrum. Ik had nog een bezoekje aan het Schmetterlinghaus achter de hand gehouden, maar dat blijkt al dicht te gaan om vijf. Geen erg. We wandelen samen op het gemak naar het Dom Museum Wien waar ik de nodige tickets voor ons bezoek morgen aan de Dom, de catacomben, de beide torens en het museum zelf in ontvangst neem. De dame aan het onthaal van het museum is bijzonder vriendelijk, dus ik laat mijn geplande kruisverhoor over waarom we feitelijk fysieke tickets nodig hebben achterwege.

De jongedames hebben duidelijk genoeg kunst gezien vandaag en willen graag gaan schoppen, want ondanks het feit dat ze elk een aparte carry-on bij hebben met enkel kledij hebben ze gewoonweg te weinig kledij bij. Of misschien niet de juiste kledij voor het warme weer waarvan we deze dagen kunnen genieten. Ze moeten dus dringend naar een Zara of een H&M. Zelf heb ik meer dan voldoende kledij bij, dus ik breng de tijd door met foto’s nemen van de indrukwekkende Stephansdom, zet wat foto’s op instagram en wandel wat rond in de omliggende straten. Terwijl de jongedames met hun mama in de Claire’s zitten, pik ik een geweldig straatoptreden mee van een danseres.

We treffen elkaar rond zeven uur in het prachtige pand van de de Douglas. We wandelen samen naar restaurant Ludwig en Adele, gelegen in de Stadtkino im Künstlerhaus Wien. Er staat een gezellige tafel voor ons klaar op het terras. Om alweer een mooie dag te vieren bestel ik een pornstar martini, terwijl de zus van mijn vriend gaat voor een Lillet Rosé tonic. De jongedames kiezen uiteraard voor een alcoholvrij alternatief, maar mogen even proeven van onze zondige drankjes. Vooral de pornstar martini valt in de smaak. Ik probeer voor de eerste keer in mijn leven een tafelspitz: gekookt rundsvlees geserveerd met geroosterde aardappelen, appelmierikswortel en bieslooksaus. Verrassend lekker! Ik sloot de maaltijd af met een glaasje Zirbenschnaps gemaakt van dennenappels (yep, van effectieve dennenappels) en de dames bestellen nog een dessertje. De schnaps smaakte effectief naar dennenbomen en was heel bijzonder. Al weet ik niet of ik dit drankje nog een tweede keer zou bestellen.

We nemen de tram terug naar ons appartement en spoelen het zweet van de dag van ons af. Deze keer wel met warm water, omdat de zus van mijn vriend en ik ditmaal eerst douchen en wij duidelijk veel zuiniger omspringen met water.

En ja, acht uur was duidelijk wat te optimistisch van mij, maar kijk, om twintig na acht staan we met z’n allen volledig aangekleed en ingesmeerd met zonnecrème buiten.

Deze eerste mei dient zich aan als een stralend zonnige dag. Omdat het een vrije dag is, is het bijzonder rustig in de straten. Enige nadeel: de ontbijtplekken die ik op voorhand heb opgezocht, blijken allemaal dicht op de eerste mei. Gelukkig vindt het jongste nichtje via googlemaps een bakkerij die wel open is.

Felzl Bäckereicafé heeft een mooi aanbod aan koffiekoeken, belegde broodjes en warme dranken. Iedereen kiest iets uit de toog en we zetten ons aan een mooie houten tafel. Ik geniet van mijn snede donker brood met hummus van erwten en van rode biet. Heel lekker. Er doet zich een klein limonade-accidentje voor bij het openen van één van de flesjes, maar gelukkig blijven de outfits gespaard en zijn er meer dan voldoende servetten om de gemorste limonade op te deppen. Het middelste nichtje probeert voor het eerst in haar leven een matcha latte en is duidelijk maar matig enthousiast, maar knap dat ze het probeert.

Stipt om negen uur staan we terug buiten. Vandaag staat een bezoek aan Schönbrunn op het programma. Onderweg naar de metro stoten we op een 1 mei parade met mensen uitgedost in allerlei uniformen en kleurrijke outfits met bijzondere accessoires. We nemen wat fotootjes en gaan dan ondergronds om de metro naar Schönbrunn te nemen.

Het mag gezegd, de metro in Wenen is dik in orde: moderne metrostellen die aan een hoge frequentie komen en propere metrostations. Het laatste stuk van de rit naar Schönbrunn gaan we bovengronds, wat ons de gelegenheid geeft om wat rond te kijken.

Ik plande het bezoek aan Schönbrunn op onze eerste dag, omdat ik wilde starten met een hoogtepunt en dat lijkt aardig te lukken. De zon doet stevig haar best en dankzij de Vienna City Card kunnen we alle rijen overslaan en meteen het slot binnen lopen. We bewonderen de overdadige vertrekken van het slot en de keizerlijke appartementen. De meisjes kijken hun ogen uit: zoveel pracht en praal. En natuurlijk wordt overal de figuur van Sisi, de tragische keizerin, zoveel mogelijk onder de aandacht gebracht. Al moet ik zeggen dat ik persoonlijk meer een fan ben van Maria-Theresia die maar liefst zestien kinderen op de wereld zette en door haar kinderen strategisch uit te huwelijken erin slaagde haar nageslacht met zoveel mogelijk Europese koningshuizen te vermengen. Al liep dat voor haar dochter Marie-Antoinette helaas minder goed af.

En ja, het paleis is nog even groot en indrukwekkend (en druk) als in mijn herinnering. Na zoveel pompeuze overdaad hebben we nood aan een lunchpauze om even te bekomen. We wandelen doorheen de imposante en uitgestrekte tuinen van Schönbrunn en belanden bij het zeer gezellige Café Pavillon voorzien van een prachtig terras. De parasols staan allemaal open en waterverstuivers moeten voor wat verkoeling bij de klanten zoeken. Het is naar mijn aanvoelen al een pak warmer dan vijfentwintig graden, maar toch heeft de zus van mijn vriend schrik dat ze het koud zal hebben als ze onder zo’n verstuiver terecht komt.

Doordat we treuzelen wordt een goeie tafel voor vijf in de schaduw van een parasol vlak voor onze neus door twee dames ingepikt. Pech. We moeten ons tevreden stellen met een tafel half in de schaduw en half in de zon. Gelukkig draait de zon zo dat het gedeelte van de tafel dat in de zon ligt ook snel schaduw zal hebben. De kouwelijke zus van mijn vriend vindt het geen probleem om in de zon te zitten en aangezien de nichtjes van mijn vriend allemaal tere huidjes hebben, offer ik mij op en neem ik ook een plek in de zon in. En amai, blij met die waterverstuivers, want anders was ik zeker gesmolten.

We bestellen verschillende huisgemaakte limonades om de dorst te lessen en ons geluk kan niet op als blijkt dat de limonades in een karaf van een halve liter komen. Als lunch bestel ik een quiche met een slaatje en mijn tafelgenoten gaan voor een quiche, een croque monsieur, een Himbeerschnitte (vreemde lunchkeuze, maar hey, wie ben ik om de jongedames iets te ontzeggen) en frietjes, natuurlijk. De zus van mijn vriend bestelt niets, wetende dat zij sowieso de restjes mag opeten en uiteindelijk belandt de Himbeerschnitte wel degelijk voor haar neus. Dus dat was bijzonder vooruitziend van haar.

We wandelen op het gemak verder door het uitgestrekte park, genieten van de mooie zichtlijnen en fonteinen en spotten zelfs wat eekhoorns. We beklimmen de trappen van de Gloriette om te genieten van het uitzicht op het paleis, maar passen voor het uitkijkplatform op het dak van de Gloriette. Zeven euro per persoon om een paar trappen naar boven te nemen, vinden we er toch lichtelijk over.

Ik haal mijn selfiestick boven en we maken tijd voor een fotoshoot met ons vijven in het prachtige park. Rond drie uur laten we Schloss Schönbrunn achter ons en nemen we de metro naar Karlsplatz. We spotten niet ver van de prachtige Karlskirche een drinkfonteintje dat ideaal geplaatst is om onze dorst te lessen. Na even de openingsuren van de Karlskirche bekeken te hebben (we willen hier graag vandaag nog terug komen), wandelen we verder naar Café Bel Étage, verbonden aan het wereldbekende Hotel Sacher. Om 16u reserveerde ik daar immers een tafel om samen te proeven van de beroemde Sachertorte.

Omdat ik een reservatie heb, kunnen we de lange wachtrij voorbij lopen en direct op de eerste verdieping plaatsnemen aan een tafel aan het raam omringd met rode pluchen zetels. Het rode interieur van Café Bel Étage wordt gedomineerd door een gigantische kroonluchter in glas. Een beetje kitscherig, maar dat past wel bij zo’n decadent dessert. Jammer genoeg is de bediening alles behalve vriendelijk en hebben we het gevoel dat deze vooral haar best doet om ons zo snel mogelijk buiten te werken. Onze borden werden zelfs al afgeruimd terwijl één persoon in ons gezelschap nog aan het eten was.

Opvallend: op de kaart vinden we een combinatie aanbod van een originele Sachertorte met Römerquelle mineral water en een Original Sacher Cuvée Brut voor de ronde prijs van 32 euro. Als je echter de prijzen van al deze items op de menukaart apart optelt, kom je uit op 26,30 euro. Een behoorlijk aanzienlijk verschil, wat mij toch een vrij onprettig gevoel geeft. Als ik de serveuse hierop wijs, neemt ze niet eens de tijd om naar mij te luisteren.

De hamvraag is natuurlijk of de Sachertorte lekker is, dat is zeer zeker het geval, maar ik ben er niet van overtuigd dat de ervaring het toch wel stevige prijskaartje waard is. Zeker omdat we ons op geen enkel moment welkom hebben gevoeld. We moeten ook erg lang wachten voordat iemand van het personeel zich verwaardigt ons te laten afrekenen. Dit ruikt echt naar een tourist trap, en eerlijk gezegd, wellicht kan je op een andere plek bijna even lekkere Sachertorte eten. We verlaten Café Bel Étage dus met een dubbel gevoel.

Om half zes zijn we opnieuw bij de Karlskirche die tot onze grote teleurstelling vlak voor onze neus de deuren sluit. De kerk sluit uitzonderlijk vroeger voor een concert, maar blijkbaar vond niemand het de moeite om dat ergens te afficheren.

Jammer, maar we laten het niet aan ons hart komen. We profiteren van het prachtige zomerse weer en wandelen richting Burggarten. Onderweg struikelen we bijna over één van de vele verkopers van concerttickets en omdat de jongedames graag eens een klassiek concert zouden meemaken, kopen we vijf tickets voor een concert op zaterdagavond van anderhalf uur in het Börse Palais. Het programma ziet er zeer toegankelijk uit. Ideaal voor beginnende klassiekemuziekliefhebbers.

In de Weense parken zitten overal mensen op het gras te genieten van het mooie weer. Supergezellig! We nemen wat foto’s van de gezellige sfeer en wandelen verder naar Hofburg. We stappen even een statige bibliotheek binnen, die helaas al gesloten is. We kuieren verder naar de Volksgarten waar de bloemen uitbundig bloeien en bewonderen het Burgtheater en het Rathaus.

Tijd voor het avondmaal. Tijdens onze avondwandeling reserveerde ik snel een tafel om kwart na zeven bij Salzamt. Een goeie keuze, want het mooie met stenen bogen overdekte terras ziet er erg gezellig uit. De zus van mijn vriend en ik trakteren onszelf op een spritz om te vieren dat we onze eerste dag zonder kleerscheuren overleefd hebben. Het eten zelf is eerder middelmatig. En ik bestel per ongeluk een gepaneerde vis, terwijl ik dat helemaal niet zo lekker vind. Maar goed, de magen zijn gevuld, meer moet dat niet zijn.

Op de terugweg naar ons appartement bewonderen we opnieuw de mooi verlichte Votivkirche. We zijn rond kwart voor negen terug, douchen om het zweet en de zonnecrème van onze lijven te spoelen (ik helaas weer met koud water) en spelen nog wat spelletjes tot het tijd is om in bed te kruipen.

Ik gooi de laatste benodigdheden in mijn valies en snelwandel naar het station van Leuven. Gelukkig is mijn trein mooi op tijd en heb ik plaats zat op de trein naar de luchthaven. Op de luchthaven moet ik een kwartiertje geduld uitoefenen alvorens daar drie enthousiaste jongedames en hun mama verschijnen. Yep, dit is een girls only tripje met de zus en drie nichtjes (13, 14 en bijna 16) van mijn vriend. Voor deze bijzondere trip kozen we Wenen als bestemming. Een stad die ikzelf al twee keer bezocht, maar voor de dames een nobele onbekende is.

De dames reizen ook niet vaak met het vliegtuig (de laatste keer dat ze op een vliegtuig zaten waren de nichtjes nog peuters en kleuters, dus die herinneringen zijn vervaagd), wat maakt dat de luchthaven op zich al een hele belevenis is. Te beginnen met de automatische poortjes naar de security en de security zelf. Het jongste nichtje is er niet helemaal gerust op en doet voor de zekerheid al haar juwelen (en dat zijn er behoorlijk veel, voor zo’n klein meisje) uit alvorens door de metaaldector te gaan, zelfs al zeggen we haar dat dat echt niet nodig is. En jawel, ze heeft prijs: een springstoffencontrole. Aangezien de mama zich achteraan ons groepje bevindt, moet het nichtje even wachten tot haar moeder toestemming kan geven voor deze bijkomende controle. Gelukkig blijkt het nichtje geen springstoffen bij zich te hebben en kunnen we verder naar de tax free shop.

Persoonlijk denk ik dat de trip voor de dames al een succes geweest zou zijn als we gewoon vier dagen in de tax free shop konden doorbrengen. De dames beperken zich gelukkig tot de aankoop van één flesje 76 parfum van Sol de Janeiro. Laat ons zeggen dat we allemaal zeer wel ruikend dat vliegtuig zullen opstappen.

We lopen meteen door naar de juiste gate, zodat we daar op het gemak wat stoelen kunnen innemen en onze handbagage kunnen achterlaten (elke jongedame beschikt uiteraard over een eigen carry on valiesje). Omdat we allemaal dorst hebben, trakteren we onszelf op een lekkere smoothie/milkshake van Guapa juice. Ik beantwoord snel nog wat mails en voordat we het weten is het tijd om te boarden.

Vooral bij de jongste stijgt de spanning. Gelukkig is de mama erbij om haar moed in te spreken. We hebben het geluk dat we in een vliegtuig zitten met een stoelenconfiguratie van twee-gangpad-drie, waardoor we allemaal op dezelfde rij zitten. De jongste en de oudste mogen allebei aan de raam en de middelste krijgt de belofte dat zij op de terugweg aan het raam mag zitten. Bij de jongste slaan de zenuwen toe in de vorm van buikpijn, maar eens we in de lucht hangen, is dat gelukkig snel voorbij. Het is een mooie dag, dus er valt veel te zien uit dat kleine vliegtuigraampje.

De vlucht verloopt verder zonder problemen en ook van de aangekondigde turbulentie blijven we gespaard. Rond half acht landen we op de luchthaven van Wenen.

Ik kocht op voorhand drie Vienna City Cards zodat we gans onze trip gebruik kunnen maken van gratis openbaar vervoer (de twee jongsten mogen gratis mee) en allerlei kortingen. Aanvullend kocht ik ook een airport transfer voor twee volwassenen, zodat we gebruik konden maken van de City Airport Train. Elke airport transfer was goed voor één volwassene en twee kinderen onder de vijftien jaar. Helaas blijkt op de trein zelf dat ik mij vergist heb bij het lezen van de voorwaarden van de Airport Transfer (ofwel in de leeftijd van de oudste dochter) en dat we een extra ticket moeten kopen voor de oudste. Strikt genomen is ze nog geen zestien, maar ze is dus ook niet meer onder de vijftien jaar. Goed, daar ga ik niet over discussiëren, dan kopen we gewoon een extra kaartje.

De City Airport Train is echt een heel handige manier om vlot en snel het hart van Wenen te bereiken. De rit duurt nog geen twintig minuten en de treinstellen zijn duidelijk gloednieuw met veel ruimte om je bagage te zetten. We stappen af in Wien Mitte en nemen van daar de metro (met één overstap) naar ons appartement. Ik ben er zelf een beetje verbaasd over hoe vlot alles verloopt. Want ja, ik was op voorhand toch wel wat zenuwachtig, omdat ik alles in mijn eentje geboekt en geregeld had en ik dus de verantwoordelijkheid droeg voor het succes of het falen van deze trip.

En kijk eens aan, zelfs het bevrijden van de sleutel uit het obligate sleutelkluisje verloopt vlekkeloos! HeyMi apartment 18A is gelegen in een prachtig statig pand met een monumentale trap en hoge plafonds. Ons appartement is echt prachtig, met een balkon, een keuken, een gigantische leefruimte en twee volwaardig uitgeruste badkamers (een must als je met vijf vrouwen op stap bent). De jongedames zijn erg onder de indruk. Alleen de bedden zijn wat aan de harde kant, naar mijn bescheiden mening. Sinds ik een nieuwe matras heb, ben ik nog gevoeliger aan slechte bedden dan vroeger. De zus van mijn vriend en ikzelf nemen de kleinste kamer, de jongste en de oudste delen samen de master bedroom en het middelste nichtje mag zich nestelen op de slaapbank in de leefruimte.

We droppen snel onze bagage af en wandelen naar Zum Leupold, een typisch Oostenrijks restaurant niet ver van ons appartement. Ik had op voorhand opgezocht waar we konden eten om te vermijden doelloos door de straten te moeten dwalen met een bende hongerige vrouwen achter mij aan. Zum Leupold blijkt een goede keuze. Het is zelfs warm genoeg om op het terras te eten, maar aangezien daar stevig gerookt wordt, besluiten we wijselijk een tafel binnen te nemen.

Onze eerste maaltijd is een succes. De bediening is vriendelijk en snel en we zitten met ons vijven op een bank aan een vijfhoekige tafel. Ik ga voor de asperges met bearnaisesaus, terwijl de dames meer traditionele gerechten bestellen, zoals rundsgoulash, gefrituurde paddenstoelen en Wiener schnitzel. We hebben allemaal stevig honger, dus het eten smaakt.

Op de terugweg naar ons appartement maken we snel nog wat foto’s van de mooi verlicht Votivkirche met tussen de twee torens een mooie maan. Om kwart na tien staan we terug voor de poort van ons appartementsgebouw. Helaas is de prachtige ijzeren poort die daarstraks nog open stond nu dicht en staat er in de ellenlange instructies die ik ontvang van HeyMi apartments geen uitleg over hoe we deze poort moeten open krijgen. Een kleine vergetelheid zou ik zo zeggen en even zie ik ons met ons vijven al de nacht op straat doorbrengen. Gelukkig is er een noodnummer waarop we de uitbaters van het appartement kunnen contacteren en blijkt dat we gewoon op een bepaalde deurbel moeten drukken om de poort te openen. Makkelijk zat, maar je moet het wel weten.

Terug op het appartement nemen we snel een douche om fris in bed te kunnen kruipen (letterlijk in mijn geval, want als laatste in de rij moet ik mij op het einde van mijn douchebeurt tevreden stellen met koud water). Ach ja, al een geluk dat het buiten aangenaam warm weer is en dat ik mijn haar niet moest wassen.

We kruipen op tijd in bed, want volgens mijn planning moeten we morgen om acht uur aan het ontbijt zitten.