Ons toegangsticket voor het concert gaf ons recht op een gratis Brugse Zot of Sportzot die we konden ophalen bij een foodtruck geparkeerd vlak bij de ingang van Bozar. Ik ben zelf niet meteen een bierliefhebber, dus offerde mijn vriend zich op. Voordat we de concertzaal binnen gingen, maakte ik nog snel een fotootje op de de Kunstberg van de mooie kleuren in de avondlucht.

Het centrale werk van het concert was Exiles, een stuk dat Max Richter schreef in 2021, diep geraakt door de vluchtelingencrisis. Zangeres en harpiste Ekaterina Levental, geboren in Oezbekistan, putte uit haar eigen ervaringen als vluchtelinge om te vertellen hoe het voelt om alles wat vertrouwd is achter te moeten laten en te vertrekken naar een nieuw land waar je letterlijk vanaf nul moet beginnen, op zoek naar een nieuwe identiteit. Samen met het orkest nodigde Ekaterina ons uit voor een muzikale tocht langs vier innerlijke landschappen: verlies, zwerftocht, confrontatie en hoop. Heel pakkend.

‘s Avonds na het werk had ik afgesproken met een oud-collega in het Victor Bozar Café. Sinds ze een nieuwe job heeft, werken we opnieuw samen aan een belangrijk project en het leek me het gepaste moment om de banden weer wat aan te halen en bij te praten. Ik heb haar ooit zelf gerecruteerd, dus ik ben er best wel trots op dat ze voor zichzelf zo’n interessante carrière heeft uitgebouwd. Echte girl power! Ik ben er zeker van dat, nu zij aan boord is, de slaagkansen van dit project alleen maar zullen toenemen.

En natuurlijk kon ik het niet laten om de maaltijd af te sluiten met heerlijke crêpes Suzettes, één van mijn favoriete nagerechten.

We genoten van een lekker hoofdgerecht (een zalmbereiding in mijn geval) die nog net genoeg plaats overliet voor een dessert. Ideaal.

Na een fijne avond wandelden we samen naar Brussel-Centraal, waar mijn kameraad de trein naar Mechelen zou nemen en ik die naar Leuven. In het station worden we aangesproken door een studente die duidelijk stevig boven haar theewater was. Al hikkend en zwaaiend op haar benen vroeg ze ons welke de trein naar Leuven was. Uiteraard wees ik haar naar het juiste perron.

Terwijl ik nog afscheid stond te nemen van mijn kameraad, wandelde ze al via de trap naar het perron. Ik betrouwde het toch niet helemaal, vooral omdat ze echt niet stabiel op haar benen stond. Dus ik besloot haar achterna te lopen. Op het perron had ze echter al een andere dame met een plooifiets aangesproken, die duidelijk dezelfde reflex had als ik.

De dame met de plooifiets ontfermde zich over haar en ik ging vlakbij zitten in dezelfde wagon zodat ik mee een oogje in het zeil kon houden. In Leuven aangenomen nam de studente uitgebreid afscheid van de dame met de plooifiets, maar ze was duidelijk nog altijd gedesoriënteerd. Aangezien de dame met de plooifiets richting Kessel-Lo moest, stapte ik op de studente af en vroeg ik waar haar kot was. Dat bleek vlakbij in de Bondgenotenlaan te zijn.

Ik nam haar bij de arm en begeleidde haar naar het begin van de Bondgenotenlaan. Op zich had ik nog een fijn gesprek met haar. Ze heette Camille en studeerde rechten aan de KU Leuven. Ze kwam terug van een feestje in Brussel, waar ze duidelijk iet of wat te diep in het glas had gekeken. Ze vertelde me dat ze later notaris graag wilde worden en dankte me uitgebreid voor de hulp.

Aan het begin van de Bondgenotenlaan nam ik afscheid van Camille, nadat ze mij uitdrukkelijk verzekerd had dat ze nu wel op haar kot zou geraken. Ze leek me al iets nuchterder dan een klein half uur geleden, dus ik was er gerust in.

Beste Camille, ik wens je veel succes met je verdere studies en hoop dat we elkaar in de toekomst nog eens tegen het lijf zullen lopen.

Een met sinaasappel, crème van pastinaak, gebraiseerd witloof, amandelkroketjes:

We genoten van een klassieke steak tartaar gevolgd door een al even klassieke crème brûlée. Mijn oud-collega kwam net terug van een rondreis uit Polen, wat meteen een goed gespreksonderwerp vormde, want zoals jullie weten heb ik bijzonder mooie herinneringen aan Polen.

We namen na de lunch afscheid met het voornemen elkaar snel weer te zien, al moet ik eerlijk toegeven dat mijn drukke agenda het steeds moeilijker maakte om langere lunchafspraken in te plannen.

Mijn oud-studiegenoot wilde de bloemen eerst gewoon naast mij op de zitbank leggen, maar dat leek me toch geen goed idee. Ik vroeg heel vriendelijk aan onze ober of we een emmer voor de bloemen konden krijgen en prompt verscheen er een met water gevulde ijsemmer aan onze tafel. Wat een service!

Vervolgens genoten we samen van een lekker hoofdgerecht en omdat de porties bij Victor Bozar heel redelijk zijn, hadden we allebei nog plek voor een dessert. Want ja, hoe kon ik neen zeggen tegen het dessert van de dag? Een overheerlijke sabayon!

Terwijl ik en mijn date gezellig aan het eten zaten, was mijn vriend met Swissair onderweg naar België. Ik had mijn vriend op voorhand gezegd dat ik een afspraak had met onze kameraad en dat ik hem van zodra hij geland was zou laten weten of het nog de moeite was om te vervoegen. Dus na het dessert vroeg ik of onze kameraad nog iets wilde drinken. En jawel, dat was het geval. We zakten met ons tweetjes af naar de Brewdog vlakbij Brussel-centraal en, na ongetwijfeld een memorabele spurt om de trein in Zaventem te halen, sloot mijn vriend rond kwart na negen aan bij ons gezelschap. Onze kameraad en ik hadden al een flesje witte wijn achter de kiezen, dus mijn vriend had een lichte achterstand, die hij snel wegwerkte met een speciaal biertje.

We bleven nog meer dan een uur plakken in de Brewdog om vervolgens ietwat aangeschoten de trein terug naar Leuven en Mechelen te nemen. Echt een supertoffe avond. Voor herhaling vatbaar!

Ondanks het feit dat we elkaar al meer dan twee jaar niet meer gezien hadden, leek het alsof er veel minder tijd verstreken was sinds onze vorige ontmoeting. Dat de tijd wel degelijk niet stil had gestaan, bleek uit het feit dat zijn twee zonen ondertussen allebei in de lagere school zitten. En dat terwijl de herinnering aan mijn fietstocht van Antwerpen naar Mechelen voor de babyborrel van zijn jongste zoon mij nog vers in het geheugen ligt.

Ik genoot alleszins van mijn hoofd- en voorgerecht, allebei met rijst in de hoofdrol.

Sint-Jakobsvruchten, kreeftenbisquerisotto met sjalot en prei, chips van boerenkool:

Rijstpap (amai, het duurde even voordat we begrepen dat de ober riz au lait zei toen hij het dessert van de dag voorstelde):

We startten met Histoire de ne pas rire, een zeer boeiende trip door het surrealisme in België. Het werk van dichter Paul Nougé (van wie ik tot mijn scha en schande nog nooit gehoord had) diende als leidraad voor de tentoonstelling. De tentoonstelling was bijzonder goed gestoffeerd, al moet ik bekennen dat ik niet alle informatie tot mij heb kunnen nemen. Dan hadden we twee dagen voor ons bezoek moeten uittrekken.

Wel zeer blij dat ik heb kunnen kennismaken met het werk van twee vrouwelijke kunstenaars: Jane Graverol en Rachel Baes, ex-minnares van Joris van Severen, die zijn dood nooit echt te boven kwam. Hoewel de ideeën van Joris van Severen niet verder van de mijne kunnen liggen, moet ik zeggen dat het werk van Rachel Baes intrigeerde. Een tentoonstelling om duimen en vingers af te likken. En dat vonden wij niet alleen, want het was er behoorlijk druk.

Na al die kunst lasten we een een kort pauze in bij een café aan de overkant van het Victor Bozar café. Kwestie van wat krachten op te doen voor IMAGINE!, de tentoonstelling over honderd jaar internationaal surrealisme in het KMSKB, letterlijk op een paar stappen van Bozar.

Door de verschillende invalshoeken is het moeilijk om te zeggen welke tentoonstelling mij het meeste aansprak. De tentoonstelling in KMSKB had natuurlijk grotere internationale namen en doordat er minder volk was, konden we iets meer op ons gemak van al dat schoons genieten, maar ik moet toch de tentoonstelling die mij liet kennis maken met werk van twee vrouwelijke Belgische kunstenaressen als overwinnaar uitroepen. Zelfs het feit dat het KMSKB kon uitpakken met mijn favoriete werk van Dalí én mijn favoriete werk van Léon Spilliaert kon daar niets aan verhelpen.

Na ons tweede museumbezoek van de namiddag wilde ik graag iets gaan drinken in La Pharmacie Anglaise. Helaas was er geen plaats meer voor ons viertjes. En zo belandden we bij The Red Rabbit in Kilt, waar ze ook lekkere cocktails serveren en een iets schappelijkere prijs. Met een paar knabbels erbij, de perfecte afsluiter van een mooie dag.