Vandaag staat er een wandeling in de omgeving van Dingli Cliffs op het programma, niet zo ver van het Ħaġar Qim and Mnajdra Archaeological Park, waar we gisteren waren. Naar ondertussen goede gewoonte bestellen we een eCab om ons naar het vertrekpunt van de wandeling te brengen. Echt superhandig, die app en de taxiritten zijn helemaal niet duur! Een aanrader voor iedereen die Malta wil bezoeken en liever niet het openbaar vervoer gebruikt.

We beginnen goed gezind aan de wandeling die volgens Komoot 2 uur en 44 minuten zal duren. Uit ervaring weten we ondertussen dat wij daar flink langer over zullen doen, want al die mooie landschappen moeten uiteraard gefotografeerd worden!

De wandeling is boeiend en gevarieerd. We komen langs wijngaarden, rustieke muurtjes in zandsteen en overal in het glooiende landschap om ons heen staan wachttorens, getuigend van een ver verleden toen Malta verdedigd moest worden tegen vijandige aanvallen.

We passeren langs een indrukwekkende quarry waar hard gewerkt wordt en bewonderen de mysterieuze karrensporen bij de Clapham Junction. De karrensporen zijn uitgesleten in de rotsbodem en zijn ongeveer 60 cm diep, terwijl de afstand tussen de parallelle sporen ongeveer 141 cm is. De exacte functie van deze prehistorische sporen is verloren gegaan in de tijd, maar de theorie is dat ze gebruikt werden om bouwmaterialen van de steengroeves naar de bouwsites te transporteren.

Niet ver van de prehistorische karrensporen treffen we het grottencomplex van Għar il-Kbir aan. Dit complex werd bewoond tot in 1835, toen de Britten de laatste inwoners om wille van hygiënische redenen verhuisden. Doet ons meteen terug denken aan de grotwoningen van Matera. Van buitenaf lijkt het grottencomplex helemaal zo groot niet, maar onder de grond ontdekken we talloze grote en kleine grotten. Die duidelijk ook nu nog gebruikt worden, zoals blijkt uit de talrijke uitgedoofde kampvuren op de site.

We wandelen verder naar het hoogste punt van Malta en daarmee beginnen we aan het laatste stuk van de wandeling. Letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van deze dag. Alvorens de kliffen te bewonderen lassen we een kleine lunchbreak in bij restaurant The Cliff (niet moeilijk om te raden hoe dit restaurant aan zijn naam komt). Door de bewolking is het vandaag wat frisser dan gisteren en we merken dat we toch wat extra energie nodig hebben. Ik eet een porties mosseltjes en mijn vriend slaagt erin een stevige pasta binnen te werken.

Het volgende gedeelte van de wandeling is echt fenomenaal mooi. Prachtige rotsformaties en een adembenemend uitzicht op de kliffen. Opvallend: op de rotsen onderaan de kliffen liggen verschillende autowrakken. Onduidelijk of dit restanten zijn van verschrikkelijke ongevallen, dan wel of dit vroeger dé manier was om van je oude wagen af te geraken. Helemaal op het einde van de wandeling zien we in de verte de overkapping van de Mnajdra tempel.

Ondertussen is valavond aangebroken en bestellen we een eCab om ons terug te brengen naar het hotel. We verlaten de smalle wegen en wandelen naar een drukke weg waar de taxi ons makkelijk kan oppikken. We hebben geluk, want de taxi is er verrassend snel.

Na ons snel opgefrist te hebben in het hotel nemen we alweer een eCab om ons naar het hart van Valletta te brengen. Het is de eerste keer dat de rit tegen valt. De wagen stonk naar sigarettenrook en als er iets is wat ik verschrikkelijk vind… Enfin, gelukkig mocht ik een raam open doen om wat frisse lucht binnen te laten. Maar neen, meneer, we gaan je beslist niet bellen voor de terugrit.

Voor onze laatste avond op Malta had ik een tafel voor twee personen gereserveerd bij Guzé, ons favoriete restaurant op Malta. En kijk, de vriendelijke ober die ons onthaalt, wist nog dat wij ongeveer een jaar geleden bij hen gegeten hadden. We krijgen zelfs exact dezelfde tafel als de vorige keer. De menu is redelijk gelijkaardig aan de vorige keer, al moet ik toegeven dat de wijnen ditmaal iets minder gul bijgeschonken worden. Wat we geen van beiden erg vinden, met de vlucht morgen in het vooruitzicht. Het toilet daarentegen heeft een serieuze make-over gekregen. Amai, wat een verbetering, zeg! Ze hebben duidelijk mijn reviews gelezen. Echt een fantastische avond!

Na het diner maken mijn vriend en ik nog een laatste wandeling doorheen de gezellig verlichte straten van Valletta. Zo’n vakantie is toch altijd veel te snel voorbij.

Op de terugrit naar het hotel belanden we in de eCab van een vriendelijke Afrikaanse chauffeur die pas een paar dagen in Valletta rondrijdt. De airco in de wagen staat op 24 graden, het is duidelijk dat de chauffeur nog wat moet wennen aan de iets frissere Europese temperaturen. Voor mijn vriend en mezelf is dat echter veel te warm. Gelukkig vindt onze chauffeur het geen probleem om de airco op 19.5 te zetten.

Vermoeid van een drukke dag waarin we meer dan 26.000 stappen zetten, kruipen we op tijd in bed. Morgen zitten we op het vliegtuig naar België.

We hebben niet veel wilde plannen vandaag. De zon schijnt en al is het minder warm dan vorig jaar, we willen graag zoveel mogelijk profiteren van de zachte temperaturen. We wandelen op het gemak langs de grillige kustlijn van Sain-Julian’s naar Sliema. Onderweg spotten we overblijfselen van Romeinse baden uitgehakt in de rotsige kust.

Onderweg pauzeren we bij Il Fortizza. Honger hebben we niet na ons copieus ontbijt, maar een cocktail op een overdekt terras gaat er altijd wel in.

We wandelen verder naar de aanlegsteiger van de ferry van Sliema naar Valletta, maar blijkbaar vaart vandaag de eerste ferry pas uit om 16u. Gelukkig heeft iemand een business model gezien in de afwezigheid van de ferry en staat er een busje aan het vertrekpunt van de ferry dat aanbiedt ons voor twee euro per persoon naar Valletta te brengen. Het busje zit al goed vol en mijn vriend en ik moeten apart gaan zitten. Ik kom terecht langs een Aziatisch meisje dat nogal bezorgd aan mij vraagt of dit geen scam is. Ik stel haar gerust: dit busje is wellicht de makkelijkste manier om in Valletta te geraken, want we hebben effectief geverifieerd dat er geen ferry’s varen op dit moment.

En yep, het busje zet ons af niet ver van de kerstmarkt van Valletta. De cocktail is duidelijk doorgelopen, want ik moet opeens dringend naar het toilet. De rij bij de openbare toiletten aan de kerstmarkt is echter verschrikkelijk lang en schiet niet op. Dus haasten we ons naar de Upper Barakka Gardens waar volgens googlemaps ook een publiek toilet is. Helaas: dat publiek toilet blijkt buiten gebruik te zijn. We wandelen vervolgens op goed geluk een hotel binnen waar we vriendelijk vragen of we naar het toilet mogen. Helaas, het vrouwentoilet daar blijkt volledig verstopt te zijn en loopt nét niet over en het mannentoilet is zo smerig dat ik niet snel genoeg buiten kan staan.

Uiteindelijk vinden we een proper en verzorgd toilet bij een charmant restaurant die er helemaal geen probleem van maken dat wij daar onze blaas komen ledigen. Oef!

We slenteren op het gemak door de straten van Valletta en genieten van de kerstsfeer. Blijft toch echt een fijne stad! Heel lang blijven we niet, want ik heb een tafel gereserveerd voor het kerstdiner ‘s avonds in de buurt van ons hotel. We zijn net op tijd voor de ferry van Valletta naar Sliema en genieten op het bovendek van het kort boottochtje terwijl de maan boven Valletta staat.

Via de eCab app bestellen we een taxi om ons van Sliema naar Saint-Julian’s terug te brengen, want da’s nog zo’n drie kwartier stappen.

We frissen ons op voor het avondmaal en zijn net aan een uitgebreide vrijpartij begonnen wanneer er met aandrang op onze kamerdeur wordt geklopt. Mijn vriend schiet snel in de badjas van het hotel om twee chocolade kerstgebakjes in ontvangst te nemen. Een traktatie van het hotel voor kerstmis. Heel lekker, maar we waren toch liever niet gestoord geweest.

Mooi opgetut wandelen we door de straten van Saint-Julian’s naar restaurant ZEST. Voor een superavond met fantastische cocktails als aperitief en Aziatisch geïnspireerde gerechtjes om te delen met twee. Alleen de wijn liet spijtig genoeg nogal op zich wachten.

Prawn and shiitake Thai style dim sums:

Duck and coriander Japanese gyoza:

Pork belly bao:

Nikkei tuna tiraditos:

Vegan bao:

Crispy octopus taco:

ZEST signature beef rendang:

Na het eten wandelen we terug naar ons hotel langs de uitgangswijk. Overal klinkt luide muziek uit clubs, bars en discotheken. De kakafonie van de botsende muziek is overweldigend, maar tegelijkertijd hangt er een uitgelaten sfeertje in de straten. Iedereen heeft duidelijk zin in een nachtje feest vieren.

Aangezien wij saaie mensen zijn, laten we het uitgangsleven toch maar links liggen en kruipen we op tijd in bed. Morgen staat er immers een uitstap naar Gozo op het programma!

We besluiten niet te zot te doen tijdens onze laatste halve dag in Valletta. We laten onze bagage achter bij de receptie en wandelen naar buiten om te genieten van de  warmte en de laatste zon op ons gezicht. Ik ben al blij dat de voedselvergiftiging na één slechte avond gepasseerd lijkt te zijn, maar blijf voorzichtig. Kwestie dat ik helemaal hersteld ben om morgen Oudjaar te vieren.

We beginnen onze wandeling op hetzelfde punt als de eerste dag van ons bezoek aan Malta: de Lower Barrakka Gardens. Van daaruit wandelen we vlak langs de waterkant rond het schiereiland van Valletta. We eindigen onze wandeling op het zonnige terras van Cockney’s met uitzicht op de aanlegsteiger van de ferry naar Sliema.

Ik beperk mij tot een pompoensoepje om mijn maag niet te overbelasten. Mijn vriend bestelt het konijn (een Maltese specialiteit) speciaal voor mij zodat ik toch wat kan proeven van dit lokale gerecht. Het smaakt mij, dus dat is alvast een goed teken.

Na de lunch keren we terug naar ons hotel om onze bagage op te halen. Een taxi brengt ons naar de kleine, maar bijzonder drukke luchthaven en daarmee zit onze trip naar Malta er alweer op.

Vanuit het raampje van het vliegtuig werp ik nog een laatste blik op dit mooie eiland. Ik hoop hier zeker nog eens terug te keren!

Vandaag bezoeken we Fort Saint Elmo, waarin het National War Museum van Malta gevestigd is. We kiezen een route die ons langs ons nog onbekende straten van Valletta brengt, kwestie van zoveel mogelijk van deze charmante stad gezien te hebben. Een gelukkig toeval brengt ons langs Casa Rocca Piccola dat net open gaat wanneer wij er klokslag 10u passeren. Ik voel me meteen aangetrokken tot deze historische woning en ook de online reviews zijn lovend. Change of plans dus, we stappen binnen, kopen een ticketje en kunnen meteen aansluiten bij de rondleiding van 10u.

Het stadspaleis Casa Rocca Piccola is al eeuwenlang in privébezit van de familie De Piro. De kamers op de verdiepingen die we kunnen bezoeken (de familie zelf woont in de nieuw gebouwde dakverdieping) zitten tsjokvol kunstwerken, zilverwerk, historische souvenirs, boeken, portretten,… Aan elk voorwerp in het huis is wel een verhaal verbonden. Ik ben onder de indruk! Ook van de knappe gast die ons rondleidt, trouwens. De hoeveelheid feiten die hij kan vertellen over de familie en hun rijke geschiedenis is indrukwekkend. Wat dit huis extra speciaal maakt, is de mooie binnentuin, een unicum in het dichtbebouwde Valletta, weggelegd voor de allerrijksten. In de tuin ontmoeten we Kiko, de papegaai, die zo vriendelijk is om samen met mij op de foto te gaan.

De pracht en praal van de kamers is geweldig, maar wat me het meest zal bijblijven zijn de schuilkelders onder het huis, waarin de mensen uit de buurt schuilden voor de bommenregen in de Tweede Wereldoorlog. Bij het bezoeken van de kelders kwamen spontaan de beelden van de inwoners van Oekraïne in mij naar boven. Ik kan me amper voorstellen hoe het moet zijn om in die omstandigheden te leven.

We ronden ons bezoek in Casa Rocca Piccola af en wandelen verder naar het National War Museum. Het Fort is reusachtig en we worden letterlijk overspoeld met informatie. De geschiedenis van Malta is dan ook een opeenvolging van conflicten, dus er valt veel stof te rapen voor zo’n oorlogsmuseum. Door de ligging in de Middelandse Zee is het niet moeilijk om te begrijpen dat Malta, gelegen op een kruispunt van culturen, vaak in conflicten betrokken raakte. Natuurlijk spreekt de geschiedenis van de Ridders van Malta tot de verbeelding, maar de Feniciërs, Romeinen, Vandalen, Goten, Byzantijnen, Arabieren en Sicilianen gingen hen voor. Wat mij ook erg boeit, is de rol die Malta, toen een kolonie van het Verenigd Koninkrijk, in de Tweede Wereldoorlog speelde. Malta werd toen zwaar gebombardeerd en beschoten door de Duitse Luftwaffe, vooral tijdens de Slag om Malta. Daarom verleende de Britse koning Malta na het einde van de oorlog een hoge onderscheiding voor dapperheid, het George Cross.

How wrong he was:

Het museum is groter dan verwacht en we zijn pas om half twee buiten. We wandelen terug naar de straat van Casa Rocca Piccola waar we een snelle lunch verorberen op het terras van White Bridge, een charmant eetcafé waar de drank spotgoedkoop is. We bestellen een mixed platter met kaas en charcuterie en drinken daar een wijntje bij.

Na de lunch verdiepen we ons verder in de bewogen geschiedenis van Malta tijdens de tweede wereldoorlog met een bezoek aan de Lascaris War rooms. Aan het onthaal treffen we een Nederlands meisje dat hier haar stage doet. Tijdens onze korte babbel kom ik erachter dat ze taalstudies doet, wat me verbaast, want het taalgebruik aan het onthaal van een toeristische attractie is toch vrij repetitief. Maar goed, ze vond het er duidelijk leuk werken.

We krijgen een audioguide in de hand gedrukt die ons meer achtergrond biedt bij de activiteiten die in deze ondergrondse tunnels en bunkers plaatsvonden. De Lascaris War Rooms vormden het hoofdkwartier voor de verdediging van Malta tijdens de tweede wereldoorlog. De Navy Plotting Room hield het overzicht over de vloot, de Anti-Aircraft Guns Operations Room was verantwoordelijk voor de luchtverdediging en in de Coast Defence Room werd de verdediging van het eiland gecoördineerd in het geval van een invasie met amfibievoertuigen. De Lascaris War Rooms waren ook het vooruitgeschoven hoofdkwartier van de geallieerden van waaruit generaal Eisenhower en zijn opperbevelhebbers de geallieerde invatie van Sicilië (Operation Husky) coördineerde. Na de oorlog werden deze bunkers het hoofdkwartier van de mediterrane vloot van de Royal Navy. In 1967 werd het complex overgenomen door de NAVO om Sovjet onderzeeërs te onderscheppen in de Middellandse zee tot het in 1977 definitief gesloten werd.

Jammer genoeg werkt de audioguide niet overal even goed. De audioguide werkt met zo’n systeem dat automatisch begint af te spelen afhankelijk van de plek waar je je bevindt, maar bij mij speelt er de ene keer niks af, de andere keer hoor ik twee keer hetzelfde. Een goed idee dat nog niet helemaal op punt staat. Tien minuten voor sluitingstijd worden we door het personeel vriendelijke verzocht om het museum te verlaten. Jammer, want dit is een bijzonder boeiende plek.

De Lascaris War Rooms liggen vlakbij de Upper Barrakka gardens, de ideale locatie om naar de zonsondergang te kijken. Terwijl we van het mooie uitzicht genieten voel ik opeens een golf van misselijkheid opkomen. Ik hoop dat het snel wegtrekt, want voor onze laatste avond in Malta hebben mijn vriend en ik een tafeltje gereserveerd bij Guzé, omdat we op tweede kerstdag zo van ons bezoek daar genoten hadden.

De misselijkheid blijft echter aanhouden en we besluiten naar het hotel terug te keren. Ik leg me even op bed in de hoop dat het over zou gaan, maar helaas… Al snel volgt een eerste spurtje naar het toilet. Het wordt ondertussen een wederkerend fenomeen tijdens mijn vakanties: alweer een voedselvergiftiging die mij noodzaakt mij op een paar meters van een toilet te bevinden. Dat meergangendiner met aangepaste wijnen zal voor een andere keer zijn. Ik bel de reservatie bij Guzè af en voel mij beslist belabberd. Ik snap ook niet goed waar ik deze voedselvergiftiging zou opgedaan hebben. Vandaag heb ik niet echt iets gegeten dat voedselvergiftiging zou kunnen veroorzaken, maar op het internet lees ik dat de eerste symptomen van een voedselvergiftiging 8 tot 36 uur na het eten van besmet voedsel kunnen opduiken. Ik kan dus niet uitsluiten dat ik gisterenmiddag slechte oesters of een slechte mossel gegeten heb. Ik baal enorm, maar ben echt tot niks meer in staat, buiten het ledigen van mijn maag en darmen.

Mijn vriend moet onze laatste avond op Malta dus noodgedwongen alleen eten. Gelukkig biedt het hotel de mogelijkheid om ter plekke te eten. Ik neem de medicatie in die mijn vriend in Puglia gekocht heeft, toen ik daar geveld was door een voedselvergiftiging omdat ik rauwe zeevruchten gegeten had en hoop van harte dat de medicatie helpt om morgen zonder problemen het vliegtuig naar België te kunnen nemen. Note to self: alleen nog rauwe dingen eten in een sterrestaurant.

Na een superkort ferrytochtje wandelen we in Sliema voorbij de standjes van de populaire en hypercommerciële Captain Morgan cruises en kopen een ticketje bij concurrent Luzzu, wiens boten een pak minder fancy zijn en die veel minder verkooppunten (met minder opdringerige verkopers) hebben dan Captain Morgan. We hebben zeeën van tijd op overschot voordat de boot vertrekt om 10.30u. Dus maken we van de gelegenheid gebruik om een wandeling langs de waterkant te maken.

Onze boot vertrekt een paar minuten na 10.30u. De boot van Captain Morgan vertrekt ook om 10.30u en mag eerst uitvaren, waardoor we de ganse tocht achter de boot blijven aanvaren. We starten de rondvaart in Marsamxett Harbour, varen rond de landtong van Valletta naar de Grand Harbour, vanwaar we een prachtig uitzicht hebben op Valletta. We genieten van de interessante tocht doorheen de industriële haven met zijn scheepswerven voor gigantische industriële boten en superjachten en leren bij over de geschiedenis van de three cities (Vittoriosa, Senglea and Cospicua), de bakermat van het huidige Malta. Mijn vriend en ik absorberen de warme zonnestralen op het bovendek van onze boot en vinden het absoluut niet erg dat de boot van Luzzu wat minder hip is dan die van Captain Morgan. Het is helemaal niet druk op onze boot, we hebben zeeën van plek en zo steunen we de underdog!

Nadat de boot opnieuw is aangemeerd in Sliema heb ik dringend nood aan een sanitaire stop. Op goed geluk lopen we de MedAsia fusion lounge binnen, alwaar ze fantastisch grote en propere toiletten hebben en ook een heel lekkere frozen mango daiquiri!

Voor de lunch weten we een tafeltje te bemachtigen op het prachtige terras van Trattoria del Mare met uitzicht op de haven en Valletta. Ik geniet van een heerlijke portie oesters gevolgd door een rijkelijk gevulde vissoep. Het is zelfs behoorlijk warm in het decemberzonnetje. It does not get any better than this.

Na de lunch bestellen we een taxi via de eCabs app die ons naar het Ħal Tarxien Prehistoric Complex brengt. De vier megalithische tempels van Tarxien werden in 1913 ontdekt door een landbouwer en zijn volgens archeologen tot stand gekomen tussen 3600 en 2500 v.C. Om de site zo goed mogelijk tegen de natuurelementen te beschermen is de ganse site overdekt met een indrukwekkende tentconstructie. Ik ben vooral onder de indruk van het beeldhouwwerk dat op deze site gevonden is. Prachtige geometrische patronen die een altaar versieren, maar ook veel afbeeldingen van dieren. Het meest bijzonder is toch wel het bizarre corpulente beeld waarvan enkel de onderzijde bewaard is gebleven en dat bestaat uit een soort rok met daaronder dikke kuiten en voeten. Uiteraard staat deze bijzondere site op de UNESCO werelderfgoedlijst.

Na ons bezoek aan dit boeiende tempelcomplex wandelen we door een niet-toeristische buitenwijk naar het mooie Birgu. We komen uit bij de Vittoriosa Yacht Marina en krijgen bij het DATE Art Cafe een gratis glühwein aangeboden. Daar zeggen we geen neen tegen. Via een brug steken we de inham van de haven over en we genieten van het prachtige licht van de ondergaande zon op de indrukwekkende versterkingen. We beklimmen de versterkingen van het Malta at War museum en genieten van de mooie zonsondergang.

Nadat we de zon hebben zien ondergaan dalen we opnieuw af naar de waterkant en nemen we een watertaxi (een soort gemotoriseerde gondel) van Birgu naar Valletta. We nemen de Barrakka Lift naar de Barrakka Upper Gardens en genieten van de schoonheid van het blauwe uurtje. Echt waar, wat een feest voor de zintuigen is Malta!

We zijn een beetje moe na een goedgevulde dag en laten de eerdere plannen om ons op te dirken voor het avondeten varen. We besluiten gewoon richting het hotel te wandelen en op goed geluk ergens iets te gaan eten. En zo belanden we op een terras in één van de vele gezellige straatjes van Valletta voor een aperitiefje. Ik heb dorst en zin in iets gezonds, dus bestel ik me een vers geperst appelsiensapje.

Aangezien het snel afkoelt, besluiten we voor het avondeten toch maar binnen te gaan zitten. We vinden een tafeltje bij restaurant Taste, alwaar de bediening een ietwat slordige en ongeïnteresseerde indruk maakt. Gelukkig is de risotto die ik besteld heb heerlijk!

Acquerello Risotto, caramalised cauliflower, guanciale, comté, raisin and caper purée:

Taleggio Agnolotti, black truffle, brown butter, almonds:

Een fijn einde van een mooie dag.

Vandaag bezoeken we de 16de-eeuwse Saint John’s Co-Cathedral, een barok wonder waarvan letterlijk elke vierkante centimeter versierd is. Je weet gewoonweg niet waar eerst kijken. De audioguide voert ons doorheen de verschillende kapellen en leidt ons oog naar de meest interessante kunstwerken en graftombes. De kathedraal is één gigantisch grafmonument opgedragen aan generaties ridders van de Orde van Malta. De vloeren zijn versierd met prachtige kleurrijke grafstenen en de barokke grafmonumenten strijden om onze aandacht.

We bewonderen ook het beroemde schilderij ‘De onthoofding van Johannes de Doper’ dat Caravaggio speciaal schilderde voor het Oratorium van de kerk. Caravaggio blijkt trouwens 14 maanden op Malta verbleven te hebben. Hij vluchtte van Rome naar Malta omdat hij zijn tegenstander in een zwaardgevecht had gedood. Om boete te doen voor zijn zonden trad hij toe tot de Orde van Malta, maar ook op Malta raakte hij in de problemen: hij kwam er in de gevangenis terecht omdat hij een hospitaalridder had vernederd. Hij slaagde er echter in te ontsnappen naar Sicilië en kwam vervolgens tot zijn einde tijdens een boottocht van Sicilië terug naar Rome. Bijzondere man, toch wel.

Hongerig geworden van al die barokke overdaad lunchen we in het zalige zonnetje op het terras van Eighty Eight. We houden het bij een slaatje en een glaasje wijn. We genieten van ons terrasje in de zon en kunnen het niet laten om nog een extra glas te bestellen. Die vitamine D doet deugd en we spraken op voorhand af het deze vakantie rustig aan te doen.

Met wat moeite rukken we ons los van ons terras in de zon en wandelen we langs de mooie omwallingen naar de vertrekplaats van de ferry naar Sliema. We hebben niet echt een plan, maar een tochtje naar Sliema aan de overkant van de zee- inham lijkt wel leuk. Spijtig genoeg loopt de wijn snel door naar mijn blaas en moet ik onderweg noodgedwongen een sanitaire stop inlassen in een buurtwinkel/café, waar ik gelukkig gratis van het sanitair mag gebruik maken.

Door deze sanitaire stop hebben we de ferry net gemist. De volgende ferry is pas over een half uur en we besluiten ons plan te laten varen. De zon staat ondertussen al wat lager en we besluiten richting ons hotel te wandelen in de hoop dat we een bezoek kunnen brengen aan de Knisja Nawfraġju San Pawl (de kerk van de schipbreuk van de heilige Paulus). Helaas de kerk is dicht. Dus gaan we voor plan B: zwemmen op het dakterras van ons hotel terwijl de zon langzaam achter de horizon verdwijnt. En amai, hoe leuk was dat! Het zwembad om het dak is niet zo groot, maar het water is verwarmd en het uitzicht fenomenaal. Stipt om vier uur horen we vanuit het zwembad het dagelijkse kanonschot. Best wel een bijzondere belevenis.

Van zodra de zon achter de horizon verdwijnt, daalt de temperatuur. Tijd om ons naar onze kamer te begeven, een uitgebreide douche te nemen en ons klaar te maken voor het avondmaal.

Voor deze tweede kerstdag reserveerde ik een plekje bij restaurant Guzé, een heel bijzondere plek met heerlijk eten geïnspireerd door de klassieke Maltese keuken. We kiezen voor de menuformule met gerechten uit de zee en gaan voor de aangepaste wijnen. Alles wat we op ons bord krijgen is heerlijk en de wijnen worden zeer gul bijgeschonken.

Huisgebakken brood:

Amuse bouche:

Bass:

Octopus:

Lobster:

Meagre:

Overdadig dessert:

De eigenaar komt ons op het einde zelfs feliciteren dat we al de wijnen hebben opgedronken. Euh ja, wij zijn Belgen… Maar we laten ons het compliment welgevallen. Echt een heel fijne avond in ouderwets charmant restaurant.

De zon schijnt alvast uitbundig en het is zelfs warmer dan verwacht! Zalig! Mijn vriend en ik wandelen onze neus achterna en belanden zo in de Lower Barrakka Gardens die ons een prachtig uitzicht bieden op Valletta en de Grand Harbour. Het oude stadsgedeelte van Valletta bevindt zich op een met omwallingen verstrekte landtong omringd door helderblauw water en het geheel vormt een bijzonder pittoresk plaatje. Malta en Valletta hebben een zeer bewogen geschiedenis en de hospitaalridders hebben duidelijk veel zichtbare sporen achter gelaten.

We wandelen vanaf de Lower Barrakka Gardens verder naar het Siege Bell War Memorial, een monument dat in 1992 door Queen Elizabeth II ingehuldigd werd om de 7000 mensen te herdenken die hun leven verloren tijdens de Slag om Malta in de Tweede Wereldoorlog. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zo bekend ben met de rol die Malta speelde in de Tweede Wereldoorlog. Reden te meer om ons daarin de komende dagen verder te verdiepen. Nu genieten we vooral van de prachtige omgeving in combinatie met het zicht op zee en de blauwe lucht. Een mens wordt er spontaan gelukkig van.

De rest van de voormiddag dwalen we op goed geluk door de prachtige straten van Valletta. Het oude stadsgedeelte is vrij klein en het is er aangenaam wandelen. We bewonderen de stijlvolle gebouwen in zandsteen en lopen wat kerken binnen als er geen eredienst aan de gang is.

Mijn vriend en ik lunchen bij Casa Sotto, een gezellig zaakje in een steil aflopende straat, waardoor alle tafels en stoelen schuin staan en we moeten opletten dan ons glas prosecco niet onverhoeds tegen de grond gaat. Die prosecco is trouwens zo lekker dat we het niet kunnen laten nog een volgende glas te bestellen.

Ik bestel arancini en gefrituurde courgettebloemen met ansjovis en mozzarella. Mijn vriend gaat voor een pizza van het huis. We genieten van het eten en de kerstsfeer overal rondom ons. De gezellige straten van Valletta zijn mooi versierd en zowat iedereen die we tegen komen, wenst ons ‘Merry Christmas’.

Na de lunch zetten we onze wandeling verder naar de Upper Barakka gardens alwaar we alweer genieten van een fenomenaal uitzicht op de Grand Harbour. We ontmoeten ook een dinosaurus die nog gefigureerd heeft in de laatste Jurassic Parc film. We werpen een blik op de verstrekte burcht die de Centrale Bank van Malta is en belanden ietwat onverwacht op een grote kerstmarkt rondom de Triton fontein, met kraampjes, reuzenrad en een Grotto van Santa. Moet er nog kerstsfeer zijn? Al doet het wel een beetje vreemd aan om overal kraampjes te zien die glühwein verkopen bij temperaturen van meer dan twintig graden.

We houden de kerstmarkt snel voor bekeken en lopen verder tot aan het einde van The Mall om vervolgens rechtsomkeert te maken en via de Hastings Gardens op de oude vestingmuren uit te komen aan de andere kant van de landtong we volgen verder de omwallingen met uitzicht op Manoel eiland en Sliema. We lopen tot aan het vertrekpunt van de ferry en wandelen dan terug de stad in. We passeren langs de indrukwekkende Basilica of Our Lady of Mount Carmel met de fantastische koepel en springen even binnen om het overdadige interieur te bewonderen.

Tijd om terug te keren naar het hotel, op het gemak te douchen en ons op te tutten voor het kerstdiner bij Grain Street. We worden heel vriendelijk, maar ietwat chaotisch ontvangen. Zo vergeet de bediening gewoonweg onze jas aan te nemen en moeten we zelf vragen of we deze op de kapstok mogen hangen. Waarna ze uiteraard meteen in actie schieten en onze jas van ons overnemen.

We starten de maaltijd met een, naar ik denk, Engelse kersttraditie, Christmas Crackers. Het personeel komt ons uitleggen wat we moeten doen en plaatst vervolgens de papieren kroontjes op ons hoofd, wat natuurlijk bijzonder grappige foto’s oplevert. Een traditie die wij in België niet kennen, want wij associëren kronen uiteraard met driekoningen.

Het eten is heel lekker, maar de gangen volgen elkaar aan een veel te hoog tempo op. Ik heb nog maar een paar teugen van mijn Rosselli Sour (een cocktail met Woodford reserve, honing, vers limoensoep en schuim van porto) kunnen nemen of daar staat het voorgerecht al voor mijn neus te dampen. Een voorgerecht dat eigenlijk niet zo goed past bij mijn cocktail en waarbij ik liever een glas wijn gedronken had.

Lasagna ‘nera’ with calamari, squid ink, Nduja:

Jerusalem artichoke velouté with local rocket leaves and smoked salmon:

Turkey with side dishes:

Local fresh fish, ‘vichyssoise garni’, black olives, brown butter aged vinegar dressing:

Steamed Christmas pudding, whiskey anglaise:

Lemon meringue tart, olive oil and thyme ice cream:

Om de maaltijd af te sluiten informeert mijn vriend of de bediening een Maltese likeur kan aanbevelen. Zelfs de barman hoort het in Keulen donderen en begint aan een zoektocht tussen alle flessen die op de bar geëtaleerd staan. Mijn vriend informeert dan zelf maar of de Leila likeur op de kaart misschien Maltees is, de barman antwoord eerst ontkennend, maar nadien blijkt dat het effectief een Maltees drankje is. Ik bestel een glas Don Papa rum, die tot mijn grote ontzetting op ijs geserveerd wordt, waardoor de smaak helemaal doodgeknepen wordt. Een faux pas!

We sluiten de avond af met een wandeling naar de kerstmarkt, waarvan de lichtjes ‘s avonds beter tot hun recht komen, maar worden al snel verjaagd door het verschrikkelijk slechte live optreden. Serieus, dat kon ik zelfs beter…

We kruipen op tijd in bed, want morgen is er weer een dag!