Voor het middageten hadden mijn vriend en ik een tafel bij La Stanza gereserveerd om samen mijn onze Engelse vriend te genieten van de overdadige antipasti. We hadden er bewust voor gekozen om enkel antipasti te bestellen, ons vorige bezoek indachtig. Dat leek een strak plan, maar onze ogen bleken alweer groter dan onze maag, want uiteindelijk hadden we nog stevig moeite om met ons drieën al dat lekkers op te krijgen.

Tijd dus voor een wandeling doorheen de Leuvense straten om al dat eten wat te laten zakken. We leidden onze kameraad langs het middelpunt van Leuven, de Grote en de Oude Markt, toonden hem vol trots het (helaas gesloten) mooiste stadhuis van de wereld en gaven hem een mini-rondleiding in de grondig gerestaureerde Sint-Pieterskerk. Waar er op datzelfde moment een generale repetitie plaatsvond voor het concert 1425 Meesterlijk Meerstemmig.

Het letterlijke hoogtepunt van onze tocht door Leuven was ons bezoek aan de universiteitsbibliotheek. Samen bewonderden we de prachtige met hout versierde zalen en beklommen we de toren van de bibliotheek om te genieten van een prachtig zonnig uitzicht op Leuven. Ik was heel blij dat ik onze vriend in deze optimale weersomstandigheden kennis kon laten maken met onze mooie stad en hem wat uitleg kon geven over de boeiende geschiedenis van Leuven.

We sloten zijn bezoek af met een drankje bij de Dokteur op het Ladeuzeplein, namen nog snel een foto bij Fonske en toen was het helaas al tijd om afscheid te nemen, want de collega van mijn vriend moest zijn vlucht halen. Ik hoop alvast dat hij genoten heeft van deze eerste kennismaking met Leuven en dat hij nog eens terug komt. Hopelijk kunnen we hem dan wel een warme douche aanbieden.

Na het ontbijt checkten we uit en genoten we nog wat van deze prachtige herfstdag in Turnhout. Natuurlijk konden we niet anders dan even binnen te lopen in de Sint-Pieterskerk. Langs buiten niet zo’n bijzondere kerk, maar het prachtige interieur is de moeite van een bezoek meer dan waard. Er zijn talloze kunstschatten te bewonderen, waarvan de prachtige houten preekstoel mijn favoriet was.

Na de tijd genomen te hebben om al dat moois te bewonderen, kuierden we verder door de gezellige, zonovergoten straten van Turnhout langs het Kasteel van de Hertogen van Brabant, passeerden een gezellige rommelmarkt en kwamen uiteindelijk uit bij het prachtige Begijnhof van Turnhout. Met recht en rede erkend als UNESCO werelderfgoed!

Het Kasteel van de Hertogen van Brabant:

Het Begijnhof:

Na ons bezoek aan het begijnhof keerden we terug naar het hotel om onze koffers op te halen en wandelden we op het gemak naar het station voor een aangename treinrit naar Leuven, nagenietend van ons topweekendje in Antwerpen en Turnhout.

Blijkbaar wordt een mens hongerig van al dat scrollen door social media, want mijn lieve gast kon niet wachten om te vertrekken naar Leo Pancakes. En eerlijk, ik had ook enorm veel zin in een dikke stapel American pancakes! We wandelden langs de Vaartkom naar de Mechelsestraat en slaagden erin een plekje op het terras te veroveren. Mijn gast ging voor de chocolate drops en ikzelf voor de Bolatelli (met burrata, verse vijg en pistache). En zelfs al hadden we een extra ommetje gemaakt om zeker genoeg honger te hebben, toch slaagden we er niet in alles op te krijgen.

Na deze uitgebreide brunch wandelden we naar de Grote Markt, waar we een kleine fotoshoot hielden in de houten LEUVEN-letters, daar neergezet om reclame te maken voor het WK wielrennen. Ik had speciaal voor de gelegenheid mijn digitale reflex nog eens boven gehaald. Want eerlijk: zo’n smartphone camera maakt tegenwoordig al aardig goeie foto’s en weegt een pak minder dan zo’n zware digitale reflex met aparte flits.

Om 12u hadden we gereserveerd voor de hololens-ervaring in de Sint-Pieterskerk. Maar, amai, die dingen werken toch niet goed. Mijn eerste hololens ben ik gaan inruilen en ook de tweede werkte maar half, maar ik had geen zin om hem nogmaals te gaan ruilen. Denk dat er een probleem was met de kalibratie, maar goed, ik had het al eens gedaan en gelukkig werkte de hololens van mijn jonge vriendin wel ok.

Eigenlijk is de Sint-Pieterskerk mooi genoeg om zonder augmented reality te bewonderen en volstaat de ipad als je wat extra uitleg wil bij de bijzondere kunstwerken in de kerk. Ik denk alleszins niet dat ik nog gasten zal uitnodigen voor de hololens-ervaring.

Na ons bezoek aan de prachtig gerestaureerde Sint-Pieterskerk wandelden we op ons gemak naar de Kruidtuin, onderweg onze ogen open houdend voor leuke plekken om foto’s te nemen. We maakten een kleine omweg langs het Janseniuspark om vervolgens de genieten van de mooie Kruidtuin. We bezochten alle serres en maakten van de mooie achtergrond gebruik om nog wat tiktok video’s te maken. Ditmaal bleef ik veilig achter de camera.

De pannenkoekenbrunch had ons net niet voldoende energie opgeleverd om tot ‘s avonds toe te komen, dus trokken we na ons bezoek aan de Kruidtuin naar Elisa by JAVA Coffee voor een drie-uurtje. We dronken smoothies en huisgemaakte icetea en mijn gast werkte nog een gans stuk cake binnen. Die jonge lichamen verbranden al die calorieën voor sneller, he.

We gingen even piepen bij de velodroom in de Brusselsestraat, testten de knijpkracht van onze handen (blijkbaar zit ik voor mijn leeftijd in het 70e percentiel, waar ik best wel tevreden mee ben) en deden mee aan een kleine gezondheidsquiz. Uiteraard won mijn jonge vriendin prompt een boek over wielrennen in Leuven door zonder aarzelen het antwoord te geven op de vraag ‘Wat is het gemiddeld aantal stappen per dag dat aanbevolen wordt om gezond te blijven?’ Zelf mocht ik raden hoeveel klontjes suiker er in een blikje frisdrank zitten. Ik zat er twee klontjes naast en kreeg als troostprijs een drinkbus. Al maar goed, want anders had ik met twee zware boeken moeten sleuren die niet in mijn kleine rugzakje pasten.

Tijd om te gaan shoppen: ik had namelijk nog een sjaal nodig voor mijn geplande business trip naar Tallinn de volgende dag. De weersvoorspellingen zagen er niet zo denderend uit voor Tallinn en ik wilde graag een elegante sjaal die bij mijn gloednieuwe rode jas zou passen. Ik vond een mooie sjaal met een zebramotiefje in de Veritas en kon me vervolgens helemaal wijden aan de shopuitspattingen van mijn vriendinnetje. Al bleven die uitspattingen beperkt tot een collectie dunne zilveren ringen van acht euro, aan elke vinger minstens eentje, want ze moest haar aankopen met haar zakgeld betalen. De aankoop in kwestie moest ook geheim blijven, want haar mama was geen fan. Gelukkig ben ik super goed in het houden van geheimen!

We dropten al onze aanwinsten op mijn appartement en wandelden vervolgens naar de 3 Tonghen, waar we hadden afgesproken met de ouders en de broer van mijn gast voor het avondmaal. Tapas zijn altijd tof, nietwaar? En ja, het werd een supergezellige avond met méér dan genoeg tapas. De tapas werden in gangen geserveerd en de laatste gang kregen we zelfs niet meer op. En oja, de geheime aankoop van de ringen werd al onthuld bij het aperitief. Ik denk niet dat ik zo’n eerlijke puber was in mijn jonge jaren.

Beetje tegenvallende margarita: veel ijs, weinig margarita:

Tataki van tonijn met opgelegde gember, zeewiersalade en soja-sesamolie:

Aperitiefplank:

Pijlinktvisjes:

Patatas bravas en albondigas:

Na het eten nam ik afscheid van mijn jonge gast, die samen met haar broer en vader naar de Leuvense kermis trok, terwijl haar mama met mij naar het appartement meewandelde om haar spullen op te halen. Gaf ons de gelegenheid om op het gemak wat bij te praten.

Een logeerpartijtje dat voor herhaling vatbaar is, wat mij betreft!

En ja, de Sint-Pieterskerk op zich is natuurlijk al de moeite van een bezoek waard.

Op de terugweg van de kerk naar ons appartement stootten we op een authentiek Leuvens ritueel: de Mannen van de Jaartallen die Fonkse een nieuw pakje aandeden. Een stukje door UNESCO erkend immaterieel erfgoed vlak bij onze deur.

Na ons bezoekje aan de Sint-Pieterskerk (die trouwens zo mooi is dat je geen augmented reality nodig hebt om van een bezoek te genieten), gingen mijn vriendin en ik nog iets drinken in het dichtst bijzijnde café (de Agora, dat moet al van mijn studententijd geleden zijn dat ik daar nog eens was geweest). Veel tijd hadden we niet, want ik werd om 20u verwacht voor het diner in M. Een diner geïnspireerd op ‘Het Laatste Avondmaal’ van Dieric Bouts, verzorgd door Het Land aan de Overkant, dat kon niet anders dan lekker zijn. Spijtig genoeg was de uitnodiging strikt persoonlijk en mocht ik geen date meenemen.

Gelukkig kwam ik aan een tafel terecht met allemaal zeer sympathieke tafelgenoten. Vooral de jongeman links van mij had een aangename babbel. Knap, boeiende job en geïnteresseerd in cultuur, yep, he definitely was gay. We kregen een menu voorgeschoteld dat met de hulp van een foodarcheoloog (de tweede foodarcheoloog die ik in mijn leven ontmoette!) was samengesteld om zo dicht mogelijk een middeleeuws banket te benaderen. De verschillende gerechten werden in grote schotels tegelijkertijd op tafel gezet, in zo’n overvloedige hoeveelheden dat ik me een beetje slecht voelde toen ik zag hoeveel er bleef liggen. Aan mij zal het nochtans niet gelegen hebben, ik heb zeer mijn best gedaan om van alles te proeven, inclusief de lekkere Chardonnay van Domaine Amélie Guillot.

Zo zag onze middeleeuwse menu eruit:

Gerookte paling, zuurdesem, groene kruiden

Zalm gebakken in zoutdeeg
Kabeljauw in de oven
Lamsboutroulade met zuiderse kruiden
Fricassee van kalf
schorseneren/hazelnoot
linzen/gekonfijte eendenbout
Knolselder/zeewier
bloemkool/specerijen uit het Oosten

Rijsttaart, gezouten karamel