Na het chloorwater van ons afgespoeld te hebben, pakken we onze valiezen en checken we uit. Onze TGV vertrekt pas om 20.27u ‘s avonds dus we hebben nog een ganse dag om in Lille door te brengen. We laten onze valiezen achter in het hotel en wandele we opnieuw naar het centrum van Lille. Vandaag is het iets meer bewolkt dan de voorbije dagen, maar het is nog steeds stevig koud.

Ondanks het feit dat we nog niet veel honger hebben, gaan we voor een bescheiden lunch bij Italiaans restaurant Posto. De steak tartare is werkelijk uitstekend en ook de burrata van mijn vriend valt in de smaak. De prosecco smaakt naar meer, dus bestellen we nog een tweede glas om te klinken op ons fijne verblijf in Lille.

Na deze snelle lunch bezoeken we het Musée de l’Hospice Comtesse. Dat blijkt veel groter dan we verwacht hadden en over een indrukwekkende collectie kunstwerken te bezitten. Het gebouw doet me sterk denken aan het Hôtel-Dieu des Hospices de Beaune, Wat niet hoeft te verbazen, want ook dit gebouw is een voormalig hospitaal, gesticht in 1237 door Johanna van Constantinopel, gravin van Vlaanderen. We bewonderen de portretten van Johanna en haar zus Margaretha. Twee straffe dame die hun stempel wisten te drukken op een door mannen gecontroleerde wereld. We brengen zo’n anderhalf uur door in het museum en lassen dan een kleine drankpauze in bij onze favoriete wijnbar Les Frères Pinard.

Vervolgens zetten we de eerder afgebroken stadswandeling verder. Een gelegenheid om wat mooie foto’s te maken bij valavond.

Na deze laatste wandeling doorheen de straten van Lille keren we terug naar het hotel om onze valiezen op te halen. Voor het avondmaal heb ik gereserveerd bij l’estaminet HEIN omdat ze daar traditionele gerechten uit Lille serveren. Ik bestel de Ch’Ti mix, dat bestaat uit de drie bestellers van dit restaurant: de Welsch, het stoofvlees en de poulet Maroilles. Het valt me echter tegen. Er zit veel vet aan het vlees en doordat alles geserveerd wordt in kleine potjes, is het ook snel koud. Ik denk dat ik moet concluderen dat ik gewoonweg niet zo’n fan ben van de traditionele keuken hier. Te zwaar, te veel vlees en te weinig verfijnd.

We zijn ruimschoots op tijd in station Euralille. En jawel, uiteraard heeft onze TGV vertraging, dat mag niemand verbazen. We slenteren wat rond in het station tot de trein komt en vinden ditmaal zonder problemen onze correct genummerde wagon! Na een vlotte treinrit komen we aan in Brussel-Zuid waar we op de eerste de beste trein naar Leuven stappen en daarmee zit onze uitstap er definitief op.

Na onze lunch zijn we nog steeds te vroeg voor het vertrek van onze trein, waarvan de vertraging ondertussen stilletjes aan begint op te lopen. We begeven ons dan toch maar al naar het perron, maar het is heel moeilijk om in te schatten waar we best gaan staan om zo dicht mogelijk bij onze gereserveerde plaatsen in wagon 11 uit te komen. We spreken iemand van de treinpersoneel aan die duidelijk ook op de trein staat te wachten en die zegt dat we ongeveer op de juiste plek staan.

Wanneer na twintig minuten vertraging onze TGV eindelijk Brussel-Zuid binnen rijdt, blijkt wagon 11 onvindbaar te zijn. We lopen nochtans ongeveer twee keer gans de trein op en af, zigzaggend tussen de mensen met koffers door. Het personeel weet duidelijk ook niet waar wagon 11 zich bevindt, want we krijgen bijzonder uiteenlopende instructies (er is een groot verschil tussen helemaal vooraan en helemaal achteraan de trein, quoi). Enfin, uiteindelijk blijkt dat het bord met de treinsamenstelling op het perron correct is, maar dat de nummering van de wagons zelf niet is aangepast, waardoor wagon 11 vermomd is als wagon 1. Tja, zo kan een mens nog lang op en af lopen… Zelden zo’n chaotisch instapproces meegemaakt. Uiteindelijk waren we beter blijven staan waar we stonden, want de allereerste heer die we aanspraken had ons effectief naar de juiste locatie verwezen.

De treinrit zelf verloopt gelukkig vlotjes. Al stelt de wificonnectie niet veel voor. Amper een half uur nadat we in Brussel-Zuid op de trein gestapt zijn, staan we in station Lille Europe, dat zich op een kleine tien minuten wandelen van ons hotel bevindt.

Hotel & Spa Oceania Lille Les Augustins is gelegen in een voormalig, statig bankgebouw met een bijzonder indrukwekkende lobby met een schitterende dakkoepel. We zijn een half uur te vroeg om in te checken, maar we mogen gelukkig al op de kamer. Makkelijk, want dan kunnen we meteen onze koffers achter laten.

Na ons wat opgefrist te hebben en ons goed ingepakt te hebben met dikke jassen, mutsen en handschoenen zijn we klaar om de vrieskou in Lille te trotseren. We wandelen richting Vieux Lille en springen onderweg even de Église Saint-Maurice binnen, een redelijk kale kerk vanbinnen, maar het bouwwerk zelf is wel indrukwekkend.

We wandelen over de Place du Théâtre en verkennen de binnenkoer van de Vieille Bourse de Lille, waar tot onze grote verbazing een aantal boekenstalletjes zowaar open zijn op deze kerstdag. De Oude Beurs op zich is een prachtig gebouw, al ben ik eerlijk gezegd niet zo’n fan van de invulling van de binnenkoer.

Op de Grand Place treffen we een reusachtige kerstboom en een reuzenrad, die perfect te fotograferen zijn vanaf het bordes van Théatre du Nord. Het is amper vier uur en de zon begint al langzaam onder te gaan en naarmate de zon zakt wordt het helaas steeds kouder.

We bewonderen de bijzondere Cathédrale Notre-Dame-de-la-Treille, waarvan de constructie ongeveer 145 jaar duurde. De moderne façade werd pas afgewerkt in 1999! Het belangrijkste voorwerp in de basiliek is het miraculeuze mariabeeldje dat dateert uit eind twaalfde eeuw. De basiliek heeft prachtige glasramen en mooie mozaïekvloeren, maar ik betwijfel of ik wel zo’n fan ben van de moderne façade.

Na ons bezoek aan de basiliek dwalen we nog even rond in de straten van Vieux-Lille tot we het echt te koud krijgen en besluiten te gaan opwarmen met een aperitief bij Le Général. Waar er tot mijn grote vreugde kombucha op de kaart staat!

Om 18.30u heb ik gereserveerd bij Italiaans restaurant La Bellezza. Volgens googlemap opent het restaurant om 18.15u. Omdat we honger hebben gekregen van dat rondwandelen in de kou, besluiten we iets vroeger te gaan eten en zo staan we stipt om 18.15u aan de ingang van het restaurant. Tot onze grote verbazing staan er al veel mensen te wachten buiten tot het restaurant opent. Gelukkig mogen we snel binnen!

We krijgen een schattig rond tafeltje toegewezen op de eerste verdieping met zicht op het gelijkvloers. Het restaurant is veel groter dan ik verwacht had en duidelijk bijzonder populair, want het loopt na onze komst verrassend snel vol. Als aperitief bestel ik mij een Superstar, een alcoholvrije variant op de pornstar martini. En hoewel deze cocktail er zeker mag zijn, kan ik niet anders dan erkennen dat een echte pornstar martini toch veel beter is. Als voorgerecht delen we prosciutto di parma en risotto di mare. Maar het is mijn hoofdgerecht dat de show steelt. De spiedini di polpo wordt geserveerd op een reusachtige spies. Een gimmick, uiteraard, maar wel leuk. Bij het eten hou ik het voor de zekerheid toch maar op een glaasje wijn. Genoeg alcoholvrije experimenten voor vandaag.

Ik sluit de maaltijd af met een theetje, terwijl mijn vriend geniet van een digestiefje. Aangezien we allebei moe zijn van de heftige werkweken voor de vakantie, maken we het niet laat. We vangen tijdig de terugtocht naar ons hotel aan, zodat we op tijd in bed kunnen kruipen.

Omdat we vandaag geen eten voorzien hebben, probeer ik tijdens de klim een tafel voor negen personen te reserveren. Dat blijkt alles behalve evident. Elk restaurant in de omgeving is gesloten omdat het 1 november is. We moeten onze actieradius steeds verder uitbreiden en uiteindelijk vind ik via The Fork een Italiaans restaurant in Lille. Helaas mijn reservatie blijft onbeantwoord. Annuleren dan maar en verder zoeken. Uiteindelijk besluiten we voor sushi te gaan. De jongste zoon van onze vrienden is geen fan, maar in zo’n sushirestaurant serveren ze ook wel andere gerechten. Ik bel naar één van de beste sushirestaurants van Lille, allez, toch volgens googlemaps. Bij Le Shuriken nemen ze de telefoon wel op en twee minuten later is mijn reservatie een feit. Hoera! Een pak van mijn hart, want zomaar op den bots op een feestdag een restaurant voor negen personen vinden; is alles behalve evident.

Na de wandeling rijden we verder naar een kasteel in de buurt. Helaas, het viel te verwachten: gesloten. Omdat de oudste zoon van onze vrienden dringend naar het toilet moet, zoeken we een café om iets te drinken. Googlemaps brengt ons naar het onbeduidende dorp Barlin alwaar we terecht komen in het gokcafé Pmu Le Trio. Het voelt een beetje als een slechte film en ons gezelschap valt nogal uit de toon in vergelijking met de andere stamgasten. Gelukkig heeft het café een pooltafel om de kinderen te amuseren (de nichtjes van mijn vriend hebben nog nooit pool gespeeld) en kost een glas crémant er maar drie euro (serieus!). De jongens nemen een bliksemsnelle start, maar uiteindelijk haalt het beginnersgeluk het en winnen de dames.

Na twee cava’s en wat biertjes voor de mannen rekenen we af en rijden we naar Fresnicourt-le-Dolmen voor een wandeling. De stralende zon heeft ondertussen plaatsgemaakt voor dreigende regenwolken, maar daardoor laten we ons niet ontmoedigen. We parkeren onze wagens in de buurt van een picknicktafel en halen ons proviand boven om in de gezonde buitenlucht samen te picknicken. Echt gezellig, zelfs al is het ondertussen wat frisjes geworden. De wandeling zelf brengt ons door een mooi bos, getooid in herfstkleuren en de kinderen amuseren zich met loopwedstrijdjes. Fijn om te zien hoe de vijf kinderen met elkaar interageren en allianties smeden. Uiteindelijk zien ze elkaar maar één keer per jaar.

Na de wandeling rijden we naar Rijsel. Het weer is nu echt omgeslagen en we komen in een stevige regenbui terecht. Niet dat we kunnen klagen, want we hebben echt een paar mooie dagen achter de rug. Gelukkig is het ergste van de regenbui alweer achter de rug wanneer we in Rijsel aankomen. Parkeerplaats vinden in het de buurt van Le Shuriken blijkt niet evident, dus zetten de mannen ons af en gaan mijn vriendin en ik samen met de kinderen iets drinken in de Britse pub Queen Victoria. Daarvoor moet een mens naar Frankrijk trekken, nietwaar? We bestellen ons een cocktail, terwijl de kinderen exploding kittens spelen. Wat later voegen de mannen zich bij ons en die bestellen natuurlijk een biertje.

Na ons aperitief in de Britse pub trekken we naar Le Shuriken alwaar we heerlijke sushi eten. De kinderen zijn zo uitgehongerd dat we zelfs nog wat extra rolletjes moeten bestellen. Enige minpunt: onze vrienden blijken minder fan van de sashimi en er ligt best wel veel sashimi op zowel de boot als de brug. Jammer dat ze dit pas op het einde van de maaltijd zeiden, want ik had mij net ingehouden om niet te veel sashimi te eten omdat ik hen ook graag wat stukjes gunde. Dat weten we dan weer voor de volgende keer!

De rit naar ons huisje verliep vlot en de rest van de avond speelden we spelletjes en genoten we samen van een glaasje wijn. Onze laatste avond alweer!

Toen we aankwamen in Lille straalde de zon, maar tijdens de wandeling naar het Belfort van het stadhuis doken er steeds meer wolken op en tegen dat we met de lift boven waren, was de hemel helemaal dichtgetrokken. Al hield dat me niet tegen om een honderdtal foto’s te maken van het fenomenale uitzicht.

Op de terugweg naar het historische centrum passeerden we een paviljoen ter ondersteuning van de kandidatuur van Frankrijk voor de Wereldtentoonstelling van 2015. Omdat ik, na de fijne ervaring in Milaan, een bezoekje aan een toekomstige Expo in een buurland wel zag zitten, liepen we het paviljoen binnen. Het leukste vond ik de kijkboxen met 3D foto’s in zwartwit uit lang vervlogen tijden. Het moderne 3D-filmpje dat we te zien kregen, was een pak minder indrukwekkend, maar goed, een lovenswaardige poging. Ik maakte nog snel een selfie en toen was het tijd voor het middagmaal.

Niemand van ons gezelschap had grote honger, dus een pannenkoek leek ons een ideaal middagmaal. Crêperie Beaurepaire had een zeer uitgebreid aanbod pannenkoeken. Mijn tafelgenoten gingen voor de hartige variant, maar ik kon het niet laten voor een pannenkoek Normande te gaan. En daar hoorde natuurlijk een warme chocolademelk bij.

Helaas vielen onze plannen voor de namiddag letterlijk en figuurlijk in het water. We hadden graag deelgenomen de gegidste wandeling door Vieux Lille, maar helaas was de wandeling volledig volzet. We besloten wat op eigen houtje door het stadscentrum rond te kuieren, maar het weer was spelbreker. Van het fijne zonnetje in de voormiddag geen spoor meer, de regen viel met bakken uit de hemel.

Gelukkig konden we gaan schuilen in de mooie, en zeer recent (1947) voltooide kathedraal van Lille. Genoeg glasramen en religieuze kunst om mij een tijdje zoet te houden!

Daarna deden we nog een poging om van de ene winkel naar de andere te lopen en hielden daar een fijn assortimentje Kusmi tea aan over, maar gaven er al snel de brui aan. Ik ben nu eenmaal niet zo’n fan van shoppen in het algemeen en al helemaal niet in de regen. We dronken nog ergens een theetje en namen dan afscheid van onze vrienden om terug te keren naar Leuven.

Jammer dat het weer niet mee zat, want Lille lijkt me zeker de moeite van een uitgebreider bezoek waard.