Omdat we pas een vlucht hebben in de late namiddag hebben we op voorhand met de eigenares afgesproken dat we uitzonderlijk tot 15u op de kamer mogen blijven. We hebben dit meerdere keren gevraagd en telkens bevestigde de eigenares dat dit ok was. Helaas is de eigenares vertrokken naar een trouwfeest en blijkt dat ze de boodschap dat wij langer op de kamer mogen blijven, niet heeft doorgegeven aan de kuisvrouw, die ons werkelijk vrij hardhandig uit onze kamer zet om 10u ‘s ochtends.

We proberen de kuisvrouw tevergeefs te overtuigen dat we een afspraak hebben met de eigenares, maar helaas slagen we er geen van beiden in de eigenares te pakken te krijgen om dit te bevestigen.

We besluiten de strijd te staken en vragen of we dan minstens onze valiezen mogen achterlaten in de B&B. Dat kan gelukkig wel. Nog een meevaller dat onze valiezen al gepakt zijn en we niet in zeven haasten onze spullen in de valiezen moeten gooien. Geen tof einde van een verblijf waar we toch al wat gemengde gevoelens over hadden.

Omdat we het niet helemaal vertrouwen om onze rugzak met laptop achter te laten in een halletje in de grotendeels onbewaakte B&B besluiten we met twee rugzakken op stap te gaan: de laptoprugzak en de fototoestelrugzak. Better safe than sorry. Wat een gedoe, zeg! We hadden ons onze laatste dag toch lichtelijk anders voorgesteld.

Onderweg kopen we een verse pasticiotto als ontbijt, recht uit de oven. Amai, dat smaakt. Ons allerlaatste wapenfeit in Bari wordt een bezoek aan het Castello. Dat blijkt een onverwachte meevaller te zijn. Er zijn zelfs lockers met een sleutel waarin we onze zware rugzakken kunnen achterlaten. Hoera!

In het Castello treffen we een ronduit indrukwekkende collectie van gipsen afgietsels van schitterende kunstwerken aan. Het Castello zelf is een boeiend bouwwerk met een rijke geschiedenis. Uiteraard gedeeltelijk gereconstrueerd, zoals zovele historische gebouwen in Italië.

Na ons bezoek aan het Castello lopen we langs het orecchiette straatje, waar de Italiaanse mama’s druk in de weer zijn om verse pasta te maken. Aangezien ons ontbijt vrij bescheiden was, gaan we al snel op zoek naar iets om te eten.

Ons eerste gedacht is iets simpels te gaan eten in onze favoriete cocktailbar in Bari, maar die is helaas dicht. Ook ristorante R45 blijkt gesloten te zijn. Het toeval brengt ons bij ristorante Antò. Waar we snel bediend worden, het eten verrassend lekker blijkt én we getrakteerd worden op live muziek. Al denk ik dat je in Puglia weinig mis kan doen met antipasti, orecchiette encima di rape en een slaatje. Opvallend: ook hier ontstaat na een tijdje een stevige wachtrij aan de ingang van het restaurant.

Om zeker op tijd op de luchthaven te zijn, hebben we een taxi besteld om 14u. We keren terug om onze valiezen op te halen in de B&B en taxi Mario brengt ons zonder problemen naar de luchthaven.

Helaas moeten we vervolgens keilang wachten tot we onze bagage kunnen inchecken. Pas om 17u geraken we eindelijk van onze koffers af en kunnen we door de security. Gelukkig verloopt dat wel vlotjes. We drinken nog twee glazen prosecco op de luchthaven, om het af te leren, want die goedkope prosecco gaan we thuis zeker missen.

En kijk, het geluk blijkt aan onze kant, want we worden zowaar een upgrade naar businessclass aangeboden. De allereerste keer in mijn leven! Een waardige afsluiter van een bijzonder fijne vakantie.

Vandaag gaan op ontdekkingstocht in Bari zelf. Na wat door de smalle straatjes van het centro storico gestruind te hebben, bezoeken we de bijzonder boeiende archeologische site onder de kathedraal van Bari. Onder de kathedraal bevinden zich zowaar nog grote intacte stukken van een Romeinse weg en restanten van prachtige mozaïeken. Ik ben ongelooflijk onder de indruk van deze ondergrondse pracht.

Na deze tijdsreis lopen we even snel binnen in de Chiesa di San Giacomo, op letterlijk een paar stappen van de kathedraal. Vervolgens passeren we langs het Castello van Bari om na te gaan wat de openingsuren zijn, want zelfs google kan ons op dat vlak niet aan de nodige info helpen.

Ondertussen is het tijd voor de lunch. We belanden bij La Cantina dello Zio. Want helaas geen onverdeeld succes blijkt. In groot contrast met al onze vorige ervaringen in Puglia, moeten we hier maar liefst één uur en twintig minuten wachten tot we ons voorgerecht (bruschetta en een kom soep!) krijgen. Onvoorstelbaar. Natuurlijk kan er altijd iets mislopen in de keuken, maar kom dit dan melden en laat je klanten niet zelf informeren waar hun eten blijft. Enfin, de lekkere octopus compenseerde de lange wachttijd een beetje.<

Vandaag is het heel warm. Eigenlijk te warm om in de stad te blijven rondhangen. We keren terug naar onze B&B om ons om te kleden en onze strandspullen op te halen. We houden de eerste de beste taxi tegen die op onze weg komt en vragen hem om ons naar Lido San Francesco te brengen. We huren een parasol en twee stoelen, zwemmen in het warme water van de Adriatische Zee en doen een dutje op het bijzonder drukke strand.

Om terug te keren naar Bari bestellen we een taxi bij de receptie van het Lido, die tot onze grote verbazing na een minuut of tien al komt opdagen. Da’s veel sneller dan verwacht, rekening houdend met het feit dat het strand nu steeds sneller begint leeg te lopen.

In onze B&B spoelen we het zoute zeewater en zand van ons af en tutten we ons op voor ons laatste avondmaal in Bari en bij uitbreiding Puglia. Voor deze bijzondere gelegenheid heb ik een tafel gereserveerd op het terras van Riva ristorante in het nieuwe stadsgedeelte. Een goede keuze, want het terras is prachtig en de bediening gebeurt volgens de regels van de kunst. Zelden zo’n attente ober gehad. En het eten is werkelijk fabuleus. En dat wil wat zeggen in Italië! De wijnen per glas vallen ook in de smaak. Echt een fantastische avond.

Tartare di manzo, senape all’arancia e nicciole:

Capasanta, manderle, miso e scorzonera:

Agnolotti ripieni, melanzana e scamorza affumicata, con salsa die pomodoro:

Risotto, ostriche, cocomero e limone:

Astice, latte di capra, mango, avocado, olio alla curcuma:

Petto d’anatra e pesche arrosto alla salvia:

Fun fact: het Engelse koppel aan de tafel naast ons informeert of we Portugezen zijn, want ze dachten dat we onderling Portugees spraken. Beetje bizar, want ik denk dat er talen zijn die dichter bij het Nederlands liggen dan Portugees, waarvan de klanken toch helemaal anders zijn.

Na een uitstekend diner wandelen we op het gemak terug naar onze B&B terwijl we de prachtige rode maan bewonderen. Echt een avond om in te kaderen.

Ik proef een koffiekoek waarvan ik weet dat die vers is, maar de koffiekoek is echt niet lekker. Dit ontbijt stemt alvast niet overeen met de lovende reviews op google en tripadvisor.

Vandaag plannen we een bezoek aan Castel del Monte, Unesco werelderfgoed, uiteraard. Ik heb online tickets gekocht voor een bezoek om 11 uur. Een gigantische parking maakt meteen duidelijk dat dit een bijzonder populaire toeristische bezienswaardigheid is. Vanaf de parking brengt een shuttlebus ons naar het kasteel zelf. Door de wagens van de bezoekers bij het kasteel zelf weg te houden, kan iedereen ongestoord van de mooie omgeving rond het kasteel genieten.

Castel del Monte is echt een aanrader, dit achthoekige kasteel is prachtig gerestaureerd en vanaf het kasteel heb je een schitterend uitzicht op de omgeving. Het kasteel werd rond 1240 gebouwd in opdracht van keizer Frederik II. Heel bijzonder: overal in het kasteel kom je verwijzingen naar het cijfer acht tegen. Het kasteel zelf is een volmaakte achthoek. Rond de achthoekige binnenplaats liggen acht identieke zalen waarvan de muren en plafonds met marmer bekleed zijn. De muren zijn acht voet dik en tachtig voet hoog. Er zijn twee verdiepingen, dat maakt in totaal zestien zalen. Aan de buitenzijde staat aan elke hoek een uitstekende, achthoekige, wacht- of gevechtstoren. De exacte functie van dit kasteel is verloren gegaan in de tijd, wellicht was het bedoeld als buitenverblijf. Alleszins is het zeker dat dit kasteel geen militaire functie had, omdat het geen gracht en ophaalbrug heeft. Wellicht deed het kasteel enkel dienst als buitenverblijf voor de keizer.

Na ons bezoek nemen we de shuttlebus terug naar de parking, waar zich een zelfbedieningsrestaurant L’Imperatore bevindt, dat op het eerste gezicht best lekkere gerechten aanbiedt. En jawel, onze ogen bedriegen ons niet. Ik geniet oprecht van de insalata di mare, de opgelegde artisjokken, de focaccia en de fruitsla als dessert. Uiteraard drinken we daar een glaasje Italiaanse witte wijn bij.

Na ons bezoek aan Castel del Monte rijden we naar Ruvo di Puglia, een mooie stadje dat we duidelijk tijdens de siesta getroffen hebben. Het is er extreem rustig en alles is dicht. We kunnen dus jammer genoeg enkel de buitenkant van de prachtige kathedraal bewonderen. We maken een paar foto’s en rijden dan met onze huurwagen naar het verhuurkantoor van Filorent. Tijd om onze wagen te leveren. Het einde van ons verblijf in Puglia komt in zicht. Ons plan is om de laatste dagen in Bari door te brengen en daarvoor hebben we geen dure huurwagen nodig.

Het binnenleveren van de wagen gaat vlotjes en de shuttle brengt ons in een mum van tijd terug naar de luchthaven. Ons oorspronkelijke plan om op de luchthaven al een taxi vast te leggen om ons over drie dagen in Bari te komen ophalen en naar de luchthaven te brengen, blijkt moeilijker uit te voeren dan gedacht. We geven dat plan snel op en nemen de eerste de beste taxi van de luchthaven naar Bari. Onze taxichauffeur Mario blijkt een vriendelijke Italiaan die aangeeft dat we hem gewoon via whatsapp kunnen contacteren om de terugrit van Bari naar de luchthaven te regelen. Wat we diezelfde avond nog doen.

We zijn mooi op tijd in Bari voor het aperitief. We wandelen naar het oude stadscentrum en belanden op het terras van Pepo, Lucaneria & Piazza op het bijzonder winderige Piazza Mercantile. Om te vermijden dat ons tafelkleedje gaat waaien, voelen we ons genoodzaakte een volledig fles prosecco te bestellen. Eerlijk, deze zaak is niet echt een aanrader: de bediening is buitengewoon ongeïnteresseerd, maar de prosecco smaakt en het is fijn mensen kijken.

Na ons aperitief laten we het historische centrum van Bari achter ons en wandelen we richting de nieuwere wijken, opgebouwd volgens een strak rechthoekig stratenpatroon. We bewonderen het rode Teatro Petruzzelli, het aan het water gelegen Teatro Margherita en genieten van de ambiance in de jachthaven. Alle Italiaanse jongelui hebben zich na hun siesta mooi uitgedost om ‘s avonds op stap te gaan of gewoon aan de waterkant te genieten van een flesje wijn.

Tijd om op zoek te gaan naar een restaurant voor het avondmaal. Ik reserveer een tafel bij Ristorante Borgo Antico R45 in het historische hart van Bari. Spijtig genoeg is er geen plaats meer op het terras, maar onder de stenen bogen in het historische interieur is het ook gezellig toeven.

We hebben geen grote honger en bestellen enkel antipasti. Een voltreffer. Alles wat op ons bord passeert, is heerlijk. We hebben ook een kort gesprek met twee Turkse meisjes aan de tafel naast ons. Om ons laatste gaatje te vullen bestellen we nog een extra portie rauwe zalm. Heerlijk!

Na de maaltijd dwalen we nog even door de sfeervolle straten van het centro storico en belanden zo bij een gezellige bar aan de Lungomare Imperatore Augusto. We bemachtigen een tafeltje voor twee, bestellen ons twee grappa’s en luisteren naar het live optreden van een bijzonder goede zanger met gitaar.

De perfecte afsluiter van een mooie dag.

Vandaag laten we Puglia achter ons en rijden we naar Matera in Basilicata. Ongeveer een uur rijden later vinden we een parkeerplaats in een woonwijk, een eindje stappen van het historische centrum van Matera. Matera is beroemd om zijn grotwoningen, Sassi (enkelvoud sasso) genoemd. Het verhaal gaat dat de rotsen van Matera al vanaf de achtste eeuw dienst deden als schuilplaatsen voor kloosterlingen die gevlucht waren uit het Byzantijnse Rijk. Langzamerhand hakten deze kloosterlingen meer en meer ‘woningen’ uit in de grotten en ontstonden er zelfs kloosters in de rotsen.

De benaming Sassi komt voor het eerst voor in een document uit 1204. In de Sassi woonden hele gezinnen, samen met hun kippen en andere dieren, zoals schapen, geiten en varkens, op betrekkelijk kleine oppervlaktes. Veel mannen in Matera waren schaapherders die een groot deel van het jaar in de bergen rond Matera verbleven en daar in de rotsen overnachtten. Af en toe kwamen enkele mannen naar beneden om de door hen vervaardigde kaasjes naar huis te brengen.

In de jaren vijftig van de vorige eeuw woonden er nog zo’n vijftienduizend mensen in de grotwoningen van Matera. Een kleine rekensom leert dat iedere woning dus gemiddeld door maar liefst negen personen bewoond werd. Ik hoef er geen tekening bij te maken dat de hygiënische omstandigheden waarin deze mensen leefden alles behalve ideaal waren, zeker omdat ze in dezelfde ruimte als hun dieren leefden. Door de slechte sanitaire leefomstandigheden besloot de Italiaanse overheid dat iedereen de Sassi moest verlaten. Als gevolg hiervan ontstond er een enorme leegstand en was Matera aan het begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw een soort spookstad geworden.

Sinds 1993 staan de Sassi van Matera echter op de Werelderfgoedlijst van Unesco en is er veel veranderd (alhoewel een deel van de grotwoningen in Matera nog altijd onbewoond is, begrijpelijk, want zo’n woning renoveren is alles behalve evident).

Mijn vriend en ik starten onze verkenning in de wijk Sasso Caveoso, gekenmerkt door een overdaad aan fabuleuze kerken, die ik uiteraard allemaal van binnen wil bewonderen. We bezoeken de Chiesa di Santa Lucia e Agata alla Fontana, de Chiesa di San Francesco d’Assisi en de Chiesa del Purgatorio, gebruik makend van een handig combiticket. Oja, we wipten ook nog even (gratis) binnen in de Chiesa di Santa Chiara d’Assisi.

Chiesa di Santa Lucia e Agata alla Fontana:

Chiesa di Santa Chiara d’Assisi:

Chiesa di San Francesco d’Assisi:

Chiesa del Purgatorio:

Tot onze verbazing treffen we een standbeeld van één van de beroemde gesmolten horloges van Dalí op het Piazza Vittorio Veneto. Blijkbaar reclame voor een tentoonstelling van deze beroemde Spanjaard.

Vervolgens bezoeken we onze eerste Sasso: Casa Grotta del Casalnuovo. Een heel bijzondere ervaring en eerlijk, in de hete zomers moeten dit zeer aangename en koele woningen geweest zijn, alleen het samenwonen met schapen, varkens en geiten lijkt me minder ideaal.

Na uitgebreid genoten te hebben van de schoonheid van Matera, lunchen we bij Le Bubbole, een restaurant vermeld in de Michelingids. We genieten van de verrassende smaakcombinaties en ik ben bijzonder onder de indruk van de uitstekende risotto. In feite is risotto een simpel gerecht, maar toch krijg je al te vaak gewokte rijst voorgezet als je risotto bestelt.

Appetizer:

Beeft tartare, grape mustard and cocoa biscuit:

Squid 52°, anduja and hazelnut:

“Vialone Nano IGP Pila Vecia’ risotto, pumpkin, cardoncelli, mushrooms and boat blue cheese:

Turbot kebab and its skin, cauliflower, chard and tonkatsu sauce:

Native Lucano black pork, radicchio and apple sauce:

Na deze heerlijke lunch bewonderen we de fabuleuze kathedraal van Matera. De kathedraal is gebouwd op het hoogste punt van Matera en is dus van bijna overal zichtbaar. Vanaf het Piazza Duomo hebben we een prachtig uitzicht op Matera, maar het is het interieur van deze kathedraal dat ons even sprakeloos maakt. Vooral de zeer oude muurschilderingen en de fabelachtige plafonds maken indruk.

Vervolgens bezoeken we Palombaro lungo de grootste cisterne van Matera daterend uit de zestiende eeuw, gelegen onder het Piazza Vittorio Veneto. Dit gigantische waterreservoir is echt de moeite van een bezoek waard.

Volgende kerk op ons lijstje: de Chiesa San Pietro Barisano, dat ondergrondse uit de rotsen gehouwen ‘zetels’ heeft voor een wel heel bizar begrafenisritueel. In het zuiden van Italië was het tussen eind 1600 en begin 1700 de gewoonte om overleden priesters in hun heilige gewaden te plaatsen in ‘zetels’ uitgehouwen in de rotsen (colatoi genaamd). De lijken van de priesters werden niet verwijderd tot ze volledig vergaan waren. Nadat er van de lijken niets dan botten overbleven, werden de resten verzameld door andere priesters en familieleden verzameld, schoongemaakt en bewaard in ossuaria. Een bizarre en nogal stinkende praktijk, lijkt mij.

Vervolgens brengen we een bezoek aan drie kerken (de Santa Lucia alle Malve, de Santa Maria di Idris en de San Giovanni in Monterrone) die in de rotsen zijn uitgehouwen en meteen duidelijk maken waarom Matera Unesco werelderfgoed is. Wat een bijzondere plekken van devotie! En alweer zijn het de prachtige oude muurschilderingen die de show stelen.

Kortom, Matera is een absolute must visit en ik had gerust nog een dag langer in deze bijzonder fascinerende stad kunnen ronddwalen. Helaas moeten we nog een uur terug rijden naar Bari. Ik trakteer mezelf op een gelato en we wandelen op het gemak terug naar de auto via het Parco del Castello.

Na een vlotte autorit komen we rond 21u aan in Bari en vinden we tot onze grote verbazing meteen een parkeerplaats voor onze huurwagen. Een meevaller, want het parkeertekort en de manier waarop Italianen daarmee omgaan in Puglia is echt een probleem. Dubbel parkeren is hier zowat de norm en ook zebrapaden, voetpaden en busstroken worden door de gemiddelde Italiaan ongegeneerd als parkeerplek gebruikt. We hebben zelfs al eens een plek gezien waar de wagens driedubbel geparkeerd stonden.

We sluiten deze mooie dag af met een glaasje prosecco bij In Alto Vineria, waar er net een tafeltje vrijkomt als wij passeren. It must be our lucky day! We proeven een glaasje witte wijn van de Verdeca druif die bijzonder in de smaak valt en bestellen een kaasbordje en wat worteltjes met dipsaus om nog wat te knabbelen. Grote honger hebben we niet na het copieuze middagmaal. Mijn vriend sluit de avond af met een grappa en ik bestel stiekem nog een tweede glaasje Verdeca. Een dag om een strik rond te doen.

Om 10u zijn we alweer onderweg. We rijden richting Bari langs dezelfde kaarsrechte weg die ons een paar dagen geleden naar Monte Sant’Angelo bracht. En jawel, ook nu weer spotten we flamingo’s en nemen we een paar foto’s van de gigantische zoutwinning.

Op mijn aandringen maken we een tussenstop in Trani omdat ik graag de prachtige kathedraal aan de zee met eigen ogen wilde bewonderen. Mijn vriend weigert echter onze bagage onbewaakt in de wagen achter te laten, zelfs al zijn we geparkeerd midden in het toeristische hart van Trani en loopt er keiveel volk rond. Dus ga ik alleen op verkenning. Ik maak een aantal mooie foto’s van het Castello, maar het is vooral de kathedraal met de ranke campanile die mijn aandacht trekt. Het interieur is prachtig met sierlijke zuilengalerijen en oude muurschilderingen.

Spijtig genoeg sluit de kerk vlak na mijn bezoek en kan mijn vriend op zijn beurt enkel de buitenkant bewonderen, terwijl ik blijf waken bij de auto. Al heb ik de indruk dat hij het niet supererg vindt.

Onderweg lassen we een korte stop in om een broodje en een panzarotto te kopen die we verorberen in de wagen bij gebrek aan beter alternatief. Op zich niet zo erg, want we willen graag zo snel mogelijk in Bari zijn, de laatste bestemming van onze rondreis in Puglia.

Rond 14.10u komen we aan in Bari en slagen we er tot onze opluchting redelijk gemakkelijk in om een parkeerplaats te vinden. En dan begint de zoektocht naar onze B&B. De locatie op googlemaps blijkt niet te kloppen en we staan wat verweesd te draaien met onze valiezen. Tot ik me herinner dat onze gastvrouw via de chatfunctie van booking.com een link heeft gestuurd met de juiste locatie van onze B&B Palazzo Nicolaus. Opluchting alom. We bellen aan bij onze B&B en de deur wordt vanop afstand voor ons open gedaan. We zijn niet echt enthousiast om onze valiezen de verschrikkelijk smalle trap op te moeten sleuren, maar de kamer zelf is heel mooi en het dakterras mét jaccuzi ziet er ook heel aangenaam uit.

We laten onze valiezen achter in de B&B en wandelen door de gezellige smalle straatjes van het centro storico van Bari. Natuurlijk kunnen we niet langs de Sint-Nicolaasbasiliek wandelen zonder binnen te lopen in dit prachtige romaanse bouwwerk. In de crypte van de basiliek worden de stoffelijke resten van Sint Nicolaas, de bisschop van Myra, bewaard. Deze werden in 1087 geroofd uit de Sint-Nicolaaskerk van Myra. Sindsdien is de heilige Nicolaas de beschermheilige van Bari en daar kan je echt niet naast kijken als je door de straten van Bari wandelt. Op het plein voor de basiliek staat zelfs een beeld van Sint Nicolaas geschonken door Vladimir Putin.

Na ons bezoek aan de prachtige basiliek struinen we op ons gemak verder door de smalle straatjes. In kleine doodlopende steegjes spotten we Italiaanse vrouwen die buiten al babbelend met mekaar orecchiette zitten te maken.

Spijtig genoeg pakken er zich op dat moment donkere regenwolken samen boven Bari. Om de regen te ontvluchten moeten we dus noodgedwongen iets gaan drinken. We belanden bij Matiti bistrot op het Piazza del Ferrarese. Alwaar ik geniet van twee heerlijke frozen daiquiri’s op het overdekte terras terwijl de regen op de terrasoverkapping roffelt. En kijk, opeens duiken daar op het plein overal parapluverkopers op. Bijzonder toch.

We wachten tot de regenbui afneemt in hevigheid en laveren dan tussen de druppels en de plassen door naar onze B&B. Onderweg worden we beloond met een prachtige regenboog boven de zee. Als dat geen goed voorteken voor ons bezoek aan Bari is!

Voor het avondmaal douchen we uitgebreid en tutten we ons een beetje op, want ik heb een tafeltje in een chic restaurant gereserveerd. En amai, restaurant Biancofiore was dik in orde. Ik durfde het zelfs aan de rauwe vismenu te bestellen. Elk gerechtje was een heus pareltje en de glazen wijn die bij het eten gereserveerd werden, waren heerlijk. Wat een topavond!

Moe maar tevreden kruipen we in het uitstekende bed van onze B&B.

Vandaag rijden we naar Manfredonia, een belangrijke havenstad niet ver van Monte Sant’Angelo. Helaas, Manfredonia is een beetje een tegenvaller. We hebben al veel mooiere steden bezocht tijdens onze trip en om de één of andere reden zijn deze vrijdagvoormiddag al de kerken en kathedralen in de stad gesloten. We lopen wat doelloos rond in het stadje en besluiten dan maar de rest van de dag door te brengen op het privéstrand van het hotel. Als je de gelegenheid hebt om van een gratis strandstoel te profiteren dan moet je die grijpen, he!

Helaas verdwijnt onderweg van Manfredonia naar Baia Del Monaco de zon achter dikke regenwolken. En wanneer we onze huurwagen op de parking van het strand parkeren vallen er effectief regendruppels uit de grijze wolken. Geen erg, we zoeken een plekje om te lunchen bij het paviljoen vlakbij het strand en ik geniet van een lekker bordje antipasto di mare. We delen samen een half litertje witte wijn.

Gelukkig stopt het snel met regenen, al blijft de zon zich hardnekkig verstoppen achter de wolken. Wij laten het niet aan ons hard komen en begeven ons naar het strand dat we letterlijk enkel delen met een paar redders die zich duidelijk stierlijk vervelen. Ik maak gebruik van deze rustige namiddag om wat foto’s van mijn fototoestel te halen en op instagram te zetten. Kwestie van onze avonturen in Puglia met het thuisfront te delen.

Aangezien de lucht steeds meer begint te betrekken, besluiten mijn vriend en ik, wellicht tot grote opluchting van de redders die duidelijk graag naar huis willen, wijselijk naar ons hotel terug te keren. Een goeie beslissing want we zijn nog niet lang terug of er breekt een geweldig onweer los met spectaculaire bliksemflitsen en indrukwekkende donderslagen.

We maken van de gelegenheid gebruik om uitgebreid te douchen en te knuffelen en besluiten een half uurtje vroeger af te zakken naar restaurant Li Jalantuùmene. Net op tijd om een stukje regenboog te spotten. Duidelijk een gunstig voorteken, want op het plein voor het restaurant treffen we een groep muzikanten en dansende mensen aan die zich helemaal laten gaan op het ritme van de traditionele tarantella of spinnendans. Vroeger geloofde men dat een persoon gebeten door een tarantula enkel kon genezen door de tarantella te dansen. Mijn vriend herkennen de muziek meteen van één van de eerste avonden in onze allereerste B&B in Ostuni. Het is duidelijk dat deze volksdans nog erg populair is in Puglia.

Door het wisselvallige weer is het helaas niet mogelijk om buiten op het terras te eten. Iets waar we niet echt rouwig om zijn, want deze avond is het gevoelig frisser dan de voorbije dagen. Het diner is werkelijk uitstekend (dit restaurant is niet voor niets opgenomen in de Michelingids) en ook binnen kunnen we genieten van de muziek op het plein. Wel jammer dat er zo weinig volk in het restaurant zit.

Stracciatella die Andria con mandorle tostate, cime di rape e acciuga di Cetara:

Uovo Biancofiore scottato su crema di erbetta selvatica e mouse di ricotta:

Flesje primitivo:

Pasta monograno Felicetti con pomodoro mantecato al caciocavallo podolico:

Stico die agnello in riduzione di nero di troia con patate, funghi di bosco e mugnoli:

Caciocavallo in purezza:

Mousse al cioccolato, al profumo di cannella e peperoncino:

Zoetigheden bij de thee:

Na een zalig diner wandelen mijn vriend en ik hand in hand terug onder een mooie maan. Geen spoor meer van de regenwolken die een paar uur eerder zo hevig huishielden in dit stadje.

Vandaag hebben we een bezoek aan Vieste gepland. De rit daarheen voert ons door het prachtige Riserva naturale della Foresta Umbra. We rijden op een slingerende weg die ons doorheen een prachtig loofbos brengt. Onderweg lassen we een kleine stop in om wat hertjes te bewonderen die in een met draad afgeschermd gedeelte van het bos staan. De hertjes zijn alles behalve schuw en komen maar al te graag af op het eten dat mensen hen aanbieden.

In Vieste is het naar goede gewoonte weer even zoeken naar een parkeerplaats. Uiteindelijk parkeren we vrij ver van het historische centrum op een parkeerplaats met uitzicht op de vuurtoren gelegen op een eiland voor de kust van Vieste. Een mooie wandeling brengt ons langs een prachtige baai met een mooi strand en biedt ons een fantastische uitzicht op het oude gedeelte van de stad met de Chiesa Rettoria di San Francesco gebouwd op een rotspartij die tot ver in de zee reikt.

Ondertussen is het alweer bijna middag. We gaan voor een simpele en snelle lunch bij familiezaak Principe. De risotto doet mij eerder een een rijstschotel denken dan aan echte risotto (volgens mij waren ze de kaas vergeten), maar de combinatie met de zeevruchten en de gegrilde groentjes die we extra bestelden, smaakt mij wel.

Na de lunch dwalen we door de smalle straatjes van Vieste. We wandelen helemaal tot aan de Chiesa Rettoria di San Francesco, waar helaas grote infrastructuurwerken het geheel wat minder fotogeniek maken. Op de terugweg zien we een bijzonder indrukwekkend onweer in de verte. De dreigende wolken die boven de kustlijn uittorenen zijn bijzonder fotogeniek. Ik doe mijn best om alles zo goed mogelijk te vereeuwigen.

Onze wandeling breng ons naar Spiaggia Pizzomunno, een prachtig strand met spitse kalksteenrots die het strand domineert. Natuurlijk is er een legende verbonden aan deze rots, hoe kan het ook anders? Pizzomunno was volgens de legende een knappe visser, die de harten van vrouwen én zeemeerminnen sneller liet slaan. Pizzomunno was echter dolverliefd op Cristalda, het mooiste meisje van Vieste, met lange blonde haren die schitterden in de zon en besteedde geen aandacht aan al zijn bewonderaars. Cristalda was ook verliefd op Pizzomunno en wachtte elke dag in de haven op de terugkeer van haar geliefde. De zeemeerminnen waren jaloers en besloten Cristalda te ontvoeren. Terwijl het meisje op haar visser wachtte, werd ze door een enorme golf de zee ingesleurd. Wanneer Pizzomunno haar silhouet niet zag toen ij naar de haven van Vieste terugkeerde, was hij zo verdrietig dat hij geen beweging meer kon maken. De pijn van haar gemis veranderde hem langzaam in een grote rots. Slechts één keer in de honderd jaar worden de geliefden even tot leven gewekt en kunnen ze elkaar een zomernacht lang beminnen.

De rots is inderdaad zeer mooi, maar omringd door een woud van strandstoelen, die letterlijk bijna tot tegen de rots staan. Ik doe mijn flipflops uit en steek mijn voeten in het zalige zeewater om een beetje af te koelen. Een dissidente golf (misschien dezelfde als die Cristalda meevoerde?) doorweekt de onderkant van mijn kleedje, maar daar maal ik niet om. Het is warm genoeg!

We keren terug naar het centrum van Vieste alwaar we een heerlijke gelato kopen bij Gelateria Artigianale Maggiore, gelegen aan een mooi schaduwrijk driehoekig plein.

We wandelen terug naar de wagen, want we hebben nog een stevige rit naar Monte Sant’Angelo voor de boeg. We rijden rechtstreeks naar het privéstrand van ons hotel. Een rit met ontelbaar veel haarspelbochten brengt ons naar toeristendorp Baia Del Monaco, alwaar we het toegangsbewijs van ons hotel tonen. De slagboom gaat naar omhoog en wij parkeren op de riante parking van het toeristendorp.

Doordat het ondertussen al vijf uur in de namiddag is, ligt een gedeelte van het strand al in de schaduw. Niet erg, er zijn voldoende strandzetels die wel nog in de zon liggen. Doordat we zo laat zijn, is het er heerlijk rustig en hebben we deze mooie plek bijna voor ons alleen. Uiteraard trakteren we onszelf op een glaasje prosecco om te klinken op deze mooie plek. Het strand is zelfs uitgerust met een gigantische luchtmatras, bevestigd aan een boei, waarop je heerlijk kan relaxen. Iets wat wij uiteraard uitgebreid gedaan hebben!

Na ons bezoekje aan het strand rijden we terug naar het hotel. Toch een goed half uur klimmen langs bijzonder scherpe haarspeldbochten. Na gedoucht te hebben in de kleinste douchecabine aller tijden wandelen we naar het centrum van Monte Sant’Angelo voor het avondmaal. Ik heb niets gereserveerd en we kiezen op goed geluk Al Battistero uit, omdat dit restaurant een goede score heeft op googlemaps. Geleerd uit onze vorige ervaringen delen mijn vriend en ik een portie antipasti. De antipasti zijn zeer basic: geroosterde groenten, gesmolten kaas en bruschette. Niet memorabel, maar wel lekker. Helaas is het lamsvlees dat ik als hoofdgerecht gekozen heb, veel minder een succes. Het vlees is veel te taai. Ik had toch voor de vis moeten gaan! Die goede score op googlemaps is toch lichtelijk overdreven.

We eindigen onze avond in een gezellige wijnbar in het Centro Storico van Monte Sant’Angelo met een glaasje prosecco en een glaasje witte wijn. Laat maken we het niet, want we zijn allebei moe na een goed gevulde dag.

De rit van Villa Castelli naar Monte SantʼAngelo is werkelijk prachtig. Het eerste stuk van de rit rijden we door mooie olijfboomgaarden om vervolgens af te buigen richting kust waar we langs eindeloze zoutwinningen rijden. We spotten onderweg veel flamingo’s en mijn vriend moet regelmatig stoppen omdat ik een fotootje wil nemen. We rijden een heel stuk van de rit op een kaarsrechte weg die door een brede strook met de ene na de andere camping van het strand en de zee gescheiden wordt. Dit is duidelijk de favoriete verblijfplek van heel wat Italianen die houden van kamperen.

Voor het middagmaal stoppen we ergens vlak langs de weg bij een bakkerszaak voor een kleine snack: wat belegde minibroodjes en granita.

Spijtig genoeg valt ons tijdens de rit op hoeveel zwerfafval er langs kant van de weg ligt. Sluikstorten lijkt hier wel een nationale sport. Jammer, want verder is het hier erg mooi. We spotten ook veel verlaten en vervallen huizen. Ondanks het toerisme lijkt Puglia niet meteen de rijkste regio van Italië is.

Het laatste stuk van onze rit krijgen we een flinke klim voor de wielen. Het Palace Hotel San Michele waar we de komende dagen logeren, bevindt zich bijna helemaal bovenaan de berg waarop Monte SantʼAngelo gebouwd is. Tijdens de klim worden we getrakteerd op werkelijk fabelachtige uitzichten. Vooral het uitzicht op Monte SantʼAngelo zelf met de mooie witte huizen en puntdaken met dakpannen is schitterend.

We parkeren de auto op een parkeerplaats bij het hotel redelijk ver van het onthaal gelegen. We zijn niet helemaal zeker of we wel op de juiste parking beland zijn (het lijkt een parking voor het personeel) en besluiten voor de zekerheid onze valiezen in de wagen te laten en eerst in te checken. In de bombastische lobby van het hotel valt ons meteen de ouderwetse uitstraling van het hotel op, met overdadig veel marmer en dik vast tapijt. De vriendelijke onthaalmedewerker legt ons uit dat we onze wagen op een andere parking aan de achterkant van het hotel moeten parkeren. Gelukkig mogen we wel eerst met de wagen tot vlak bij het hotel rijden om onze valiezen uit te laden, want die tweede parking ligt nog op een stevig stukje stappen van de achteringang van het hotel.

We parkeren onze wagen en wandelen te voet terug naar het hotel. Blij dat onze koffers zich al in de lobby bevinden we die niet de hele slingerende weg naar beneden moeten meesleuren. Op de weg naar de achteringang van het hotel passeren we het zwembad, dat een prachtig uitzicht heeft op de baai en waarvan elke stoel bezaaid is met zonnekloppers. Helaas moeten we toch nog sleuren met onze valiezen in het hotel zelf, want door een stevig onweer de dag voordien zijn de liften buiten gebruik. Gelukkig zijn die twee zware valiezen helemaal geen probleem voor mijn gespierd vriendje!

Foto’s van het zwembad genomen op een ander moment:

We laten onze valiezen achter op de kamer en wandelen langs het Castello di Monte Sant’Angelo naar het Santuario di San Michele Arcangelo. Het heiligdom gewijd aan de aarstengel Michaël is een behoorlijk indrukwekkende plek. Het hart van het heiligdom is een grot waar de aarstengel verschenen zou zijn. Het is duidelijk dat dit een populair bedevaartsoord is, de kerk barst van het volk en alhoewel het verboden is te fotograferen, trekt geen enkele Italiaan zich daar iets van aan en wordt deze wonderlijke plek druk vereeuwigd. Als die Italianen dat mogen, dan ik ook! En zo heb ik een mooi aandenken aan deze wonderlijke grot.

Vervolgens bezoeken we op de Battistero di San Giovanni in Tumba, ook wel gekend als de Tomba di Rotari, omdat men jarenlang dacht dat dit het graf van koning Rotari was. Uiteindelijk is het vrij zeker dat het stoffelijk overschot van deze koning elders te rusten gelegd werd. De oude doopkapel is een zeer bijzonder bouwwerk met restanten van wat ooit zeer indrukwekkende muurschilderingen geweest moeten zijn.

Vlak naast de Battistero di San Giovanni in Tumba ligt de Santa Maria Maggiore met, alweer, prachtig muurschilderingen. Wat een culturele rijkdom! Het toont aan hoe belangrijk die bedevaartsoord al eeuwenlang is.

We sluiten onze namiddag in Monte Sant’Angelo af in, het kan het ook anders, het Castello. Vanaf de omwallingen genieten we van de prachtige uitzichten op het mooie dorp en de omgeving en verbazen we ons over het feit dat de mooie rode pannendaken vol met stenen liggen die daar duidelijk met opzet gelegd zijn. Heel bizar. De burcht zou volgens recent onderzoek gebouwd zijn op een necropolis uit de IJzertijd. Jawadde, van een geschiedkundige parel gesproken! Van alle castello’s die we tot nu toe bezochten, steekt dit er echt met kop en schouders bovenuit.

Voor het diner deze avond keren we terug naar het hotel waar we een tafel voor twee gereserveerd hebben in het restaurant. Eerlijk, het eten is eerder middelmatig. Mijn vis ligt eenzaam naar mij te staren op het bord en de ijzige cheesecake is eigenlijk gewoon geen succes. De bediening wil duidelijk een zeker niveau uitstralen, maar slaagt daar helaas niet in. De geforceerde stijfdeftigheid werkt de gezelligheid tegen. Jammer, want we hadden best wel hoge verwachtingen van een hotel waar ook trouwfeesten gehouden worden.

Tortino di semolino con colatura di peperoni a forno:

Scialatielli con cozze e pesto di rucola:

Regia di mare con olive taggiasche e pomodori pachino:

Cheese cake ghiacciata al pistacchio:

We sluiten de avond af met een uur en een kwartier wellness. De wellness van het hotel is mooi en zeer groot, maar helaas werkt de jacuzzi niet en ligt het zwembad vol met losse tegeltjes. Niet dat we het aan ons hart laten komen, want de sauna en het zwembad zijn heerlijk.

Na onze heerlijk relaxerende tijd in de wellness kruipen we zalig ontspannen in bed. Klaar voor een goedgevulde dag morgen!

De rest van de ochtend brengen we door in en rondom het natuurlijke zwembad van onze masseria. Een beetje relaxen mag ook wel eens. Al blijkt relaxen zonder goed werkend internet al snel tot frustraties te leiden. Dan wil een mens wat vakantieherinneringen delen op instagram, werkt de internetconnectie tegen!

In de namiddag verlaten we onze masseria en rijden we naar Grottaglie, een stadje dat vooral bekend is om de keramiekproductie. Het stadje heeft zelfs een heuse keramiekwijk waarnaar we uiteraard heel benieuwd zijn.

Eerste stop in Grottaglie: het keramiekmuseum gevestigd in het Castello, een verrassend boeiend museum met een fijne mix van oude en nieuwe keramiek. Ook erg onder de indruk van de winnaars van de jaarlijkse kerststallencompetitie die hier tentoongesteld zijn. Er zitten echt pareltjes tussen.

De keramiekwijk barst van de keramiekateliers en keramiekwinkels gevestigd in heel oude en bijzondere huizen. Wij genieten van het wandelen doorheen de straatje en slagen er zowaar in een handgemaakte kerstbal voor de mama van mijn petekindje op de kop te tikken.

Voor het avondmaal rijden we op aanraden van een collega’s wiens familie daar woont naar Francavilla Fontana. Een schot in de roos, wat ons betreft. Na het ondertussen traditionele gevecht met de parkeermeter wandelen we het centro storico binnen. Francavilla Fontana wordt niet wakker uit de siesta op het moment dat wij er aankomen. We genieten van onze wandeling door de pittoreske straatjes en de levendige pleinen waarop de plaatselijke bevolking zich verzamelt nu de temperatuur wat draaglijker is geworden.

Op aanraden van dezelfde collega wandelen we naar Arco Olimpio om een tafel voor twee te reserveren. We zijn opgelucht als blijkt dat er nog plaats is om 20u. Om de tijd te overbruggen drinken we een glaasje prosecco bij Giba gelegen op het mooie plein met de fontein waaraan Francavilla Fontana ongetwijfeld zijn naam heeft te danken.

En ook het avondmaal bij Arco Olimpio is een succes. De antipasti zijn naar goede gewoonte weer bijzonder overvloedig en ook de gegrilde inktvis is heerlijk. Absoluut een topavond.

Na het avondmaal rijden we terug naar onze masseria om te genieten van een goede nachtrust in onze trullo.

We nemen afscheid van Taranto (aka Tarente in het Nederlands), een onverwachte meevaller op onze trip doorheen Puglia. Onderweg naar Masseria Sciaiani Piccola blijven we ons verbazen over de zotte rijstijl van de Italianen. Het wordt ons hoe langer hoe meer duidelijk dat verkeersregels hier echt als suggesties beschouwd worden en de chauffeurs deze naar eigen goeddunken interpreteren.

De masseria (agriturismo) waar we logeren ligt echt in het kleinste dorpje ooit. De eigenaar/landbouwer ontvangt ons in zijn kantoor waar zwaluwen gezellig nestjes gebouwd hebben. It does not get better than this. Of toch wel, want hoewel we vroeg zijn, mogen we al meteen in onze trullo! De eigenaar geeft ons een kleine rondleiding op het domein en spreekt vol trots over zijn natuurlijk gefilterd zwembad, dat er bijzonder aantrekkelijk uitziet.

We droppen onze spullen af in de trullo, waar makkelijk vijf mensen in kunnen slapen en vertrekken dan naar Alberobello, trulli hoofdstad van Puglia en UNESCO werelderfgoed. We vinden vrij makkelijk een parkeerplaats vlak bij een plein dat vol met eetkraampjes staat. Komt dat goed uit van het is ondertussen middag! We eten croquetas en worstjes en genieten van een heerlijke sangría!

Vervolgens trekken we naar het toeristische hart van Alberobello waar meer dan duizend traditionele ronde witte trulli staan, allemaal prachtig gerestaureerd en voor het merendeel omgetoverd tot restaurants en souvenirshops. En ja, de huisjes zijn prachtig, maar eerlijk, het is er echt té toeristisch voor ons. De massale hoeveelheid toeristen maakt dat we de schoonheid van Alberobello niet volledig kunnen appreciëren Ik amuseer me dan maar met foto’s te nemen van selfie makende toeristen. Ook tof!

We sluiten ons bezoek aan Alberobello af met een heerlijke spumante op hetzelfde plein als waar we ons bezoek begonnen en rijden dan verder naar Martina Franca, een zeer mooi en rustig stadje (al kan dat ook liggen aan het uur van onze bezoek). Het contract met Alberobello kan amper groter zijn.

In Martina Franca is onze eerste stop uiteraard de Basilica di San Martino. Als een stad een kathedraal heeft, moet ik die bezoeken! En ja, de kathedraal stelt niet teleur. De rest van onze bezoek zwerven we op goed geluk doorheen de fotogenieke straatjes van Martine France en genieten van de rust. We spotten zelfs nog een mini-trullo!

We keren op een redelijk uur terug naar onze Masseria om te chillen aan het zwembad. We zijn stevig hongerig als we ons na een zalige douche om acht uur naar het mooie terras bij het zwembad begeven. Spijtig genoeg blijkt er ergens een miscommunicatie ontstaan te zijn, want het personeel meent dat we om negen uur het eten gereserveerd hebben.

We proberen onze grommende magen onder controle te houden en zijn bijzonder blij om om negen uur onze eerste gang geserveerd te krijgen. Een overdaad aan eten, allemaal afkomstig van de boerderij zelf. We starten de maaltijd naar goede gewoonte met een uitgebreide selectie antipasti, gevolgd door huis-gemaakte orecchiette en vervolgens een overdaad aan vlees, allemaal afkomstig van de beesten van de boerderij. Eerlijk: dat vlees had voor ons echt niet gehoeven, maar de boer komt zo trots het eten voorstellen, dat we niets anders durven dan nog zoveel mogelijk vlees eten. Uiteraard vergezeld van een grote kan primitivo wijn.

We sluiten de maaltijd af met cocomeri (watermeloen) en bedanken feestelijk voor het dessert. Serieus, ik weet niet waar ik dat nog zou moeten steken. Als afzakkertje krijgen we een veel te straffe grappa van het huis aangeboden. We kruipen met overladen magen in bed en nemen ons voor het morgen wat zuiniger aan te doen.