Voor onze laatste halve dag nemen we de taxi naar Foz do Douro om wat te flaneren op het strand en te genieten van de gezonde zeelucht. Ik steek mijn tenen in het frisse water van de Atlantische oceaan en geniet van zon op mijn gezicht. De water van de oceaan is redelijk onstuimig en nog veel te koud om te zwemmen. Dat verhindert alvast niet dat er een paar zonnekloppers liggen te bakken op het strand.

We gebruiken mijn reisgids om een wandeling te maken doorheen de straten van het gezellige Foz do Douro. We bewonderen de kleurrijk betegelde huizen, bezoeken een begraafplaats, wandelen door een park met een Zwitserse chalet (!) en nemen wat foto’s van het Forte de São João Baptista, dat helaas niet te bezoeken is. Tijdens de wandeling krijgen we via whatsapp te horen dat mijn broer en zijn vriendin met hun wagen gestrand zijn in Piemonte door een platte batterij. Blijkbaar valt de nationale feestdag van Italië op 2 juni en is er dus geen enkele garage open. We supporteren vanop afstand mee en gelukkig slagen ze erin rond een uur of drie in de namiddag een garage te vinden die hun auto van een nieuwe batterij kan voorzien. Qua origineel verjaardagscadeau voor de verjaardag van mijn broer kan dat uiteraard tellen. Maar blij voor hen dat ze hun geplande terugrit op 3 juni niet moeten uitstellen.

Lunchen doen we bij Bar Tolo, een gezellig ingerichte bar met een beperkte menukaart, maar een uitgebreid aanbod aan sangrías. Uiteraard bestellen we een karaf strawberry & passion fruit sangría voor onze laatste lunch op Portugese bodem. Het eten is simpel, maar mijn zalm met risotto smaakt!

Na de lunch brengt een taxi ons terug naar het hotel om onze koffers op te halen. De vader van mijn vriend krijgt stevig naar zijn voeten van het personeel aan de receptie, want hij heeft ‘s ochtends de sleutel van het bagagelokaal niet terug afgegeven aan de receptie. Om de één of andere reden dacht hij dat hij die sleutel mocht bij houden. Niet dus. En ik had er zelf niet op gelet of hij de sleutel terug gegeven had. Na ons uitgebreid verontschuldigd te hebben, krijgen we toch onze bagage terug en bestellen we een taxi naar de luchthaven.

Rond kwart voor drie zijn we op de luchthaven en tot mijn opluchting lijkt ditmaal alles vlot te verlopen. We checken onze valiezen in en drinken nog een laatste glaasje spumante in een wijnbar om te klinken op een zeer geslaagd bezoek aan Porto.

Onze vlucht vertrekt zoals gepland om 16.50u en alles verloopt vlotjes (dat is in het verleden al wel eens anders geweest). In Zaventem is het even wachten tot onze koffers van de bagageband rollen en dan is het tijd om afscheid te nemen. Mijn vriend en ik nemen de trein naar Schulen en zijn ouders die naar Herentals.

Oprecht genoten van de Portugese gastvrijheid.

We nemen de taxi naar de Douro Marina in Vila Nova de Gaia. Mijn vriend heeft een tocht op een kleinere boot geboekt, omdat dit aangenamer is voor zijn moeder, die dan met haar hoorapparaat minder last heeft van omgevingslawaai. De boot blijkt eigendom te zijn van een vriendelijk koppel dat ons meteen met open armen welkom heet. Naast ons bevinden zich nog een ouder koppel en twee meisjes met een hoofddoek aan boord.

Spijtig genoeg laat de zon het vandaag afweten en is het bewolkt. Daardoor is het een beetje frisser dan we gewoon zijn en haal ik noodgedwongen mijn regenjas boven om me warm te houden. We laten dat de pret niet drukken, want al gauw zitten we met een glaasje bubbels in de hand te genieten van het uitzicht op de oevers van de Douro. Ik nestel mij samen met de moeder van mijn vriend en één van de meisje met een hoofddoek op het bovendek van de boot. Mijn vriend en zijn vader verkiezen het voordek. We hebben een fijne babbel met het meisje met de hoofddoek die uit Saoedi-Arabië blijkt te komen en samen met haar vriendin een trip door Portugal aan het maken is.

De kapitein van de boot zit vol met wetenswaardigheden over Porto en geeft uitleg bij alles wat we zien. Heel boeiend. Onderweg passeren we talloze andere toeristenboten en verrassend veel kajaks. Zes bruggen later bereiken we het verste punt van onze tocht en maken we rechtsomkeert terug naar de Douro Marina.

We bedanken het vriendelijke koppel uitdrukkelijk voor de fijne boottocht en beslissen meteen hun goede raad op te volgen en iets te gaan eten in het charmante vissersdorp Vila Nova de Gaia. Overal op straat staan barbecues waarop de koks de vers gevangen vis grillen. Het ruikt er heerlijk. Op sommige plekken zijn de wachtrijen echter zo lang dat de moed ons in de schoenen zakt. Het is ondertussen al kwart na één en we hebben al stevig honger. Uiteindelijk belanden we bij O Forninho da Afurada, waar het gelukkig iets minder druk is. Geen idee waarom, want de lulinhas (pijlinktvisjes) die ik bestelde, zijn uitstekend. Simpel, maar smakelijk, geserveerd met veel look en patatjes. Gelukkig zijn we zo verstandig wat groenten als bijgerecht te bestellen, want die paar blaadjes sla daarmee geraak ik niet aan mijn dagelijkse dosis vitamines.

We ronden de lunch af om 14.30u en nemen dan de taxi naar het Palácio da Bolsa. We arriveren stipt om 15u voor de rondleiding. Just in time, al had ik door onze late lunch even schrik dat we niet op tijd zouden zijn.

Het Palácio da Bolsa, ontworpen door de architect Joaquim da Costa Lima Júnior, werd in de tweede helft van de 19e eeuw in neoklassieke stijl gebouwd als zetel voor de Handelsvereniging van Porto (Associação Comercial do Porto). In opdracht van koningin D. Maria II werd het gebouw in 1841 als Handelsbeurs in gebruik genomen, om in 1911 terug gegeven te worden aan de vereniging.

Het Palácio da Bolsa is een bezoek meer dan waard. Vooral de Pátio das Nações en de magnifieke Arabische Salon (Salão Árabe) zijn pareltjes. De Arabische salon, gecreëerd door Gonçalves en Sousa in 1862, is geïnspireerd op de Moorse stijl en elke vierkante centimeter is versierd met rijkelijke decoraties. Voor mij is het geleide bezoek van een uur eigenlijk te kort. Ik had persoonlijk nog veel langer kunnen ronddwalen in dit prachtige paleis om al de schitterende details in mij op te kunnen nemen. Maar ik begrijp dat dit gebouw nog in gebruik is en daarom het bezoek gelimiteerd wordt.

We wandelen verder naar de nabij gelegen Igreja de São Francisco. Spijtig genoeg is het niet toegelaten foto’s te nemen van het overdadige vergulde barokke interieur. Gelukkig ben ik heel goed in stiekem foto’s nemen! ‘t Is niet dat er nog auteursrecht op de werken in deze kerk zit. Na de kerk uitgebreid bewonderd te hebben, bezoeken we het bijhorende museum, gelegen in het voormalige Franciscanerklooster. De mooi versierde vertrekken van het museum staan vol met prachtige religieuze kunstwerken. In de kelder bevindt zich een mausoleum met talrijke grafmonumenten waarin de kloosterlingen hun laatste rustplaats kregen.

Rond 17.15u beëindigen we ons bezoek en besluiten we opnieuw af te dalen richting de oevers van de Douro. De zon is ondertussen weer volop van de partij. We genieten van de ambiance langs het water en nemen opnieuw de Funicular dos Guindais naar boven om de Ponte Dom Luís I over te steken naar de Miradouro da Serra do Pilar. We genieten van het uitzicht, maar kunnen niet tot zonsondergang blijven, want ik heb een tafeltje gereserveerd om 19.30u bij Mito voor ons laatste avondmaal in Porto.

Na een fijne wandeling komen we aan in het restaurant. We krijgen een gezellige tafel vlakbij de bar toegewezen en bestellen meteen een karaf sangría espumante. Toch wel dé ontdekking van de trip voor de ouders van mijn vriend, die Portugese sangria. We bestellen een hoop kleine en grote gerechtjes om te delen. Passeren op ons bord: croquetes boi velho (rundskroketjes met chorizo en mayo), bolinha de Berlim (een hartige variant van de boule de Berlin met pata negra ham), tartelete de cogumelos (tartelet van wilde paddenstoelen), cenoura (wortel in misosuke met abrikozenchutney), aipo e cogumelos (bospaddensteoelen met selder), rojões (gerookt buikspek), ravioli van geroosterde pompoen, omelete de gamba. En natuurlijk sluiten we af met een lekker dessertje. Die arroz doce kan ik toch niet aan mij laten voorbij gaan.

Als afzakkertje laten we ons nog wat speciale dranken aanbevelen. We proeven een soort versterkte wijn: Petit Manseng van Sousa Lopes, een glaasje Moscatel do Douro van 10 jaar oud, een glaasje Poças Reserva branca en een Tawny porto van 10 jaar. Om het af te leren.

Culinair zijn we alvast niets tekort gekomen op deze trip.

We genieten van onze laatste nachtelijke wandeling in de straten van Porto. Morgen zit onze trip er helaas op.

Vandaag staat er een bezoek aan de Torre dos Clérigos op het programma. De eerstvolgende beklimming is om 10.45u. We kopen een combiticket waarmee we ook het Palácio da Bolsa en een museum kunnen bezoeken. Dat museum stond niet op ons lijstje met must see plekken, maar soms moet een mens zich eens laten verrassen.

In afwachting van de beklimming bezoeken we eerst de kerk en het bijhorende museum, die beide op zich al indrukwekkend zijn. Om 10.45u stipt beginnen we aan de beklimming van de toren. We staan redelijk snel boven en genieten van het uitzicht op Porto rondom ons. Eindelijk nog eens een aanleiding om de telelens van mijn digitale reflexcamera boven te halen. Want de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik steeds vaker gewoon voor het gemak van mijn iphone camera kies.

Vanaf de Torre dos Clérigos wandelen we naar beneden richting de Douro. Het is behoorlijk warm, dus lassen we rond twaalf uur een ijsjespauze in bij Boutique do Gelado. Aangezien het te warm is in de vlakke zon op het terras voor de ijsjeszaak, smullen we ons ijsje op binnen in de airconditioning.

Na gesmuld te hebben van ons ijsje, wandelen we verder naar Palácio da Bolsa. Het is echter niet mogelijk het beursgebouw vandaag te bezoeken, omdat het is afgehuurd voor een privé evenement. Geen erg, we boeken meteen een rondleiding voor morgen 15u.

Met ons combiticket bezoeken we vervolgens het MMIPO Museum (Museu e Igreja da Misericórdia do Porto). Veel verwachten we niet van dit bezoek, maar kijk eens aan, we zijn aangenaam verrast. Het museum heeft een mooie collectie religieuze kunst en blijkt ook nog eens een heel interessante geschiedenis te hebben. Dit gebouw deed van de helft van de zestiende eeuw tot 2013 dienst als hoofdkantoor van de Santa Casa da Misericórdia, een eeuwenoude liefdadigheidsinstelling in Porto. In de Fons Vitae zaal treffen we een indrukwekkend houten plafond en een prachtig schilderij van Christus aan het kruis als bron van het leven. De Galeria dos Confeitores is een grote zaal in gietijzer en glas, die jammer genoeg niet helemaal tot zijn recht komt omdat er aan de naakte muren geen kunstwerken (meer?) hangen. We eindigen ons bezoek in het barokke kerkje dat in de 18de eeuw herwerkt werd door Nicolau Nasoni.

Ondertussen is het twintig voor twee en is ons ijsje helemaal verteerd. Tijd om op zoek te gaan naar iets om te knabbelen! We belanden in een piepklein cafeetje met twee bejaarde uitbaters achter de toog. De wijn is er spotgoedkoop en je krijgt een glas tot aan de rand gevuld. We genieten van een plankje met lokale kazen en charcuterie en een bordje tremoços (lupinebonen).

Na deze goedkope culinaire stop wandelen we naar de Jardins do Palácio de Cristal. We belanden eerst op een soort festival met allemaal standjes van lokale verenigingen, inclusief de politie en de brandweer. Gelukkig komen we daarna in een mooi aangelegd gedeelte van de tuin terecht met prachtige uitzichten op de bruggen over de Douro. Meteen snap ik waarom dit park op het lijstje met hoogtepunten van Porto terecht is gekomen. Wat verderop komen we tientallen pauwen tegen die met veel plezier hun prachtige staarten voor ons open vouwen. Ik blijf het ongelooflijk vinden dat de evolutie verantwoordelijk is voor die prachtige pauwenstaarten. We genoten uitgebreid van deze natuurlijke schoonheid.

Heel veel foto’s van pauwen later, wandelen we terug naar het centrum van Porto. We stappen snel binnen bij een McDonalds gevestigd in een prachtig gebouw aan de Praça da Liberdade met een art nouveau interieur om naar de glasramen te kijken. Wel jammer dat er nu in dit gebouw een fastfood restaurant gevestigd is.

We keren terug naar ons hotel om ons te douchen en ons op te tutten voor ons fancy diner bij Dona Maria in Vila Nova de Gaia (onlangs hernoemd naar Renata Restaurant & Terrace), aan de overkant van de Douro. Een taxirit later wandelen we het sfeervol ingerichte restaurant binnen. We krijgen een prachtige tafel op het terras toegewezen met zicht op de daken van de portohuizen en op Porto aan de overkant van de rivier. Een prachtige plek om te genieten van een heerlijk aperitief. Ik kies voor de cocktail Dona Maria, met witte wijn, vlierbloesemlikeur, vodka, limoensap, appelpurée, kruidnagel, druiven, eiwit en basilicum. Fenomenaal lekker!

We delen de voorgerechtjes: lascadas de bacalhau (gegrilde kabeljauw), escabeche de sardinha (sardientjes in krokant maïsbrood), camarões de costa (garnalen) en croquetes leitao (kroketjes met varkensvlees). Voor het hoofdgerecht ga ik voor de polvo braseado (serieus, ik hoefde zelfs niet naar de andere gerechten op de kaart te kijken. En uiteraard drinken we daar een lekker flesje wijn bij, terwijl we genieten van het uitzicht. Als desseret genieten we van een bolletje ijs en verhuizen vervolgens naar binnen voor een laatste glaasje porto. Na zonsondergang is het immers wat frisjes geworden op het terras. Ik geniet van een glaasje Churchill’s van 20 jaar oud. Een waardige afsluiter van een mooie dag.

We nemen de taxi terug naar ons hotel en kruipen op tijd in bed. Morgenochtend hebben we immers een boottochtje op de Douro gepland!

Na een dikke tien minuten wachten, krijgen we een tafel voor vier toegewezen. We genieten uitgebreid van het ontbijtbuffet. Applaus voor de English breakfast opties en heel veel vers gesneden fruit. Er is ook een bijzonder interessante pannenkoekenmachine die volautomatisch pannenkoeken maakt. Je hoeft enkel te zwaaien voor de sensor en er komt na een drietal minuten zowaar een kant en klare pannenkoek uit. Je hoeft zelfs geen deeg of iets dergelijks toe te voegen, dat doet de machine allemaal zelf.

Aangezien we om drie uur in de namiddag een food tour gepland hebben, zijn we van plan het middagmaal over te slaan en de eetlust op te wekken door een wandeling in de buurt. Ik heb in mijn boekenkast nog een oude Capitool gids van Portugal terug gevonden en het hoofdstuk over Porto heeft een wandeling. Ideaal, dus.

Spijtig genoeg is een groot gedeelte van Porto getransformeerd in een enorme bouwwerf voor de nieuwe, roze metrolijn (Linha Rosa). Gigantische bouwputten en grote machines laten littekens na in het stadsweefsel. Uiteraard kan ik alleen maar toejuichen dat Porto volop de kaart van het openbaar vervoer trekt. Alleen loopt deze nieuwe metrolijn, zoals zoveel openbare werken van dit kaliber, serieuze vertraging op. Benieuwd wanneer de metrolijn effectief zal open gaan.

Soit, we starten de wandeling in het station van São Bento dat van binnen versierd is met prachtige azulejos. Alleen jammer dat over een aantal tegeltaferelen een soort gaas geplakt is (als bescherming?) waardoor de kleuren wat doffer zijn.

Onze volgende stop is de beroemde kathedraal en bijhorend klooster van Porto. De kloostergang is prachtig en ook hier treffen we talrijke azulejos aan. De plafonds van het klooster zijn rijkelijk versierd met houtsnijwerk en plafondschilderingen. We beklimmen de toren van de kathedraal en genieten van het uitzicht. In de kathedraal zelf bewonderen we het overdadig met verguldsel versierde koor. In het koor vindt op dat moment een kleine plechtigheid plaats voor Amerikaanse pelgrims. We zien hier in Porto trouwens heel veel peregrinos onder weg naar Santiago de Compostela. De Sint-Jacobsschelpen zijn overal in het straatbeeld aanwezig.

Aan hetzelfde plein als de kathedraal ligt ook het voormalige bisschoppelijk paleis. Dat vooral de moeite waard is omwille van de prachtige monumentale trap. We bezoeken de pompeuze vertrekken van de voormalige bisschoppen, die duidelijk ontworpen zijn om zoveel mogelijk indruk te maken op de bezoeker en bewonderen de religieuze kunstvoorwerpen die in het paleis tentoongesteld staan. Vanaf de achterzijde van het paleis hebben we een prachtig zicht op de Ponte Dom Luís I.

We ronden ons bezoek af in het Gardens café. Helaas hebben ze geen sangria en moet ik dus noodgedwongen een theetje drinken.

We zetten onze wandeling verder en passeren langs een kapel waar peregrinos een stempel kunnen krijgen in hun boekje. De vriendelijke dame geeft graag een woordje uitleg bij de Capela Nossa Senhora das Verdades die een miraculeus Mariabeeldje uit de veertiende eeuw bevat, geplaatst in een barok altaar.

Dat de lokale bevolking de toeristen graag ziet, blijkt ook uit het feit dat een paar meter verder een bewaker ons binnen wenkt in het paviljoen waar hij werkt. Het is duidelijk dat hij graag de schatten achter deze gevel met ons deelt. En idd, met Europees geld is hier een constructie gebouwd die het mogelijk maakt de verschillende bouwlagen van Porto te bewonderen. De oudste ondergrondse sporen dateren uit de IJzertijd en er zijn ook restanten van een oude Romeinse weg te bekijken

We ronden de wandeling af en stappen richting het vertrekpunt van de foodtour, Mercado do Bolhão. Onderweg komen we langs een modern winkelcentrum, dat we even binnen lopen. Het gonst er van de bedrijvigheid en de vele eetgelegenheden doen ons beseffen dat het van deze ochtend geleden is dat we nog gegeten hebben. We passeren vervolgens de prachtige Capela das Almas de Santa Catarina die langs de buitenkant volledig bedekt is met blauwe azulejos. We lopen even binnen om wat foto’s van het vrij sobere interieur te nemen.

Om kwart voor drie komen we aan bij de ingang van Mercado do Bolhão. Nog geen spoor van de gids, dus terwijl mijn vriend aan de ingang wacht, verken ik samen met zijn ouders een stukje van de bovenste verdieping van de markt, waar kraampjes met allerlei prullaria staan. Leuk: in het midden bevindt zich een reusachtig uitvergroot blikje met sardines. Portugal is uiteraard beroemd om wille van zijn conserven.

Na wat geposeerd te hebben bij het reusachtige conservenblik, krijgen we bericht van mijn vriend dat de gids is gearriveerd. We maken kennis met Pedro, een zeer joviale kerel met veel kennis van de eetcultuur in Porto. We zijn met best wel een grote groep, bestaande uit Amerikanen, Canadezen, Engelsen en Fransen. Een bont gezelschap.

We starten in Confeitaria Deu-Lá-Deu, een bakkerij die net buiten de markt gelegen is, waar de marktkramers van Mercado do Bolhão zelf eten vóór en na de start van de markt. We proeven een pastel de Tentúgal, een zoet gebakje gecreëerd door Karmelieten. Pedro is een begenadigd verteller en slaagt er moeiteloos in de aandacht van zijn publiek vast te houden.

Vervolgens is het tijd om de Mercado do Bolhão zelf te verkennen. We starten bij Bolhão Wine House met een licht glaasje rode wijn “M.O.B. Lote 3″ uit de Dão regio. Daarbij smullen we van heerlijke lokale charcuterie gemaakt van varkensvlees. We proeven:

• Salpicão do cachaço de Porco Preto, “Soledo” de Mértola
• Chouriça Regional, “Fumeirinho de Gouveia” de Gouveia
• Paiola de Porco Preto, “Soledo” de Mértola

We schakelen over op een glaasje vinho verde “Chapeleiro, Alvarinho”. Een beetje ongewoon om te starten met rood, maar doordat de rode wijn vrij licht was, kan het wel. Bij deze vinho verde genieten we van drie lokale kazen:

• Queijo de vaca curado picante, “Paços” de Paços de Ferreira (gemaakt van koemelk)
• Queijo de cabra serrano, “Queijaria do Bolhão” de Celorico da Beira (gemaakt van geitenmelk)
• Queijo da Serra curado, “Queijaria do Bolhão” de Oliveira do Hospital (gemaakt van schapenmelk)

We eindigen ons bezoek aan de Mercado do Bolhão met een gezonde fruitbeker met seizoensfruit. Kwestie van toch iets gezonds achter de kiezen te hebben deze food tour.

Bij onze volgende stop, Flor dos Congregados, het oudste restaurant van Porto genieten we van een alles behalve gezond broodje met geroosterd varkensvlees (sandes Terylene), dat voor de smaak nog eens extra in het vet gedoopt is. Zondig lekker. Dat broodje spoelen we door met een royaal glas Vinho Espumante Tinto Bruto, “Quinta de São Domingos” uit de Bairrada regio. De sfeer wordt er alleen maar beter op.

We wandelen verder naar Popina, een volks restaurant, geïnspireerd op de Romeinse Popinae, kleine tavernes gespecialiseerd in wijn en kleine, eenvoudige gerechten (petiscos). Wij schuiven onze voeten onder een gezellige lange tafel en smullen van:

• Pataniscas de bacalhau com arroz malandro de tomate (gefrituurde kabeljauw in tomatensaus)
• Alheira (varkensvlees met een saus van gevogelte)
• Uiteraard drinken we daarbij een glaasje vinho branco “Porrais” van de Douro regio.

We sluiten de Downtown en Bolhão Market Tour af met iets zoets, dat onze gids Pedro kocht bij Confeitaria Muralhas do Olival. We proeven van een coquinho, een gebakje van Joodse oorsprong, dat me heel sterk aan onze kokosrotsjes doet denken en waar ik eerlijk gezegd niet zo’n fan van ben.

Aan de gezellige tafel van Popina raken we aan de praat met een gezin (moeder, zoon en dochter) uit Wales. Het klikt en na afscheid genomen te hebben van Pedro en de andere deelnemers van de food tour, besluiten we samen met onze Welsche vrienden te blijven hangen op het terras van Popina. Helaas is dat terras helemaal volzet. Geen erg, mijn vriend vraagt aan de uitbater van de pizzazaak ernaast of we even van hun terras gebruik mogen maken voor één drankje dat van de buren afkomstig is. Mijn vriend stopt hem wat geld toe, zodat de uitbater van de pizzazaak er toch iets aan over houdt.

We geven onze bestelling door en wachten en wachten en wachten. Blijkbaar is het uitschenken van een paar glaasjes wijn alles behalve evident. Uiteindelijk komt de uitbater van restaurant Popina ons zeggen dat ze geen drank serveren op het terras van de buren. Wij leggen uit dat we toestemming gevraagd hebben en dat het voor de uitbater van de pizzazaak geen probleem was, maar de restauranteigenaar lijkt ons niet te geloven. Ook goed, maar had hij dat geen half uur eerder kunnen komen zeggen, in plaats van ons zo lang tevergeefs te laten wachten op een drankje.

Uiteindelijk bestellen we gewoon een drankje bij de pizzabaas. De wijn valt mee en mijn vriend krijgt een goeie porto voorgeschoteld en de reeds betaalde omkoopsom wordt in rekening gebracht van onze drankjes. We krijgen nog wat Porto tips van onze Engelse vrienden, die morgen terug naar Engeland keren. Om hun trip in schoonheid te eindigen, zijn ze van plan naar de zonsondergang boven de Douro te gaan kijken. We nemen afscheid en wensen hen een goede terugreis.

Wij besluiten naar de wijk Praça da Ribeira aan de oevers van de Douro te wandelen. Het avondlicht is fabuleus en zet de gebouwen van Porto in een warme gloed. Tijdens onze wandeling zien we aan de overkant van de rivier in de verte massaal veel volk staan op de heuvel van het Mosteiro de Santo Agostinho da Serra do Pilar. Ongetwijfeld de ideale plek om naar de zonsondergang te kijken. Wellicht staan onze vrienden uit Wales daar ook ergens tussen.

Rond negen uur slagen we erin een wijnbar te vinden met een leuk terras dat uitkijkt op de Douro waar nog een tafel vrij is. Op zo’n mooie zomeravond wil iedereen natuurlijk genieten van een drankje op een terras met zicht op het water.

We genieten op het gemak op het terras van de mooie avond en het prachtige kleurenspel in de lucht. Spijtig genoeg sluit de bar al vrij vroeg, anders waren we er zeker langer blijven zitten. We slenteren langs de drukke oevers van de Douro en genieten van de schoonheid rondom ons.

Om de steile klim te vermijden nemen we de funicular dos Guindais naar boven. We hebben geluk: blijkbaar is dit net de laatste rit. Oef! Boven wacht ons nog een (gelukkig minder steile) klim door een smalle straat met kasseien naar ons hotel, dat op een vrij hoog punt ligt. Maar da’s prima om al dat eten van vandaag te verbranden.

We spoelen het zweet van de dag van ons af onder de douche en kruipen op tijd in bed.

We treffen de ouders van mijn vriend om 12u in Zaventem, waar we eerst gezellig samen lunchen bij Le Pain Quotidien, ondertussen bijna een traditie! Ik geniet van een lekkere avocado toast met ei. Alvast een goed begin van onze trip.

Tot onze niet geringe verbazing (we zijn het anders gewoon) verloopt alles vlotjes en zitten we mooi op tijd op het vliegtuig, dat stipt volgens de planning vertrekt.

We landen zonder problemen in Porto, halen onze valiezen op en wandelen naar de uitgang; waar de chauffeur van onze taxi al op ons staat te wachten. Vlotjes!

Het is vrij druk op de route van de luchthaven naar ons hotel, omdat het spitsuur is. De taxichauffeur is heel vriendelijk en babbelt honderduit.

Rond half vijf zijn we in het Legendary Porto Hotel, gelegen in het hart van Porto. De kamers vallen mee en ook de locatie lijkt op het eerste gezicht ideaal.

We frissen ons wat op en trekken om zes uur de stad in. We stoten meteen al op een groep van vier in het zwart uitgedoste mannen die op de trappen van de Santo Ildefonso kerk fado brengen. We slenteren vervolgens wat rond op een marktje dat zich op het plein voor ons hotel bevindt. De kraampjes verkopen veel handwerk en lokale producten. De ouders van mijn vriend kopen meteen al een bolletje kaas voor de buurvrouw die op hun katten past. Kunnen we dat ook al van de lijst schrappen.

Vervolgens wandelen we langs de gerestaureerde restanten van de oude Fernandomuur uit de veertiende eeuw naar de Ponte Dom Luís I, een indrukwekkende stalen constructie ontworpen door ingenieur Théophile Seyrig, een Belgische compagnon van Eiffel. Het fijne aan deze brug is dat er enkel sporadisch een tram passeert en je verder als voetganger gans de breedte van de brug kan innemen. Het uitzicht vanaf de brug op de Douro en omgeving in het avondlicht is prachtig.

Tijd voor het avondmaal! Ik reserveerde een tafel voor vier bij Brasão Coliseu. Op voorhand kon ik kiezen in welk gedeelte van het restaurant die tafel zich bevond en ik koos op goed geluk voor “bij de muur”, in de hoop dat dit een iet of wat rustigere plek zou zijn. Dat blijkt jammer genoeg niet het geval. De muziek staat redelijk luid, wat het voor de moeder van mijn vriend (die een hoorapparaat draagt) moeilijker maakt om ons te verstaan. Helaas niets aan te doen. We maken er het beste van.

We bestellen een karaf sangría als aperitief, omdat naar mijn bescheiden mening Portugezen betere sangría maken dan Spanjaarden. En jawel, de sangría stelt niet teleur. Voor het voorgerecht volgen we de suggesties van onze vriendelijke dienster en bestellen we een aantal verschillende kroketten. Alles is heel lekker en de portie is perfect als voorgerecht.

Voor het hoofdgerecht ga ik (dat spreekt voor zich) voor de Portugese steak. Het vlees is perfect saignant gebakken en boterzacht. Heerlijk. De moeder van mijn vriend en ik hebben na het voor- en hoofdgerecht nog een gaatje om een dessertje te delen. We volgen opnieuw de suggestie van onze dienster en bestellen een citroentaart. De buitenkant van de citroentaart is een soort meringue die de eerst moet kapot slaan. De perfecte mix van zoet en zuur. Natuurlijk sluiten we onze eerste avond af met een glaasje porto. Hoe kan het ook anders!

Om ons eten te laten verteren, maken we een avondwandeling door de mooi verlichte straten van Porto. De wandelen naar de kathedraal, die met werkelijk verblindende spots is uitgelicht. Boven de kathedraal cirkelen meeuwen, ongetwijfeld aangetrokken door het felle licht. Nu ben ik persoonlijk een fan van mooi verlichte gebouwen, maar hier is toch duidelijk iets fout gegaan. De kathedraal zou veel beter tot zijn recht komen met een iets subtielere belichting. De lichtvervuiling die de veel te straffe spots veroorzaken, is ook gigantisch.

We keren terug naar de Ponte Luís I voor wat mooie nachtfoto’s van de sfeervol verlichte gebouwen en wandelen dan naar ons hotel, zodat we op tijd in bed kunnen kruipen om goed uitgerust te zijn voor onze eerste volledige dag in Porto!

We ontbeten op het gemak (mijn ei was ditmaal min of meer zacht gekookt, vooruitgang!), boekten via de receptie een boottochtje in de namiddag en zetten ons voor het eerst deze vakantie aan onze laptop om wat mails te beantwoorden.

Rond lunchtijd trokken we naar de Spar om inkopen te doen. We zaten weer ongeveer door onze voorraad papieren zakdoekjes en ook ons water was bijna op. Bedoeling was om een slaatje te kopen om ergens op het strand te kunnen picknicken, maar we vonden niets wat ons aanstaat. Wat we wel vonden, waren praktische waterschoentjes voor slechts 9 euro! Ideaal om te wandelen op de keienstranden en om splinters in je voeten te voorkomen. Na de snorkels, dé aankoop van deze vakantie.

Voor het middagmaal maakten we het ons gemakkelijk: opnieuw naar La Cigale. Die heerlijke gegrilde mosselen waren moeilijk te weerstaan. Mocht er een restaurant in Leuven zulke mosselen maken, ik ging er elke week eten!

We hadden nog wat tijd over alvorens onze boot zou vertrekken, dus gingen we even relaxen op het strand. Blijkbaar toch iets te lang gerelaxt, want toen wij tien minuten voordat de boot zou vertrekken, bij de aanlegsteiger aankwamen, zat iedereen al klaar in de boot. De boot vertrok ook eerder dan het aangekondigde vertrekuur van 14.30u. Beetje vreemd.

Ik had schrik om opnieuw zeeziek te worden, dus liet ik in eerste instantie het fotograferen over aan mijn vriend. Gelukkig had ik ditmaal nergens last van. Langzaam voelde ik mijn vertrouwen groeien en toen mijn vriend met de GoPro wat filmpjes maakte, voelde ik me zeker genoeg van mijn stuk om het fototoestel van hem over te nemen. De Calanques de Piana waren ook vanaf de zee gezien fenomenaal. We voeren met de boot langs de Plage de Ficajola waar we gisterennamiddag geweest waren. ‘Un petit coin de paradis’, zo beschreef onze kapitein het strand. Het boottochtje was alleszins de moeite. De vrij kleine boot bracht ons in verschillende indrukwekkende grotten zodat we optimaal van al dat natuurschoon konden genieten.

Na anderhalf uur zat ons tochtje er alweer op. Om de goede afloop van deze boottocht te vieren, gingen we iets drinken in Porto en trakteerde ik mezelf op een coupe champagne en een ijsje met citroen en rum rozijnen. Heerlijk!

Een smakelijke pauze later wandelden we naar de fameuze Genuese Toren van Porto. De toren werd in 1549 gebouwd op in de zee uitstekende rotsen van rood graniet en heeft een prachtig uitzicht op de golf van Porto. De toren zelf is op zich niet zo indrukwekkend, maar de panelen aan de binnenkant bieden een goed inzicht in de boeiende geschiedenis van dit verdedigingswerk. En tja, dat uitzicht, he.

De temperaturen gingen vandaag ook weer vlotjes over de dertig graden. Ideaal om te ontspannen en af te koelen op het strand. We zochten ons een plekje op het brede kiezelstrand van Porto en zwommen en snorkelden in het blauwe water van de Middellandse Zee. Mijn vriend zag zelfs een rog onder hem voorbij zwemmen, maar toen ik dezelfde richting op zwom, was het beest al weg. Jammer.

Voor het avondmaal hadden we een tafeltje gereserveerd in Le Tahiti, een bar-restaurant gelegen op het strand. De mojito’s als aperitief zetten alvast de toon. Heel gezellig en romantisch om samen te eten in het licht van de ondergaande zon. (Dat ik mijn vriend even in de steek moest laten om de laatste zonnestralen op de gevoelige plaat vast te leggen, zal hij me zeker wel vergeven.) Het eten was niet echt bijzonder: een simpel slaatje zalm, garnalen en avocado’s en een burger, maar met een glas koele rosé erbij smaakte het. Tijdens het avondmaal werden we geëntertaind door een bende mussen die maar al te graag wat kruimeltjes van ons brood meepikten. Na mijn slaatje kon ik het niet laten de laatste gaatjes op te vullen met een frambozensoepje met vanilleijs.

Alhoewel het strand en het centrum van Porto niet bepaald ver van ons hotel gelegen waren, hadden we er toch voor geopteerd met de wagennaar het strand te rijden. Er was namelijk geen enkele voetgangervriendelijke weg naar het strand. En zeker ‘s avonds laat in het donker, leek deze weg me vrij gevaarlijk voor voetgangers. Niet milieuvriendelijk, wel makkelijk als je een hoop strand- en fotogerief moet meezeulen.

Een fijne en ontspannende dag.

Natuurlijk was de bedelende duif opnieuw van de partij. Meer nog, het beest negeren was onmogelijk, zo’n lawaai dat ze maakte onder ons tafeltje. Ik gooide wat kruimels op de grond. Waarop prompt een tweede duif opdook, die echter zonder medelijden weggejaagd werd door de eerste duif. Het was heel duidelijk wie hier de baas was en wie álle kruimels zou opeten. Dat vond ik een beetje onrechtvaardig. ‘t Is niet dat het beest te kort kwam. Dus stiekem gooide ik ook wat kruimels naar de andere duif. Jaja, drama aan het ontbijt.

We genoten voor een laatste keer van het geweldige uitzicht op de zee vanaf onze ontbijttafel. Het ontbijtaanbod van hotel Saint Erasme met jams, jams, jams daarentegen zouden we niet bepaald missen. An underwhelming breakfast to put it mildly…

Om 9.07u stipt zaten we in de wagen, klaar voor de tocht naar Porto. Ditmaal kozen we ervoor om de oude weg te nemen die langs de zee naar Galéria voerde en vandaar verder naar Porto. En dat beklaagden we ons niet: de fabelachtige uitzichten volgden mekaar in hoog tempo op. De rode rotsen contrasteerden prachtig met de felblauwe zee. De kleuren waren fenomenaal en na elke bocht wachtte ons een nieuwe foto-opportuniteit. Ik ben de tel kwijt geraakt hoe vaak we onderweg gestopt zijn, maar het geheugenkaartje van mijn fototoestel raakte steeds voller!

Na een onvergetelijke rit kwamen we rond het middaguur aan in Hôtel Capo d’Orto. Gelukkig was er nog plek op de parking vlak bij de ingang (de hotelbeschrijving waarschuwde ons dat de capaciteit van de parking beperkt was). We waren wat te vroeg, want onze kamer was nog niet klaar, maar we mochten al wel de valiezen op de kamer achterlaten. Sympathiek! Fijne kamer ook, het interieur zelf was wat gedateerd, maar de badkamer was splinternieuw en heel erg fancy. Wat ik aan een tempo van ongeveer twee douches per dag wel kon appreciëren. Vanaf ons balkon hadden we zicht op de bergen én de zee én het zwembad. Wat een luxe. We zouden zelfs rechtstreeks vanaf ons balkon op de eerste verdieping in het zwembad kunnen springen, maar dat zag er behoorlijk ondiep uit, dus besloten we toch maar van dat plan af te zien.

Lunchen deden we bij La Cigale, volgens Tripadvisor serveerde La Cigale uitstekende gegrilde mosselen. Het vooruitzicht alleen al deed me watertanden. We zochten een plekje op het gezellige terras en klonken met een Cap Corse op de fijne autorit van de voormiddag. De mosselen bleken effectief uitstekend te zijn, veel groter dan de mosselen die ik eerder at in Calvi en ongelooflijk lekker. Om duimen en vingers van af te likken!

Na alweer een uitstekende maaltijd (ik val in herhaling) liepen we terug naar de auto voor een autorit naar Gorges de Spelunca. We lieten de zee achter ons en reden het binnenland in. De Gorges de Spelunca is een fabelachtige kloof gevormd door de rivieren Aïtoine en Tavulella. Gelukkig heb ik altijd extra geheugenkaartjes bij, want mijn fototoestel werd goed gebruikt. We reden door een landschap van grillige rotspieken en bloeiende kastanjebomen. De vele tamme kastanjes zijn echter geen inheemse boomsoort, maar werden massaal aangeplant door de Genuezen om de bergbewoners van voedsel te voorzien. Corsica blijkt trouwens een erg groen eiland te zijn, vol met prachtige oude bossen. De foto’s slagen er slechts gedeeltelijk in al dat moois weer te geven.

Onderweg passeerden we het mooie bergdorp Ota, omgeven door overwoekerde citroenboomgaarden en varkens. Heel veel varkens, die zich net als de schapen in Schotland niet veel van de verkeersregels aantrokken en gezellig midden in de weg rondhingen. In tegenstelling tot de schapen in Schotland waren de varkens echter helemaal niet mensenschuw. Zo slaagde mijn vriend erin te poseren vlak naast een imposante beer, die zich al de aandacht liet welgevallen. Spijtig dat we geen canistrelli bij hadden om aan de varkens te voeren!

Onze oorspronkelijke eindbestemming was het Forêt d’Aïtone, een oeroud sparrenbos, maar toen ik in mijn reisgids zag dat we niet al te ver verwijderd waren van de Col de Verghio, het hoogste punt van het wegenstelsel van Corsica leek het leuk om tot daar te rijden en van daar terug te keren. Dat we steeds hoger klommen met de wagen, bleek uit de temperatuur die met elke kilometer gestaag zakte. Helemaal bovenaan de pas was het opeens nog maar twintig graden en stond er een fris windje. Aan de andere kant van de pas zagen we donkere wolken zich samen pakken in het dal, de voorbode van een heus onweer. We konden alleen maar hopen dat de wolken de bergen niet zouden oversteken naar onze kant. En jawel, ook op de pas liep het vol met wilde varkens die zich niks aantrokken van onze aanwezigheid.

We reden terug langs de weg waar we vandaan kwamen, met de bedoeling een wandeling langs de Sentier de la Sittelle (sittelle is Frans voor boomklever) te maken. Volgens onze gids zou de wandeling zo’n tweeënhalf uur duren, maar met de frequentie waaraan mijn vriend en ik stopten om foto’s nemen, moesten we daar zeker een half uur extra bij tellen. We voelden echter wat druppels nederdalen. Iets waarop we totaal niet voorzien waren. We hadden de regenponcho’s die normaal standaard in de rugzak van het fototoestel zitten zelfs gewoon in het hotel achter gelaten (diezelfde regenponcho’s die na al die jaren toch al één keer van pas gekomen zijn). Niet zo slim.

Terug in de auto dan maar en verder tijden tot aan het begin van het pad naar de Cascades d’Aïtone. Ondertussen leek het erop dat het bij die paar druppels zou blijven. De lucht was opnieuw open getrokken. Dat half uurtje wandelen naar de watervallen zouden we het zeker droog houden. We deden snel snel onze zwemkledij aan, want aan de voet van de waterval zouden er heldere poelen zijn waarin je kon zwemmen. Klonk aantrekkelijk!

Ik denk zelfs niet dat we een half uur over deze wandeling deden. We waren er verrassend snel op onze havaiana’s. De watervallen waren niet spectaculair, maar wel heel mooi. Het water van de zwempoelen was kristalhelder, maar ijskoud. Zo koud, dat het mij heel wat overredingskracht kostte om mijn vriend te overtuigen om ook in het water te komen. ‘t Is vreemd, normaal ben ik degene die het altijd koud heeft, maar als het gaat over zwemmen in koud water, zijn de rollen omgekeerd. Daar heb ik veel minder last van dan mijn vriend. Het was ongelooflijk rustig bij de watervallen. We hadden de poel zowat voor ons alleen, wellicht omdat we er vrij laat in de namiddag waren. Het deed me geweldig deugd om in zo’n prachtige, natuurlijke omgeving te zwemmen.

 µ

Helemaal verfrist, vatten we de terugweg naar ons hotel aan, maar niet vooraleer we de brug van Ota, een prachtig pareltje van Genuese architectuur daterend uit 1745, gevonden hadden. De uitleg in onze gids schiep meer verwarring dan duidelijkheid. Gelukkig bracht open street maps (alweer) uitkomst. De brug lag midden in het groen, heel idyllisch. Een heel bijzonder plaatje. Super blij dat het toch gelukt was deze brug te vinden.

Op de terugweg kwamen we nog wat koeien en geiten tegen die wat aan het relaxen waren langs de kant van de weg. Altijd fijn om met fotomodellen te werken.

Terug in het hotel namen we een douche in de splinternieuwe en zeer luxueuze badkamer en gingen we op zoek naar een restaurantje vlakbij. Voor de tweede keer op één dag bij La Cigale gaan eten, leek me wat overdreven, dus viel onze keuze op het mooie bloemrijke terras van Le Romulus. Ik bestelde seiche a la mode corse (inktvis in een zwarte saus van inkt). Het was ok, maar niet geweldig. De bediening was ook maar zozo. Toch een beetje spijt dat we niet naar La Cigale waren teruggekeerd. Enfin ja, het kan niet altijd een schot in de roos zijn, he.