Enfin, het levensritme van de Portugezen ligt ongetwijfeld wat lager dan bij ons. Daar valt natuurlijk iets voor te zeggen, want de burnouts in mijn directe omgeving vallen niet meer op twee handen te tellen.

Na het ontbijt pakken we onze spullen bijeen en wandelen naar de parkeergarage. We rijden naar Praia do Vau waar we een wandeling langs de kliffen willen maken. We parkeren onze wagen op een betaalparking op een stoffig veld voorzien van een klein houten kotje voor de bewaker. Twee euro om een ganse dag te mogen parkeren, da’s alleszins een stuk goedkoper dan de parkeergarage in het centrum van Portimão.

Bij aankomst op het strand huren we meteen strandstoelen voor de namiddag om zeker te zijn van een plekje. Vanaf het strand beginnen we aan de wandeling. De wandeling is prachtig, met fantastische uitzichten op de fenomenale kliffen van de Algarve. Op zich is de wandeling niet moeilijk, maar ik ben toch blij dat ik mijn wandelschoenen heb aangedaan. Niet echt ideaal terrein voor flipflops.

We genieten van de prachtige omgeving en spotten zowaar een gay beach (met allemaal blote mannen) én een nudistenstrand (met blote mannen én blote vrouwen). Interessant. Omdat ik op zoveel plaatsen stil heb gestaan om foto’s te nemen, hebben we langer over de wandeling gedaan dan verwacht. Het is ondertussen al tijd voor het middagmaal.

We belanden op het terras van restaurant The Jacaranda, dat uitgebaat wordt door een erg vriendelijke Nederlandse dame en haar al even vriendelijke Engelse echtgenoot. Ik bestel een gevulde aardappel en mijn vriend een hamburger. Uiteraard vergezeld door een karaf sangría om te klinken op de fantastische wandeling.

We kiezen voor de sangría tropical en amai, wat een feest voor onze smaakpapillen. We krijgen een grote karaf van een liter met veel fruit en wijn en daarbij nog een aparte fles Italiaans Lambrusco om doorheen het fruit en de wijn te mengen. Amai, dat smaakt!

We weerstaan de verleiding om een tweede karaf sangría te bestellen en wandelen naar het strand waar we de ligzetels met nummer negen gereserveerd hebben. Na wat zoeken vinden we de zetels en installeren we ons. Ik ga meteen zwemmen in de zee, maar het water van de Atlantische oceaan is me toch wat aan de frisse kant.

Net wanneer mijn vriend in zee is, komt de verhuurder van de strandstoelen naar mij toe. Hij probeert me opnieuw de huur van de stoelen aan te rekenen. Gelukkig vind ik snel het betaalbewijs van deze ochtend terug. We gaan geen twee keer betalen voor die strandstoelen, he!

Aangezien het zeewater wat te koud is, huren we een kayak. Ideaal om te de omgeving verkennen zonder kou te moeten leiden. We genieten enorm van het peddelen tussen de rotsen. Wat een sublieme plek om deze sport te beoefenen. Echt superleuk.

Na onze kayaktocht chillen we nog een beetje op het strand en keren vervolgens naar ons hotel terug. We spoelen het zoute water van ons af. Omdat het ons gisteren zo gesmaakt had, besluiten we het onszelf niet moeilijk te maken en gewoon opnieuw te gaan eten bij restaurant Lusana.

We genieten op het gezellige terras van heerlijke Portugese tapas met een flesjes wijn daarbij. De vriendelijke dame die ons bedient, neemt afscheid van ons met de woorden ‘Tot morgen!’

Moe maar tevreden kruipen we in bed.

Enfin, ja, de best stuurlui staan aan wal, zeker? We pakken onze koffers en mijn vriend haalt de auto op, die we bij terugkeer uit Silves een paar straten verder geparkeerd hadden om te vermijden dat we de extreem smalle straatjes van Alte moesten inrijden. Yep, door ervaring wijzer geworden.

Vanuit Alte is het een uurtje rijden naar Portimão, onze volgende bestemming. Onderweg genieten we opnieuw van de prachtige Portugese landschappen onder een stralend zonnetje.

We steken de Arade Rivier over (hier een pak breder dan in Silves) en rijden Portimão binnen. En ja, ook in Portimão is parkeren geen sinecure. We vinden een plek waar we kort kunnen parkeren en wandelen naar Villa Rio Guesthouse Suites om te vragen of het mogelijk is de koffers daar achter te laten (check-in is pas om 16u). We hebben heel veel geluk, een kamermeisje opent de deur en geeft ons meteen de code van de toegangsdeur zonder ook maar naar onze naam of reservatie te vragen. Ik ga ervan uit dat dat komt omdat wij er superbetrouwbaar uitzien, maar veilig kan ik deze handelswijze niet echt noemen. We informeren of we de koffers al kunnen achter laten en het meisje wijst naar een smalle plek langs de trap waar onze valiezen net tussen passen. Ideaal!

We wandelen terug naar de auto, parkeren deze fout vlak voor de deur van ons Guesthouse om de koffers te kunnen uitladen, maken gebruik van de pas verkregen deurcode en droppen onze valiezen af in de smalle ruimte langs de trap. Vervolgens parkeren we onze wagen in een ondergrondse parkeergarage.

Ons eerste echt noemenswaardige wapenfeit in Portimão is een bezoek aan het Tourism Office waar we een boottochtje boeken naar de befaamde grot van Benagil. Tijd om de innerlijke mens te versterken! Bij restaurant Esquina, dat zich effectief op een straathoek bevindt, eten we een simpele maaltijd: een soep met wat brood voor mij en een omelet voor mijn vriend.

Tot onze grote teleurstelling blijkt zowat alles in Portimão gesloten tot 15u. Blijkbaar zijn ook Portugezen fan van de siësta. We besluiten dan maar een wandeling te maken langs de rivier tot aan de spoorwegbrug en vervolgens naar de ruïnes van een klooster dat we gespot hebben op google maps. Helaas: de ruïnes zijn volledig afgeschermd met een hoge muur en kunnen niet bezocht worden. Spijtig, want ze zagen er erg fotogeniek uit.

Tijd voor een bezoekje aan het Museu de Portimão, dat een aantal jaren geleden bekroond werd met de European Museum of the Year Award. Het museum vertelt het verhaal van het Portimão van weleer, waar alles draaide rond het inmaken van sardines en de ganse stad op het ritme van de visvangst en de fabriek leefde. Heel boeiend is de oude zwartwit documentaire die heel het inmaakproces toont. Het museum gaat uiteraard nog verder terug in de tijd en stelt ook een aantal archeologische vondsten tentoon. Ik vind de scenografie erg verfrissend en snap waarom dit museum bekroond werd.

Ik ben spijtig genoeg minder fan van de tijdelijke tentoonstellingen in het museum, met werken van, naar mijn mening, eerder middelmatige kunstenaars. Maar ik hoor graag jullie appreciatie van onderstaande kunstwerken (die naar mijn mening de beste werken uit het aanbod waren):

Een mens krijgt dorst van al die geschiedenis, dus besluiten we iets te drinken op het mooie terras van wijnbar/restaurant Faina vlakbij het museum. Het is er aangenaam zitten, maar de bediening laat te wensen over. Een drankkaart krijgen we niet te zien (bizar voor een wijnbar) en we moeten verschrikkelijk lang wachten op onze twee glaasjes wijn. Goeie wijn, slechte service.

Vervolgens doen we een poging twee kerken in het centrum van Portimão te bezoeken, maar in de parochiekerk Igreja da Nossa Senhora da Conceição is net een dienst aan de gang en de Igreja do Colégio dos Jesuitas is gesloten om wille van corona. Jammer.

Oh well, geen erg, tijd om terug te keren naar ons hotel en in te checken. Het inchecken gaat vlot en we zijn erg tevreden over het prachtige guesthouse dat zich verstopt achter de lelijke voorgevel. Onze mooiste verblijfplek tot nu toe.

Aangezien er niets meer te bezoeken valt, gaan we maar wat vroeger eten dan voorzien. Het is naar Portugese maatstaven uiteraard nog erg vroeg om te eten en de restaurants zijn nog maar net aan het openen, maar beter zo dan weer beginnen aan een oeverloze zoektocht naar een geschikt restaurant. We belanden als allereerste klanten op een zeer aangenaam terrasje bij restaurant Lusana, twee huizen verder dan restaurant Esquina waar we ‘s middags aten.

Ik bestel octopus en mijn vriend eend met appelsien. Lusana is een restaurant én een wijnbar, maar ook hier weer: geen drankenkaart te bespeuren. Misschien is het in Portugal de gewoonte dat je aangeeft wat voor wijn je lekker vindt en raadt het personeel je dan een wijn aan? Ik informeer of ze espumante hebben en jawel, dat hebben ze. Daar hoeven we niet lang over te twijfelen: graag een flesje, aub!

Mijn vriend bestelt nog een medronho als afsluiter en daarna keren we terug naar ons hotel. We trekken ons badpak aan voor een verfrissende duik in het minizwembad van ons guesthouse. Het ommuurde tuintje is bijzonder sfeervol ingericht met mooie planten en ligstoelen. Het water is echter behoorlijk fris en mijn vriend besluit het gewoon bij relaxen op de ligstoel te houden. Ik laat me niet kennen en duik het water in.

We sluiten de dag af met een heerlijk warme douche en kruipen moe maar tevreden in bed.