We wandelen naar het Castello Aragonese van Otranto voor een bezoek. Tot onze grote verbazing stoten we in het kasteel op een zeer knappe fotografietentoonstelling over Zuid-Amerika. Niet meteen iets wat we verwacht hadden te vinden in een kasteel, maar de foto’s zijn echt de moeite. Andere zalen zijn gewijd aan de kunst van het bouwen zonder mortel en enkele prehistorische vondsten. We belanden ook in een aantal zalen die duidelijk gebruikt worden voor lezingen en optredens. De hoofdfunctie van het kasteel lijkt echter een tentoonstellingsplek te zijn, met in sommige ruimtes wat beperkte info over het kasteel zelf. Wij vind het geheel een nogal vreemd aandoend samenraapsel.

We wandelen verder naar de kathedraal in het hart van het oude centrum van Otranto, alwaar we opnieuw op een trouwfeest stoten. In Puglia wemelt het van de trouwlustigen en toegegeven, het is niet moeilijk te begrijpen dat de vele pittoreske kerkjes tot romantische gevoelens inspireren. Onze volgende stop in Otranto is de Chiesa di San Pietro, een middeleeuws Byzantijns kerkje met werkelijk prachtige fresco’s. We geven onze ogen de kost. Vervolgens brengen we een bezoek aan de Torre Matta, een vijfhoekige toren met daarin een ronde toren, heel bizar. De toren is mooi gerestaureerd en de ruimte is voorzien van kunstwerken en een gloednieuwe lift die je naar een platform brengt om de toren te bewonderen.

Op de terugweg naar de wagen voelen we het zweet alweer langs ons lichaam lopen. Opnieuw een hete dag in Puglia. We rijden verder naar het Laghetto della Cava di Bauxite, een klein meertje ontstaan bij een steengroeve waar bauxiet werd opgegraven. De riante parking toont alvast aan dat dit een populaire toerististische bestemming is en het prachtig groenblauwe meertje (met in de verte de zee) steekt inderdaad prachtig af tegen het oranje van de grond en het groen van de vegetatie. De moeite van een omweg waard!

Verder naar Punta Palascia waar een aangenaam zeebriesje de hitte wat verzacht. Punta Palascia is het meest oostelijke punt van Italië en daarom alleen al een stop waard. Vanaf de parking is het even wandleen tot aan de mooie, witte vuurtoren. Het in de vuurtoren gevestigde Museum van mediterrane ecosystemen is echter gesloten. Een beetje teleurgesteld klimmen we dan maar weer terug naar onze auto die we op de parking hebben achter gelaten.

Onze volgende stop is de prachtige baai van Porto Badisco. We komen terecht op het terras van Skafè al Casotto, een gemoedelijk eetcafé met een schitterend uitzicht op de baai en het helderblauwe zeewater. Ik eet een pokébowl met octopus en drink een gemberbiertje. Het is gezellig zitten op deze plek, maar eerlijk, om uit een kartonnen kommetje te eten, is dit toch nét iets te prijzig.

We rijden verder naar Santa Cesarea Terme, zoals de naam het doet vermoeden, een oude badstad. Jammer genoeg staan de statige oude gebouwen bijna allemaal in de steigers en loont het dus niet de moeite om hier even uit te stappen om wat foto’s te nemen.

Tijd om wat af te koelen in het zilte zeewater! We rijden voor ons zwempartijtje naar de Torre Miggiano en hebben voor de verandering eens geen parkeerproblemen, dankzij de ruime parking. Aan de voet van de Torre Miggiano, een oude wachttoren, rijzen grote rotsen op uit het prachtige blauwe water. Wij besluiten niet naar het vlakbij gelegen, veel te drukke strandje te gaan, maar vanaf de rotsen in het water te duiken. gelukkig hebben we onze waterschoentjes bij om onze voeten te beschermen tegen de scherpe rotsen.

Na voldoende afgekoeld te zijn in het zalige zeewater, rijden we verder. Eigenlijk hadden we nog meer van de streek willen zien, maar noodgedwongen hebben we wat tussenstops geschrapt. We merken dat we immers altijd langer onderweg zijn dan googlemaps aangeeft. En door al de parkeerproblemen die we ondervinden, verliezen we nog meer tijd. En dan moeten jullie weten dat we we ons niet eens aan de maximumsnelheid houden! (Geen nood, dat doen de inwoners hier ook niet. En zelfs al rijden we sneller dan het toegelaten maximum, dan nog worden we voorbij gestoken. Die Italiaanse rijstijl is toch bijzonder.)

Onze laatste stop van de dag blijkt een meevaller: Grotta Zinzulusa sluit om 18.30u en wij parkeren onze wagen om 18.10u op de parkeerplaats. We spurten snel naar de kassa om een kaartje te bemachtigen en sluiten ons aan bij de rij wachtenden. Een gids leidt ons rond in de prachtige grot. Helaas raffelt de gids zonder veel enthousiasme een snel van buiten geleerd lesje af. Ze spreekt ook alleen Italiaans. En uitleg over gesteenten zit niet echt in mijn courante Italiaanse woordenschat. Mijn vriend en ik geven het luisteren al snel op en genieten gewoon van de schoonheid van de grot.

Tijd om op zoek te gaan naar een plek voor het avondmaal. We besluiten onderweg iets te zoeken via de Michelin website. Zo komen we terecht bij Anima & Cuore in Galatina. Dat blijkt een geweldige meevaller te zijn. Het restaurant, gelegen in een palazzo, heeft een prachtig dakterras.

Tijdens onze maaltijd maken we kennis met een Frans koppel aan het tafeltje langs ons. We delen onze frustratie over de veel te korte opritten van de autosnelwegen hier en de roekeloze rijstijl van de Italianen, die meestal aan het bellen zijn terwijl ze rijden (en neen, niet hands free), zomaar overal hun wagen parkeren, dubbel of zelfs driedubbel parkeren en denken dat afritten van autostrades de ideale plek zijn om een pauze in te lassen.

Het avondmaal is een groot succes. De carpaccio di Pagro en de involtini di spada zijn om duimen en vingers af te likken. Als dessert eet ik voor de eerste keer in mijn leven een spumone met pistache, een soort luchtig ijsgebakje. We sluiten de maaltijd af met een grappa die geserveerd wordt uit een werkelijk gigantische fles. Fantastisch lekker en zeer verfijnd gegeten. Een topper!

Carpaccio di Pagro, con cream di arancio, crumble di olive celline die Nardò, verdure croccanti de “I contadini”:

Involtini di spada, ripieni de pomodorino appassito azienda “I Contadini” co panura di senape e nocciole su crema di patata D.O.P. di Galatina:

Spumone:

Na het diner maken we een kleine wandeling in Galatina dat een verrassend charmant dorpje blijft te zijn. We bezoeken de Chiesa Madre dei Santi Pietro e Paolo die op dit uur nog open blijkt te zijn. De kerk bevat een steen waarop de heilige Petrus gezeten zou hebben. We zullen het maar geloven, zeker. In de kerk raken we zowaar aan de praat met een Italiaan die naar Zürich geëmigreerd is. Tot onze verbazing kende hij België redelijk goed en was hij er al een paar keer geweest. Altijd grappig, zo van die onverwachte ontmoetingen.

Galatina is voor ons alleszins een onverwachte ontdekking. En ja, natuurlijk wordt onze parkeerplaats meteen ingenomen wanneer we wegrijden.

Vandaag staat er een roadtrip op het programma. Eerste stop: de oude Romeinse haven van San Cataldo. Of althans wat daarvan overgebleven is. De restanten van de pier zijn nog duidelijk zichtbaar, maar op één zonnende dame na is de site verlaten. We nemen wat foto’s van de pier en het nabij gelegen strand en rijden verder naar onze volgende bestemming: het Riserva Naturale Le Cesine.

Het is niet zo duidelijk waar we best onze wagen parkeren voor een bezoek aan dit natuurreservaat en we vinden ook nergens aanduidingen voor een wandeling, maar dankzij OpenStreetMap slagen we er toch in een korte wandeling door deze wetlands te maken. Tijdens de wandeling komen we constructies tegen gebouwd zonder cement die ons aan trulli doen denken, maar wellicht iets ouder zijn. Het is stevig warm en de wetlands bieden weinig schaduw. Het zweet gutst langs onze lijven naar beneden.

Onze middagpauze brengen we door in San Foca op het geasfalteerde terras van een kleine supermarkt. Niet meteen de meest aantrekkelijke plek, moet ik toegeven. Bij mijn eerste poging om iets te bestellen bij de dame die in de winkel staat, word ik vriendelijk afgewimpeld en verzocht te wachten. Al snel wordt duidelijk waarom: daar komt de baas van de winkel aan, in zijn Speedo, nog druipnat van zijn zwempartij in de Adriatische Zee. De allereerste keer in mijn leven dat mijn bestelling wordt opgenomen door een natte vent. Mijn vriend en ik kunnen er allebei mee lachen. Het is alleszins duidelijk dat de dame die we eerder aanspraken enkel op de winkel mocht letten.

We bestellen een frisa leccese, een onverwacht lekker broodje met tonijn en tomaatjes. We maken van het toilet/opbergruimte in de winkel gebruik om ons badpak aan te trekken, nemen nog wat foto’s van bijzonder drukke strand met de honderden parasols van San Foca en besluiten toch maar elders te gaan zwemmen, beetje te veel volk naar onze goesting. Ik koop me nog een gelato en dan gaan we terug naar de wagen voor onze volgende stop.

We rijden verder naar de archeologische site van Roca Vecchia, die tot onze ontgoocheling echter niet te bezoeken is. We parkeren onze wagen op de parking tegenover de archeologische site en wandelen verder naar de Grotta della Poesia. Tot onze verbazing moeten we drie euro inkom betalen om dit grote gat in de rotsformatie aan de kust te kunnen bezoeken. Die drie euro blijkt echter geen verloren geld, het is behoorlijk spectaculair om te zien hoe de jongeren vanaf de rotsen in het prachtig blauwe water springen en ik neem gigantisch veel foto’s.

Om te gaan zwemmen, vinden we deze plek minder geschikt. We wandelen terug naar de parking om de rugzak van het fototoestel in de koffer achter te laten en begeven ons naar de Baia di Portulignu om wat af te koelen in het heerlijke water. Blij om de al dat zweet van ons te kunnen afspoelen. Zalig!

Na voldoende afgekoeld te zijn, rijden we verder naar onze volgende bestemming: het strand gelegen aan de prachtige baai van Torre dell’Orso (toren van de beer) met zicht op Le Due Sorrelle (de twee zussen). Ook wel de Caraïben van Salento genoemd. En ja, als je het mooie strand en het prachtige blauwe water ziet, snap je meteen waar deze bijnaam vandaan komt. Dat we hier niet alleen zijn, spreekt dus voor zich. Het strand staat vol met parasols en ligzetels en handelaars proberen zoveel mogelijk van hun spullen te verkopen.

We komen terecht in een gezellige strandbar, waar we twee barkrukjes met zicht op zee weten te bemachtigen. We drinken een heerlijk glas prosecco uit een plastic fluitjesglas en klinken op het mooie leven.

Voor het avondmaal rijden we naar Otranto, met onderweg nog een kleine stop bij het meer Alimini Grande waar we de ondergaande zon zien zakken in het meer.

We parkeren onze wagen op een grote parking net buiten het centrum van Otranto en komen meteen al een aantrekkelijk uitziend visrestaurant tegen. De recensies zijn goed, dus stappen we binnen in Classe 80. Naar Italiaanse maatstaven is het nog vrij vroeg, dus zijn we bij de eerste klanten. Makkelijk, dan kunnen we een fijne tafel op de patio uitkiezen.

Altijd leuk: de ober komt de vis van de dag voorstellen op een grote schotel. Recht uit de zee op ons bord, zo hebben we het graag. Ik ga voor polpo all brace als voorgerecht en kreeft als hoofdgerecht, om te vieren dan mijn maag- en darmstelsel volledig hersteld is! Ik heb zelfs nog een plekje voor een pasticciotto als dessert!

Na het eten maken we een wandeling doorheen de sfeervolle straten van Otranto. We lopen langs de omwallingen van het Castello Aragonese en genieten van het gezellige stadje.

Dat er bij terugkomst een boete onder onze ruitenwisser steekt, kan ons zelfs weinig deren. We zullen wel zien of dit op de eindafrekening van de huurwagen zal komen.