Naar goede gewoonte werd ik culinair in de watten gelegd met heerlijk eten en uitstekende wijnen. Met dank aan mijn broer, die zich de voorbije jaren verdiept heeft in de wondere wereld der wijnen. Zo fijn om te kunnen delen in zijn enthousiasme voor een goed glas, met liefde gemaakt.

Waren totaal niet onder de indruk van al die culinaire hoogstandjes: Feniks en Luna.

Uiteraard sloten we de avond af met een goed glas whisky, alvorens ik goedgemutst de trein terug nam naar Leuven.

Ondanks het feit dat mijn roots in Limburg liggen moet ik bekennen dat ik nog nooit een bezoek bracht aan het Mijnmuseum op de be-MINE site. Hoog tijd om dat recht te zetten dus. We hadden met onze vrienden iets na de middag afgesproken op de parking van be-MINE en door een gelukkig toeval bleek dat wij het gisteren een Mijnzondag was. Ons groepje van zeven kon meteen aansluiten bij het eerstvolgende geleide bezoek, letterlijk een paar minuten na onze aankomst. Onze gids was een voormalig leraar die jarenlang les had gegeven aan de kinderen van mijnwerkers. Hij wist enorm veel over de mijn en haar geschiedenis. We bezochten een reconstructie van de mijngangen, bewonderden de indrukwekkende schachtbokken, bezochten het ophaalmachinegebouw met daarin de liften die de mijnwerkers gestapeld als vee naar beneden brachten en vergaapten ons aan de enorm goed georganiseerde badzaal waar de werknemers zich konden wassen na hun shift in de mijnen.

Heel boeiend en leerrijk, want het is belangrijk te beseffen dat het nog niet zo lang geleden is dat België massaal veel gastarbeiders importeerde om het zware en belastende werk in de mijnen te doen. Mijn eigen grootvader heeft nog in de mijnen gewerkt en is gestorven aan stoflong. Het raakte me om te horen en te zien hoe de dagen van de mijnwerkers eruit zagen. Ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen wat zo’n hard werk onder de grond, verstoken van daglicht, met een mensenlichaam doet.

En ja, ook in de mijn van Beringen verloren arbeiders hun leven, al bleven (gelukkig) grote ongevallen uit. Mooi om te zien dat de stad Beringen het verleden van deze ooit enorm belangrijke economische activiteit levend houdt en de ganse site stukje bij beetje een nieuwe invulling krijg. Ook erg benieuwd naar de nieuwe mijnbeleving Mineset, waar op dit moment nog druk aan gewerkt wordt. Al was onze gids niet meteen een grote fan van het project.

Na ons bezoek aan het Mijnmuseum maakten we een wandeling op en in de omgeving van de mijnterril, waarbij we er zowaar in slaagden om, druk pratend, ergens een afslag te missen en de top van de terril over te slaan. Achja, toch een goed gesprek gehad met mijn vriendin en een reden om nog eens terug te gaan in de toekomst.

Na de wandeling trokken we naar Mia Mensa voor het avondmaal. In het sfeervol ingerichte restaurant genoten we samen van kibbeling (uitstekend) en patatas bravas (waarbij de chefkok duidelijk de pikante saus vergeten had, dus schrap de aanduiding ‘bravas’ maar) als voorgerecht. Als hoofdgerecht ging ik voor de tongrolletjes op Oostendse wijze, geserveerd met mosselen, grijze garnalen en puree (helaas vergeten een foto van te nemen) en ik sloot de maaltijd af met tarte tatin en crème anglaise als dessert.

Een waardige afsluiter van een fijne dag.

Ons eerste idee was om samen van een heerlijke barbecue te genieten, maar aangezien de weersvoorspellingen er niet al te veelbelovend uit zagen, gooiden we de plannen om en zorgden mijn broer en zijn vriendin voor Italiaanse afhaalgerechten. En amai, wat een verwennerij! Geen gewoon afhaaleten dit, maar culinair hoogstaande creaties van NOEN. Heerlijk!

Mijn broer zorgde met veel liefde voor heerlijke aangepaste wijntjes. Handig zo’n broer die een wijncursus volgt! En ja, natuurlijk trokken we samen een flesje Poderi Rosso Giovanni van Lionello open.

Aperitiefhapjes met pastrami, mortadella, salami, ham, kaas, olijfjes en taralli:

Vitello tonnato:

Carpaccio met knolselder, truffelmayo & parmezaansneeuw:

Burrata met courgettebloemen:

Pasta van de chef:

Het was alleszins een vrolijke treinrit terug naar Leuven!

Natuurlijk koos ik voor mijn favoriete vervoersmiddel: de trein. Die zelfs voor één keer mooi op tijd reed! De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Het leverde alleszins die pittoreske plaatje op:

In ‘t Krievelkuut genoot ik samen met mijn tante, nonkel en vader van een uitgestelde verjaardagslunch ter ere van de verjaardag van mijn vader in december. De relatie met mijn vader verloopt wat stroef op dit moment, dus dit was een welgekomen manier om het ijs figuurlijk te laten ontdooien. Al blijkt het water op sommige vlakken nog altijd veel te diep. Gelukkig is een flesje cava, lekker eten en een goed glas wijn altijd een pleister op de wonde.

Hertentourneods met pastinaakpuree, wintergarnituur & wildjus:

Na de lunch trokken we met z’n vieren naar het rusthuis om mama een gelukkige verjaardag te wensen, gebruik makend van het feit dat haar verjaardag dit jaar op een zaterdag valt en de strenge coronarestricties eindelijk tot het verleden behoren. Mijn broer vervoegde ons in de cafetaria en we dronken samen iets ter ere van de jarige.

Daarna reed ik met mijn broer mee naar huis om de katten (en zijn vriendin) goeiedag te zeggen. Het was zo gezellig dat ik bleef plakken. Een mogelijkheid om te genieten van de kookkunsten van de vriendin van mijn broertje sla ik natuurlijk nooit af. En doe daar maar een lekker wijntje van Ad Bibendum bij!

Uiteraard sloten we de avond af met een lekker glaasje whisky. Noblesse, oblige! Alleen jammer dat ik moeite had om de appelsmaak te identificeren in de whisky die op calvadosvaten had gerijpt.

En dankzij de NMBS kwam ik probleemloos thuis, iets later dan oorspronkelijk gepland.

Na ons bezoek aan het rusthuis maakte ik kennis met de nieuwe huisgenoot van mijn broer en zijn vriendin. Mijn broer en zijn vriendin hadden zowaar een katje in huis gehaald! Een heus raskat dan nog wel: een ragdoll. Persoonlijk ben ik niet zo aan katten, want ik vind de meest katten vrij onverschillige en hautaine beesten, maar ik moet toegeven dat dit echt wel een mooi exemplaar was. Al is er duidelijk nog wat opvoedkundig werk nodig, want het katje kwam de hele tijd de aandacht opeisen terwijl we aan het middag eten waren. Het is dan ook nog maar een kitten, he. Spijtig genoeg heb ik met de hand op hart moeten beloven geen foto’s van de nieuwe huisgenoot te delen op het wereldwijde web, dus geen schattige kitten-foto’s hier.

De aanwezigheid van het katje was niet de enige verrassing, tijdens het gesprek dat mijn broer en ik met met vader hadden in de namiddag, kwam er weer een onaangename verrassing boven drijven. Serieus, hoe komt het dat sommige ouderen op een gegeven moment terug pubers lijken te worden? Moeilijk allemaal. Zeker als de ander partij niet voor rede vatbaar lijkt.

Enfin, een uitstap waaraan in stevig gemengde gevoelens overhield. Gelukkig waren er ‘s avonds mosselen van l’Etoile d’Or!

Na ons bezoek at ik samen met mijn broer en zijn vriendin een worstenbroodje in hun chique nieuwbouw villa, eindelijk voorzien van een badkamer! Wat een luxe! Met een worstenbroodje achter de kiezen, hadden we voldoende energie voor een mooie wandeling in Thorpark, een onderdeel van het ondertussen beruchte Nationaal Park Hoge Kempen. Laat ons hopen dat de uitdrukking “there’s no such thing as bad publicity” veel extra bezoekers naar die mooie park zal lokken!

We kozen een wandeling van een twaalftal kilometer en beklommen met enthousiasme één van de befaamde mijnterrils om van het uitzicht op de omgeving te genieten. Het laatste gedeelte van de wandeling leidde ons langs de straten van de cité van Waterschei-Noord, een interessant stukje onroerend erfgoed.

Mijn broer, zijn vriendin en ik sloten onze wandeling af met een drankje op het outdoor zomerterras van Thor Terrazza. Heel gezellig! Bonuspunten voor de werkelijk uitstekende sangria! En de gyoza waren perfect om dat eerst hongertje te stillen.

Na dit geslaagde aperitief gingen we verder op hetzelfde élan bij mijn broer en zijn vriendin. Dankzij Atelier Eik genoten we van een werkelijk uitstekend avondmaal. Serieus, vis, sint-jacobsvruchten, asperges, garnalen en broccoli, dit gerecht was gewoon gemaakt voor mij!

En ja, daar hoort uiteraard een lekker flesje wijn bij. Super om kennis te maken met deze uitstekende Bulgaarse wijn!

Mijn broer bracht me net op tijd naar het station om mijn afspraak met mijn kameraad in De Hoorn om 21u na te komen. Ik had net genoeg tijd om mijn rugzak met mijn laptop af te zetten op mijn appartement in Leuven om me daarna in sneltempo naar De Hoorn te begeven. Ik had nog net twee minuten speling. Just in time! Zo fijn om na meer dan een jaar tijd onze kameraad opnieuw te zien. Amai, hoeveel deugd kan een mens hebben van samen iets te drinken op een terrasje. Leve de vriendschap! Dankjewel corona om ons opnieuw duidelijk te maken wat echt belangrijk is in het leven.

Appetizers:

Zalm met rode bietjes:

Hertenfilet:

Fabuleus chocoladedessert:

En ja, daar mochten gerust aangepaste wijntjes bij geschonken worden, want wie weet wanneer we opnieuw op restaurant zullen kunnen gaan? Ik klasseer dit weekend bijgevolg onder ‘laatste decadente uitspattingen van 2020′. Snif.

We nemen de tijd om van het ontbijt te genieten, want we hebben de sauna pas om 11 uur gereserveerd. Terug in onze kamer lezen we nog een beetje en trekken vervolgens onze badjas en slippers aan. Klaar om te zweten! Toch geweldig zo’n privésauna voor ons tweetjes. Al blijft het jammer (maar begrijpelijk) dat het zwembad gesloten is.

Helemaal relax trekken we onze kleren weer aan en vertrekken naar Connecterra, de plek waar meer dan een kwart eeuw geleden de steenkoolmijn van Eisden op volle toeren draaide. De sporen van de mijnactiviteit zijn ook vandaag nog zeer zichtbaar in het landschap: kunstmatige meren en heuvels (de terrils) vormen nu een prachtige omgeving om in te wandelen. En we zijn niet de enige die van deze prachtige herfstdag willen genieten. Het is druk op de terrils en de wandelpaden langs het meer. De herfst toont zich op haar best met kleurrijke bladeren en ontelbare paddenstoelen. Jammer genoeg is het wegens werkzaamheden niet mogelijk om helemaal rond het meer te lopen. Noodgedwongen volgen we dus de alternatieve paarse route van 13 kilometer. Maar dat houdt ons niet tegen om te genieten van al het moois dat de omgevings on te bieden heeft.

Helemaal op het einde van onze wandeling, breekt de avondzon net door de wolken om de twee schachttorens, getuigen van het vorige leven van deze site, in een prachtig avondlicht te omhullen.

Een passend einde van een prachtige wandeling.

Uiteraard had mijn vader taart voorzien. Een zondags bezoek in Limburg zonder taart, dát zou pas heiligschennis zijn! Het voelde vreemd aan om elkaar na al die tijd weer in het echt te zien en de gesprekken draaiden natuurlijk voornamelijk rond corona en de obstakels die dit virus opwerpt. Kussen of aanraken was er uiteraard niet bij, maar het deed me plezier om te zien hoe mijn broer ons trots een rondleiding gaf door zijn nieuwe woonst, met de superstrakke deuren én het meest fancy toilet van België (uiteraard niet van Japan, daar zijn de toiletten nog véél fancier.)

Mijn vriend en ik brachten de ganse namiddag door in onze uitgebreide bubbel om vervolgens terug naar Leuven te keren. We waren nét te laat om de Hello Fresh box in ontvangst te nemen, gelukkig had de bezorger deze achtergelaten in de inkomhal. Wel vervelend dat die boxen altijd zo vroeg op de avond geleverd worden (meestal tussen 17u en 18u). Het is elke zondag haasten om vóór de levering thuis te zijn. Maar goed, voor de prijs van zo’n box mogen we uiteraard niet klagen.

Voor het avondmaal maakten we het ons gemakkelijk. Ik bestelde opnieuw asperges bij Van De Weyer, terwijl mijn vriend koos voor de iets exotischer chicken tikka masala.

Oja, we zijn ook aan een nieuwe puzzel begonnen!

Na in een recordtempo mijn stem uitgebracht te hebben (ik kende toch niemand op de lijst), reden mijn broer en zijn vriendin naar brasserie ‘t Krievelkuut, waar we afgesproken hadden met mijn vader. Er was binnen een tafel voor ons gereserveerd, maar het leek ons zonde om niet van die prachtige herfstzon te genieten, dus pikten we een tafeltje buiten in. Het weer was heerlijk, waardoor het niet zo erg was dat we net iets te lang op ons eten moesten wachten. Gelukkig waren de mosselen die ik voorgeschoteld kreeg, mooie en dik en smaakten ze heerlijk.

We sloten de fijne namiddag af met een glas witte wijn, dat mijn vader beslist kon gebruiken, toen ik hem het spijtige nieuws meedeelde dat de relatie met mijn vriend momenteel in zwaar water zit. De arme man was er oprecht van aangedaan. En hij had dan nog getrakteerd ook.

De namiddag bracht ik al wandelend door met mijn broer en zijn vriendin. De herfstzon op mijn gezicht deed deugd en ik merkte dat ik genoot van de lichaamsbeweging. Ik klop tegenwoordig te lange uren op het werk, waardoor er tijdens de week niet meer voldoende energie overblijft om wat aan sport te doen. En ik was net in topconditie teruggekeerd uit Korea!

Onderweg maakte ik kennis met een alpaca.

En we sloten de wandeling af met een lekker ijsje van Megusto.

We gingen met z’n allen nog even langs het rusthuis om mijn moeder te bezoeken en toen zat mijn uitstapje naar Limburg er al weer op.

Lang leve de nazomer!