We belandden in een biologische zaak die bij een supermarktketen hoorde met de bekend klinkende naam Veritas. We konden een leuk plekje aan een toog bemachtigen met zicht op de Capella de Santa Àgueda. Ik hield het bij een smoothie en een croissant gevuld met chocolade. Kwestie van mezelf te sparen voor de food tour.

Stipt om 10u stonden we aan de ingang van de kathedraal, klaar voor een eerste of (in het geval van mijn vriend en mezelf) hernieuwde kennismaking met dit historische bouwwerk. Natuurlijk was er weer een audioguide in de prijs inbegrepen, die je kon downloaden en die niet helemaal naar behoren werkte. Op dat vlak kan er nog wat vooruitgang geboekt worden!

De kathedraal op zich blijft natuurlijk een indrukwekkend bouwsel, zij het dat de verschillende uitbreidingen die in de loop der jaren werden toegevoegd naar mijn mening niet altijd even goed bij elkaar passen. Via een lift konden we een bezoek brengen aan het dak en daar genieten van het uitzicht op de omgeving. Het hoogtepunt van een bezoek aan de kathedraal blijven naar mijn mening de mooie pandgang en de ganzen in de binnentuin. Het contrast met onze vorige bezoeken aan deze plek kon amper groter zijn: terwijl het vroeger drummen was om ook maar glimp van een gans op te vangen, konden we nu een uitgebreide fotoshoot met ganzen doen. Er waren amper bezoekers in de kathedraal. Die coronacrisis heeft toch ook voordelen!

Tot onze vreugde was vandaag de zon opnieuw van de partij, na een mindere dag gisteren. Na ons bezoek aan de kathedraal wandelden we op het gemak doorheen de pittoreske straatjes van de Barri Gòtic, via het mooie Plaça Reial naar het vertrekpunt van de food tour. Plaats van afspraak was restaurant Els Tres Tombs.

We waren een beetje te vroeg, wat mij de gelegenheid gaf alvast een paar fotootjes van de buitenkant van Mercat de Sant Antoni te nemen. Het duurde niet lang voordat onze gids verscheen: Lusi uit Armenië. Een zeer bijzondere dame die al op verschillende plekken in Europa en Azië gewoond had: Armenië, Duitsland, Rusland en nu dus in Spanje. Lusi was volgens haar bio tevens een fitness bikini kampioen. Ik wist niet goed wat ik me daarbij moest voorstellen, maar ze toonde mij wat competitie foto’s, waarvan ik danig onder de indruk was. Op de foto’s zag ik indrukwekkende spierbundels en een lichaam zonder ook maar één grammetje vet. Ik vroeg haar hoe lang ze moest trainen om zo’n resultaat te bereiken en dat was toch zo’n vier uur per dag, in combinatie met een zeer streng dieet. Wat meteen betekende dat ze van geen enkele van de hapjes op onze food tour kon meeproeven. Meteen was ik verzoend met mijn eigen vetrolletjes.

Ik moet zeggen dat ik Luci een bijzonder fascinerende dame vond, met haar afgetrainde lichaam, opgespoten lippen, valse wimpers en veel te zware make-up. Amper een meter zestig groot, maar barstend van energie en vol met interessante wetenswaardigheden over Barcelona en de plaatselijke eetcultuur. We startten de food tour uiteraard in Mercat de Sant Antoni met jamón, manchego en allerlei andere vleeswaren. We nestelden ons op krukjes aan een toog terwijl de uitbater van de zaak voor ons plakjes jamón van de gedroogde varkenspoten afsneed. We leerden ook hoe je écht ‘pa amb tomàquet‘ (pan con tomate) maakt. Je wrijft eerst de knoflook over het brood en daarna wrijf je er de tomaat over. Je snijdt dus de tomaat niet in stukjes, zoals wij de dag voordien gedaan hebben. We zijn nooit te oud om iets bij te leren. Bij deze tapas dronken de alcoholliefhebbers onder ons een glaasje vermout. Een goed begin!

Na nog wat rondgelopen te hebben in Mercat de Sant Antoni wandelden we terug richting het oude stadsgedeelte van waaruit we deze ochtend waren vertrokken. We maakten een tussenstop voor een bezoekje aan de 360° lounge bar op het dak van Hotel Barcelo Raval. Hier moet het in de zomer fantastisch zijn om een cocktail te drinken en te genieten van het uitzicht. Nu was het een tikkeltje aan de koude kant. We maakten een obligate groepsfoto, met dank aan Lusi, en namen vervolgens zelf heel veel fotootjes van het uitzicht.

We vervolgden onze tocht om uit te komen bij de volgende overdekte markt. Het duurde even voordat we door hadden dat we gewoon de achteringang van Mercat de la Boqueria genomen hadden, die duidelijk veel groter was dan wij initieel dachten, want dit achterste gedeelte was ons tijdens ons eerste bezoekje dinsdag gewoonweg helemaal ontsnapt.

Terwijl we rondliepen in de Mercat de la Boqueria gaf Lusi ons allerlei goeie eettips. Ze gaf ons zoveel suggesties dat we vermoedelijk nog een aantal keer zullen moeten terug komen om die allemaal te kunnen uitproberen…

Tijd voor het hoofdgerecht van vandaag: vegetarische paëlla. We kregen allemaal een grote portie en zochten ons een plekje in de zon op het plein achter Mercat de la Boqueria. Het smaakte ons!

En ja, jullie hoeven niet te raden wat het dessert was zeker? Churros con chocolate! Ik kan niet ontkennen dat ik daar stiekem al de hele tijd naar zat uit te kijken. We hadden een rustig moment getroffen in Café Petritxol en konden uitgebreid genieten van deze zoete zonde. Al moet ik eerlijk toegeven dat de grote attractie voor mij vooral de vloeibare, dikke chocoladesaus is waarin je de churros moet doppen. Het was zo lekker dat ik gewoonweg nog een tweede kopje bestelde (zonder churros, wel te verstaan)

Als afscheidscadeautje bezorgde Lusi ons nog een pak tips voor originele souvenirs en goeie cocktail bars. Een fijne namiddag!

Omdat het zo’n zalig zonnig waar was, slenterden we langs de Ramblas en het Monument a Colom naar de haven, waar we ons vergaapten aan de jachten van de superrijken. Ooit hoop ik de lotto te winnen en eens een weekje de befaamde Titania af te huren. Alleen jammer dat ik niet op de lotto speel.

Van al dat wandelen krijgt een mens dorst, nietwaar? Na een korte wachttijd konden we een tafeltje voor zes versieren op het mooie zonnige terras van La Gavina met uitzicht op de boten in de haven. We bestelden onze eerste karaf sangría en genoten van de zon op ons gezicht. Om de jongelui te entertainen haalden we Black Stories boven. Iedereen content!

Om de dag in stijl af te sluiten, besloten we gebruik te maken van één van de tips van Lusi: genieten van het uitzicht vanaf de Skybar op Plaça de Catalunya. Onderweg passeerden we nog even bij het Palau Reial Major, alweer een brokje geschiedenis dat we van ons lijstje konden schrappen. Terwijl ik aan onze vrienden uitleg aan het geven was over de rijke geschiedenis van deze plek botste ik keihard met mijn knie aan tegen een dissident paaltje dat zich onverhoeds op mijn weg bevond. Eerlijk: als onze vrienden er niet bij waren geweest, had ik luidop gevloekt van de pijn. Nu moest ik mezelf noodgedwongen beperken tot wat binnensmonds gemompel en mocht ik de rest van de trip flauwe grapjes aanhoren elke keer ik in de buurt van een paaltje kwam.

Na een korte wachttijd bracht de lift ons naar het hoogste verdiep waarop de Skybar is gelegen. Het terras bevond zich in open lucht, maar is gelukkig voorzien van terrasverwarmers. We waren net op tijd om het blauwe uurtje te kunnen meepikken en genoten van het fabuleuze uitzicht op Plaça de Catalunya. Prachtig! We waren bijzonder blij dat het personeel ons een tafel toewees vlakbij een terrasverwarmer, want na zonsondergang werd het behoorlijk frisjes.

Ik had nog niet veel honger na de copieuze food tour en bestelde mij een soepje en een cocktail. Aja, ik kan niet van een Skybar genieten zonder cocktail, hé! Zowel soep als cocktail waren middelmatig, maar natuurlijk kom je hier vooral voor het uitzicht.

Toen het ons té koud werd, keerden we terug naar het appartement voor wat spelletjes. De vermoeidheid sloeg toe bij de twee pubers, wat leidde tot een kleine ruzie over de spelregels van Exploding Kittens. Gelukkig vielen er geen gewonden en na een goeie nachtrust zal dit drama ongetwijfeld vergeten zijn.

We doen ons best om het gigantische ontbijt weg te werken samen met de olijfjes en kaasjes van gisteren, maar falen. Energie zullen we de eerstkomende uren alvast niet tekort komen.

Na een korte rit parkeren we onze cambio op een parking net buiten de ring van Doornik. Voorlopig is het nog droog, maar het ziet eruit alsof er elk moment een gigantische stortbui kan losbarsten. We wandelen langs het Musée des Beaux-Arts naar het Musée d’Histoire naturelle & Vivarium, het museum dat mijn vriend uitkoos. Helaas, we zijn een klein detail uit het oog verloren: zonder reservatie kan je tegenwoordig geen museum meer bezoeken en helaas, het Musée d’Histoire naturelle & Vivarium is voor de ganse dag volgeboekt. We kunnen onszelf wel voor het hoofd slaan. De vriendelijke dame aan het onthaal geeft nog mee dat we op een later moment op goed geluk kunnen terug komen, in de hoop dat sommige mensen met een reservatie niet komen opdagen, maar dat risico willen we liever niet nemen.

We zoeken snel online op welk museum er wel nog tickets beschikbaar heeft. TAMAT, Musée de la Tapisserie et des Arts Textiles heeft nog plekken vrij om 11u. Het is ondertussen 10.55u, dus we haasten ons naar TAMAT, dat gelukkig vlak om de hoek ligt. Jaja, Doornik heeft zelfs iets wat lijkt op een museumkwartier.

Het is meteen duidelijk dat TAMAT niet het meest bezochte museum is. De onthaalbediende heeft ongeveer tien minuten nodig om ons aan een toegangsticket te helpen. We zien hem allebei sukkelen met het computersysteem en tevergeefs de stappen volgen die op een briefje aan het raam van het onthaal hangen. Uiteindelijk kunnen we toch binnen. Onze hoofdreden om TAMAT te bezoeken is de collectie wandtapijten uit de vijftiende en de zestiende eeuw, vervaardigd door textielkunstenaars uit Doornik. In die periode was Doornik, de zetel van een rijk bisdom en een Franse enclave in Bougondië, immers een belangrijk productie- en handelscentrum van wandtapijten in Europa.

Ik moet zeggen dat het museum zelf niet echt uitblinkt in vernieuwende scenografie, maar de wandtapijten op zich zijn uiteraard prachtig en het is mooi om te zien dat deze eeuwenoude traditie ook vandaag de dag verder gezet wordt.

De oude wandtapijten:

En de hedendaagse wandtapijten:

Het museum stelt ook nog andere textielkunst tentoon:

Na ons bezoek aan TAMAT wandelen we naar de befaamde kathedraal met de vijf torens van Doornik, die sinds 2000 de titel van UNESCO werelderfgoed mag dragen. Jammer genoeg raakte de kathedraal zwaar beschadigd in WOII, waardoor één van de zijkapellen volledig vernietigd werd. Een tornado in augustus 1999 richtte bijkomende zware schade aan en bracht de stabiliteitsproblemen van het gebouw aan het licht. De Tour Brunin hing gevaarlijk scheef (een afwijking van 80 cm tussen de basis van de toren en de top) en grondige stabiliteits- en restauratiewerken drongen zich op. De restauratiewerken zijn op dit moment helaas nog steeds niet afgerond, al zijn de grootste stabiliteitsproblemen ondertussen opgelost. Ik vermoed eerlijk gezegd dat de middelen ontbreken om de restauratie volledig af te werken, want de uitleg in de kerk over de stabiliteitsproblemen dateert van 2003 en ook het wikipedia-artikel stopt abrupt in 2011. Zelfs in zijn onafgewerkte toestand is de kathedraal een indrukwekkend bouwwerk, de moeite van een bezoek meer dan waard.

We willen graag de schatkamer van de kathedraal bezoeken, maar aan de ingang staat aangegeven dat je enkel cash kan betalen. En natuurlijk hebben we net ons laatste cash geld in een offerblok ter ondersteuning van de restauratie van de kathedraal gestopt… Op naar de ons ondertussen bekende geldautomaat op de Grote Markt! De man aan het onthaal van de schatkamer heeft uiteraard geen wisselgeld, dus moeten we ons inkomgeld naar boven afronden. Zo geraakt die kathedraal hopelijk ooit nog eens gerestaureerd! Foto’s nemen is niet toegestaan in de schatkamer, maar ik nam er stiekem toch een paar. Dikke aanrader!

Na het bezoek aan de schatkamer lijkt het weer wat beter, dus wagen we ons aan de stadswandeling van 5 km doorheen het historische hart van Doornik. Als er alsnog een regenbui losbarst, zullen we hopelijk wel ergens kunnen schuilen. De wandeling vertrekt op de Grote Markt met het Belfort en brengt ons langs het mooiste onroerend erfgoed van Doornik.

Philippe-Christine de Lalaing, een edelvrouw die een uitzonderlijke rol speelde in het Beleg van Doornik (1581):

Martine, in Vlaanderen beter bekend als Tiny:

Église Saint-Jacques:

Jardin de la Reine:

Grote reconstructiewerken aan de Pont des Trous:

Wandelen langs de oevers van de Schelde:

Église des Rédemptoristes de Tournai met op de achtergrond de vijf torens van de kathedraal:

Net op het moment dat we de Schelde over steken via de Pont de Fer breekt er een stevige regenbui los boven onze hoofden. Geheel verwacht, want we hadden de dreigende wolken al een tijdje in de mot. Helaas bleek het ijdele hoop dat deze wolken wel zouden overwaaien. We halen dus onze regenjassen boven en spoeden ons verder in de richting van het station in de hoop daar te kunnen schuilen tot de bui over is. Van dat gedeelte van de wandeling zijn er uiteraard geen foto’s. Gelukkig duurt de bui niet al te lang en kunnen we onze tocht verder zetten, terwijl de laatste druppels op ons neder dalen.

Grafheuvel waarin de restanten rusten van de Franse helden die in 1914 hun leven gaven om Doornik te verdedigen tegen de Duitse troepen:

Église Saint-Brice:

Gelukkig komt na regen altijd zonneschijn! En ja, dan krijgt een mens zin om een terrasje te doen. Helaas zijn we niet de enigen die van de zonnestralen willen profiteren. Het is bepaald druk op de Quai du Marché au Poisson. Gelukkig slagen we erin een plekje te bemachtigen op het terras van La Vie est Belge. De mojito royal smaakt heerlijk en mijn vriend geniet van zijn plaatselijk biertje. Minder leuk is dat één van de leveranciers, die bakken bier het café binnen draagt, erin slaagt om vlak aan mijn voeten een flesje bier kapot te laten vallen door heel nonchalant met die bak rond te zwaaien. Mijn schoenen en benen hangen onder het schuim. Oh well, straks duiken we toch de douche in… Ik verwijder de grootste spatten met een papieren zakdoekje en geniet verder van mijn mojito royal.

Bizar baksel:

We ronden onze wandeling af, zodat we op tijd onze Take-away.com bestelling bij Belga Poke kunnen ophalen. Een poké bowl gaat er altijd wel in, en van gisteren hebben we onthouden dat we de avondmaaltijd best licht houden. We willen immers optimaal genieten van de hapjes in de wellness! Gelukkig moeten we ditmaal op de terugweg van Doornik naar Aquavert geen zondvloed trotseren.

Net zoals gisteren halen we een flesje wijn uit de frigo en dineren we met z’n tweetjes in de gezellige eetruimte van Aquavert.

De rest van de avond brengen we heerlijk ontspannen door in de wellness. We hebben er allebei deugd van.

Na uitgebreid van sauna, zwembad en jacuzzi genoten te hebben, werpen we een blik op de weersvoorspellingen van zondag. Die zijn zo desastreus dat we beslissen zondag na het ontbijt gewoon naar huis terug te keren. Kwestie van het weekend in schoonheid te eindigen.

Het ontbijtbuffet van het Mercure hotel heeft helaas geen scrambled eggs in de aanbieding, maar maakt dat goed met twee verschillende soorten pannenkoeken (crêpes en American pancakes). Alle gasten krijgen een eigen grijpertje en het is de bedoeling dat je daarmee jezelf bedient. Op de grond staat de circulatie aangeven zodat je geen andere gasten moet kruisen aan het buffet. Helaas houden niet alle gasten van het hotel zich hieraan.

De laatste minuten op Franse boden brengen we door in de prachtige kathedraal van Rouen, want gisteren hadden we niet voldoende tijd om deze grondig te bekijken. We lezen de infoborden met de tragische geschiedenis van Jeanne d’Arc, maar mij fascineert vooral de bijna vernietiging van dit fantastische bouwwerk tijdens WOII en de daarop volgende jarenlang durende heropbouw. Als het deze kathedraal gelukt is om uit het puin te herrijzen, dan moet dat voor de Notre Dame in Parijs toch ook mogelijk zijn. Ik sympathiseer met alle door oorlog en brand geteisterde Franse kathedralen!

We ronden ons bezoek af en keren terug naar het hotel om onze spullen bijeen te pakken. Rond 11u zitten we in de wagen en verlaten we de smalle parking zonder blutsen of krassen. Het eerste gedeelte van de rit worden we geteisterd door stevige regenbuien. Eens die achter de rug zijn, merken we dat het kwik begint te stijgen. Naarmate we België naderen wordt het steeds warmer. Door het slechte weer zijn we ietwat laat beginnen aan de zoektocht voor een lunchplek. We passeren een wegresto en een bakker, die ons beide niet echt weten te bekoren met hun aanbod. Uiteindelijk komen we in een grote baanwinkel met een bakker terecht, waar we snel een koffiekoek eten. Er staan tafels en stoelen om aan te eten en de koffiekoek is best ok. Na deze bijzonder korte lunch rijden we in één ruk verder naar Leuven.

Mijn vriend zet mij en al onze bagage af in Leuven en rijdt vervolgens verder naar Mechelen om daar de Cambio af te zetten. Bespaart ons een vervelende terugtocht met onze valiezen op de trein. Bij het ontgrendelen van onze voordeur vraag ik me zenuwachtig af hoeveel planten de voorbije hittegolf zullen overleefd hebben. Tot mijn grote opluchting blijken al onze planten behalve eentje het overleefd te hebben. Dat druppelsysteem heeft zijn werk goed gedaan! En o ironie: de plant die sneuvelde, kreeg gewoonweg te véél water.

Om de vakantie in schoonheid te eindigen trakteren we onszelf op een lekkere sushischotel van Kintsugi. Dat smaakt!

Onze vrienden arriveerden een beetje te laat, maar dat kon ons niet deren. Hadden mijn vriend (die voor het weekend overgevlogen was) en ik wat meer quality time voor ons tweetjes. De zon scheen, maar afgewisseld met wat wolkjes, dus was het aangenaam toeven onder de schaduw van de bomen op de Dageraadplaats. Om de eerste honger te stillen bestelden we wat tapas, terwijl de kinderen van onze vrienden zich uitleefden op de speeltuigen op de Dageraadplaats. De tapas (albondigas en scampi in look) waren bijzonder lekker. We genoten.

Gelukkig hadden we stof genoeg om bij te praten, want het hoofdgerecht liet wel heel lang op zich wachten, daar Aan het strand van Oostende. En het terras zat nog niet eens vol. Ook drankjes versieren bleek minder evident dan verwacht, want de bediening (nochtans waren ze met drie) was niet bepaald opmerkzaam en eens besteld duurde het een eeuwigheid om een paar drankjes aan onze tafel te brengen (hoe lang kan het duren een glas wijn uit te schenken?). Jammer, want de salmon poké bowl (een soort Hawaïaanse gedeconstrueerde sushi geserveerd in een kom) was best wel lekker.

Na een lunch die wat langer uitgelopen was dan gepland, namen we de tram naar de Groenplaats. De zoon van onze vrienden wilde graag de kathedraal bezoeken. Jammer genoeg kwamen we net aan toen de kathedraal sloot. 15u is wel een heel vroeg uur om dicht te gaan, vind ik persoonlijk. We waren duidelijk niet de enige teleurgestelde toeristen. En dat allemaal omdat we zo lang moesten wachten op onze lunch…

We lieten het echter niet aan ons hart komen en besloten een fijne wandeling te maken langs de Schelde in de richting van Park Spoor Noord. Onderweg passeerden we het MAS en lieten we de roltrappen ons tot aan het dakterras voeren. Na vijf minuten van het uitzicht genoten te hebben, waren de kinderen het al beu. Gelukkig waren ze wel te vinden voor een ijsje van Fratelli!

Op ons gemak wandelden we verder naar Park Spoor Noord, waar we nog net genoeg tijd hadden voor één drankje, want onze vrienden hadden die avond een tweede afspraak in het Antwerpse en we moesten nog helemaal terug wandelen naar de Dageraadplaats waar hun auto geparkeerd stond.

Het is vreemd, het was alsof de uren voorbij waren gevlogen en voor we het goed en wel beseften was het tijdstip om afscheid te nemen alweer  aangebroken. Het was fijn om een dagje de toerist uit te hangen in Antwerpen.