We rijden naar de Cordoba Kabelbaan, een zetellift waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde, maar die blijkbaar in het Heuvelland een zeker jeugdsentiment oproept. En wie ben ik om mij te verzetten tegen een ritje met een zetellift? Spijtig genoeg is de kabelbaan pas open vanaf 14u en keren we dus van een kale reis terug. Teleurstelling, toch wel.

We zetten onze trip verder en belanden zo op goed geluk in het charmante Reningelst. Onze vrienden kopen wat groenten uit de automaat bij een plaatselijke boer en we brengen een kort bezoekje aan de Eden bloemenpluktuin die daar vlakbij ligt. We raken aan de praat met de boerin die met spijt in het hart vertelt dat Reningelst aan het leeglopen is. Handelaars en jongeren verlaten het dorp en van zodra de leegloop is ingezet, is dat een proces dat zichzelf enkel versterkt. Spijtig, maar ik moet toegeven dat ik ook niet graag in zo’n dorp zou wonen.

De vader van onze kameraad is afkomstig uit deze streek en had onze kameraad op voorhand verteld over plekken die voor hem een bijzondere betekenis hadden. We stoppen even bij een kerkhof waar het tante nonneke van onze kameraad begraven ligt en komen iets verderop langs het ouderlijke huis van zijn vader. Dat huis ziet er jammer genoeg iet of wat verwaarloosd uit.

Onderweg naar Watou passeren we talrijke hopvelden, een prachtig schouwspel. De zon is nog steeds volop van de partij, dus we krijgen deze mooie streek op zijn best te zien. We rijden naar de brouwerij van St.Bernardus (voor de liefhebbers: het recept van het St. Bernardus bier is ongeveer hetzelfde als dat van West-Vleteren). De rondleiding slaan we over, maar we genieten wel van een drankje op het prachtige terras van Bar Bernard, met een werkelijk fenomenaal uitzicht over de omgeving. Aangezien ik geen bier drink, houd ik het bij een fruitsapje. Mijn drie tafelgenoten gaan wel voor een biertje. We smullen met ons vieren van een plank met lokale streekproducten. De ideale lunch als je niet veel honger hebt na een stevig ontbijt.

We laten Watou achter ons en rijden verder naar onze laatste wijnstop van het weekend: Wijngoed d’Hellekapelle. Omdat we een half uur te vroeg zijn, maken we nog een klein wandelingetje door de omgeving. Kwestie van nog wat te kunnen genieten van het prachtige weer. Ook hier treffen we bijzonder enthousiaste en hard werkende eigenaars aan, trots op hun wijngaarden en de wijn die ze produceren. Na de rondleiding doorheen de wijngaard, is het tijd voor de proeverij. We genieten van de zon en de lekkere wijn op het prachtige dakterras. De wijn van Wijngoed d’Hellekapelle weet mij zeer te charmeren en we nemen een paar flesjes mee naar huis als souvenir. Ook interessant voor mijn broertje die momenteel een wijncursus aan het volgen is.

En daarmee zit ons bezoek aan het Heuvelland er helaas op. Onze vrienden zetten ons af aan het station van Ieper, waar ik een café binnen sluip om snel naar het toilet te gaan alvorens aan de treintocht beginnen en waar we nog een tijdje in het zonnetje moeten wachten op onze trein. Alles behalve een straf! Ook nu weer verloopt de treinrit vlot en voordat we het beseffen zijn we weer terug in Leuven. Een weekend om in te kaderen.

We genoten van een snelle lunch in het restaurant van ons hotel. Een slaatje met garnaalkroketten, daar doe je mij altijd een plezier mee! Dikke dankjewel trouwens aan het personeel dat ervoor zorgde dat we snel ons eten hadden. We waren immers gebonden aan een strakke timing voor de namiddag!

In het hotel hadden we elektrische fietsen gehuurd en we fietsten aan een stevig tempo naar onze eerste afspraak van de dag: om 13.30u werden we met ons vieren bij Domein Vidaigne verwachten. Eigenlijk waren we een kwartier te laat vertrokken, maar dankzij het gebruik van de turbo stand op onze elektrische fiets en mijn uitstekende navigatiekunsten (kuch, danku googlemaps), kwamen we uiteindelijk een dikke vijf minuten te laat aan. En we zouden zelfs op tijd geweest zijn, ware het niet dat googlemaps niet goed wist waar de ingang van het wijndomein lag.

We parkeerden onze fietsen en werden bijzonder vriendelijk onthaald door een koppel kranige zeventigers in hun prachtig gelegen buitenverblijf (hun hoofdverblijfplaats was Ieper). We kregen niet alleen een rondleiding doorheen de wijngaarden van het domein, maar ook doorheen de prachtige tuin met bomen en struiken die daar nog aangeplant waren door de grootvader van onze gastheer. Onze gastheer kende de naam van werkelijk elke bloem, plant en boom op zijn domein. Alsof we door een botanische tuin wandelden.

Ik heb ondertussen al stevig wat rondleidingen in wijngaarden gekregen, maar het is de eerste keer dat iemand mij zo gedetailleerd toelichtte hoe het proces om tot de beste druiven te komen, verloopt. Hij vertelde ons over de ideale afstand tussen de wijnstokken, het belang van de aanwezigheid van water, het snoeien van de wijnranken, het uitdunnen van de druiventrossen en nog veel meer. Hij wist ons in het bijzonder te boeien met zijn uitleg over het belangrijkste proces om tot sappige druiven te komen: de fotosynthese. Onder invloed van zonnewarmte en licht zet de druivenstok immers water en koolstofdioxide om in suiker. Ik was diep onder de indruk van de passie van onze gastheer, die het onderhoud van de tuin én de wijngaarden helemaal op zijn eentje doet. Chapeau! Ik leerde ook dat wanneer je druivenoogst half mislukt, je er nog altijd schuimwijn van kan maken, terwijl rode wijn het moeilijkste is om te maken. Vandaar dat je in België rode wijn het minst aantreft.

De passie van de maker proefde je in de wijnen. Zowel de witte, als de rode wijn waren uitstekend. Geen wonder dat de sterrenzaken uit de buurt staan aan te schuiven om deze wijn op hun wijnkaart te zetten. Domain Vidaigne verkoopt dan ook alleen aan restaurants en aan bezoekers van het domein. Je zal deze wijn dus niet terugvinden in een klassieke wijnhandel. Uiteraard konden we het niet laten een paar flesjes van de komende oogst te bestellen. Al is het niet zeker dat we de door ons bestelde hoeveelheden zullen ontvangen. Afhankelijk van de oogst van het jaar, zullen de flessen proportioneel verdeeld worden over de geïnteresseerden. Fingers crossed dus!

Wij zaten nog te genieten van ons glaasje wijn toen de volgende geïnteresseerden zich aandienden. Twee gepensioneerde Antwerpenaren die meteen het hoge woord voerden. Wij bedankten onze gastheer en gastvrouw voor de ontvangst en namen het overschot van onze wijnflessen mee in de fietstassen.

Ditmaal hadden we iets meer marge ingecalculeerd voor onze fietstocht naar Wijngoed Monteberg. Dus hadden we net voldoende tijd op overschot voor een ijsje in de prachtige tuin van ‘t Moltje. Terwijl de heren in ons gezelschap een lokaal biertje probeerden, waren we getuige van de voltrekking van een huwelijk in de prachtige tuin met zicht op alpaca’s en de glooiende heuvels van het Heuvelland. Een mooi plek om op latere leeftijd elkaar het jawoord te geven.

Na deze kleine pauze, kwamen we mooi op tijd aan bij Wijngoed Monteberg. door technische problemen met het betaalsysteem moesten we echter even wachten voordat de rondleiding van start kon gaan. Ditmaal maakten we deel uit van een grotere groep en startte de rondleiding met een filmpje. Het is duidelijk dat Wijngoed Monteberg een bedrijf is dat winst moet maken en geen hobbyproject zoals Domein Vidaigne. Al was de eigenares even enthousiast tijdens de rondleiding. Helaas vond ik de wijnen allemaal tegen vallen. Zelfs de schuimwijn kon me niet bekoren. Al kon ik het niet laten om mij een doosje van die heerlijke Heuvellandse Bergstenen aan te schaffen in de shop. Staken er met kop en schouders bovenuit tijdens de degustatie!

En daarmee zat onze eerste dag verkenning van het Heuvelland er alweer op. We genoten met volle teugen van de fietstocht terug naar Poperinge. Onderweg spotten we maar liefst vier luchtballonnen in de avondlucht. Wat een prachtige dag voor een tocht met zo’n luchtballon. Ik ben trouwens helemaal fan van elektrisch fietsen. Je kan er makkelijk je actieradius mee vergroten en tegelijkertijd met volle teugen genieten van de je omgeving.

Na onze elektrische fietsen afgeleverd te hebben en ons even opgefrist te hebben in het hotel wandelden we met ons vieren naar restaurant Hartig waar ik een tafeltje had gereserveerd. En ja, het eten was zeer lekker en de wijntjes uitstekend, maar amai, we moesten we heel erg lang op ons eten wachten. Ik had gereserveerd om 19.30u en we kregen pas om 20.40 ons voorgerecht geserveerd. Vervolgens was het wachten tot 21.45u op ons hoofdgerecht. Echt niet ok. Wel top: de Naamse wijn van Chateau de Bioul. Veel beter dan de wijntjes van Monteberg!

Op de terugweg naar ons hotel konden we genieten van het mooie verlichte stadhuis van Poperinge, een fijne afsluiter van een mooie dag in het Heuvelland.

Mijn vriend zag het niet zitten om met de auto vanuit Brussel te vertrekken, dus spoorden we eerst terug naar Leuven om van daaruit te vertrekken. Een lange, lange autorit met redelijk wat file later, arriveerden we een klein half uur voor de aanvang van ons diner. Net op het moment dat we met de wagen de parking op draaiden, zagen we opeens twee bekende gezichten. En neen, het waren niet de vrienden waarmee we afgesproken hadden. Het waren de vrienden waarmee we op de vestingen in Ieper waren gaan wandelen! Zij hadden net als wij gedacht: als we nog één keer In de Wulf willen gaan eten, dan is’t nu of nooit. En ‘t grappige is, dat ze in gezelschap waren de ouders van het vriendje dat mee de zoektocht op de vestingen had gedaan. Wat een ongelooflijk toeval en wat een fijne verrassing!

We probeerden een gezamenlijke aperitief met z’n achten te regelen, maar dat bleek te lastig. Het personeel was wel zo vriendelijk om aan te bieden om de afsluitende koffie te serveren in het salon waar we wel met acht personen samen konden zitten. Ideaal!

En toen begon de maaltijd waarbij we van de ene naar de andere smaaksensatie geleid werden. Ok, ik kan natuurlijk niet vergelijken met The Jane of zo, maar voor mij blijft In de Wulf het beste restaurant van België. Echt subliem. En fijn dat we een rondleiding in de keuken kregen, waar de geuren van het eten dat er gerookt werd ons al op voorhand deden watertanden.

Wat wij aten:

• Duif, rabarber
• Koolzaad, ricotta, komkommer
• Makreel, kerrieplant
• Wulken, brandnetel
• Hondshaai, Belgische Oscietra kaviaar
• Hoppescheuten van Reningelsst, mossel miso
• Le Monde des Mille Couleurs
• Kreeft uit Oosterschelde
• Zurkelstoemp
• Griet
• Ravioli, varken, daslook
• Lam, zuring, den
• Karnemelk, rode biet, blauwe bosbes
• Duindoornbes, wortel, anijs
• Chocolade bier

Wat wij dronken (want zo’n menu, daar moet je wel de aangepaste wijnen bij drinken):

• Etienne Thiebaud – Chardonnay de Messagelin 2012
• Jean-Marc Dreyer – Riesling Maceration 2014
• Alexandre Bain – Terre D’Obus 2014
• Jean Yves Perron – Cotillon des Dames 2013
• Babass & Dervieux – Joseph, Anne, Françoise 2012
• Jean Louis Dutraive – Clos de La Grand Cour 2014
• Mendall – Finca Caibelles 2012
• Raphael Bartucci – Bugey-Cerdon 2014
• De Ranke – Noir de Dottignies

Super dat er een paar ‘oranje’ wijnen tussen zaten. Deze ongefilterde witte wijnen waarbij de schil van de druif verwerkt wordt, heb ik nog niet zo lang geleden leren kennen bij het Land aan de Overkant. Een kennismaking die naar meer smaakte. Oja, de wijnen werden dit keer niet bijgeschonken, dus zo zat als de vorige keer waren we beslist niet.

Het personeel hield woord en we sloten de avond met z’n achten af in het salon met heerlijke thee en nog enkele versnaperingen om de laatste gaatjes te vullen.

µ

Doodzonde dat dit geweldige restaurant eind dit jaar de deuren sluit.