De vraag om gastblogger spelen bij Yab, ik heb er minuten slaap voor gelaten, wat heb ik de lezers van ons aller opperblogster nu eigenlijk te vertellen? Gemeenschappelijke interesses? Nah, zo saai, en yabs interesses kent iedereen ondertussen wel Iets over leuven.blogt? Over blogmeets? Bouwwerven? Nahhhhhh

Dan maar een wereldprimeur. Toen Yab enkele maanden geleden schreef dat vriend (Yabs vriend is ook mijn vriend) een totale make-over had ondergaan was ik nogal verbaasd en zelfs een beetje verontwaardigd. Had hij dan geen principes?

Maar ondertussen tikte ook voor mij de tijd verder en begon de tijd van aanvaarding te komen. Het feit dat er voor m’n werk in sommige landen en door sommige types vrij negatief gereageerd werd op mijn lang haar was natuurlijk nog een extra katalysator. En zelf denk ik ook soms van “is dat nu echt nodig” als ik een 50-jaar oude/jonge man met een staartje zie voorbijlopen.

Dus zonet met de hulp van vrouw en dochter voor de eerste maal in 17 (!) jaar naar een kapster, op de achtergrond klonk Paradise City van Guns ‘n Roses om me er nogeens met de neus op te drukken dat het definitief gedaan is met mijn jeugd….

Een zeer geslaagde make-over! Bedankt, Goya!

Dit gastbloggen-stokje is meteen ook een unicum in het bestaan van deze blog. Voor de eerste keer zal ik een stokje doorgeven. Bij deze geef ik het door aan Goya, Lime en Lamazone. Benieuwd of zij de uitdaging aannemen om een gastbijdrage op deze blog te publiceren.

Voor herhaling vatbaar!

(Oja, ‘k heb achteraf toch niet echt veel meer geblokt. )

3 bands en/of artiesten die je dit jaar hebt leren kennen.

Euh wel, ik vrees dat ik qua muzieksmaak ergens ben blijven hangen in de jaren tachtig/negentig. Ik volg de muziekscène niet meer en eerlijk gezegd, voelt dat niet aan als een gemis. Maar goed, na heel lang en diep nadenken heb ik toch drie ontdekkingen kunnen opdiepen:

1. Yevgueni: leren kennen op de Gentse Feesten door toedoen van een paar enthousiaste fans (Peter, Nietje en haar zus Sigrid);
2. Mika: zanger van aanstekelijke melodietjes die zo fijn in je hoofd blijven hangen. Big girls, Relax: toffe, pretentieloze muziek die een beetje aanleunt bij wat de Scissor Sisters doen;
3. Regina Spektor: Mooie stem, mooie dame, goede pianiste. Groot talent. Heb ik voor het eerst gehoord tijdens een aflevering van Grey’s Anatomy die ik ergens van het net geplukt had om met eigen ogen te kunnen zien what all the fuzz was about. Nu weet ik het: seks in een hospitaal.

3 dingen die je hebt meegemaakt, gehoord,… en die je altijd zullen bijblijven.

1. Wat ik zeker nooit meer zal vergeten is het donderend geraas in het holst van de nacht veroorzaakt door onze instortende zijmuur en de daaropvolgende uurtjes op straat in gezelschap van politie en brandweer. Zo spectaculair dat alle andere gebeurtenissen dit jaar erbij in het niet verzinken. Een gebeurtenis die ik maar één keer in mijn leven hoop mee te maken.
2. De eerste nacht in ons appartementje. Na járen wachten en bergen problemen met de schurkachtige bouwfirma eindelijk verhuisd, een fantastisch moment.
3. Mijn verrassingsfeestje.

3 vreselijke blunders die je sinds dit jaar op je naam hebt staan.

Wel een paar d’oh!-momenten meegemaakt, maar vreselijke blunders, neen dat niet. Of ja, toch wel één grote blunder:

1. Dat ik er niet in geslaagd ben mijn diploma rechten te halen, louter en alleen omdat ik te tam was om te studeren in januari en daardoor te veel examens naar de derde zittijd in september heb moeten doorschuiven.

3 dingen die je héél stiekem ongelofelijk trots maakten.

Ik vrees dat er bijzonder weinig dingen zijn die mij ongelooflijk trots maken. Maar goed, ik doe een poging:

1. Het feit dat ik zo’n geweldig fantastisch vriendje heb kunnen strikken en het bijkomende feit dat hij nog altijd niet gillend is weggelopen.
2. Dat ik, op drie vakken na (zie ook de vreselijke blunders), bijna mijn tweede universitaire diploma op zak heb. Vooral omdat ik dit gepresteerd zal hebben terwijl ik voltijds werk, nog wat talen bijstudeer en er een redelijk druk sociaal leven op nahoud.
3. Elke keer als iemand op het werk mij opbelt om mijn “advies” te vragen. (Ze dwalen, ze dwalen.)