Om de één of andere reden was ik dit jaar in een andere zaal beland dan al mijn collega’s. Dat betekende ook dat ik vroeger in de receptiezaal stond dan mijn collega’s en niet meteen veel bekenden ontwaarde in de drukte. Ik dronk een glaasje champagne en besloot niet op mijn collega’s te wachten, maar gewoon terug naar het station te fietsen. Te moe en te veel dingen aan mijn hoofd om vrolijk te staan netwerken op de receptie. Maar toch blij dat ik Julian gezien heb! Vrouwelijk talent ontdekken doet altijd deugd.

‘s Ochtends spoorde ik met een vermoeid hoofd naar Gent-Sint-Pieters en nam van daaruit de bus naar het NTGent, de locatie van onze afdelingsdag. Gelukkig kon ik voor de praktische organisatie van deze dag beroep doen op een geweldige collega, want anders was het mij zeker nooit gelukt dit klaar te stomen. Het is momenteel zo druk op het werk dat ik amper weet waar mijn hoofd staat.

In de voormiddag kwamen vier duo’s van collega’s en één straffe dame aan het woord, die op een toegankelijke en soms ludieke manier (twee duo’s organiseerden een quiz) aan de collega’s een presentatie gaven over hun werkzaamheden. Dat die presentatie plaatsvond op het prachtige podium van de theaterzaal van NT Gent, gaf het geheel extra cachet. Te oordelen aan het enthousiaste applaus van mijn collega’s in de zaal vielen de presentaties in de smaak.

Voor de lunch zorgde cateraar lokaal.gent. Ondanks het feit dat mijn darmen nog steeds overhoop lagen, besloot ik me toch te wagen aan een wrap. Zeker omdat ik ‘s ochtends het ontbijt had overgeslagen. De brownies liet ik echter aan mij voorbij gaan.

Na de lunch voelde ik me wat beter. Al kan het ook zijn dat het Lam Gods in de Sint-Baafs Kathedraal een helende werking had op mijn darmen. Ergens moet er iets misgegaan zijn in de communicatie, want ik dacht dat een gids ons toelichting zou geven bij dit topstuk van de meesterlijke handen van Hubert en Jan van Eyck. Geen gids te bespeuren, gelukkig heb ik slimme collega’s die wat extra toelichting konden geven bij dit onovertroffen meesterwerk.

Na het Lam Gods liepen we nog wat rond in de Sint-Baafs zelf, pikten we een streepje muziek mee van blazers die aan het oefenen waren op het buitenbalkon van het NT Gent en mochten we ons verheugen op een rondleiding achter de schermen van het NT Gent. Bijzonder boeiend met dank aan de geweldige gids!

Na het einde van het officiële programma van de namiddag bleef nog een flinke groep collega’s plakken voor een drankje in het NTGent Café. Helaas, blijkbaar was het ook voor de zon een vermoeiende dag geweest, want na gans de dag hard haar best gedaan te hebben, werden we iets na 17u getrakteerd op een gigantische wolkbreuk. Bijzonder vervelend, want ik had met een collega afgesproken om ‘s avonds samen naar de officiële opening van het seizoen 2025-2026 van DE SINGEL te gaan. Een bijzondere gelegenheid, want samen vallend met de heropening van de wandelgangen, de vernieuwde Blauwe zaal én de inhuldiging van het nieuwe Kunstenplein, na meer dan een jaar van ingrijpende renovaties. Ik had mijn collega laten weten dat ik om 18.35u in Berchem station zou zijn om van daaruit de blue-bike naar DE SINGEL te nemen.

De wolkbreuk maakte echter dat ik mijn plannen noodgedwongen moest aanpassen. Ik besloot te wachten tot het ergste van de wolkbreuk achter de rug was en vervolgens van Gent-Dampoort naar Antwerpen-Zuid te sporen. Zo zou ik toch nog ongeveer om 19u in DE SINGEL geraken. Een collega die in Antwerpen woonde, bood aan mij te vergezellen op de wandeling naar Gent-Dampoort en de treinrit naar Antwerpen. Het bleef echter regenen, dus besloten we een Uber in te schakelen om ons naar Gent-Dampoort te brengen. Terwijl mijn collega de Uber bestelde, besloten we al in de richting van Gent-Dampoort te wandelen. Helaas we waren nog geen drie meter ver toen opnieuw de hemelsluizen zich met volle kracht openden. Gelukkig bleek mijn nieuwe regenjas van zeer hoge kwaliteit en hield ik het (op mijn schoenen na) droog. Die schoenen stonden helaas wel helemaal vol water. Natuurlijk was er geen Uber in de buurt en restte er ons geen alternatief dan te snelwandelen (op natte, hoge hakken) naar Gent-Dampoort. Uiteindelijk hadden we tot onze opluchting zelfs nog vijf minuten overschot! Tijd goedgemaakt op googlemaps, dat lukt me ook niet altijd.

Op de trein konden we wat opdrogen en bood mijn collega mij zijn Velokaart aan, zodat ik makkelijk in De SINGEL kon geraken. Eind goed, al goed…

Ik wist eerst niet goed wat te verwachten, maar aangezien deze voorstelling in het Litouws Paviljoen in 2019 de Gouden Leeuw won op de Biënnale voor hedendaagse kunst in Venetië, moest dit wel de moeite zijn. En amai, ik werd niet teleurgesteld. Voor mijn ogen ontspon zich een fascinerend verhaal over alledaagse bekommernissen dat opbouwde nar een apotheose waarin de lamentabele toestand van onze planeet werd aangeklaagd. Klimaatverandering als kunst, je moet het maar doen.

Geniet mee van de muziek: filmpje 1, filmpje 2, filmpje 3.

Na de voorstelling pikte ik nog samen met mijn collega een glaasje wijn mee op de receptie, maar lang kon ik helaas niet blijven, want er wachtte mij nog een flinke treinrit naar het Leuvense en ik wilde het op deze weekdag niet al te laat maken.

En we sloten de rondleiding af met een lekkere lunch in het VIERNULVIER café.

Vanaf het station van Gent-Dampoort was het nog een eindje stappen naar de Heilig Hartkerk, die momenteel een ingrijpende renovatie ondergaat om Hartetroef te worden, een ontmoetingsplek voor de buurt. Een ideale plek om het nieuwe Architectuurboek Vlaanderen van het VAi te lanceren. Voor deze bijzondere gelegenheid had ik afgesproken met mijn collega uit Gent, die mij graag vergezelde.

Na drie uitstekende (kuch, kuch) speeches mocht een volledig vrouwelijk panel zich buigen over het thema van het Architectuurboek: de zorgzaamheid van zowel ontwerpers als opdrachtgevers bij het aangaan van de uitdagingen waarvoor regelgeving, ecologisch engagement, bouwconventies en economische beperkingen hen plaatsen. Zeer boeiend.

Na het debat volgde een kleine receptie. Lang kon ik helaas niet blijven, want mij wachtte nog een stevige wandeling naar Gent-Dampoort en een overstap op weg naar Leuven. Alweer een bijzondere ervaring rijker.

Op de trappen van de Kinepolis troffen we een aantal andere collega’s en ook mijn favoriete oud-collega uit Bierbeek was van de partij. We nestelden ons met z’n allen in de pluchen zetels van de filmzaal en lieten de openingsfilm ‘Small Things like These‘ over ons heen komen. Een bijzonder beklijvende film, geregisseerd door Tim Mielants, die helemaal rust op de stilzwijgende schouders van Cillian Murphy. Amai, wat kan die man kan acteren. Na Oppenheimer alweer een topprestatie. Ook Emily Watson, die de zusteroverste speelt van het klooster waar allerlei onfrisse zaken gebeuren, is fenomenaal. Terecht mocht zij de Joseph Plateau Honorary Award in ontvangst nemen op het festival. De stille film Small Things like These‘ kwam bij mij alvast als een mokerslag binnen. En ondanks het voor mij te abrupte einde, was ik er toch even niet goed van.

Na de film volgde uiteraard naar goede gewoonte de openingsreceptie. Tijd voor een drankje om de zware openingsfilm door te spoelen. Ik had veel fijne gesprekken en tot mijn vreugde boden mijn collega en oud-collega, die samen met de wagen gekomen waren, mij een lift aan naar Leuven. Moest ik mij voor de verandering eens niet doodhaasten om de laatste trein naar Leuven te halen. Nadeel was wel dat ik daardoor pas rond twee uur ‘s nachts in bed lag.

Het duurde even voordat iedereen er was (stiekem spijt dat we toch geen latere trein genomen hadden) en we samen konden vertrekken richting de feestzaal van het Paulushuis. Lang geleden dat ik mij nog eens in een ouderwetse parochiezaal bevond. Ik had echt het gevoel dat we gezamenlijk terug in de tijd gereisd waren.

Op het programma: een kookworkshop met ayurvedische kookworkshop gegeven door Ose’le. De vriendelijke dame van Afrikaanse afkomst gaf een introducties over de kruiden die ze zou gebruiken tijdens de workshop en hoe die kruiden een rol kunnen spelen in ons lichaam gezond houden. Ik was erg benieuwd.

Wat volgde was echter redelijk ontluisterend. De accommodatie was totaal niet geschikt om een gezelschap van 23 personen een kookworkshop te laten volgen. Er waren amper twee messen voorhanden, er was niet genoeg keukenoppervlakte om iedereen iets nuttigs te laten doen en het leek allemaal nogal sterk om improvisatie. Ik had me aangesloten bij het groepje dat de rijst zou koken. Buiten onder een afdakje stond een klein barbecuestel waarop we een grote pot zetten waarin de rijst gekookt werd. Ik denk dat ik in de ganse workshop toch zeker vijf minuten in de pot geroerd heb. Teleurstellend.

Het resultaat van al dat werk viel ook tegen. We aten kip met pilau rijst, raita, zelfgebakken naan en een paar blaadjes sla. Alles was buitengewoon flets, wat ik niet verwacht had, want de workshop draaide rond kruiden. En de gerechten waren duidelijk geïnspireerd op de Indische keuken die toch net heel smaakvol was. Voor mij hadden de kruiden in alle gerechten gerust vervijfvoudigd mogen worden. Met een kleine uitzondering voor de gestoofde peertjes, die waren wel erg lekker. Dat was dan ook het enige gerecht dat de kokkin volledig zelf had gemaakt.

Na de tegenvallende lunch wandelden we samen tussen de regenbuien door naar het Huis van Alijn waar we de expo over de jaren 90 bezochten. In tegenstelling tot mijn collega’s werd ik niet meteen overspoeld door een golf van nostalgie bij dit bezoek. Alhoewel ik niet meteen slechte herinneringen heb aan de jaren 90, denk ik dat deze periode mij gewoonweg nog te fris voor de geest staat om daar nu al een tentoonstelling aan te wijden. Ik vond de tentoonstelling eerlijk gezegd ook nogal rommelig en spijtig genoeg werkten de koptelefoons niet waardoor de geluidsfragmenten niet beluisterd konden worden. Enfin, leuk als je nood hebt aan wat nostalgie, maar mij deed deze tentoonstelling weinig.

Het leukste moment van de dag was de afsluitende drink in café ‘t Kanon met een aantal collega’s die net als ik graag wat blijven plakken. Lekkere kaas en charcuterie en een gezellige plek om nog wat na te praten.

Een voor mij niet echt geslaagde teamdag, maar het gezelschap maakte veel goed!

Ik was persoonlijk erg benieuwd naar Holly. Altijd fijn om een vrouwelijke regisseuse aan het werk te zien. Jammer genoeg moet ik zeggen dat Holly teleurstelde. Het tempo van de film lag voor mij te traag en tijdens sommige stukken zat ik me zelfs gewoonweg te vervelen. Wat geen afbreuk doet aan de prestatie van de hoofdrolspeelster, die duidelijk veel talent heeft. De dreigende ondertoon van de film leidde uiteindelijk niet tot een ontknoping en het open einde was nog de grootste teleurstelling van alles. Niet voor mij, deze film. Mijn collega’s die samen met mij op de achterste rij van de zaal zaten, deelden mijn mening alvast.

Toen ik na de film mijn iphone opnieuw opzette om de uren van de treinen te controleren, bleek dat er een ongeval was gebeurd tussen Gent en Brussel en dat het treinverkeer daardoor stil lag. Meteen begon mijn hoofd te malen over hoe mijn collega en ik in godsnaam naar huis konden geraken die avond, waardoor ik jammer genoeg niet echt heb kunnen genieten van de receptie. Het was zeker mogelijk om met een collega mee naar Brussel te rijden, maar dan moest ik twee blue-bikes achter laten aan de kinepolis in Gent. Wat mij ongetwijfeld op een fikse boete zou komen te staan. Ik kon ook niet meteen iemand bedenken aan wie ik de twee sleutels kon overmaken om de fietsen naar het station terug te brengen. Dus kon ik alleen maar hopen dat het treinverkeer tijdig hersteld zou geraken zodat mijn collega en ik gewoon de laatste trein naar huis konden nemen.

Uiteindelijk raakten de problemen tussen Gent en Brussel net op tijd opgelost, zodat mijn collega en ik toch de laatste trein naar Brussel konden nemen. Doodjammer alweer dat we zo weinig tijd op de receptie konden doorbrengen (echt, waarom kan de openingsfilm niet gewoon starten om 19u ipv om 20u (in realiteit pas 20.30u). Dat geeft de aanwezigen die niet van Gent zelf zijn de mogelijkheid om toch een beetje te socializen op de receptie, want nu heb ik tegen veel bekenden alleen maar ‘hoi’ en ‘dag’ kunnen zeggen. Enfin ja, misschien toch eens overwegen om de volgende keer opnieuw een overnachting te boeken in Gent.

En oja, natuurlijk had de laatste trein naar Leuven een kwartier vertraging en zijn mijn collega en ik dus voor niets in zeven haast vertrokken op de receptie. Maar goed, ik was al blij dat er nog een trein reed!

Na een half uur of zo begon het drukker te worden en liep ik ook een aantal bekenden tegen het lijf waarmee ik een praatje deed.

Ik sloot de avond af in de aanpalende zalen waar werk uit de Collectie Matthys-Colle te bewonderen viel.

Omdat ik toch een drankje gemist had op deze mooie vrijdagavond, stuurde ik op de trein van Gent naar Leuven een berichtje aan mijn vriend met de vraag of hij zin had nog ergens iets te gaan drinken. En zo belandden we in het stijlvolle Grand Café Industrie. Alwaar ik een glaasje cava (of twee) dronk en we samen een blok kaas deelden. Een rustige afsluiter van alweer een drukke werkweek!