De treinrit van Neuchâtel naar Genève was ook geen pretje: doordat we op een kantelbaktrein zaten (tilting train) begon ik me op een gegeven moment echt misselijk te voelen. Ergens in de helft van de rit zijn we dan ook even uitgestapt bij Yverdon-les-Bains om een frisse neus te halen. Vanaf het moment dat ik uit de trein was, voelde ik me meteen veel beter. Ik kocht wat muntjes in een lokale Coop en we maakten een kleine wandeling in een mooi parkje vlakbij het station.

Uiteindelijk geraakten we toch in Genève en om te vieren dat ik de treinrit zonder accidenten overleefd had, trakteerde ik mezelf op een lekker ijsje van Manu gelato.

Veel tijd in Genève bleef er niet meer over, want mijn vlucht naar Brussel vertrok al om 17.05u. We maakten nog een wandeling langs het meer, genoten van het zicht op de Jet d’Eau en de Mont Blanc en dan was het tijd om de trein naar de luchthaven te nemen. Vóór de security nam ik afscheid van mijn vriend en na probleemloos de security gepasseerd te zijn, ging ik op zoek naar een plek om nog wat te werken, want er liepen paniekerige whatsapp-berichten binnen van de grote baas. En ja, natuurlijk had mijn vlucht ondertussen alweer vertraging… Niets nieuws onder de zon. Al was het wel de eerste keer dat ik mijn handbagage verplicht moest inchecken bij het boarden.

Uiteindelijk was ik pas rond kwart voor acht terug in Leuven, omdat ik op de luchthaven nog twintig minuten op de trein moest wachten. Home sweet home!

Ik zit nog niet eens op de trein naar de luchthaven wanneer ik het bericht krijg dat mijn vlucht een half uur vertraging heeft. Tegenwoordig eerder standaard, dan uitzondering. Geen erg, dat eeft mij de gelegenheid om op het gemak iets te eten bij de Exki in de luchthaven. De security check gaat vlotjes en ik koop in de tax free shop een grote doos pralines van Neuhaus om onze vrienden die in Zwitserland wonen te trakteren.

Het is gezellig druk op de luchthaven, maar ik vind gelukkig een vrij plekje aan een tafel met een stopcontact, zodat ik nog wat kan werken. Omdat het momenteel zo druk is, heb ik mijn werklaptop meegenomen voor deze trip. Kwestie van de wachttijden op de luchthaven zo productief mogelijk door te brengen.

Uiteraard tikt de vertraging van het vliegtuig nog verder aan. Uiteindelijk vertrekken we om 20.45u ipv op het voorziene vertrekuur van 19.20u. Al een geluk dat mijn vriend en ik deze avond niet met vrienden afgesproken hebben.

De vlucht zelf verloopt vlotjes. Mijn vriend wacht me op in de luchthaven op de vertrouwde plek en we nemen de trein naar Cornavin om eerst zijn nieuwe studio te inspecteren. Na vele jaren gewoond te hebben in onze ‘tijdelijke’ studio, is hij eindelijk verhuisd naar een beter stekje in een gerenoveerd gebouwd. De nieuwe studio is echt een serieuze verbetering: dicht bij het station en met een moderne badkamer en kitchenette. Spijtig genoeg is de slaapkamer niet groot genoeg voor een deftig tweepersoonsbed en ligt de tijd dat ik comfortabel met twee personen in een twijfelaar kon slapen, al lang achter mij. Aangezien mijn vriend een goeie nachtrust ook weet te waarderen, heeft hij een kamer geboekt in een hotel vlakbij.

Iets voor elf uur checken we in bij Hotel Kipling, dat duidelijk voor een inrichting gekozen heeft deze naam waardig. De vriendelijke dame aan het onthaal heet mij welkom (mijn vriend is al eerder gaan inchecken) en na wat fotootjes van de hotelkamer genomen te hebben, kruipen we in bed. Een beetje bijslapen na deze vermoeiende week es meer dan welkom!

Naar goede gewoonte verwende onze kameraad ons met allerlei lekkernijen en hoewel we duidelijk gezegd hadden dat we gisteren al stevig gedronken hadden en dat één flesje champagne wel volstond, kon onze kameraad het toch niet laten en haalde hij allerlei lekker wijntjes boven. Tja, dan kan een mens moeilijk neen zeggen, he.

Ik vrees dat dit officieel het laatste jaar is dat ik nog kleiner ben dan mijn petekindje, de jongste dochter van onze vrienden. Amai, waar is de tijd dat ze nog een klein schattig baby’tje was? Tof om te zien hoe de drie kinderen nu elk hun hobby’s hebben en zich een weg in de wereld zoeken. Ze doen aan volleyball, triatlon en cheerleading en in de winter gaan ze met z’n alle skiën in de buurt van hun buitenverblijf. En onze vrienden zijn aan het trainen voor hun volgende trail run. Hoe ze hun drukke job combineren met drie kinderen en hun sportieve hobby’s, geen idee. Ik heb geen kinderen en heb ondertussen bijna al mijn hobby’s geschrapt, wegens geen tijd meer voor. Beter in time management, zeker?

Typisch dessert uit de regio met merengue, rode vruchten en een saus op basis van kaas:

Omdat onze vrienden in de namiddag hun zoon moesten helpen met zijn huiswerk, keerden we na de bijzonder uitgebreide lunch terug naar Genève voor een wandeling langs het meer. Spijtig genoeg liet de zon ons vandaag in de steek, maar gelukkig hielden we het, ondanks de dreigende regenwolken en een paar verdwaalde druppels hier en daar, droog. Opvallend: overal troffen we in de parken langs het meer van Genève gebreide kunstwerken aan. Heel mooi!

Na de wandeling begeleidde mijn vriend mij met de trein naar de luchthaven alwaar we voor een paar dagen afscheid van elkaar namen.

En jawel, de vluchtgoden lieten mij alweer in de steek: vertraging. Gelukkig verliep de vlucht eens we vertrokken waren vlotjes. Omdat het de laatste vlucht van de dag was, kon ik een wrap van the Foodbag aan halve prijs kopen, om de honger te stillen die na de copieuze lunch nu toch de kop op stak.

Door de opgelopen vertraging mistte ik uiteraard de laatste rechtstreekse trein van 22.57u naar Leuven. Ik kon nog wel de trein van 23.53u nemen, maar die reed over Brussel-Noord waardoor ik pas om 00.48u in Leuven zou zijn. Dat leek me geen goed begin van de werkweek, dus bestelde ik een taxi via Taxi Verts. De rit naar Leuven kostte me 55,50 euro, een pak goedkoper dan de tarieven van de gewone taxi’s in de luchthaven. En zo lag ik toch nog op een aanvaardbaar uur in bed.

Samen met de collega van mijn vriend nemen we de trein naar Satigny om aan onze verkenning van de Geneefse wijndomeinen te beginnen. Tot mijn grote vreugde is het prachtig weer. De zon schijnt volop en de blauwe lucht is getooid met wollige schapenwolken. We genieten van het prachtige uitzicht op de wijnvelden en zetten er de pas in naar onze eerste proeverij.

Onze eerste stop bij Domaine des Charmes valt me echter tegen. Ik vind al de wijnen die ik er proef te zuur. Geen enkele van deze wijnen zou ik aan mijn gasten durven voorschotelen.

Verder naar Domaine des Trois Étoiles, waar de wijn gelukkig veel meer mijn ding is. Ik proef er een werkelijk uitstekende Viognier, die meteen mijn hart steelt. Heerlijk. En niet alleen de wijn is er lekker, ook de prachtige tuin nodigt uit tot hier blijven rondhangen. Her en der zijn schilders aan het werk om het landschap vast te leggen, wat het dromerige gehalte van deze plek nog vergroot. We kopen ons een flesje Viognier en genieten van de omgeving.

We weerstaan de neiging om hier gewoon te blijven, rukken ons los van onze tuinstoel en lopen naar Domaine Les Perrières, waar een gigantisch lange wachtrij ons meteen ontmoedigt. Geen zin om zo lang in de rij te gaan staan om een paar druppeltjes te proeven. Dus wandelen we verder naar Cave Les Crêtets. Deze plek ligt een beetje verstopt en heeft niet zo’n mooi uitzicht, vandaar wellicht dat het hier een pak minder druk is. We raken aan de praat met andere wijnliefhebbers die ons wat tips geven waar de beste wijn te drinken. Ik neem een foto van drie verdwaalde Aziaten. En na nog een paar proevertjes lunchen we hier met een kaasplankje en wat brood. Simpel, maar lekker.

Ik kan de heerlijke Viognier echter niet uit mijn hoofd zetten, dus keren we terug naar Domaine des Trois Étoiles. Ondertussen zijn daar nog een paar andere collega’s van mijn vriend aangekomen, die ik ken van hun bezoek aan FOSDEM. Ondertussen is er massaal veel volk toegestroomd en kost het ons serieus wat moeite om een tafel en wat stoelen te vinden voor onze best wel grote groep (de Spaanse collega heeft een hoop Spaanse vrienden meegenomen en er duikt nog een vriendin op van de collega met wie we samen naar hier gekomen zijn). Uiteindelijk lukt het ons om rond een vrijgekomen tafel wat stoelen te verzamelen. Gebruik makend van een dikke boomstam kan iedereen min of meer zitten. De wijn vloeit rijkelijk, want iedereen trakteert om de beurt op een flesje. Ik geraak eerlijk gezegd na verloop van tijd de tel kwijt van het aantal flessen dat onze groep verzet heeft.

Naarmate de namiddag vordert, wordt het steeds drukker op Domaine des Trois Étoiles en worden de wachtrijen voor de twee enige toiletten steeds langer. Op een gegeven moment heb ik letterlijk meer dan twintig minuten moeten aanschuiven om naar het toilet te kunnen gaan. Al een geluk dat ik op de lange wachtrij geanticipeerd heb, want als het echt dringend was geweest, had ik mij ergens tussen de wijnranken moeten terug trekken.

Tegen zes uur lopen de proeverijen op hun einde. We nemen afscheid van de groep en keren met de trein terug naar Cornavin. Op aanraden van de vriendin van mijn collega trekken we naar het beste Chinese restaurant van Genève, Zhong Tong. Grappig dat mijn vriend en ik hier al twee keer eerder iets gegeten hebben. Ik moet zeggen dat de gerechten mij ditmaal bijzonder goed smaken. De heerlijke scampi zijn om (letterlijk) duimen en vingers van af te likken. We laten ons door de collega overtuigen om nog een flesje wijn bij de maaltijd te bestellen, al betwijfel ik of dat echt verstandig was. Afsluiten doen we met mochi en een decadente colonel, want citroensorbet is goed voor de spijsvertering.

Ik voel dat het zo stilletjes aan tijd wordt om af te sluiten, maar de collega van mijn vriend is in topvorm. En zo belanden we alsnog bij Lord Jim, de favoriete Irish pub van mijn vriend en zijn collega’s om daarna de avond al dansend af te sluiten op de live muziek van coverband de No Names in de Mr Pickwick Pub. Best wel surreëel. Mijn laatste drankje van de dag is een shotje rum. Waarna mijn vriend en ik niets anders kunnen dan vaststellen dat zijn collega zo ver heen is dat hij onmogelijk nog alleen kan thuis geraken.

We wandelen samen met de collega naar Cornavin en nemen daar met ons drieën een taxi om de collega naar zijn appartement te brengen dat een heel stuk buiten het centrum van Genève gelegen is. Na deze goede daad keren we met dezelfde taxi terug naar Cornavin en kruipen we in bed. Wat een dag!

De vlucht verliep vlotjes en mijn vriend stond op zijn vertrouwde plekje op mij te wachten. We namen de trein naar Cornavin en dropten onze spullen af in Hotel Les Arcades, gelegen op de tweede verdieping van een groot gebouw vlakbij het station. De kamer was redelijk basic, maar het bed was goed en er waren voldoende kussens. Meer heeft een mens niet nodig!

Voor het avondmaal trokken we naar Spaans restaurant El Faro, waar we een eeuwigheid geleden al eens aten en dat mij toen echt goed bevallen was. Helaas was het restaurant volgeboekt. De vriendelijke dame aan het onthaal zag mijn teleurstelling en bood ons een hoge tafel met barkrukken aan, zodat we toch een plekje hadden. Heel blij mee! En ja, de paella was even lekker als ik mij herinnerde, helaas kon hetzelfde niet gezegd worden over de prijzen, die flink gestegen waren sinds ons laatste bezoek. We lieten het niet aan ons hart komen en bestelden een lekker glaasje Albariño verdejo en Chardonnay bij onze maaltijd.

Terwijl wij aan het eten waren, kwam er een meisje binnen waaien, type influencer, die graag een crème El Faro, een variant op de crema catalana met verse ananas, wilde. Dezelfde dame die ons een tafeltje had bezorgd probeerde in het Frans uit te leggen dat ze een twintigtal minuten moest wachten op dat dessert, maar het meisje verstond heel duidelijk geen woord Frans. Dus boden wij onze diensten aan als tolken. Het meisje zei dat ze zo lang niet kon wachten, want dat ze haar trein moest halen. Waarop de dame repliceerde dat ze geen crema catalana als take-away kon meegeven. Dat het dessert zich daartoe niet leende. Een heel gedoe, want het meisje wou per sé dat dessert proberen zonder haar trein te missen. Uiteindelijk deed de keuken een inspanning en op vijf minuten stond het dessert voor haar neus.

Nu was ik zelf nieuwsgierig geworden natuurlijk naar die fameuze crème El Faro. Dus bestelde ik mij een portie, gewoon om te weten of dat dessert al dat gedoe waard was. En ja, het smaakte mij zeker, maar ik denk dat ik toch de voorkeur geef aan een klassieke crema catalana. Voor mij gaf de verse ananas weinig meerwaarde.

Na de maaltijd maakten we nog een wandeling tot aan het meer en kropen dan op tijd in bed. Kwestie van de volgende dag goed uitgeslapen te zijn voor de Caves Ouvertes van Genève!

We maken van de gelegenheid gebruik om nog wat te wandelen aan het meer en nemen dan op 11.20u de trein naar Allaman, waar onze vriendin ons komt ophalen aan het station.

Het is gelukkig wat minder warm dan gisteren, zodat we samen kunnen genieten van het terras van onze vrienden met uitzicht op het meer zonder oververhit te geraken. De kinderen zijn alweer wat gegroeid. Al vermoed ik dat de oudste dochter ondertussen uitgegroeid is. Ze steekt al hoog genoeg boven mij uit!

Tijdens het aperitief komt een wat oudere kennis van onze vrienden langs. Een vlotte dame met een olifantengeheugen waarmee mijn vriend en ik een tijdje gepraat hadden op het feest dat onze vrienden voor hun tien jaar huwelijk gaven. Ze weet nog keiveel van ons, terwijl ik mij haar eerlijk gezegd nog amper herinner. Oeps.

Alhoewel we op voorhand aan onze vrienden hadden laten weten dat ze zeker niet te veel moeite moesten doen, kon onze vriend het toch niet laten en krijgen we een fantastische meergangenlunch gepresenteerd. Gelukkig doet hij het rustig aan, zodat er voldoende tijd is tussen de gangen.

We starten met heerlijke gazpacho van komkommer met scampi, gevolgd door zalig lekkere bruschetta’s. Het hoofdgerecht bestaat uit kreeft, gerookte zalm, scampi in een currysausje en allerlei groentjes. Amai, we smullen wat af. Als dessert eten we de pralines van Neuheus die ik in de luchthaven kocht. Zelfs al ben ik meer dan voldaan, there is always room for chocolate!

De namiddag kabbelt voort op het ritme van de gesprekken. Onze vriend is duidelijk carrière aan het maken bij Nestlé en ook onze vriendin heeft nu een leidinggevende functie. Ondertussen kochten ze ook een appartement in een skigebied waar onze vriendin regelmatig gaat skiën met de kinderen. Erg onder de indruk van de sportieve prestaties van onze vriendin, die het trail runnen als nieuwe hobby heeft ontdekt. Veel respect voor haar, maar persoonlijk ontgaat de aantrekkingskracht van deze extreme uithoudingssport mij een beetje.

Na een bijzonder fijne namiddag brengt onze vriendin ons terug naar het station. Mijn vriend en ik nemen de trein naar de luchthaven en drinken nog een theetje bij Hygge kwestie van het weekend in schoonheid af te sluiten.

We nemen afscheid aan de security. Tot mijn grote opluchting heeft mijn vlucht eens geen vertraging en land ik op het voorziene uit in Zaventem. Mooi op tijd om de trein te halen naar Leuven! Het einde van een mooi weekend.

We trekken meteen de stad in om proviand in te slaan voor onze boottocht op het meer. We hebben om 11u afgesproken bij de collega van mijn vriend, maar in de winkel krijgen we al bericht dat 12.15u een realistischer tijdstip is voor de collega en zijn zus. Geen erg, we hadden het zien aankomen en hebben zelf ook wat meer tijd genomen dan strikt noodzakelijk.

Terug op de hotelkamer, doen we ons zwempak aan en smeren we ettelijke lagen zonnecrème op ons lichaam. Volgens de weersvoorspellingen krijgen we vandaag een pittige 33 graden te verwerken.

We nemen de bus naar het werk van mijn vriend, steken onze proviand (en dan vooral de flessen wijn) in de koelkast, halen het paddleboard dat mijn vriend daar bewaart op en wandelen naar de oever van het meer. Ik blijf vervolgens wachten op een bankje in de schaduw met al de spullen, terwijl mijn vriend naar zijn collega gaat om de bateau gonflable te helpen dragen. Heel fijn zo’n uitstapje naar het meer, maar daar komt wel heel wat gesleur bij kijken.

Wanneer de collega, zijn zus en mijn vriend mij vervoegen, vertrekt mijn vriend meteen opnieuw om de etenswaren en de hopelijk een beetje gekoelde wijn te gaan halen op zijn werk (letterlijk vijf minuten stappen van het meer). Met z’n drieën beginnen we aan het opblazen van de boot. Helaas, we zijn nog maar pas bezig wanneer de collega van mijn vriend een sissend geluid opmerkt. Een lek! Na wat zoekwerk vinden we het lek aan één van de naden van de boot. Niet iets wat je eenvoudig kan plakken zoals een fietsband. We realiseren ons dat we onze plannen moeten bijstellen en dat er van dobberen op het meer in een bootje niet veel in huis zal komen.

We bellen naar mijn vriend dat hij nog een extra paddleboard van zijn werk moet meenemen. (Hij en zijn collega’s hebben daar een heel voorraadje liggen.) Dan komt ons totaal aan paddleboards uit op drie voor vier personen. Dat is doenbaar!

Er zit dus niets anders op dan de half opgeblazen boot weer aflaten. Heel jammer, maar zinken in het midden van het meer met heel ons hebben en houden, lijkt ook niet meteen een aanlokkelijk idee.

Wanneer mijn vriend aankomt met de proviand en het derde paddleboard, is de boot al ingepakt. We blazen de paddleboards op en beslissen gebruik te maken van een klein keienstrandje vlakbij. Een logistieke uitdaging want we moeten de paddleboards over de muur aangeven zodat mijn vriend die op het lager gelegen strand kan aanpakken. Vervolgens moeten we een smal trapje afdalen en even door het water waden met al ons proviand om het strandje te bereiken.

De zus van de collega en ik veroveren een gezellig plekje op het strand, terwijl mijn arme vriend en zijn collega de bateau gonflable terug naar het appartement van de collega sleuren. Lichaamsbeweging zullen ze alleszins genoeg gehad hebben.

Ik maak van de rust gebruik om meteen met het paddleboard het meer op te trekken. Ik heb na al dat gesleur nood aan wat verkoeling, zelfs al heeft het heel even en behoorlijk onverwacht een paar druppels geregend. Ik merk dat ik nog wat onvast op het paddleboard sta, maar het doet deugd om te genieten van het koele meer.

Niet veel later zijn mijn vriend en zijn collega terug, inclusief picknickdekentje, hoera! Net iets comfortabeler dan gewoon op de keien zitten.

De rest van de namiddag vliegt voorbij, we wisselen af op de paddleboards (behalve de zus van de collega die last heeft van zwakke knieën), zwemmen en smullen van de snacks die we bij hebben. Die flessen wijn vorderen sneller dan verwacht! Vlakbij ons op het keienstrand is een internationaal gezelschap vlees aan het bakken op een kleine, draagbare barbecue. Strikt genomen is dat verboden, maar onze buren zijn zo vriendelijk om ons wat van hun vlees aan te bieden, dus wij zwijgen braaf. Op die keien is er eigenlijk ook geen brandgevaar.

In ruil voor het vlees dat de vriendelijke Roemeen ons aanbiedt, stellen wij voor dat hij en zijn vriend onze paddleboards mogen lenen. Ze aarzelen eerst, maar na wat overtuiging wagen ze het erop. De Franstalige jongeman lukt het na een tijdje al goed om recht te blijven staan op het board. De Roemeen heeft het wat lastiger. Blijkt achteraf dat hij helemaal niet goed kan zwemmen. Gelukkig is mijn vriend altijd dicht bij hem in de buurt gebleven.

Als afsluiter van de namiddag trekken mijn vriend en zijn collega nog even met z’n tweeën met het paddleboard erop uit. En dan gebeurt het: de collega valt van het board en verliest zijn zonnebril. Vanaf ons strandje kunnen de zus en ik de dramatische gebeurtenissen volgen. We zien de collega duiken, maar tevergeefs. Mijn vriend paddlet terug naar ons om het duikbrilletje van de collega op te halen. En tot mijn grote verbazing slaagt de collega er na wat pogingen zowaar in zijn bril terug te vinden. Hij heeft meer geluk dat ik die keer in de Middellandse Zee!

Tijd om ons boeltje bijeen te pakken en de twee paddleboards terug naar het werk van mijn vriend te brengen. Gelukkig is ons proviand goed gevorderd en is het sleurwerk op dat vlak een pak minder.

Vanaf het werk van mijn vriend wandelen we op het gemak terug naar het hotel om uitgebreid te douchen en te knuffelen. Na al die snacks van de namiddag hebben we geen grote honger meer, dus besluiten we tapas te gaan eten in het Cottage Café. De octopussalade is alvast uitstekend en ook het glas schuimwijn smaakt ons. Iets later voegen de collega en zijn zus zich bij ons en klinken we samen op een geslaagde dag op het meer. Ondanks de pech hebben we toch een mooie namiddag gehad.

Alles verloopt vlotjes en ditmaal ziet het er zelfs naar uit dat mijn vlucht op tijd zal vertrekken. Dat kan dus ook! Op de luchthaven koop ik pralines van Neuhaus en trakteer ik mezelf op een lekkere groene smoothie. Heel fijn dat Guapa na een paar jaar afwezigheid naar de luchthaven is teruggekeerd!

Boarding begin mooi op tijd, alleen is er jammer genoeg geen plaats meer voor mijn handbagage in het vliegtuig zelf. Geen ramp, ik haal mijn laptop eruit en draag het koffertje over aan het personeel zodat ze het kunnen inchecken. De vlucht vertrekt tot mijn grote vreugde effectief op tijd en na een vlotte reis landen we rond 16.15u op de luchthaven van Genève. Het is even wachten op mijn bagage, maar dan kan ik mij bij mijn vriend voegen die samen met zijn collega aan een klein barretje in de luchthaven op mij zit te wachten.

De zus van de Engelse collega van mijn vriend landt iets later dan ik, dus bestel ik me een glaasje chasselas om de tijd te doden. De wijn wordt geserveerd in een plastic bekertje en trekt helaas op niet veel. Geen succes, dus.

Een dik kwartier later vervoegt de zus van de collega ons gezelschap. We maken kennis met elkaar en nemen samen de trein naar Cornavin, alwaar onze wegen tijdelijk scheiden. Mijn vriend en ik gaan onze bagage afzetten in hotel Ibis Genève Centre Lac en de collega en zijn zus gaan naar zijn appartement.

We treffen elkaar wat later opnieuw aan de achterkant van station Cornavin om iets te gaan drinken in Les Grottes, de uitgangsbuurt achter het station. We komen terecht op het terras van La Taproom alwaar we een terrastafel delen met een vriendelijk, iets ouder Amerikaans koppel en hun tienjarige dochter. Ik bestel een glaasje schuimwijn en wat gruyère kaas, want ik heb een klein hongertje. De tienjarige dochter kijkt verlekkerd naar mijn portie kaas en ik wil gerust met haar delen, maar de ouders verbieden haar iets te nemen. We hebben een fijn gesprek met de Amerikanen, die net terug kwamen van een vakantie in Chamonix en al een jaar of zeventien in Berlijn blijken te wonen. Leuke mensen!

Na het aperitief stel ik voor iets te gaan eten in Ko-Ah Bar & Lounge, waar mijn vriend en ik jaren geleden heel snel én lekker aten vlak voordat mijn vlucht naar Zaventem vertrok. We vinden een leuke tafel voor vier op het terras en het eten is nog even goed als ik mij herinner. De Engelse collega en zijn zus hebben niet veel honger, dus zij delen een voorgerechtje. Ik bestel mij een pisco sour en geniet van mijn heerlijke rode curry met garnalen en gebakken noedels. Amai, dat smaakt! En omdat je op één been niet kan staan: graag nog een whisky sour om de maaltijd af te sluiten.

We rekenen af en maken met ons vieren een avondwandeling langs het meer. Het is duidelijk dat iedereen in Genève zoveel mogelijk wil genieten van de prachtige zomeravond: de barretjes langs het meer zitten vol mensen en overal zitten groepjes op de muren en op het gras te eten en te drinken. We wandelen tot aan de mooi verlichte vuurtoren van les Bains des Pâquis om ons volop in de zomerse sfeer onder te dompelen en wat foto’s van de Jet d’Eau te nemen.

Daarna nemen we afscheid van de collega en zijn zus en wandelen mijn vriend en ik samen op het gemak tot aan de Pont de la Coulouvrenière. Daarna maken we rechtsomkeer en keren we terug naar het hotel. Vandaag kruipen we op tijd in bed!

Het is een mooie zonnige dag, dus na onze valiezen bij de hotelbalie achter gelaten te hebben, trekken we meteen richting meer. Door onze kleine omweg langs Nice zijn we een ganse dag Genève kwijt geraakt en moeten we ons programma noodgedwongen inkorten. Deze avond reizen we immers al door naar Lausanne. Natuurlijk lopen we even langs les Bains des Pâquis met zicht op de Jet d’Eau. Naar goede gewoonte zijn er weer een aantal ijsberen in het koude smeltwater van het meer aan het zwemmen. Brr, zij liever dan ik.

We wandelen verder langs de oever van het meer en steken de Rhône over langs de Pont des Bergues met een kleine tussenstop op Île Rousseau. Een korte klim later zijn we in het oude stadscentrum van Genève waar we de kanonnen van l’Ancien Arsenal bewonderen en even een blik werpen op de meerdere verdiepingen tellende helling van het Hotel de Ville. Volgende stop: de kathedraal met de mooie Chapelle des Macchabées. Gelukkig zijn de ouders van mijn vriend fitte zeventigers, want de beklimming van de kathedraal is toch wel stevig. We genieten van het mooie uitzicht op het meer van Genève en nemen een hoop foto’s om dit moment te capteren. Spijtig genoeg heeft de Mont Blanc geen zin om zich vandaag te laten zien.

Tijd voor een welverdiende pauze op het zonnige terras van Helia op de Place du Bourg-de-Four. Veel honger hebben we niet na ons copieuze ontbijt, dus wij houden het bij een drankje. De kombucha smaakt alleszins!

We verlaten het oude stadscentrum langs de Mur des Réformateurs en wandelen terug naar de Rhône, langs de oevers van het meer naar de Jardin Anglais. We twijfelen even of we in het reuzenrad zouden gaan, maar de rij wachtenden is ons te lang. Na de verplichte toeristische stop bij L’Horloge Fleurie wandelen we verder langs de Quai Guastave-Ador, nog steeds genietend van de zon op ons gezicht. We stoppen voor een gelato bij Arlecchino en nemen bij Point Noir een mouette naar Châteaubriand aan de overkant van het meer.

We zetten onze wandeling verder langs de andere oever van het meer en genieten van de mooie, groene parken. Opvallend: tegenwoordig staan er in de parken overal borden dat het verboden is te barbecuen. Enkel bij de publieke barbecues geplaatst door de stad zelf is het nog toegestaan een stukje vlees op houtskool te bakken. Ongetwijfeld wil Genève daarmee komaf maken met het nochtans typische zicht op mooie zomerdagen van gezinnen rond een draagbare barbecue in het park. Een Geneefse traditie waarvan wij in het verleden ook hebben mogen proeven.

Volgende stop: de botanische tuin. Met al de regen van de voorbije periode staat die in volle bloei. Prachtig! We bezoeken een paar van de serres en wandelen dan een klein stukje terug naar het gebouw waar mijn vriend werkt. Uiteraard zijn zijn ouders erg nieuwsgierig om deze plek te verkennen. En toegegeven het fancy gebouw volledig opgetrokken uit glas en staal met groenen hangplanten en waterpartijen maakt op mij ook altijd indruk.

Nadat mijn vriend wat coole snufjes aan zijn ouders heeft getoond, keren we terug naar L’Edelweiss om samen te genieten van de beroemdste Zwitserse maaltijd: kaasfondue. We hebben de ganse dag ons gespaard om bij het diner voluit te kunnen gaan. We delen een Assiette Valaisanne en een portie raclette om ons vervolgens op de klassieke moitié-moitié kaasfondue te storten. Het dessert dat in het menu is inbegrepen, krijgen we er met moeite bij, hoe lekker de apfelstrudel ook is!

Mijn vriend rekent af, we halen onze koffers op en wandelen samen naar het treinstation van Cornavin alwaar we de trein naar Lausanne nemen.

Een vlotte treinrit later staan we in het station van Lausanne. Mijn vriend wil per sé te voet naar het hotel, dat volgens googlemaps maar op een elf minuten lopen ligt, terwijl ik er de voorkeur aan geef om ons dat gesleur met de valiezen te besparen en de metro te nemen die er maar drie minuten over doet.

Uiteindelijk krijgt mijn vriend zijn zin en blijkt dat we met onze valiezen vanaf het station een steile helling op moeten tot aan het hotel. En dat op een met kaasfondue gevulde maag! Hijgend en puffend komen we aan bij het hotel. Gelukkig loopt de check-in vlot.

Helaas blijkt de kamer in MAD hotel een teleurstelling. Lang geleden dat ik nog in zo’n kleine kamer gelogeerd heb. Er is gewoonweg géén opbergruimte in de kamer. De wasbak is gepropt tussen de muur en de douchecabine, waardoor een iets breder persoon er amper gebruik van van maken. Bovendien is er zelfs geen plek om onze tandenborstel te zetten. Het bed (een twijfelaar) is zowel aan het hoofdeinde als het voeteneinde begrensd door een muur en er is welgeteld één nachtkastje en één kapstok om kleren aan op te hangen. Haakjes voor de handdoeken of jassen ontbreken compleet. Maar we hebben wel een gratis toegang tot de discotheek! En gratis condooms!

Enfin ja, het is natuurlijk maar voor twee nachten, maar we missen het comfort van de aangename hotelkamer in L’Edelweiss. Opeens is het dubbel jammer dat we daar een nacht minder hebben geslapen dan voorzien.

De ouders van mijn vriend besluiten in bed te kruipen terwijl mijn vriend en ik nog een glaasje wijn drinken aangeboden door het hotel. We klinken op een geslaagde eerste dag in Genève en duimen dat de weergoden ons morgen ook zo goed gezind zullen zijn.

Ik tref de ouders van mijn vriend opnieuw op de luchthaven. Een stevig gevoel van déjà-vu! Al besluiten we deze middag iets te eten bij Le Pain Quotidien en niet bij de Exki. Ik bestel een lekker slaatje en moet vaststellen dat deze maaltijd die van gisterenavond bij de Exki toch ruimschoots overtreft. Vers klaargemaakt versus op voorhand verpakt. Al is de prijs van het slaatje navenant.

Ditmaal blijven we gelukkig gespaard van grote problemen, op een kleine vertraging bij vertrek na, verloopt onze vlucht erg vlot. Alleen jammer dat de ouders van mijn vriend op de allerlaatste rij terecht zijn gekomen en geen raampje hebben om naar buiten te kijken. In Nice aangekomen start ik meteen de Uber app en merk ik dat er veel chauffeurs in de omgeving zijn. Ik maak de fout om wat weg te wandelen van de luchthaven, in de veronderstelling dat we daar makkelijker kunnen opgehaald worden, maar wanneer ik een Uber bestel, blijkt dat we terug moeten naar waar we vandaan komen. Stom.

We gaan mooi staan op de plek die de app aangeeft, maar ik krijg al na een minuut of zo telefoon van onze chauffeur dat hij niet tot daar geraakt en dat we naar een parking moeten lopen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet dadelijk begrijp naar welke parking we moeten gaan. Na nog twee telefoontjes en wat gepruts met de app zelf waarop ik min of meer kan zien waar onze chauffeur zich bevindt, slagen we er tot mijn grote opluchting in elkaar te vinden.

De chauffeur blijkt een zeer aimabel man te zijn, die zich verontschuldigt voor het ongemak: hij heeft nog geen badge waardoor hij ons niet in de daarvoor voorziene zone kon komen ophalen. Hij is bijzonder praatvaardig en geeft ons de ganse rit naar het centrum uitleg bij elke bezienswaardigheid die we passeren.

We laten ons afzetten aan de beroemde Promenade des Anglais en wandelen het oude stadsgedeelte in. Nice blijkt een bijzonder charmante en levendige stad te zijn. We genieten van het mooie weer en de mooie omgeving. Alleen jammer dat mijn vriend ontbreekt. Ik zoek via googlemaps een goede gelateria (Artisan Glacier Azzurro) en we voegen ons bij de rij wachtenden. Heel uitzonderlijk neem ik een hoorntje, want de hoorntjes worden ter plekke vers gemaakt. Amai, dat smaakt!

Na onze gelato opgesmikkeld te hebben, stappen we de kathedraal binnen en bewonderen we de pracht en praal van het interieur. Voor een bezoekje aan het chateau hebben we helaas te weinig tijd, maar we genieten wel van het flaneren op de Promenade des Anglais en het zicht op de Middellandse zee. We staan ook even stil bij het monument dat de slachtoffers van die verschrikkelijke terreurdaad in 2016 herdenkt. We nemen de nodige selfies als bewijs van ons korte bezoekje aan Nice en overleggen of we in Nice zelf zullen avond eten of op de luchthaven. Ik vind een tapas restaurant vlakbij dat mij een goeie optie lijkt. In zo’n restaurant gaat het naar mijn gevoel meestal ook goed vooruit en het zal er ongetwijfeld goedkoper en lekkerder zijn dan op de luchthaven.

Moment van Christian Estrosi dat de 86 slachtoffers van terreur herdenkt, onthuld op 14 juli 2022:

Z restaurant tapas blijkt een uitstekende keuze te zijn: heerlijke tapas vergezeld van een goed glas chardonnay. Zo lekker zouden we het op de luchthaven niet gevonden hebben.

Ik bestel mooi op tijd een Uber die we deze keer heel vlotjes vinden. We treffen alweer een bijzonder vriendelijke chauffeur, die zelfs al een paar keer in België is geweest. Al is zijn kennis van de Belgische bieren eerder beperkt (Hoegaarden).

De security op de luchthaven gaat vlotjes en we kopen wat nougat (en een flesje nagellak) als souvenir van ons blitzbezoek aan Nice. We vinden een zitplekje vlakbij de gate en wachten tot ons vliegtuig eraan komt. Ditmaal vertrekken we (gelukkig) mooi op tijd. Er zit amper volk op het vliegtuig naar Genève, wat het een bijzonder relaxte vlucht maakt.

Nadat we geland zijn op de luchthaven van Genève moeten we nog even wachten op onze bagage en daarna vindt dan eindelijk de lang verwachte hereniging plaats met mijn vriend. Vijfentwintig uur later dan gepland! Maar we zijn allemaal blij dat dit avontuur alsnog een goed einde kent.

We nemen de bus naar Cornavin en wandelen van daaruit met onze bagage naar hotel L’Edelweiss. Spijtig genoeg hebben we een vooruitbetaalde nacht verloren in dit hotel te wijten aan onze vluchtperikelen. Helaas, niets aan te doen.

Om te klinken op onze tumultueuze dag en daaropvolgende hereniging bestellen we nog een fles chardonnay in het verder lege restaurant. Helaas valt de chardonnay wat tegen. Die in Nice was een pak beter. We sluiten de avond af en duiken op tijd in bed. Morgen een drukke dag in het vooruitzicht.