We lassen onderweg slechts één stop in om te lunchen bij O’ Saveurs de Carine in Castets, een gezellig restaurantje waar we voor zestien euro een lunchmenu van drie gangen eten. Lekker en goedkoop, meer moet dat niet zijn.

Rond Bordeaux komen we opnieuw in de file terecht. Vervelend, maar niets aan te doen.

De omgeving van Chauvigny is bijzonder landelijk met velden vol met zonnebloemen. Erg mooi. Rond 19u komen we aan in Chauvigny zelf. We krijgen een kleine kamer in een bijgebouw van het hotel toegewezen. Grote luxe is het niet, maar er is een ventilator om de temperatuur onder controle te houden en we kunnen de kamer goed afsluiten tegen de warmte dankzij de houten luiken.

Voor het avondmaal terug we naar Le Kiosque à Chauvigny dat een mooi terras heeft op een groot plein. We zijn er de eerste gasten, maar krijgen al snel gezelschap van andere klanten. We starten de maaltijd uiteraard met een glaasje bubbels. Als voorgerecht eet ik een koude cougettensoep (die ik helaas niet bijzonder lekker vind). voor het hoofdgerecht kiezen we allebei de vis van de dag: een mooi stukje zalm dat gelukkig wel lekker is. Ik heb nog net een gaatje over voor een gevulde pannenkoek als dessert. Mijn vriend sluit de maaltijd af met een glaasje cognac.

Om ons eten te laten verteren, maken we een kleine wandeling naar de brug waarover we Chauvigny zijn binnen gereden. We zetten onze wandeling verder langs het water en noteren dat er hier een mogelijkheid is om te kajakken.

Vermoeid na een lange dag in de wagen kruipen we op tijd in bed.

Vandaag staat de street art et patrimoine à Saint-Esprit tour op ons programma. De tour vertrekt om 10u aan het DIDAM gebouw, waar we onze sympathiek vrouwelijke gids ontmoeten. We zijn met een niet al te grote groep en de gids doet haar best om tegelijkertijd uitleg te geven over de street art en de geschiedenis van Bayonne.

Aan het vertrekpunt van de tour valt het ons op dat de buurt wat verloedert is en er veel daklozen rondlopen. De hoogdagen toen Bayonne een belangrijke rol speelde als tussenstop in de slavenhandel van Afrika naar de Verenigde Staten liggen duidelijk al een tijd achter ons.

De rondleiding duurt in totaal anderhalf uur en we komen langs werkelijk prachtige street art. Bayonne organiseert sinds 2017 het Points de Vue festival, een beetje vergelijkbaar met The Crystal Ship in Oostende. Daardoor neemt de hoeveelheid street art in de straten geleidelijk aan toe.

De wandeling is zeker boeiend, maar mijn vriend en ik vinden dat de gids soms te lang op dezelfde plek blijft staan. Iets meer street art en iets minder uitleg zouden we zeker geapprecieerd hebben. We eindigen de tour bij een prachtig kunstwerk bij een lavoir (een publieke wasplaats), dat volgens onze gids nog tot op vandaag gebruikt wordt door oudere dames om hun beddengoed te wassen. Het water in het grote wasbekken wordt voortdurend ververst. Eén gedeelte is bedoeld om met zeep te wassen en een ander gedeelte dient om te spoelen. En ja, er staan effectief waslijnen vlakbij om je was te drogen. Wellicht wordt deze plek ook gebruikt door de vele daklozen van Bayonne.

Bij het lavoir nemen we afscheid van onze gids, maar daarmee is de street art tour nog niet afgelopen. Wij hebben een self guided street art wandeling gedownload op onze smart phones en ontdekken zo nog een aantal extra werken.

Vlak voor de middag lassen we een kleine pauze in bij ons hotel om wat water te drinken. Het is immers nog altijd behoorlijk warm. En ja, bijna was ik zelf mijn zonnebril kwijt. Ik had hem laten liggen aan de waterkoeler in de ontbijtruimte beneden en besefte pas op de kamer dat ik mijn bril niet meer had. Gelukkig had het personeel de bril gevonden en opzij gehouden voor mij. Een hele opluchting!

Voor de lunch trekken we naar Les Halles de Bayonne, een overdekte markthal waar je etenswaren kan kopen en ook iets kan eten. We slagen erin na een beetje wachten een tafel met twee barkrukken ter veroveren bij Chez Maïté. We bestellen, ansjovis, kroketjes en ja, waarom niet, oesters! Heerlijk.

Na deze uitstekende lunch brengen we een bezoek aan Jambon Pierre Baïalde, een familiezaak die enkel aan particulieren verkoopt. We krijgen een boeiende rondleiding en worden ingewijd in de productieproces van authentieke jambon uit Bayonne. Uiteraard eindigt de rondleiding met een proeverij van verschillende soorten ham.

Onze volgende stop is de Église Saint-André, die spijtig slechts gedeeltelijk toegankelijk is. Een paar foto’s later staan we weer buiten en steken we onze neus binnen bij Monsieur Txokola, waar ik betoverd wordt door de verrukkelijke chocoladegeuren. En ja, uiteraard kopen we een paar tabletten chocolade.

We passeren opnieuw langs het hotel om snel wat water te drinken. Ditmaal let ik erop mijn zonnebril niet uit het oog te verliezen. De rest van de namiddag brengen we door in het DIDAM, l’espace d’art contemporain, een plek gewijd aan de fotografie. We genieten allebei van de fototentoonstelling van ForgetMat (Mathieu Forget). De foto’s tonen de onderwerpen van de foto’s bevroren in beweging. De symmetrie, weerspiegelingen en kleurrijke achtergronden maken dat de foto’s bijna iets magisch hebben.

We downloaden allebei de app die de foto’s tot leven laat komen. Spijtig genoeg is deze app heel zwaar en moeten we veel bijkomende bestanden downloaden. Het duurt dus even voor we de app aan de praat krijgen en het ding werkt niet altijd even goed, maar waw, als het werkt, betekent deze app zeker een meerwaarde. We eindigen ons bezoek met het bewonderen van de foto’s die Mathieu Forget maakte voor de o

lympische spelen.

Na ons bezoek aan het DIDAM gaan we op zoek naar het speelterrein van het befaamde pelota spel dat zich ergens vlak achter ons hotel zou moeten bevinden. Na een vrij steile klim in de buurt van het station ontdekken we het speelterrein van Rail Bayonnais verstopt achter wat huizen. En kunnen we effectief de muur voor het pelota spel bestuderen.

We keren terug naar het hotel om te douchen en ons op te tutten voor het avondmaal. Voor ons laatste diner in Bayonne reserveerde ik een tafel bij restaurant Relief. Op het gezellig terras genieten we van heel bijzondere gerechten. Een topper om ons bezoek aan Bayonne in stijl af te sluiten.

Mosaïque de thon, sorbet citronnelle et sésame:

Oef mollet croustillant, crémeux d’aubergines fumées, noisettes:

Quasi de veau, saurce armoricaine, poireaux e céréales:

Lotte, sauce à la moelle, haricots géants, blettes et chorizo:

We zijn extra vroeg opgestaan (om 7.30u) om de hitte voor te zijn. Ze voorspellen vandaag immers 38 graden in de namiddag in Bayonne! Hopelijk zorgt de zeebries in Biarritz voor wat afkoeling.

Na een vlotte rit van een twintig minuten parkeren we onze wagen in parking Grande Plage, letterlijk vlakbij het mooie zandstrand van Biarritz. Bijzonder handig. We laten de strandspullen achter in de wagen en wandelen eerst naar het strand om een tent en strandstoelen te huren. Helaas zijn we al te laat voor de strandstoelen, maar een tent huren lukt nog wel. Het is echt té warm om in de vlakke zon op het strand te zitten.

Maar voordat we ons neervlijen in onze strandtent gaan we eerst op verkenning in Biarritz. We wandelen langs de mooie kustlijn met goudgele stranden afgewisseld met ruige rotspartijen. Tot onze grote verbazing komt er opeens geheel onverwacht uit het niets een mistdeken alles bedekken. Wat aanleiding geeft tot bijzonder sfeervolle foto’s.

We slenteren verder langs le Port des Pêcheurs, een gezellig haventje met een aantal restaurants, dat er redelijk authentiek uitziet. Terwijl we onze wandeling verder zetten naar Rocher de la Vierge wordt het steeds mistiger. Echt een bizar fenomeen, zo’n zomermist. Het is nog steeds aangenaam warm, maar de warmte is nu veel draaglijker en in niets te vergelijken met de hitte gisteren in Bayonne. We lopen over de voetgangersbrug tot aan het uitkijkplatform aan de achterkant van de rots met het mariabeeld.

Onze wandeling leidt ons tot het gezellige drukke Plage du Port Vieux, waarna we rechtsomkeert maken naar le Port des Pêcheurs. De mist trekt langzaam weg en de wereld rondom ons wordt stukje bij beetje ontsluierd. Magisch. Voor de lunch schuiven we aan in de wachtrij bij Casa Juan Pedro. Gelukkig moeten we niet lang wachten tot er een tafeltje voor twee vrij komt, met zicht op het water.

Ik geniet van een lekkere octopussalade, terwijl mijn vriend smult van een stevig stuk tonijn. Het eten is simple, maar bijzonder smaakvol. Zo hebben we het graag. En ja, natuurlijk bestelde we een karaf sangría bij de maaltijd. Altijd lekker.

Na de lunch keren we terug naar de wagen om onze strandspullen op te halen. We smeren een dikke laag zonnecrème om ons tegen de zon te beschermen en installeren ons in de tent. Mijn vriend en ik wisselen elkaar af om een duik in zee te nemen. Al is zwemmen eigenlijk onmogelijk, omdat de golven te onstuimig zijn. Slechts een kleine zone in de zee is afgebakend voor de zwemmers. Omdat de zee zo woelig is, hebben de strandreders het behoorlijk druk met mensen aan te manen voorzichtig te zijn. Voor de surfers is er een aparte zone voorzien, zodat er zeker geen conflicten met de zwemmers ontstaan.

Ik ga als eerste zwemmen en wanneer ik terug ben, waarschuw ik mijn vriend dat de oceaan behoorlijk ruw is en dat ik een paar keer bijna mijn evenwicht verloor door de kracht van de golven. Helaas, wanneer hij terug keert van zijn zwempartij heeft hij dat aan den lijve mogen ondervinden. Een stevige golf heeft hem onderuit gehaald en daarbij is hij zijn splinternieuwe en zeer dure zonnebril met glazen op sterkte verloren. Na het verlies van mijn lens vorig jaar, opnieuw een dure tegenslag. En dan te bedenken dat hij een reservezonnebril bij had!

Ik wil me niet zomaar neerleggen bij dit pijnlijke verlies en zet een eenpersoonszoektocht op poten. Maar het is werkelijk onbegonnen werk: e stroming is zo sterk dat die zonnebril eender waar terecht gekomen kan zijn. Toch wel een domper op ons bezoek aan Biarritz.

Ik probeer er niet te zwaar aan te tillen, het is uiteraard maar geld, maar een verlies van 600 euro doet toch wel wat zeer. Enfin na onze namiddag op het strand gaan we nog iets drinken. vooral omdat ik naar toilet moet en de openbare toiletten vlakbij het strand echt affreux zijn.

We komen terecht op het terras van OCTOPUS waar er zowaar kombucha op de kaart staat en ze een superproper en heerlijk ruikend toilet hebben. Een echte winwin, zou ik zeggen.

Terug in ons hotel nemen we een uitgebreide douche. Het is serieus schrobben om al dat plakkende zand van ons af te krijgen. Gelukkig hebben we pas om 20u gereserveerd voor het diner.

Voor het avondmaal heb ik een fijn tafeltje gereserveerd bij Le Bistrot Itsaski. Echt een tof restaurant met erg vriendelijke bediening. We genieten van een werkelijk uitstekend menu bistrot (voorgerecht, hoofdgerecht én dessert) voor de zeer schappelijke prijs van 29,50 euro. Uiteraard drinken we daarbij een lekkere wijntje.

Croustillant de chèvre miel et basilic:

Poisson selon arrivage:

Crème brulée au praliné:

We sluiten de maaltijd af met een armagnac van 20 jaar aan de prijs van die van 15 jaar (de armagnac van 15 jaar was op). Een fijne geste die wij bijzonder weten te waarderen. Echt een aanrader, dit restaurant.

Na het ontbijt gaan we op verkenning in het historische centrum van Bayonne. Onze eerste indruk van Bayonne is zeer positief. Door de twee rivieren, de Nive en de Adour is het water altijd vlakbij en ik ben een fan van de mooie statige rijhuizen met de kleurrijke luiken. We bewonderen het oude kasteel langs de buitenkant (een bezoek is niet mogelijk, want het gebouw heeft een militaire functie) en verkennen een gedeelte van de oude omwallingen. Spijtig genoeg is de Botanische tuin gesloten.

We passeren tijdens onze verkenningstocht een grote apotheker, die we meteen binnen lopen om extra zonnecrème in te slaan. Wij verbruiken zonnecrème aan een hoog tempo. Ik koop meteen ook een reservezonnebril, want ik ben de mijne thuis vergeten.

Verder naar de kathedraal die helaas in de steigers staat. Binnen genieten we van de prachtige kleurrijke muurschilderingen en schitterende glasramen. Echt een bijzonder mooi religieus bouwwerk. De moeite van een bezoek waard.

Vandaag houden we het bij een simpele en lichte lunch: een maïspannenkoek bij Taloka bij de Halle de Bayonne. Ik drink ook een flesje cider, maar deze bevalt me een pak minder dan de cider die ik dronk op Île de Ré. Het kwik is ondertussen gestegen naar 34 graden en we zweten wat af.

Het perfect moment dus om het Baskisch museum te bezoeken, want daarbinnen is het door de airco lekker fris. Rond 14.30u starten we ons bezoek. Ik vind het museum bijzonder boeiend en leer heel wat bij over hun taal (het Baskisch is de oudste Europese levende taal en heeft voor zover we weten geen relatie met enige andere taal), de specifieke gebruiken van de (Franse) Basken en hun geliefde sporten (pelota) en dansen (fandango). Wisten jullie trouwens dat de Basken wellicht het oudste nog steeds overlevende volk zijn dat in de loop der eeuwen (er zouden sporen zijn vanaf 4500 voor Christus) op één specifieke plek in Europe geleefd heeft. Genetisch onderzoek lijkt aan te wijzen dat de Baskische roots zelf zouden terug gaan tot 35.000 voor Christus.

Het museum is inhoudelijk boeiend, maar de scenografie kan een make-over gebruiken. Het doet allemaal wat oubollig aan. Zullen mij het meest bijblijven: de sport pelota (een soort kaatsen) en de traditionele dansen. Er is een heel bijzondere dans, de ‘Soule’ waarbij een figuur verkleed in een paardenkostuum moet springen op een glas, zonder dat het glas breekt. Dit wordt extra moeilijk gemaakt doordat de paard-man door zijn kostuum het glas niet kan zien. Grappig: het glas op de schilderijen is hetzelfde glas als waar wij elke dag ons water uit drinken in het hotel. Het museum toont de uitvoering van een paar traditionele dansen en ik ben erg onder de indruk van de virtuositeit van de dansers: ze springen zo hoog en hun voeten bewegen zo snel dat het moeilijk te volgen is met het blote oog. Een prachtig stukje immaterieel cultureel erfgoed.

Na het bezoek aan het museum komen we aan de oevers van de Nive op krachten met twee glazen champagne van La Karafe. Naar goede gewoonte worden de glazen hier bijzonder goed vol geschonken. Niet dat we klagen.

Na dit smakelijke aperitief verplaatsen we ons een paar huizen verder langs de Nive, waar in om 19.30u een tafel gereserveerd heb bij Bajadita. We starten met een plankje van lokale charcuterie en kazen. En vervolgens geniet ik van een bijzonder lekkere inktvis geserveerd op puree met munt. Een winnaar!.

Het is een prachtige zomeravond en ik zou er graag nog wat langer van genieten, maar we geven er de voorkeur aan om op tijd in bed te kruipen. Morgen voorspellen ze immers 38 graden en wij willen de warmte graag ontvluchten door naar Biarritz aan de kust te rijden. Op de terugweg naar het hotel worden we getrakteerd op een mooie zonsondergang. De kers op de taart van een mooie dag.

We maken een kleine omweg langs Fouras omdat we daar vanaf de kustlijn in de verte nog eens Fort Boyard kunnen zien zijn.

Onderweg lunchen we bij Les Saveurs du Monde, een gigantisch familierestaurant dat idd een menukaart heeft die verschillende werelddelen samen brengt. Bijzonder, maar goed. Ik bestel brandade van witte vis, niet helemaal wetende wat dat is. Blijkt brandade een soort puree van vis en andere ingrediënten te zijn. Onverwacht lekker.

Na de lunch belanden we in een gigantische file rondom Bordeaux. We tellen minstens twee ongevallen op onze route. Gelukkig blijven wij zelf gespaard van ongelukken.

Pas rond iets voor 19u zijn we in Bayonne, hoofdstad van Frans-Baskenland. We parkeren onze wagen in Parking Belfort, omdat ons hotel Ibis Styles Centre Gare geen parking heeft. Het hotel is echt een meevaller. De kamers zijn versierd met Frans-Baskische motieven en vanuit onze kamer hebben we een prachtig zicht op de Pont Saint-Esprit.

Voor het avondmaal reserveerde ik bij La Table de Sebastien Gravé. Baskenland staat bekend om zijn smakelijke keuken, dus ik heb hoge verwachtingen. En die worden volledig ingelost. We krijgen een leuk tafeltje op het terras met zicht op de rivier de Nive toegewezen en het eten is werkelijk subliem. De tartaar van tonijn is fenomenaal lekker en de Merlu de St Jean evenzeer. Wat een feest! Extra pluim trouwens voor de zeer charmante en attente bediening.

Gazpacho:

Tartare de Thon:

Marlu de St. Jean au naturel, confit d’aubergines, hollandaise à l’huile de noix, râpé et mayo ail noir, croquette de tapioca et pousses de moutarde de chez JL garbage:

De wandeling door de avondlijke straten van Bayonne levert enkele prachtige foto’s op van de weerkaatsing van de huizen in de rivieren de Nive en de Adour. En natuurlijk niet te vergeten: de prachtig verlichte Pont Saint-Esprit, waarvan we kunnen genieten vanuit het raam van onze hotelkamer.

We zijn verrassend moe na een dag in de auto zitten, dus kruipen we op tijd in bed.

Vandaag brengen onze elektrische fietsen ons naar Ars-en-Ré. En jawel, jullie raden het al: er was hier een grote markt aan de gang. Aangezien ik het altijd leuk vind om op zo’n markt rond te lopen. Zetten we onze fietsen op slot op een plek waar al honderden andere fietsen geparkeerd staan en kuieren we door het gezellige dorpje. Ondanks de overvloedig gesmeerde zonnecrème van gisteren, ben ik verbrand geraakt rond mijn haarlijn. Da’s zo’n plek die je typisch niet goed genoeg insmeert. Ik pas een hoedje op de markt om mijn hoofd te beschermen, maar besluit het toch niet te kopen. Ik sta echt niet met hoeden en het is ook lastig om mijn opgestoken haar onder een hoed of een pet te krijgen.

We bezoeken de Église Saint-Étienne d’Ars-en-Ré, een mooie kerk met een zeer opvallende zwart-witte toren, die vroeger dienst deed als oriëntatiepunt voor vissers. In de kerk treffen we twee modellen aan van de kerk gemaakt van schelpen. Heel mooi!

Na ons bezoek aan het gezellige Ars-en-Ré fietsen we verder naar Saint-Martin-de-Ré, waar we onze eerste avond op Île de Ré de zonsondergang bewonderden. We genieten van de prachtige fietstocht die ons voor een deel over een dijk leidt, waardoor we op een gegeven moment langs twee kanten omringd zijn door water. Het door de getijdenwerking ver weggetrokken water hier blijft indrukwekkend. We fietsen opnieuw langs talrijke zoutwinningen, waar je overal fleur de sel kan kopen volgens het honesty systeem.

We fietsen Saint-Martin-de-Ré binnen langs een mooie poort gebouwd door Vauban. Lunchen doen we bij le Tout du Cru, het restaurant dat we gespot hebben tijdens ons eerste bezoek aan Saint-Martin-de-Ré. Uiteraard ga ik voor de zeevruchtenschotel met oesters. En ja, als je dan toch decadent bezig ben, waarom niet de maaltijd afsluiten met een champagne gourmande? Heerlijke bubbels met zoetigheden, wie kan daar neen tegen zeggen?

Na onze ietwat te lang uitgevallen middagpauze (het ziet ernaar uit dat we opnieuw niet de door ons geambieerde kilometers zullen halen), bezoeken we de kerk van Saint-Martin-de-Ré en beklimmen we de kerktoren. Die toren is niet bepaald hoog te noemen, maar doordat alles zo plat is, hebben we toch een mooi uitzicht op de omgeving.

Vervolgens fietsen we via een andere route terug naar ons hotel. We moeten een bruggetje oversteken, waar staat aangegeven dat alle fietsers hier moeten afstappen. Het is er zowaar bijna een fietsfile. Echt tof dat fietsers hier zo’n mooie afgescheiden infrastructuur hebben. Het enige waarvoor je aandachtig moet zijn op Île de Ré, zijn andere fietsers, want het is duidelijk dat sommige mensen enkel op vakantie fietsen en dus alles behalve fietsvaardig zijn.

Terug in hotel nemen we de tijd om uitgebreid te douchen om het zweet en de zonnecrème van ons af te spoelen. Voor het avondmaal trekken we opnieuw naar La Villa. Ditmaal ga ik voor de tartaar van zalm als voorgerecht, en de vis van de dag als hoofdgerecht. Uiteraard drink ik weer een glas champagne, want de glazen worden hier bijzonder riant gevuld. We sluiten de maaltijd af met een cognac en een calvados om te klinken op deze mooie dag.

We kruipen op tijd in bed, want morgen hebben we een bijzonder lang rit voor de boeg.

We genieten van een uitgebreid ontbijtbuffet: spek en eieren, charcuterie en kaas, Viennoiserie, pannenkoekjes en heerlijk vers brood. Echt een meevaller! Het contrast met ons ontbijt van de dag voordien kan amper groter zijn.

Omdat Île de Ré bekend staat om zijn geweldige fietsinfrastructuur huren we bij ons hotel twee elektrische fietsen voor twee dagen. Op Komoot zoeken we een fietstocht die ons toelaat zoveel mogelijk van het eiland te verkennen. Île de Ré is uitgerust met prachtige, brede fietspaden, die volledig gescheiden zijn van het autoverkeer. Het eiland zelf is heel vlak, wat fietsen sowieso aangenaam maakt en al helemaal als je een elektrische fiets hebt.

Het is vandaag prachtig fietsweer. De zon schijnt volop, dus we halen de zonnecrème boven. We hebben ons in het verleden al iets té vaak mispakt aan de sterkte van de zon. We fietsen langs talrijke zoutwinningen. Overal langs de weg staan standjes waar je zakjes met natuurlijk zeezout kan kopen. De standjes zijn onbemand: je moet gewoon geld achter laten in een bankje en that’s it. We genieten van de tocht door een prachtig natuurgebied met veel vogels. Alleen vervelend dat Komoot ons soms langs een route wil sturen waar je niet mag fietsen.

We passeren verschillende stranden: Plage de l’Anse du Fourneau, Plage du Lizay en Plage du Petit Bec. We fietsen door het charmante stadje Les Portes-en-Ré, waar we alweer een marktje tegen komen. Voor de lunch belanden we op het terras van restaurant L’Excuse in Saint-Clément-des-Baleines, waar het aangenaam zitten is aan het zwembad en ik een lekker stukje vis eet en een colonel als dessert.

Na de lunch fietsen we verder tot aan la Cabane du Boutillon, waar we oesters proeven op een plek die echt aanvoelt als the middle of nowhere. We zitten aan een tafeltje onder een parasol vlakbij de waterbakken waarin ‘s winters de oesters bewaard worden. In de zomer dienen deze bakken enkel als decoratie.

Deze proeverij is meteen het laatste wapenfeit van de fietstocht. We zijn een stuk minder ver geraakt dan gehoopt, ondanks de elektrische fietsen. Te veel gestopt onderweg om foto’s te nemen.

We zetten de fietsen mooi terug op hun plek in parkeergarage van het hotel en lenen badhanddoeken aan de receptie om nog een klein uurtje te kunnen zwemmen in het zwembad.

Na een deugddoende douche om het zoute zwembadwater van ons af te spoelen gaan we dineren bij La Villa, een groot restaurant met een mooie en gezellige tuin. Ik geniet van heerlijke vissoep als voorgerecht, maar de mosselen vallen tegen. Ik vergeet altijd dat Franse mosselen niet kunnen tippen aan de Zeeuwse. Jammer, maar niets aan te doen! Door de schaarsheid van de mosselen had ik wel nog plaats voor een geflambeerd pannenkoekje als dessert. Yummie!

Na het diner maken we een wandeling door het dorp. Voor de kerk staat er nu een marktje met allerlei handgemaakte spullen en zelfs een kleine draaimolen en eendjeskraam. Allemaal ter ere van het honderdvijftigjarige bestaan met Saint-Clément-des-Baleines.

Wat verderop treffen we op een groot veld een tent waar een muziekquiz aan de gang is. Op het terrein staan ook een paar foodtrucks en je kan je eender waar neer vleien in allerlei oude stoelen en zetels, wat een leuke en gezellige kakafonie oplevert.

We pikken ook een stukje van een optreden van een jazz band met zangeres mee. Het optreden is best goed, voor zo’n klein dorpje. En oja, wie zich de vraag stelt waar de naam Saint-Clément-des-Baleines vandaan komt, vroeger passeerden hier wel degelijk walvissen.

We zien wat op tegen de wandeling naar de parkeergarage doorheen de smalle straatjes met onze twee grote koffers, maar goed, we hebben het overleefd.

Het is een klein uur rijden naar onze volgende bestemming op Île de Ré. Onderweg rijden we over de grote brug die we tijdens de tocht met de catamaran zagen liggen. Onze eerste indruk van Île de Ré is alvast een voltreffer: we rijden langs prachtige wijngaarden. Dat belooft!

Ons hotel Le Chat Botté bevindt zich in het drukke stadscentrum van Saint-Clément-des-Baleines waar net een markt plaatsvindt vlak voor de deur van het hotel. Gelukkig vinden we een parking op een veld waar we onze wagen kunnen parkeren.

We checken in vlak voor het middaguur en kunnen meteen al onze koffers achter laten op de kamer. De vriendelijke dame aan het onthaal laat ons weten dat het hotel een aparte parking heeft voor de gasten vlak achter de kerk. We verplaatsen onze wagen dus en wandelen meteen verder naar het marktje voor de kerk. Naast wat een gewone wekelijkse markt lijkt, is er ook een grote rommelmarkt ter gelegenheid van het 150-jarig bestaan van Saint-Clément-des-Baleines.

Tijd voor de lunch. We belanden op goed geluk op het aangename terras van A l’Ouest, waar we genieten van heerlijke verse vis en gamba’s. Voor mij met een glaasje cider erbij. Mijn vriend gaat voor een wit wijntje.

Na de lunch besluiten we naar de vlakbij gelegen kust te wandelen. Île de Ré is een vrij smal eiland, wat betekent dat je je overal op het eiland vrij dicht bij de kust bevindt. Vlakbij Plage de la Côte Sauvage ontdekken we Batterie Klara, een bunker die deel uitmaakte van de Atlantic Wall. Het is bijzonder rustig aan de ‘wilde’ kust. Het is laag water en we zien hier en daar mensen op zoek naar zeevruchten.

We wandelen verder naar de Phare des baleines, waar het in tegenstelling tot aan het Plage de la Côte Sauvage wemelt van het volk. Dit is duidelijk een toeristische hot spot, want het staat hier van met kraampjes die prullaria verkopen en we struikelen over de eet- en drinkgelegenheden.

We beklimmen de vuurtoren en genieten van het prachtige uitzicht en de mooie wenteltrap. Tot nu toe al zeer tevreden over mijn op googlemaps gebaseerde beslissing om Île de Ré aan onze trip toe te voegen. Het is hier echt prachtig.

Na de beklimming van de machtige vuurtoren beklimmen we de vlakbij gelegen Tour Vauban uit 1682, de tweede oudste vuurtoren van heel Frankrijk. Aangezien de Tour Vauban een kleinere toren is, is deze minder populair dan de moderne, hoge vuurtoren. Ik vind het toch de moeite om deze te bezoeken, vooral om wille van het uitzicht op de nieuwe vuurtoren.

Wanneer we terug met beide voeten op de grond staan, besluiten we onszelf te trakteren op een ijsje bij La Martinière, een grote ijsjeszaak met werkelijk uitstekend huisgemaakt ijs. Aanrader!

Na deze fijne namiddag wandelen we doorheen de wijngaarden terug naar ons hotel om te douchen en ons op te tutten voor het avondmaal. Ik heb voor deze gelegenheid een tafeltje gereserveerd bij Le Serghi in Saint-Martin-de-Ré. We parkeren onze wagen op een grote randparking vlakbij het pittoreske dorp Saint-Martin-de-Ré.

En na een korte wandeling nemen we plaats aan een tafeltje voor twee op het terras van Le Serghi met een mooi uitzicht op de haven en een reusachtige catamaran die voor de nodige entertainment zorgt.

We starten de maaltijd met een werkelijk overheerlijke caipirinha. Uiteraard kan ik niet anders dan als voorgerecht oesters te bestellen. Als hoofdgerecht ga ik voor de kabeljauw en we sluiten de maaltijd af met een paar stukjes lokale kaas. Het eten is uitstekend, maar de bediening is echt desastreus. Zo krijg ik geen vochtig doekje om mijn vingers schoon te maken na het eten van de oesters, terwijl dat gewoon standaard is op elke plek in Frankrijk waar je oesters bestelt. In een iets chiquer restaurant zou ik zelfs een kommetje met lauw citroenwater verwachten. Maar goed, vergetelheid, kan gebeuren.

Helaas blijven de fouten zich opstapelen. De wijn die we bestellen bij ons hoofdgerecht arriveert pas nadat ons gerecht al lang op is. En dat ondanks het feit dat we tijdens het eten de bediening vriendelijk eraan herinnerd hebben dat we onze wijn nog niet gekregen hadden. En wanneer de serveerster onze kaas komt brengen, vergeet ze ons bestek te geven. Zitten we mooi aan ons charmante tafeltje naar de kaas te staren. Na een vriendelijke vraag van onze kant krijgen we uiteindelijk dan toch bestek te pakken. Het is mij onduidelijk wat de oorzaak is van de chaos bij de bediening, want er loopt mijns inziens meer dan voldoende personeel rond. Alleen lijkt het voor niemand echt duidelijk wie wat moet doen. Een gemiste kans, naar mijn mening.

Enfin, gelukkig was het eten zelf uitstekend! Na de maaltijd maken we nog een kleine wandeling doorheen de straten van het mooie Saint-Martin-de-Ré. Vanaf de omwallingen genieten we van de zonsondergang. Helaas gaat de zon niet onder in het water, maar wel boven het vasteland van La Rochelle. Het houdt mij niet tegen om wat foto’s te maken.

Na zonsondergang keren we terug naar het centrum, waar het aan de havenkant bruist van de ambiance. De straten zijn versierd met vreemde verwrongen menselijke figuren in papier maché die zowel mijn vriend als ik redelijk akelig vinden. Bijzondere keuze, waar ongetwijfeld een goeie uitleg voor is die we geen van beiden kennen.

We wandelen tot aan de kerk die je kan beklimmen (genoteerd voor later) en spotten een gezellig zeevruchtenrestaurant Le Tout du Cru. Eveneens genoteerd voor later.

Terug naar de parking en een korte autorit later kruipen we in bed. We zijn allebei moe van een goed gevulde dag.

We gebruiken het bagagerek om het dienblad op te zetten zodat we met z’n twee op de rand van het bed kunnen gaan zitten. Het ontbijt bestaat tot mijn grote teleurstelling enkel uit zoete dingen, zelfs geen babybel of een blokje smeerkaas te bespeuren, enkel confituur. Mijn maag is gevuld, maar culinair hoogstaand is dit ontbijt allerminst.

Vandaag gaan we op verkenning in La Rochelle. Ik begin alvast met foto’s te maken van de mooie klokkentoren ‘Grosse Horloge‘. Vervolgens wandelen we naar de oude haven om een boottochtje te boeken. Een tocht met een catamaran klinkt aangenaam. Het eerstvolgende vertrek is echter al om 11u en vanuit de oude haven is het nog een dikke twintig minuten wandelen naar de aanlegsteiger die helemaal aan de andere kant van de baai ligt. Aangezien het ondertussen al 10.40u is lijkt ons dit te riskant. We willen niet het risico lopen dat we de boot missen, dus boeken we een catamarantocht om 14.45u.

Om de tijd te overbruggen kopen we een combiticket voor een bezoek aan de beroemde torens van La Rochelle: la Rour de la Chaîne, la Tour de Saint-Nicolas en la Tour de la Lanterne. We starten met bezoek aan la Tour de la Chaîne, die mooie uitzichten biedt op de haven. Helaas is het tijdelijk niet mogelijk de Tour de Saint-Nicolas te bezoeken.

De Tour de la Lanterne is veruit het meest indrukwekkend. Deze oude vuurtoren heeft er een heel bewogen geschiedenis op zitten. Hij deed immers in het verleden dienst als gevangenis. In de muren hebben de gevangen hun namen en afbeeldingen uitgekrast. Heel indrukwekkend om deze graffiti uit een ver verleden te zien. Het mooie uitzicht op de omgeving kon de gevangenen misschien troost bieden. Alleszins valt het ons op hoe sterk de getijdenwerking hier is.

Van het terugkijken op levens van lang geleden krijgt een mens honger. Tijd voor de lunch! We belanden op goed geluk bij Les 2 tours, waar we aan een gezellige tafel onder de mooie bomen plaatsnemen. We gaan voor een menu du jour: tonijn tartaar met pompelmoes als voorgerecht en de filet de dorade als hoofdgerecht. Echt een goeie deal!

Na de lunch wandelen we langs de oude haven van La Rochelle naar de aanlegsteiger van onze catamaran. Uiteraard zijn we nu veel te vroeg, dus wandelen we verder over een mooie voetgangersbrug om te genieten van de zilte zeelucht. voordat we aan boord gaan, ga ik nog snel naar een publiek toilet. Dat toilet blijkt zo’n zelfreinigend hok te zijn. De toiletten in Frankrijk zijn er toch stevig op vooruit gegaan!

De catamaran is prachtig en behoorlijk groot. We gaan aan boord samen met twintigtal andere passagiers. Voor de zekerheid heb ik mijn accupunctuurbandjes tegen de zeeziekte aangedaan, maar het ziet ernaar uit dat het een kalme tocht zal worden, de zee is heel rustig. Het is alleen spijtig dat de zon het vandaag wat laat afweten, maar verder genieten we volop van deze ontspannende tocht. In de verte spotten we het beroemde Fort Boyard en ik durf het zelfs aan om een glaasje wijn te drinken. Alleen jammer dat het door de stevige zeebries en het bewolkte weer op het einde van de tocht een beetje te fris wordt. Maar wij hebben alleszins genoten van twee mooie uren op zee.

Na de catamarantocht besluiten we een wandeling te maken door het historische centrum van La Rochelle. We passeren langs het aquarium (dat niet op onze te bezoeken lijst staat), ontdekken een reuzenrad. En vinden een elektronische kiosk vermomd als boei met informatie over verschillende wandelingen in La Rochelle. Helaas werkt de webpagina met de kaarten niet echt fantastisch, maar we slagen er toch in om min of meer de voorgestelde route te volgen.

We bezoeken eerst de Église Saint Saveur de La Rochelle, die gedecoreerd is met modellen van boten. Vervolgens bewonderen we de kathedraal waar de prachtige glasramen het meeste indruk maken op ons. We lopen ook even binnen op het binnenplein van het Hôtel de Ville met de schitterende gotische gevel. Helaas is dit gemeentehuis afgebrand in 2013. De foto’s van het afgebrande gebouw zijn ronduit dramatisch te noemen. Gelukkig bleef La Rochelle niet bij de pakken zitten en werd het gebouw in zijn vroegere glorie hersteld. De restauratie kostte iets meer dan 20 mio euro. Helaas is het te laat op de dag voor een bezoek en vertrekken we morgen naar Île de Ré. Ik zal mij erbij moeten neerleggen dat een bezoek simpelweg niet meer in onze planning past.

In de plaats daarvan maken we nog een mooie wandeling in het avondlicht langs de groene gordel van de voormalige versterkingen van La Rochelle. Ook leuk.

Voor het avondmaal heb ik om 19.15u gereserveerd bij Le Bistrot du Port. Spijtig genoeg valt onze maaltijd tegen. De oestertjes waarmee ik de maaltijd start zijn uitstekend. Maar de eend die ik bestelde als hoofdgerecht is supertaai en de mixed grill van mijn vriend lijkt wel gekrompen ten opzichte van de mixed grill die de tafel langs ons geserveerd kreeg. We hopen onze teleurstelling te kunnen doorspoelen met een goed glas wijn, maar ook de wijn is middelmatig. Geen aanrader, dit restaurant.

We besluiten dan maar ons verdriet te gaan verdrinken in bar Bons Vivants, een naam die alvast het beste doet vermoeden. We nestelen ons in een gezellig zetel vlakbij het raam en genieten van een glas orange wine en een glas stevige rode wijn met veel tannines.

We keren op een deftig uur terug naar het hotel, want morgen laten we La Rochelle achter ons en rijden we naar Île de Ré.

Alles verloopt volgens planning (zelfs de treinrit van Leuven naar Mechelen verliep vlot) en rond 9.20u zijn we onderweg. Nog voor Parijs stoppen we een middagmaal bij Le Bistrot du Marché, een simpele zaak bij een grote Intermarché in Roye. Handig om de wagen vlakbij de bistrot te kunnen parkeren op de grote parking van de Intermaché.

Ik bestel een slaatje met zalm en roze garnalen, dat tot mijn verrassing ook kaas blijkt te bevatten. Het slaatje is qua prijs kwaliteit dik in orde. Mijn vriend gaat voor een charcuterieschotel met plaatselijke specialiteiten, waaronder crêpe farcie. Ik kan het niet laten even mee te proeven.

Na onze snelle lunch rijden we verder naar La Rochelle! Tijdens de autorit houd ik me bezig met achterstallige blogposts en reviews weg te werken, boek ik de laatste hotels van de vakantie en reserveer ik al een restaurant voor het diner ‘s avonds. Rond Parijs is het erg druk en het verkeer is zeer stresserend. Blij dat ik niet achter het stuur zit. Mijn vriend is een held! We zijn alleszins allebei blij wanneer we Parijs en de moeilijke verkeerssituatie daar achter ons kunnen laten.

Om 19u zijn we in La Rochelle, wat perfect overeen komt met de timing die we in gedachten hadden. We parkeren de wagen in de ondergrondse parking Verdun, omdat Hotel La Marine in het wandelgedeelte van La Rochelle ligt. We haasten ons naar onze hotel, want we willen op tijd zijn voor onze reservatie in Le Bistrot des Pêcheurs. Het is een waar hindernissenparcours, sleurend met onze koffers door de drukke straten van La Rochelle.

De receptie van Hotel La Marine is gelegen op de eerste verdieping en bereikbaar via een smalle trap. Gelukkig verloopt de check-in vlot en na nog een extra trap trap beklommen te hebben, droppen we onze bagage af in kamer 10, op het eerste gezicht klein, maar proper.

We zijn mooi op tijd bij restaurant Le Bistrot des Pêcheurs, dat vooral gespecialiseerd is in vis. We krijgen een tafel toegewezen op het bomvolle terras en ik bestel meteen mijn eerste oesters van deze vakantie, gevolgd door een lekker visgerecht. Het eten is heerlijk en we genieten van het zicht op de beroemde torens van La Rochelle. Ik sluit de toren af met een tarte tatin met abrikozen, terwijl mijn vriend opteert voor een glaasje cognac.

Na ons eerste diner van deze vakantie maken we een avondwandeling om ons eten te verteren langs de torens en een groene gordel waar de vroegere versterkingen van La Rochelle stonden. Onze eerste indruk is alvast erg positief: een gezellig en mooi stadje!

Na na een vermoeiende dag rijden, maken we het niet al te laat en kruipen we op tijd in bed.