Na het chloorwater van ons afgespoeld te hebben, pakken we onze valiezen en checken we uit. Onze TGV vertrekt pas om 20.27u ‘s avonds dus we hebben nog een ganse dag om in Lille door te brengen. We laten onze valiezen achter in het hotel en wandele we opnieuw naar het centrum van Lille. Vandaag is het iets meer bewolkt dan de voorbije dagen, maar het is nog steeds stevig koud.

Ondanks het feit dat we nog niet veel honger hebben, gaan we voor een bescheiden lunch bij Italiaans restaurant Posto. De steak tartare is werkelijk uitstekend en ook de burrata van mijn vriend valt in de smaak. De prosecco smaakt naar meer, dus bestellen we nog een tweede glas om te klinken op ons fijne verblijf in Lille.

Na deze snelle lunch bezoeken we het Musée de l’Hospice Comtesse. Dat blijkt veel groter dan we verwacht hadden en over een indrukwekkende collectie kunstwerken te bezitten. Het gebouw doet me sterk denken aan het Hôtel-Dieu des Hospices de Beaune, Wat niet hoeft te verbazen, want ook dit gebouw is een voormalig hospitaal, gesticht in 1237 door Johanna van Constantinopel, gravin van Vlaanderen. We bewonderen de portretten van Johanna en haar zus Margaretha. Twee straffe dame die hun stempel wisten te drukken op een door mannen gecontroleerde wereld. We brengen zo’n anderhalf uur door in het museum en lassen dan een kleine drankpauze in bij onze favoriete wijnbar Les Frères Pinard.

Vervolgens zetten we de eerder afgebroken stadswandeling verder. Een gelegenheid om wat mooie foto’s te maken bij valavond.

Na deze laatste wandeling doorheen de straten van Lille keren we terug naar het hotel om onze valiezen op te halen. Voor het avondmaal heb ik gereserveerd bij l’estaminet HEIN omdat ze daar traditionele gerechten uit Lille serveren. Ik bestel de Ch’Ti mix, dat bestaat uit de drie bestellers van dit restaurant: de Welsch, het stoofvlees en de poulet Maroilles. Het valt me echter tegen. Er zit veel vet aan het vlees en doordat alles geserveerd wordt in kleine potjes, is het ook snel koud. Ik denk dat ik moet concluderen dat ik gewoonweg niet zo’n fan ben van de traditionele keuken hier. Te zwaar, te veel vlees en te weinig verfijnd.

We zijn ruimschoots op tijd in station Euralille. En jawel, uiteraard heeft onze TGV vertraging, dat mag niemand verbazen. We slenteren wat rond in het station tot de trein komt en vinden ditmaal zonder problemen onze correct genummerde wagon! Na een vlotte treinrit komen we aan in Brussel-Zuid waar we op de eerste de beste trein naar Leuven stappen en daarmee zit onze uitstap er definitief op.

Persoonlijk ben ik wel een fan van koude winterdagen. De felblauwe lucht in combinatie met het winterse zonlicht doet me deugd. De wandeling start op de Place de la Gare en brengt ons vrij snel daarna langs één van de vroegere stadspoort van Lille, de Porte de Roubaix, die nu helaas dienst doet als slaapplaats voor daklozen.

We zetten onze weg verder naar Vieux Lille en passeren een aantal plekken waar we al geweest zijn. We gaan even piepen in de Louis Vuitton winkel, omdat deze gelegen is in een voormalige zeevruchtenwinkel (A l’Huitrière) en er binnen nog prachtige tegeltableaus te bewonderen zijn uit die tijd. Jammer dat de originele winkel er niet meer is, want een oestertje gaat er bij mij altijd wel in.

We wandelen op ons gemak verder door de mooie winterse straten van Lille tot we rond 13u een hongertje voelen opkomen. We stappen binnen bij Les Frères Pinard, een wijnbar en kaas- en charcuteriewinkel in één. We bestellen de planche du moment (lard salé du nord, pâté en croûte, rosette de Lyon, Comté vieux, Morbier réserve, Rocamadour) en drinken daar een lekker glaasje wijn (allez, champagne in mijn geval) bij.

Na deze uitstekende lunch wijken we af van de wandelroute en wandelen we richting de Citadelle de Lille, een meesterwerk van Vauban. Ik weet dat het niet mogelijk is de citadel te bezoeken, maar mijn vriend en ik zijn altijd geïnteresseerd in versterkingen en militaire architectuur. We passeren het mooie Canal de la Moyenne-Deûle en de pittoreske Pont Napoléon. Het park rond de citadel voelt nogal leeg en verlaten aan, ik vermoed dat het hier in de lente- en zomermaanden een pak drukker zal zijn. We spotten een reiger die van de zon aan het genieten is en worden gepasseerd door wat joggers. We werpen een snelle blik op de citadel zelf en keren dan terug richting het stadscentrum. Ik ben er niet echt van overtuigd dat deze omweg de moeite waard was, als je geen bezoek aan de citadel zelf gepland hebt.

We passeren langst het Beffroi de l’hôtel de ville waar een rij wachtenden staat aan te schuiven. Het is ongeveer kwart voor vier en het belfort sluit om 17.30u. De laatste toegang is 45 minuten voor sluitingstijd. We zijn dus nog mooi op tijd voor een bezoek bij zonsondergang. We moeten zo’n twintig minuten wachten voordat we binnen kunnen en de rij achter ons groeit gestaag aan, tot een medewerker van het belfort de rij officieel afsluit. We laten onze rugzak achter in de lockers beneden en beklimmen een paar trappen tot we aan de lift komen. We hebben al veel gestapt vandaag dus we maken het onszelf gemakkelijk en nemen de lift naar het hoogste punt van het belfort. Rond half vijf stappen we buiten op het balkon van het belfort waar de ijzige kou ons tegemoet komt. Terwijl onze neuzen gestaag afkoelen; nemen we het prachtig uitzicht en de zonsondergang in ons op. Een mooie afsluiter voor deze zonnige dag.

Voor het avondmaal wandelden we in de richting van Chez Max voor een traditioneel Lillois avondmaal. We passeerden langs het mooi verlichte Palais des Beaux Arts en het Théâtre Sébastopol. Aangezien we te vroeg zijn voor onze reservatie van 19u, gaan we op zoek naar een wijnbar om te aperitieven. Zo belanden we bij Les Quilles Libres, waar we enkele uitstekende wijntjes drinken en een portie hummus met bloemkool bestellen om ons eerste hongertje van de avond de kop in te drukken. Echt een leuke plek met een zeer mooi wijnaanbod.

Stipt om 19u komen we aan bij Chez Max, dat er niet in slaagt mijn verwachtingen volledig in te lossen. De voorgerechtjes: oeuf mayonnaise, escargots en rillettes de truite zijn veelbelovend, maar het hoofdgerecht stelt me wat teleur. De Sint-Jacobsvruchten zijn echt wel heel klein en het gerecht is op zijn best lauw te noemen. Mijn vriend probeert een traditionele Welsh (Welsh rarebit à la Chimay bleue), maar dat is een gerecht dat je moet eten als je de hele dag op het veld staat om te werken. Bijzonder machtig. Gelukkig is de crème brûlée als dessert wel lekker. Op zich hebben we een fijne avond, maar culinair blijven we toch iet of wat op onze honger zitten.

Na onze lunch zijn we nog steeds te vroeg voor het vertrek van onze trein, waarvan de vertraging ondertussen stilletjes aan begint op te lopen. We begeven ons dan toch maar al naar het perron, maar het is heel moeilijk om in te schatten waar we best gaan staan om zo dicht mogelijk bij onze gereserveerde plaatsen in wagon 11 uit te komen. We spreken iemand van de treinpersoneel aan die duidelijk ook op de trein staat te wachten en die zegt dat we ongeveer op de juiste plek staan.

Wanneer na twintig minuten vertraging onze TGV eindelijk Brussel-Zuid binnen rijdt, blijkt wagon 11 onvindbaar te zijn. We lopen nochtans ongeveer twee keer gans de trein op en af, zigzaggend tussen de mensen met koffers door. Het personeel weet duidelijk ook niet waar wagon 11 zich bevindt, want we krijgen bijzonder uiteenlopende instructies (er is een groot verschil tussen helemaal vooraan en helemaal achteraan de trein, quoi). Enfin, uiteindelijk blijkt dat het bord met de treinsamenstelling op het perron correct is, maar dat de nummering van de wagons zelf niet is aangepast, waardoor wagon 11 vermomd is als wagon 1. Tja, zo kan een mens nog lang op en af lopen… Zelden zo’n chaotisch instapproces meegemaakt. Uiteindelijk waren we beter blijven staan waar we stonden, want de allereerste heer die we aanspraken had ons effectief naar de juiste locatie verwezen.

De treinrit zelf verloopt gelukkig vlotjes. Al stelt de wificonnectie niet veel voor. Amper een half uur nadat we in Brussel-Zuid op de trein gestapt zijn, staan we in station Lille Europe, dat zich op een kleine tien minuten wandelen van ons hotel bevindt.

Hotel & Spa Oceania Lille Les Augustins is gelegen in een voormalig, statig bankgebouw met een bijzonder indrukwekkende lobby met een schitterende dakkoepel. We zijn een half uur te vroeg om in te checken, maar we mogen gelukkig al op de kamer. Makkelijk, want dan kunnen we meteen onze koffers achter laten.

Na ons wat opgefrist te hebben en ons goed ingepakt te hebben met dikke jassen, mutsen en handschoenen zijn we klaar om de vrieskou in Lille te trotseren. We wandelen richting Vieux Lille en springen onderweg even de Église Saint-Maurice binnen, een redelijk kale kerk vanbinnen, maar het bouwwerk zelf is wel indrukwekkend.

We wandelen over de Place du Théâtre en verkennen de binnenkoer van de Vieille Bourse de Lille, waar tot onze grote verbazing een aantal boekenstalletjes zowaar open zijn op deze kerstdag. De Oude Beurs op zich is een prachtig gebouw, al ben ik eerlijk gezegd niet zo’n fan van de invulling van de binnenkoer.

Op de Grand Place treffen we een reusachtige kerstboom en een reuzenrad, die perfect te fotograferen zijn vanaf het bordes van Théatre du Nord. Het is amper vier uur en de zon begint al langzaam onder te gaan en naarmate de zon zakt wordt het helaas steeds kouder.

We bewonderen de bijzondere Cathédrale Notre-Dame-de-la-Treille, waarvan de constructie ongeveer 145 jaar duurde. De moderne façade werd pas afgewerkt in 1999! Het belangrijkste voorwerp in de basiliek is het miraculeuze mariabeeldje dat dateert uit eind twaalfde eeuw. De basiliek heeft prachtige glasramen en mooie mozaïekvloeren, maar ik betwijfel of ik wel zo’n fan ben van de moderne façade.

Na ons bezoek aan de basiliek dwalen we nog even rond in de straten van Vieux-Lille tot we het echt te koud krijgen en besluiten te gaan opwarmen met een aperitief bij Le Général. Waar er tot mijn grote vreugde kombucha op de kaart staat!

Om 18.30u heb ik gereserveerd bij Italiaans restaurant La Bellezza. Volgens googlemap opent het restaurant om 18.15u. Omdat we honger hebben gekregen van dat rondwandelen in de kou, besluiten we iets vroeger te gaan eten en zo staan we stipt om 18.15u aan de ingang van het restaurant. Tot onze grote verbazing staan er al veel mensen te wachten buiten tot het restaurant opent. Gelukkig mogen we snel binnen!

We krijgen een schattig rond tafeltje toegewezen op de eerste verdieping met zicht op het gelijkvloers. Het restaurant is veel groter dan ik verwacht had en duidelijk bijzonder populair, want het loopt na onze komst verrassend snel vol. Als aperitief bestel ik mij een Superstar, een alcoholvrije variant op de pornstar martini. En hoewel deze cocktail er zeker mag zijn, kan ik niet anders dan erkennen dat een echte pornstar martini toch veel beter is. Als voorgerecht delen we prosciutto di parma en risotto di mare. Maar het is mijn hoofdgerecht dat de show steelt. De spiedini di polpo wordt geserveerd op een reusachtige spies. Een gimmick, uiteraard, maar wel leuk. Bij het eten hou ik het voor de zekerheid toch maar op een glaasje wijn. Genoeg alcoholvrije experimenten voor vandaag.

Ik sluit de maaltijd af met een theetje, terwijl mijn vriend geniet van een digestiefje. Aangezien we allebei moe zijn van de heftige werkweken voor de vakantie, maken we het niet laat. We vangen tijdig de terugtocht naar ons hotel aan, zodat we op tijd in bed kunnen kruipen.

We vertrekken met onze wagen naar Angles-sur-l’Anglin. We zijn nog geen tien minuten onderweg wanneer we in Chauvigny zelf een mooi park spotten met zicht op de kasteelruïnes. We kunnen niet anders dan stoppen en een kleine wandeling in het park maken om foto’s te nemen van de weerspiegeling van de romantische ruïnes in het water.

Na deze onverwachte tussenstop rijden we verder naar Angles-sur-l’Anglin. We parkeren onze wagen op een parkeerplaats vlakbij la Forteresse d’Angles sur l’Anglin, dat in de voormiddag gesloten blijkt te zijn. We nemen alvast wat foto’s van de indrukwekkende ruïne en wandelen verder naar le Roc-au-Sorciers (heksenrots). De plek dankt haar naam aan een lokale legende dat heksen en tovenaars zich hier vroeger verzamelden. In realiteit is de Roc-aux-Sorciers een prehistorische rotsschuilplaats uit het Laat-Paleolithicum, waar je in de muren uitgehouwde afbeeldingen kan bewonderen. Sommige van de afbeeldingen vertonen zelfs nog sporen van kleur. We spotten afbeeldingen van bizons, paarden, steenbokken, katachtigen en vrouwelijke lichamen zonder hoofd of voeten, die venussen genoemd worden omdat de vrouwelijke geslachtsorganen nogal prominent zijn afgebeeld.

Een multimedia projectie geeft inzicht in hoe onze vroege voorouders op deze plek geleefd moeten hebben. Heel boeiend allemaal. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht op deze plek in het midden van Frankrijk zulke mooie prehistorische vondsten te kunnen bewonderen.

Voor ons middagmaal belanden we aan de overkant van la Forteresse bij Le Donjon de Bacchus. Geheel uitzonderlijk besluit ik mij een burger des Saxons te bestellen met zoete aardappelfrietjes en amai, dat smaakt! Perfect in combinatie met een glaasje heerlijke prosecco! De prosecco viel zo in de smaak dat we het niet konden laten een tweede glas te bestellen.

Na het middagmaal steken we de straat over voor een bezoek aan de Forteresse d’Angles sur l’Anglin. De temperatuur is ondertussen vlotjes boven de dertig graden gestegen en wij zijn ongeveer de enigen die zich in deze hitte wagen aan een bezoek aan de Forteresse, waar er bijna geen schaduwplek te bekennen valt. We hebben de site bijna voor ons alleen en genieten van de rust en het mooie uitzicht op de omgeving.

Na ons bezoek wandelen we doorheen de straten van het bijna uitgestorven Angles-sur-l’Anglin naar een uitkijkpunt van waaruit we een mooi zicht hebben op het kasteel en de rivier de Anglin. Ik ben alvast gecharmeerd door dit dorp dat de sporen draagt van een roemrijke geschiedenis. We springen nog even binnen in een winkeltje dat producten van lokale ambachtslieden verkoopt, maar uiteindelijk besluiten we niks te kopen.

Daarmee zit ons bezoek aan Angles-sur-l’Anglin erop en rijden we verder naar de Abbaye Saint-Savin-sur-Gartempe. We parkeren de wagen op het marktplein van Saint-Savin-sur-Gartempe en kopen een toegangsticket voor de abdij, inclusief een iPad en een koptelefoon die ons uitleg verschaffen over deze historische plek. We zijn werkelijk overdonderd door de prachtige middeleeuwse muurschilderingen in kerk. De ongeveer 700 m² aan romaanse fresco’s, uniek in de wereld, staan met recht en rede sinds 1983 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. De korte video’s op de iPad vormen de perfecte ondersteuning voor ons bezoek en we leren heel wat interessante wetenswaardigheden bij over de schilderingen en de niet altijd even geslaagde vorige restauraties.

Na uitgebreid de kerk bewonderd te hebben, bezoeken we het volgende gedeelte van de abdijgebouwen die iets soberder zijn. In een aantal vertrekken is er een tentoonstelling over de befaamde wereldtentoonstelling van Parijs in 1900. Heel interessant, maar natuurlijk kan deze tentoonstelling niet tippen aan de prachtige muurschilderingen in de kerk.

Na deze tentoonstelling lassen we een drankpauze in bij een café op het marktplein. We worden bediend door een kind dat volgens mij nog in de lagere school zit. Maar mijn smoothie smaakt, dus ik zie deze overduidelijke inbreuk op de kinderarbeidswetgeving door de vingers.

Na onze drankpauze bezoeken we de nog resterende vertrekken in de abdij waar zich de cellen van de monniken bevonden. We nemen nog een paar foto’s van de buitenkant van de abdij en de mooie brug over de rivier Gartempe.

Tijd om terug te keren naar ons hotel om onze spullen af te zetten en ons op te frissen voor het avondmaal Le Gaston. We genieten van een heerlijk driegangenmenu voor de spotgoedkope prijs van 29 euro. Ik geniet van rillettes de truite als voorgerecht, tagliata de boeuf façon Corse als hoofdgerecht en een klassieke dame blanche als dessert.

We maken nog een avondwandeling naar het middeleeuwse gedeelte van Chauvigny dat zich op een heuvel bevindt en te genieten van de prachtige zomeravond.

Deze sfeervolle wandeling is de perfecte afsluiter van een prachtige, maar hete, dag.

We lassen onderweg slechts één stop in om te lunchen bij O’ Saveurs de Carine in Castets, een gezellig restaurantje waar we voor zestien euro een lunchmenu van drie gangen eten. Lekker en goedkoop, meer moet dat niet zijn.

Rond Bordeaux komen we opnieuw in de file terecht. Vervelend, maar niets aan te doen.

De omgeving van Chauvigny is bijzonder landelijk met velden vol met zonnebloemen. Erg mooi. Rond 19u komen we aan in Chauvigny zelf. We krijgen een kleine kamer in een bijgebouw van het hotel toegewezen. Grote luxe is het niet, maar er is een ventilator om de temperatuur onder controle te houden en we kunnen de kamer goed afsluiten tegen de warmte dankzij de houten luiken.

Voor het avondmaal terug we naar Le Kiosque à Chauvigny dat een mooi terras heeft op een groot plein. We zijn er de eerste gasten, maar krijgen al snel gezelschap van andere klanten. We starten de maaltijd uiteraard met een glaasje bubbels. Als voorgerecht eet ik een koude cougettensoep (die ik helaas niet bijzonder lekker vind). voor het hoofdgerecht kiezen we allebei de vis van de dag: een mooi stukje zalm dat gelukkig wel lekker is. Ik heb nog net een gaatje over voor een gevulde pannenkoek als dessert. Mijn vriend sluit de maaltijd af met een glaasje cognac.

Om ons eten te laten verteren, maken we een kleine wandeling naar de brug waarover we Chauvigny zijn binnen gereden. We zetten onze wandeling verder langs het water en noteren dat er hier een mogelijkheid is om te kajakken.

Vermoeid na een lange dag in de wagen kruipen we op tijd in bed.

Vandaag staat de street art et patrimoine à Saint-Esprit tour op ons programma. De tour vertrekt om 10u aan het DIDAM gebouw, waar we onze sympathiek vrouwelijke gids ontmoeten. We zijn met een niet al te grote groep en de gids doet haar best om tegelijkertijd uitleg te geven over de street art en de geschiedenis van Bayonne.

Aan het vertrekpunt van de tour valt het ons op dat de buurt wat verloedert is en er veel daklozen rondlopen. De hoogdagen toen Bayonne een belangrijke rol speelde als tussenstop in de slavenhandel van Afrika naar de Verenigde Staten liggen duidelijk al een tijd achter ons.

De rondleiding duurt in totaal anderhalf uur en we komen langs werkelijk prachtige street art. Bayonne organiseert sinds 2017 het Points de Vue festival, een beetje vergelijkbaar met The Crystal Ship in Oostende. Daardoor neemt de hoeveelheid street art in de straten geleidelijk aan toe.

De wandeling is zeker boeiend, maar mijn vriend en ik vinden dat de gids soms te lang op dezelfde plek blijft staan. Iets meer street art en iets minder uitleg zouden we zeker geapprecieerd hebben. We eindigen de tour bij een prachtig kunstwerk bij een lavoir (een publieke wasplaats), dat volgens onze gids nog tot op vandaag gebruikt wordt door oudere dames om hun beddengoed te wassen. Het water in het grote wasbekken wordt voortdurend ververst. Eén gedeelte is bedoeld om met zeep te wassen en een ander gedeelte dient om te spoelen. En ja, er staan effectief waslijnen vlakbij om je was te drogen. Wellicht wordt deze plek ook gebruikt door de vele daklozen van Bayonne.

Bij het lavoir nemen we afscheid van onze gids, maar daarmee is de street art tour nog niet afgelopen. Wij hebben een self guided street art wandeling gedownload op onze smart phones en ontdekken zo nog een aantal extra werken.

Vlak voor de middag lassen we een kleine pauze in bij ons hotel om wat water te drinken. Het is immers nog altijd behoorlijk warm. En ja, bijna was ik zelf mijn zonnebril kwijt. Ik had hem laten liggen aan de waterkoeler in de ontbijtruimte beneden en besefte pas op de kamer dat ik mijn bril niet meer had. Gelukkig had het personeel de bril gevonden en opzij gehouden voor mij. Een hele opluchting!

Voor de lunch trekken we naar Les Halles de Bayonne, een overdekte markthal waar je etenswaren kan kopen en ook iets kan eten. We slagen erin na een beetje wachten een tafel met twee barkrukken ter veroveren bij Chez Maïté. We bestellen, ansjovis, kroketjes en ja, waarom niet, oesters! Heerlijk.

Na deze uitstekende lunch brengen we een bezoek aan Jambon Pierre Baïalde, een familiezaak die enkel aan particulieren verkoopt. We krijgen een boeiende rondleiding en worden ingewijd in de productieproces van authentieke jambon uit Bayonne. Uiteraard eindigt de rondleiding met een proeverij van verschillende soorten ham.

Onze volgende stop is de Église Saint-André, die spijtig slechts gedeeltelijk toegankelijk is. Een paar foto’s later staan we weer buiten en steken we onze neus binnen bij Monsieur Txokola, waar ik betoverd wordt door de verrukkelijke chocoladegeuren. En ja, uiteraard kopen we een paar tabletten chocolade.

We passeren opnieuw langs het hotel om snel wat water te drinken. Ditmaal let ik erop mijn zonnebril niet uit het oog te verliezen. De rest van de namiddag brengen we door in het DIDAM, l’espace d’art contemporain, een plek gewijd aan de fotografie. We genieten allebei van de fototentoonstelling van ForgetMat (Mathieu Forget). De foto’s tonen de onderwerpen van de foto’s bevroren in beweging. De symmetrie, weerspiegelingen en kleurrijke achtergronden maken dat de foto’s bijna iets magisch hebben.

We downloaden allebei de app die de foto’s tot leven laat komen. Spijtig genoeg is deze app heel zwaar en moeten we veel bijkomende bestanden downloaden. Het duurt dus even voor we de app aan de praat krijgen en het ding werkt niet altijd even goed, maar waw, als het werkt, betekent deze app zeker een meerwaarde. We eindigen ons bezoek met het bewonderen van de foto’s die Mathieu Forget maakte voor de o

lympische spelen.

Na ons bezoek aan het DIDAM gaan we op zoek naar het speelterrein van het befaamde pelota spel dat zich ergens vlak achter ons hotel zou moeten bevinden. Na een vrij steile klim in de buurt van het station ontdekken we het speelterrein van Rail Bayonnais verstopt achter wat huizen. En kunnen we effectief de muur voor het pelota spel bestuderen.

We keren terug naar het hotel om te douchen en ons op te tutten voor het avondmaal. Voor ons laatste diner in Bayonne reserveerde ik een tafel bij restaurant Relief. Op het gezellig terras genieten we van heel bijzondere gerechten. Een topper om ons bezoek aan Bayonne in stijl af te sluiten.

Mosaïque de thon, sorbet citronnelle et sésame:

Oef mollet croustillant, crémeux d’aubergines fumées, noisettes:

Quasi de veau, saurce armoricaine, poireaux e céréales:

Lotte, sauce à la moelle, haricots géants, blettes et chorizo:

We zijn extra vroeg opgestaan (om 7.30u) om de hitte voor te zijn. Ze voorspellen vandaag immers 38 graden in de namiddag in Bayonne! Hopelijk zorgt de zeebries in Biarritz voor wat afkoeling.

Na een vlotte rit van een twintig minuten parkeren we onze wagen in parking Grande Plage, letterlijk vlakbij het mooie zandstrand van Biarritz. Bijzonder handig. We laten de strandspullen achter in de wagen en wandelen eerst naar het strand om een tent en strandstoelen te huren. Helaas zijn we al te laat voor de strandstoelen, maar een tent huren lukt nog wel. Het is echt té warm om in de vlakke zon op het strand te zitten.

Maar voordat we ons neervlijen in onze strandtent gaan we eerst op verkenning in Biarritz. We wandelen langs de mooie kustlijn met goudgele stranden afgewisseld met ruige rotspartijen. Tot onze grote verbazing komt er opeens geheel onverwacht uit het niets een mistdeken alles bedekken. Wat aanleiding geeft tot bijzonder sfeervolle foto’s.

We slenteren verder langs le Port des Pêcheurs, een gezellig haventje met een aantal restaurants, dat er redelijk authentiek uitziet. Terwijl we onze wandeling verder zetten naar Rocher de la Vierge wordt het steeds mistiger. Echt een bizar fenomeen, zo’n zomermist. Het is nog steeds aangenaam warm, maar de warmte is nu veel draaglijker en in niets te vergelijken met de hitte gisteren in Bayonne. We lopen over de voetgangersbrug tot aan het uitkijkplatform aan de achterkant van de rots met het mariabeeld.

Onze wandeling leidt ons tot het gezellige drukke Plage du Port Vieux, waarna we rechtsomkeert maken naar le Port des Pêcheurs. De mist trekt langzaam weg en de wereld rondom ons wordt stukje bij beetje ontsluierd. Magisch. Voor de lunch schuiven we aan in de wachtrij bij Casa Juan Pedro. Gelukkig moeten we niet lang wachten tot er een tafeltje voor twee vrij komt, met zicht op het water.

Ik geniet van een lekkere octopussalade, terwijl mijn vriend smult van een stevig stuk tonijn. Het eten is simple, maar bijzonder smaakvol. Zo hebben we het graag. En ja, natuurlijk bestelde we een karaf sangría bij de maaltijd. Altijd lekker.

Na de lunch keren we terug naar de wagen om onze strandspullen op te halen. We smeren een dikke laag zonnecrème om ons tegen de zon te beschermen en installeren ons in de tent. Mijn vriend en ik wisselen elkaar af om een duik in zee te nemen. Al is zwemmen eigenlijk onmogelijk, omdat de golven te onstuimig zijn. Slechts een kleine zone in de zee is afgebakend voor de zwemmers. Omdat de zee zo woelig is, hebben de strandreders het behoorlijk druk met mensen aan te manen voorzichtig te zijn. Voor de surfers is er een aparte zone voorzien, zodat er zeker geen conflicten met de zwemmers ontstaan.

Ik ga als eerste zwemmen en wanneer ik terug ben, waarschuw ik mijn vriend dat de oceaan behoorlijk ruw is en dat ik een paar keer bijna mijn evenwicht verloor door de kracht van de golven. Helaas, wanneer hij terug keert van zijn zwempartij heeft hij dat aan den lijve mogen ondervinden. Een stevige golf heeft hem onderuit gehaald en daarbij is hij zijn splinternieuwe en zeer dure zonnebril met glazen op sterkte verloren. Na het verlies van mijn lens vorig jaar, opnieuw een dure tegenslag. En dan te bedenken dat hij een reservezonnebril bij had!

Ik wil me niet zomaar neerleggen bij dit pijnlijke verlies en zet een eenpersoonszoektocht op poten. Maar het is werkelijk onbegonnen werk: e stroming is zo sterk dat die zonnebril eender waar terecht gekomen kan zijn. Toch wel een domper op ons bezoek aan Biarritz.

Ik probeer er niet te zwaar aan te tillen, het is uiteraard maar geld, maar een verlies van 600 euro doet toch wel wat zeer. Enfin na onze namiddag op het strand gaan we nog iets drinken. vooral omdat ik naar toilet moet en de openbare toiletten vlakbij het strand echt affreux zijn.

We komen terecht op het terras van OCTOPUS waar er zowaar kombucha op de kaart staat en ze een superproper en heerlijk ruikend toilet hebben. Een echte winwin, zou ik zeggen.

Terug in ons hotel nemen we een uitgebreide douche. Het is serieus schrobben om al dat plakkende zand van ons af te krijgen. Gelukkig hebben we pas om 20u gereserveerd voor het diner.

Voor het avondmaal heb ik een fijn tafeltje gereserveerd bij Le Bistrot Itsaski. Echt een tof restaurant met erg vriendelijke bediening. We genieten van een werkelijk uitstekend menu bistrot (voorgerecht, hoofdgerecht én dessert) voor de zeer schappelijke prijs van 29,50 euro. Uiteraard drinken we daarbij een lekkere wijntje.

Croustillant de chèvre miel et basilic:

Poisson selon arrivage:

Crème brulée au praliné:

We sluiten de maaltijd af met een armagnac van 20 jaar aan de prijs van die van 15 jaar (de armagnac van 15 jaar was op). Een fijne geste die wij bijzonder weten te waarderen. Echt een aanrader, dit restaurant.

Na het ontbijt gaan we op verkenning in het historische centrum van Bayonne. Onze eerste indruk van Bayonne is zeer positief. Door de twee rivieren, de Nive en de Adour is het water altijd vlakbij en ik ben een fan van de mooie statige rijhuizen met de kleurrijke luiken. We bewonderen het oude kasteel langs de buitenkant (een bezoek is niet mogelijk, want het gebouw heeft een militaire functie) en verkennen een gedeelte van de oude omwallingen. Spijtig genoeg is de Botanische tuin gesloten.

We passeren tijdens onze verkenningstocht een grote apotheker, die we meteen binnen lopen om extra zonnecrème in te slaan. Wij verbruiken zonnecrème aan een hoog tempo. Ik koop meteen ook een reservezonnebril, want ik ben de mijne thuis vergeten.

Verder naar de kathedraal die helaas in de steigers staat. Binnen genieten we van de prachtige kleurrijke muurschilderingen en schitterende glasramen. Echt een bijzonder mooi religieus bouwwerk. De moeite van een bezoek waard.

Vandaag houden we het bij een simpele en lichte lunch: een maïspannenkoek bij Taloka bij de Halle de Bayonne. Ik drink ook een flesje cider, maar deze bevalt me een pak minder dan de cider die ik dronk op Île de Ré. Het kwik is ondertussen gestegen naar 34 graden en we zweten wat af.

Het perfect moment dus om het Baskisch museum te bezoeken, want daarbinnen is het door de airco lekker fris. Rond 14.30u starten we ons bezoek. Ik vind het museum bijzonder boeiend en leer heel wat bij over hun taal (het Baskisch is de oudste Europese levende taal en heeft voor zover we weten geen relatie met enige andere taal), de specifieke gebruiken van de (Franse) Basken en hun geliefde sporten (pelota) en dansen (fandango). Wisten jullie trouwens dat de Basken wellicht het oudste nog steeds overlevende volk zijn dat in de loop der eeuwen (er zouden sporen zijn vanaf 4500 voor Christus) op één specifieke plek in Europe geleefd heeft. Genetisch onderzoek lijkt aan te wijzen dat de Baskische roots zelf zouden terug gaan tot 35.000 voor Christus.

Het museum is inhoudelijk boeiend, maar de scenografie kan een make-over gebruiken. Het doet allemaal wat oubollig aan. Zullen mij het meest bijblijven: de sport pelota (een soort kaatsen) en de traditionele dansen. Er is een heel bijzondere dans, de ‘Soule’ waarbij een figuur verkleed in een paardenkostuum moet springen op een glas, zonder dat het glas breekt. Dit wordt extra moeilijk gemaakt doordat de paard-man door zijn kostuum het glas niet kan zien. Grappig: het glas op de schilderijen is hetzelfde glas als waar wij elke dag ons water uit drinken in het hotel. Het museum toont de uitvoering van een paar traditionele dansen en ik ben erg onder de indruk van de virtuositeit van de dansers: ze springen zo hoog en hun voeten bewegen zo snel dat het moeilijk te volgen is met het blote oog. Een prachtig stukje immaterieel cultureel erfgoed.

Na het bezoek aan het museum komen we aan de oevers van de Nive op krachten met twee glazen champagne van La Karafe. Naar goede gewoonte worden de glazen hier bijzonder goed vol geschonken. Niet dat we klagen.

Na dit smakelijke aperitief verplaatsen we ons een paar huizen verder langs de Nive, waar in om 19.30u een tafel gereserveerd heb bij Bajadita. We starten met een plankje van lokale charcuterie en kazen. En vervolgens geniet ik van een bijzonder lekkere inktvis geserveerd op puree met munt. Een winnaar!.

Het is een prachtige zomeravond en ik zou er graag nog wat langer van genieten, maar we geven er de voorkeur aan om op tijd in bed te kruipen. Morgen voorspellen ze immers 38 graden en wij willen de warmte graag ontvluchten door naar Biarritz aan de kust te rijden. Op de terugweg naar het hotel worden we getrakteerd op een mooie zonsondergang. De kers op de taart van een mooie dag.

We maken een kleine omweg langs Fouras omdat we daar vanaf de kustlijn in de verte nog eens Fort Boyard kunnen zien zijn.

Onderweg lunchen we bij Les Saveurs du Monde, een gigantisch familierestaurant dat idd een menukaart heeft die verschillende werelddelen samen brengt. Bijzonder, maar goed. Ik bestel brandade van witte vis, niet helemaal wetende wat dat is. Blijkt brandade een soort puree van vis en andere ingrediënten te zijn. Onverwacht lekker.

Na de lunch belanden we in een gigantische file rondom Bordeaux. We tellen minstens twee ongevallen op onze route. Gelukkig blijven wij zelf gespaard van ongelukken.

Pas rond iets voor 19u zijn we in Bayonne, hoofdstad van Frans-Baskenland. We parkeren onze wagen in Parking Belfort, omdat ons hotel Ibis Styles Centre Gare geen parking heeft. Het hotel is echt een meevaller. De kamers zijn versierd met Frans-Baskische motieven en vanuit onze kamer hebben we een prachtig zicht op de Pont Saint-Esprit.

Voor het avondmaal reserveerde ik bij La Table de Sebastien Gravé. Baskenland staat bekend om zijn smakelijke keuken, dus ik heb hoge verwachtingen. En die worden volledig ingelost. We krijgen een leuk tafeltje op het terras met zicht op de rivier de Nive toegewezen en het eten is werkelijk subliem. De tartaar van tonijn is fenomenaal lekker en de Merlu de St Jean evenzeer. Wat een feest! Extra pluim trouwens voor de zeer charmante en attente bediening.

Gazpacho:

Tartare de Thon:

Marlu de St. Jean au naturel, confit d’aubergines, hollandaise à l’huile de noix, râpé et mayo ail noir, croquette de tapioca et pousses de moutarde de chez JL garbage:

De wandeling door de avondlijke straten van Bayonne levert enkele prachtige foto’s op van de weerkaatsing van de huizen in de rivieren de Nive en de Adour. En natuurlijk niet te vergeten: de prachtig verlichte Pont Saint-Esprit, waarvan we kunnen genieten vanuit het raam van onze hotelkamer.

We zijn verrassend moe na een dag in de auto zitten, dus kruipen we op tijd in bed.

Vandaag brengen onze elektrische fietsen ons naar Ars-en-Ré. En jawel, jullie raden het al: er was hier een grote markt aan de gang. Aangezien ik het altijd leuk vind om op zo’n markt rond te lopen. Zetten we onze fietsen op slot op een plek waar al honderden andere fietsen geparkeerd staan en kuieren we door het gezellige dorpje. Ondanks de overvloedig gesmeerde zonnecrème van gisteren, ben ik verbrand geraakt rond mijn haarlijn. Da’s zo’n plek die je typisch niet goed genoeg insmeert. Ik pas een hoedje op de markt om mijn hoofd te beschermen, maar besluit het toch niet te kopen. Ik sta echt niet met hoeden en het is ook lastig om mijn opgestoken haar onder een hoed of een pet te krijgen.

We bezoeken de Église Saint-Étienne d’Ars-en-Ré, een mooie kerk met een zeer opvallende zwart-witte toren, die vroeger dienst deed als oriëntatiepunt voor vissers. In de kerk treffen we twee modellen aan van de kerk gemaakt van schelpen. Heel mooi!

Na ons bezoek aan het gezellige Ars-en-Ré fietsen we verder naar Saint-Martin-de-Ré, waar we onze eerste avond op Île de Ré de zonsondergang bewonderden. We genieten van de prachtige fietstocht die ons voor een deel over een dijk leidt, waardoor we op een gegeven moment langs twee kanten omringd zijn door water. Het door de getijdenwerking ver weggetrokken water hier blijft indrukwekkend. We fietsen opnieuw langs talrijke zoutwinningen, waar je overal fleur de sel kan kopen volgens het honesty systeem.

We fietsen Saint-Martin-de-Ré binnen langs een mooie poort gebouwd door Vauban. Lunchen doen we bij le Tout du Cru, het restaurant dat we gespot hebben tijdens ons eerste bezoek aan Saint-Martin-de-Ré. Uiteraard ga ik voor de zeevruchtenschotel met oesters. En ja, als je dan toch decadent bezig ben, waarom niet de maaltijd afsluiten met een champagne gourmande? Heerlijke bubbels met zoetigheden, wie kan daar neen tegen zeggen?

Na onze ietwat te lang uitgevallen middagpauze (het ziet ernaar uit dat we opnieuw niet de door ons geambieerde kilometers zullen halen), bezoeken we de kerk van Saint-Martin-de-Ré en beklimmen we de kerktoren. Die toren is niet bepaald hoog te noemen, maar doordat alles zo plat is, hebben we toch een mooi uitzicht op de omgeving.

Vervolgens fietsen we via een andere route terug naar ons hotel. We moeten een bruggetje oversteken, waar staat aangegeven dat alle fietsers hier moeten afstappen. Het is er zowaar bijna een fietsfile. Echt tof dat fietsers hier zo’n mooie afgescheiden infrastructuur hebben. Het enige waarvoor je aandachtig moet zijn op Île de Ré, zijn andere fietsers, want het is duidelijk dat sommige mensen enkel op vakantie fietsen en dus alles behalve fietsvaardig zijn.

Terug in hotel nemen we de tijd om uitgebreid te douchen om het zweet en de zonnecrème van ons af te spoelen. Voor het avondmaal trekken we opnieuw naar La Villa. Ditmaal ga ik voor de tartaar van zalm als voorgerecht, en de vis van de dag als hoofdgerecht. Uiteraard drink ik weer een glas champagne, want de glazen worden hier bijzonder riant gevuld. We sluiten de maaltijd af met een cognac en een calvados om te klinken op deze mooie dag.

We kruipen op tijd in bed, want morgen hebben we een bijzonder lang rit voor de boeg.