We belandden in een biologische zaak die bij een supermarktketen hoorde met de bekend klinkende naam Veritas. We konden een leuk plekje aan een toog bemachtigen met zicht op de Capella de Santa Àgueda. Ik hield het bij een smoothie en een croissant gevuld met chocolade. Kwestie van mezelf te sparen voor de food tour.

Stipt om 10u stonden we aan de ingang van de kathedraal, klaar voor een eerste of (in het geval van mijn vriend en mezelf) hernieuwde kennismaking met dit historische bouwwerk. Natuurlijk was er weer een audioguide in de prijs inbegrepen, die je kon downloaden en die niet helemaal naar behoren werkte. Op dat vlak kan er nog wat vooruitgang geboekt worden!

De kathedraal op zich blijft natuurlijk een indrukwekkend bouwsel, zij het dat de verschillende uitbreidingen die in de loop der jaren werden toegevoegd naar mijn mening niet altijd even goed bij elkaar passen. Via een lift konden we een bezoek brengen aan het dak en daar genieten van het uitzicht op de omgeving. Het hoogtepunt van een bezoek aan de kathedraal blijven naar mijn mening de mooie pandgang en de ganzen in de binnentuin. Het contrast met onze vorige bezoeken aan deze plek kon amper groter zijn: terwijl het vroeger drummen was om ook maar glimp van een gans op te vangen, konden we nu een uitgebreide fotoshoot met ganzen doen. Er waren amper bezoekers in de kathedraal. Die coronacrisis heeft toch ook voordelen!

Tot onze vreugde was vandaag de zon opnieuw van de partij, na een mindere dag gisteren. Na ons bezoek aan de kathedraal wandelden we op het gemak doorheen de pittoreske straatjes van de Barri Gòtic, via het mooie Plaça Reial naar het vertrekpunt van de food tour. Plaats van afspraak was restaurant Els Tres Tombs.

We waren een beetje te vroeg, wat mij de gelegenheid gaf alvast een paar fotootjes van de buitenkant van Mercat de Sant Antoni te nemen. Het duurde niet lang voordat onze gids verscheen: Lusi uit Armenië. Een zeer bijzondere dame die al op verschillende plekken in Europa en Azië gewoond had: Armenië, Duitsland, Rusland en nu dus in Spanje. Lusi was volgens haar bio tevens een fitness bikini kampioen. Ik wist niet goed wat ik me daarbij moest voorstellen, maar ze toonde mij wat competitie foto’s, waarvan ik danig onder de indruk was. Op de foto’s zag ik indrukwekkende spierbundels en een lichaam zonder ook maar één grammetje vet. Ik vroeg haar hoe lang ze moest trainen om zo’n resultaat te bereiken en dat was toch zo’n vier uur per dag, in combinatie met een zeer streng dieet. Wat meteen betekende dat ze van geen enkele van de hapjes op onze food tour kon meeproeven. Meteen was ik verzoend met mijn eigen vetrolletjes.

Ik moet zeggen dat ik Luci een bijzonder fascinerende dame vond, met haar afgetrainde lichaam, opgespoten lippen, valse wimpers en veel te zware make-up. Amper een meter zestig groot, maar barstend van energie en vol met interessante wetenswaardigheden over Barcelona en de plaatselijke eetcultuur. We startten de food tour uiteraard in Mercat de Sant Antoni met jamón, manchego en allerlei andere vleeswaren. We nestelden ons op krukjes aan een toog terwijl de uitbater van de zaak voor ons plakjes jamón van de gedroogde varkenspoten afsneed. We leerden ook hoe je écht ‘pa amb tomàquet‘ (pan con tomate) maakt. Je wrijft eerst de knoflook over het brood en daarna wrijf je er de tomaat over. Je snijdt dus de tomaat niet in stukjes, zoals wij de dag voordien gedaan hebben. We zijn nooit te oud om iets bij te leren. Bij deze tapas dronken de alcoholliefhebbers onder ons een glaasje vermout. Een goed begin!

Na nog wat rondgelopen te hebben in Mercat de Sant Antoni wandelden we terug richting het oude stadsgedeelte van waaruit we deze ochtend waren vertrokken. We maakten een tussenstop voor een bezoekje aan de 360° lounge bar op het dak van Hotel Barcelo Raval. Hier moet het in de zomer fantastisch zijn om een cocktail te drinken en te genieten van het uitzicht. Nu was het een tikkeltje aan de koude kant. We maakten een obligate groepsfoto, met dank aan Lusi, en namen vervolgens zelf heel veel fotootjes van het uitzicht.

We vervolgden onze tocht om uit te komen bij de volgende overdekte markt. Het duurde even voordat we door hadden dat we gewoon de achteringang van Mercat de la Boqueria genomen hadden, die duidelijk veel groter was dan wij initieel dachten, want dit achterste gedeelte was ons tijdens ons eerste bezoekje dinsdag gewoonweg helemaal ontsnapt.

Terwijl we rondliepen in de Mercat de la Boqueria gaf Lusi ons allerlei goeie eettips. Ze gaf ons zoveel suggesties dat we vermoedelijk nog een aantal keer zullen moeten terug komen om die allemaal te kunnen uitproberen…

Tijd voor het hoofdgerecht van vandaag: vegetarische paëlla. We kregen allemaal een grote portie en zochten ons een plekje in de zon op het plein achter Mercat de la Boqueria. Het smaakte ons!

En ja, jullie hoeven niet te raden wat het dessert was zeker? Churros con chocolate! Ik kan niet ontkennen dat ik daar stiekem al de hele tijd naar zat uit te kijken. We hadden een rustig moment getroffen in Café Petritxol en konden uitgebreid genieten van deze zoete zonde. Al moet ik eerlijk toegeven dat de grote attractie voor mij vooral de vloeibare, dikke chocoladesaus is waarin je de churros moet doppen. Het was zo lekker dat ik gewoonweg nog een tweede kopje bestelde (zonder churros, wel te verstaan)

Als afscheidscadeautje bezorgde Lusi ons nog een pak tips voor originele souvenirs en goeie cocktail bars. Een fijne namiddag!

Omdat het zo’n zalig zonnig waar was, slenterden we langs de Ramblas en het Monument a Colom naar de haven, waar we ons vergaapten aan de jachten van de superrijken. Ooit hoop ik de lotto te winnen en eens een weekje de befaamde Titania af te huren. Alleen jammer dat ik niet op de lotto speel.

Van al dat wandelen krijgt een mens dorst, nietwaar? Na een korte wachttijd konden we een tafeltje voor zes versieren op het mooie zonnige terras van La Gavina met uitzicht op de boten in de haven. We bestelden onze eerste karaf sangría en genoten van de zon op ons gezicht. Om de jongelui te entertainen haalden we Black Stories boven. Iedereen content!

Om de dag in stijl af te sluiten, besloten we gebruik te maken van één van de tips van Lusi: genieten van het uitzicht vanaf de Skybar op Plaça de Catalunya. Onderweg passeerden we nog even bij het Palau Reial Major, alweer een brokje geschiedenis dat we van ons lijstje konden schrappen. Terwijl ik aan onze vrienden uitleg aan het geven was over de rijke geschiedenis van deze plek botste ik keihard met mijn knie aan tegen een dissident paaltje dat zich onverhoeds op mijn weg bevond. Eerlijk: als onze vrienden er niet bij waren geweest, had ik luidop gevloekt van de pijn. Nu moest ik mezelf noodgedwongen beperken tot wat binnensmonds gemompel en mocht ik de rest van de trip flauwe grapjes aanhoren elke keer ik in de buurt van een paaltje kwam.

Na een korte wachttijd bracht de lift ons naar het hoogste verdiep waarop de Skybar is gelegen. Het terras bevond zich in open lucht, maar is gelukkig voorzien van terrasverwarmers. We waren net op tijd om het blauwe uurtje te kunnen meepikken en genoten van het fabuleuze uitzicht op Plaça de Catalunya. Prachtig! We waren bijzonder blij dat het personeel ons een tafel toewees vlakbij een terrasverwarmer, want na zonsondergang werd het behoorlijk frisjes.

Ik had nog niet veel honger na de copieuze food tour en bestelde mij een soepje en een cocktail. Aja, ik kan niet van een Skybar genieten zonder cocktail, hé! Zowel soep als cocktail waren middelmatig, maar natuurlijk kom je hier vooral voor het uitzicht.

Toen het ons té koud werd, keerden we terug naar het appartement voor wat spelletjes. De vermoeidheid sloeg toe bij de twee pubers, wat leidde tot een kleine ruzie over de spelregels van Exploding Kittens. Gelukkig vielen er geen gewonden en na een goeie nachtrust zal dit drama ongetwijfeld vergeten zijn.

De B&B is prachtig, maar het ontbijt valt iet of wat tegen: geen vers brood te bespeuren, alleen crackers en beschuiten. En als beleg hebben we de keuze tussen confituur, babybels en zo’n driehoekjes smeerkaas. Gelukkig is er heerlijke chocolade cake om het ontbijt mee af te sluiten. De ontbijttafel is gedekt voor nog twee andere koppels, maar aangezien wij de eersten zijn, hebben we het lekker rustig.

We treuzelen niet al te lang aan het ontbijt en maken dat we snel buiten zijn om te genieten van deze heerlijk warme herfstdag. We wandelen op het gemak naar het startpunt van onze eerste activiteit van de dag. Het zal jullie ongetwijfeld niet verbazen dat deze activiteit een food tour is. Voor het standbeeld van Giovanni Battista Bottero in de Giardino Bottero treffen we de gids van I Eat Food tours. Tot onze grote verbazing blijkt onze gids Abram een Nederlander te zijn. Toegegeven dat hadden we niet echt verwacht… We maken kort kennis en hij vertelt ons dat het de liefde is (wat anders) die hem naar Turijn gebracht heeft. Hij leerde zijn Italiaanse vrouw kennen via Instagram toen hij nog als kok werkte in Nederland. A modern love story!

Na een paar minuten duiken de twee andere deelnemers aan de food tour op: een van oorsprong Australisch gay koppel dat ondertussen in Londen woont. De meerderheid van de personen in ons groepje zijn erin geslaagd succesvol te emigreren. Het lijkt wel alsof het universum samenspant om mij andermaal met mijn neus op mijn mislukking te drukken. Maar goed, het is mijn verjaardag, de zon schijnt, we gaan een fijne culinaire ervaring tegemoet, dus parkeer ik mijn zielige gedachten voor een ander moment.

We starten de food tour met koffie bij Caffetteria da Mario. Tot grote ontzetting van elke Italiaan ooit, drink ik geen koffie. Na verschillende keren geïnformeerd te hebben of ik écht geen koffie lust, geeft de vriendelijke uitbater Mario het op en biedt hij mij een selectie theezakjes aan om uit te kiezen. Bij de koffie (en thee) krijgen we de typische Piëmontese specialiteit gianduja (hét souvenir bij uitstek voor het thuisfront) en een koekje met merengue aangeboden.

Onze volgende halte is de Mercato di Porta Pallazzo, de grootste openluchtmarkt van Europa op het Piazza della Repubblica. Het is er razend druk en het kost ons enige moeite om tussen de kraampjes en de kopers te laveren. We kopen hier echter niks en lopen verder naar het in 1916 overdekte gedeelte van deze markt, waar vooral vis en vlees verkocht worden. Echt, we kijken onze ogen uit. Zoveel heerlijks dat hier aan de man en vrouw gebracht wordt! We stoppen bij een kraampje waar we een stevige schotel met heerlijke charcuterie en kaas uit de regio Piemonte krijgen voorgeschoteld. Uiteraard hoort door een glaasje prosecco bij. We toasten op mijn verjaardag én op de verjaardag van onze gids de week voordien. Onze gids Abram heeft blijkbaar over het hoofd gezien dat de twee Australiërs bij hun boeking aangegeven hadden dat ze pescotariërs waren. Geen erg, meer charcuterie voor ons.

Na ons bezoek aan de oude overdekte markt, steken we de straat over naar de Mercato Centrale, een moderne en hip ingerichte food court die de ganse dag open is tot ‘s avonds laat. Een paradijs voor foodies, ik kan het niet anders omschrijven. Alle kraampjes zijn gespecialiseerd in een paar, zeer redelijk geprijsde gerechten. Je koopt een gerecht en zet je ergens aan een willekeurig tafeltje in de grote hal. Ondertussen komen de obers rond om je van drank te voorzien. Als ik in Turijn woonde, zou je me hier bijna dagelijks vinden. Pluspunten voor de blootgelegde restanten van een historische ijskelder.

Ons gezelschap zet zich aan de toog bij Savini Tartufi. De naam zegt het: hier moet je zijn voor truffelspecialiteiten. We krijgen een bordje voorgeschoteld met allerlei heerlijkheden. Om duimen en vingers af te likken zo lekker. Een eerste culinair hoogtepunt van deze tour.

Om ons eten wat te laten zakken, wandelen we een tijdje door de mooie straten met statige huizen van Turijn, ondertussen gezellig babbelend over onze culinaire reiservaringen met de gids en de twee Australiërs. Eén van de Australiërs heeft trouwens Italiaanse roots en is zelf een niet onverdienstelijk kok. Zo’n tour is altijd een goede gelegenheid om mensen met gelijkaardige interesses te ontmoeten. Mijn eerste indruk van Turijn (geholpen door dat stralend herfstzonnetje natuurlijk) is bijzonder positief. Turijn is een aangename en vriendelijke stad, vol leven, maar niet te druk of te toeristisch en uiteraard een ideale bestemming voor wie Piëmontese specialiteiten wil proeven. Turijn mag wat mij betreft in hetzelfde rijtje als Lyon gaan staan: van voor mij aanvankelijk onbekende Europese bestemmingen die een onverwachte voltreffer blijken.

De volgende halte van de food tour is de lokale ristrogastronomia Bue del Piemonte. Ik moet ootmoedig bekennen dat ik tot vandaag nog nooit van het concept ristrograstronomia gehoord had. Een ristrograstronomia is een winkel waar je levensmiddelen kan kopen (vlees, charcuterie, kazen, groenten, wijnen,…) maar tegelijkertijd ook kan genieten van een simpele lunch of avondmaal. Onze gids Abram vertelt dat de ristrogastronomias langzamerhand aan het verdwijnen zijn. De winkels hebben het moeilijk om te concurreren met de (super-)markten, omdat hun prijzen nu eenmaal hoger liggen.

Wij mogen er, omgeven door rekken met talloze wijnflessen, proeven van heerlijke verse pasta, paprika met saus van ansjovis (een bijzonder lekkere combinatie) en semolino dolce. Uiteraard vergezeld van een glaasje wijn. Semolino dolce is een zoete griesmeelbereiding die me echt verrast. Het eerder saaie uitzicht van deze griesmeelcake wordt ruimschoots gecompenseerd door de fantastische smaak. En zo heb ik weer een nieuwe culinaire ervaring opgedaan.

Onze tour sluit af in schoonheid bij Gelateria Mondello. We zijn er echter niet voor de gelato, maar voor een andere Piëmontese specialiteit: de warme chocolade. En jawel, u ziet het goed, er staat geen ‘melk’ achter het woord chocolade, want de hot chocolate in Turijn is gewoonweg vloeibare chocolade, dit in tegenstelling tot de Belgische warme chocomelk die meer melk dan chocolade is. De hot chocolate wordt geserveerd met een toef handgeklopte slagroom, niet van die luchtige slagroom, maar zo’n stevige witte massa die eerder aan chocolademousse doet denken qua textuur. De hot chocolate doet me terugdenken aan onze dagen in Polen, waar we een gelijkaardig drankje geserveerd kregen. Al moet ik toegeven dat de Poolse versie van de hot chocolate nog net iets steviger was.

Na deze laatste smaaksensatie nemen we afscheid van Abram en de twee Australiërs. De namiddag is al goed gevorderd en we hebben niet echt veel concrete plannen voor de rest van de dag. We kuieren door de mooie straten en genieten van het goudkleurige zonlicht op de gevels. In tegenstelling tot ons vorig bezoekje aan Piemonte hebben we nog niet veel wijnen geproefd. Hoog tijd om daar verandering in te brengen. Dankzij de wonderen der technologie vinden we in een zijstraat van de grote winkelwandelstraat een toffe wijnbar: Enoteca Casa del Barolo. Sinds onze vorige trip zijn mijn vriend en ik helemaal verknocht aan de Barolo wijnen, dus met zo’n naam kan er niet veel mis gaan. We hebben de bar ongeveer voor ons alleen, maar dat deert niet: de wijn is werkelijk uitstekend en we krijgen een mooi groot glas geserveerd. De wijn smaakt ons zo goed dat we niet anders kunnen dan een tweede glas bestellen. Het is mijn verjaardag, dus dat mag!

Het is nog veel te vroeg voor het avondeten, dus wandelen we naar de meest bekende bezienswaardigheid van Turijn: Mole Antonelliana. Dit hoge gebouw was oorspronkelijk bedoeld als een synagoge, maar door conflicten met architect Alessandro Antonelli, die, toegegeven, een beetje leed aan grootheidswaan, trok de joodse gemeenschap zich terug uit het project en was het uiteindelijk aan de stad Turijn om de bouw van het grootste bakstenen gebouw ter wereld af te ronden.

We hebben de intentie om de lift naar het uitkijkplatform te nemen, maar we zien een lange, lange rij wachtende mensen. Aangezien ik een hekel heb aan aanschuiven, proberen we online tickets te kopen. Het is immers mogelijk om tickets te reserveren voor een specifiek moment van de dag. Voor vandaag zijn er echter bijna geen tickets meer beschikbaar en het lukt ons niet om tickets voor morgen te kopen, want we hebben geen digipass op zak. Het is ook niet mogelijk om ter plekke kaartjes de kopen voor de dag nadien. Dus druipen we onverrichter zake af en keren we terug naar ons hotel (mijn vriend zijn digipass steekt in zijn valies) om tickets te reserveren voor zondag.

De foodtour en de daaropvolgende glazen wijn hebben ervoor gezorgd dat we nog niet veel honger hebben. We maken een mooie nachtelijke wandeling langs de Po en genieten van de rust langs het water. Om te vermijden dat we ‘s nachts honger zouden krijgen, besluiten we toch iets kleins te gaan eten. We belanden op goed geluk aan de toog van Enoteca Parola. Het wijnaanbod ziet er goed uit en de sfeer is die van een gezellige familiezaak. Het personeel is erg vriendelijk. Ik bestel mij een vitello tonnato classico en mijn vriend gaat voor de pasta al barolo, vergezeld van, uiteraard, een glaasje barolo. Ik ben matig enthousiast over de vitello tonnato, maar de pasta van mijn vriend is echt bijzonder.

Om mijn verjaardag in schoonheid te eindigen wil ik graag nog een gelato van (zogezegd) de beste ijsjeszaak van Turijn: Gelateria La Romana. Ik ben duidelijk niet de enige persoon met dit idee, want het is er letterlijk op de koppen lopen. Het duurt even voor we door hebben dat je eerst het aantal bollen afrekent aan de kassa en dan met je ticket op goed geluk moet aanschuiven in één van de vier (of vijf of zes) rijen om een gelato te bemachtigen. Ons geduld wordt even op de proef gesteld, maar uiteindelijk sta ik met een heerlijk potje gelato in mijn hand.

We wandelen op ons gemak terug naar het hotel en kruipen stipt om middernacht in ons bed, na een zeer geslaagde dag in Turijn.

Onze tweede dag op verkenning in Zürich beginnen we met een bezoek aan de Grossmünster. Voor een bescheiden toegangsprijs mogen we de toren beklimmen. 187 treden later genieten we van een fabuleus uitzicht over het zonovergoten Zürich. Spijtig genoeg is het ook in de Grossmünster niet toegestaan foto’s te nemen van het interieur. Ik snap eerlijk gezegd echt niet waarom. Het is niet dat er nog auteursrecht geldt op de tentoongestelde kunstwerken.

Mijn vriend en ik zijn allebei gefascineerd door een deurtje in het midden van de kerk. Het is onduidelijk wat er zich achter dit deurtje bevindt. Buiten een plakkaatje dat aangeeft dat wat er zich ook achter de deur bevindt, opent om 12u, vinden we geen info. We oefenen tien minuutjes geduld uit en stipt om twaalf uur treden we binnen. We beklimmen een trap en komen terecht in een plek boven het middenschip van de kerk waar de tentoonstelling ‘Getruckt zů Zürich’ te bewonderen valt. De tentoonstelling toont een prachtige collectie oude gedrukte bijbels, met zeer gedetailleerde uitleg én de mogelijkheid om tot in de details in te zoomen op de digitale replica’s van de bijbels. Zeer boeiend en we komen weer wat meer te weten over de fameuze Zwingli en de reformatie in Zwitserland.

Het is nog steeds schitterend zonnig weer en we kunnen de verleiding niet weerstaan om te aperitieven met een glaasje rosé op het terras van het Rathaus Café aan de oever van de rivier de Limmat. Omdat we in de namiddag een food tour geboekt hebben, houden we het op een zeer bescheiden lunch: we kopen een hartige pannenkoek met kaas en spinazie aan een foodtruck vlakbij ons hotel.

Na een kleine stop in ons hotel vertrekken we te voet naar Zürich-West waar onze food tour begint om 16u. Een wandeling van iets meer dan een half uur. We zijn ruimschoots op tijd, dus hebben we nog tijd voor een glaasje wijn op een wel heel bijzondere plek onder een spoorwegviaduct. Onder het viaduct zijn allerlei winkels, eetgelegenheden en zelfs een heuse markthal onder gebracht. Een soort stadsontwikkelingsproject dat mij heel erg aan Londen doet denken, qua sfeer en invulling. Wij kiezen een fijn plaatsje uit onder een parasol en genieten van ons drankje op deze hippe locatie.

Iets voor 16u komen we aan bij tramhalte Toni-Areal waar de food tour begint. We sluiten aan bij het groepje mensen dat er al staat en maken kennis met de gids, een vriendelijke dame op leeftijd. Mijn vorige ervaringen met food tours zijn altijd heel positief geweest, dus benieuwd wat Zürich te bieden heeft.

We starten in restaurant NENI at the 25 hours hotel. Zoals de naam doet vermoeden, situeert dit restaurant zich in het 25 hours hotel. Tot mijn verbazing starten we onze food tour met falafel, hummus, baba ghanoush en andere mediterrane mezze. Toch wel onverwacht, dit. We maken kennis met één van de deelnemers aan de tour, een vriendelijke Nederlandse dame die hier op bezoek is bij haar nichtje. Het nichtje en haar gezin hadden vandaag andere verplichtingen, vandaar dat de Nederlandse van de gelegenheid gebruik maakt om deze food tour mee te pikken.

Bij het boeken van de tour werd benadrukt dat het zeer belangrijk was om over een tramticket te beschikken. Wij, braaf als we zijn, dus mooi op voorhand een dagticketje gekocht. Blijkt dat we de ganse tour maar één keer de tram nemen. En dat om slechts één stop verder te geraken. Ik begrijp dat zo’n officiële tour zwartrijden niet kan aanmoedigen, maar het voelt voor ons toch wel als weggegooid geld.

Onze volgende food stop is Sphères. Hier krijgen we lokaal gebrouwen bier met kaas, charcuterie en olijven. Ik schuif mijn portie bier door naar mijn vriend en beperk me tot de hapjes. Onze gids houdt er een strikt tempo op na, ze spoort ons aan om wat sneller te eten, want de tour duurt maar drie uur en we moeten op schema blijven! Chop chop!

Volgende halte: LaSalle. Weer een voorbeeld van een geslaagd stadsvernieuwingsproject. Ik moet zeggen dat ik de buurt waarin we ons bewegen bijzonder interessant vind. Je ziet nog duidelijk de sporen van de vroegere industrie hier aanwezig en tegelijkertijd is er een grote reconversie gaande om de oude leegstaande industriële gebouwen een nieuwe leven te geven. Restaurant LaSalle bevindt zich in een glazen kubus gelegen in het industriële Schiffbau pand. Historisch diende dit pand voor de bouw van stoommachines en boten. Nu biedt het onderdak aan een theater, een restaurant en een bar. De kubus maakt het mogelijk om vanuit het restaurant het bestaande industriële gebouw te bewonderen en tegelijkertijd toch over alle nodige comfort te beschikken. We worden er onthaald op de beste hapjes tot nu toe: een soepje, een hapje met avocado en een baguette mit rindssteak und café de paris.

Verder naar Les Halles, alweer een oud industrieel gebouw dat nu een commerciële functie heeft gekregen. Het lijkt me duidelijk wat de rode draad is van deze food tour. Niet zozeer het voedsel zelf, maar eerder de bijzondere plekken waar we onze hapjes en drankjes consumeren. Wat de gerechten zelf betreft, tot nu toe heb ik weinig echt authentiek Zwitserse gerechten gegeten. En de gids lijkt helemaal niet culinair geschoold. Telkens als we wat meer achtergrond vragen bij de gerechten moet ze ons het antwoord schuldig blijven. En bij haar uitleg geraakt ze nooit verder dan: lekker bier, lekker hapje, lekkere wijn. Op dat vlak was de rondleiding in Lyon veel interessanter. Die rondleiding legde echt de link tussen het eten dat we kregen en de geschiedenis van Lyon. En die link mis ik hier.

In Les Halles eten we alweer een bijzonder typisch (???) Zwitsers gerecht: mosselen in witte wijnsaus, vergezeld van een lekker glaasje witte wijn. De mosselen zijn petieterig klein, maar wel heel lekker. We raken aan de praat met een koppel uit Birmingham dat aan hetzelfde tafeltje als wij staat. Ze vertellen dat ze elk jaar een uitstapje doen zonder de kinderen om hun huwelijksverjaardag te vieren. Ik schat het koppel ruim tien jaar jonger in dan ons en voel me opeens heel oud.

Volgende stop: Foifi ZeroWaste Ladencafé. Yep, jullie raden het al: een verpakkingsvrije winkel. Hier krijgen we wat lokaal geproduceerde kaas en chocolade en lokaal geteelde rode biet, tomaat en komkommer. Allemaal heel lekker, maar ook hier mis ik een beetje de link met Zürich. Onze gids maant ons opnieuw aan tot spoed. Snel, snel, want we moeten ons tijdschema respecteren!

Onze laatste halte is, en dat hadden we eigenlijk kunnen verwachten, het viaduct waar mijn vriend en ik eerder deze namiddag iets gedronken hebben. Zo’n bijzondere locatie mag natuurlijk niet ontbreken op een food tour door een voormalige industriezone. We eten er een vegan ijsje bij St. Jakob Beck. Ik ga voor de smaak pistache, een beetje uit mijn comfort zone, maar heel lekker.

We nemen afscheid van de gids en de rest van de groep en besluiten nog iets te gaan drinken. Het is 19u, maar nog altijd aangenaam warm en we willen profiteren van de zalige avondzon. We keren terug naar één van de stops op de food tour: restaurant LaSalle. We zoeken een plekje op de houten terrastafels die buiten langs de gevel van het oude industriële pand staan en drinken een heerlijke cocktail. Een lekkere cosmopolitan gaat er altijd wel in!

Veel honger hebben we niet na al de hapjes die we gekregen hebben, dus besluiten we Zürich-West nog wat verder te ontdekken. En hoe beter dat te doen door iets te drinken in de hoogste toren van Zürich (tip van onze gids)? Clouds Bar & Bistro is een ideale plek om de zon te zien ondergaan onder het genot van een lekker glaasje wijn. We hebben een plek aan de barkrukken voor het raam weten te bemachtigen en genieten van het uitzicht, dat zich helaas door de vele weerkaatsingen erg moeilijk op foto laat vastleggen. Ik drink er een prosecco en een Barbera d’Alba. Beide zijn uitstekend.

Mijn vriend en ik raken aan de praat met het koppel naast ons. Het blijkt een pas afgestudeerd Amerikaans koppel te zijn, op reis doorheen Europa. Het meisje heeft Duitse roots (ze is naar eigen zeggen honderd procent Duits, een uitspraak waarop ik niet verder inga) en de kerel is een echte cliché Amerikaan uit Denver die duidelijk nog niet veel van de wereld gezien heeft. En effectief, het is zijn eerste keer buiten de VS. Het gesprek met hen bevestigt een beetje mijn vooroordelen ten opzichte van het Amerikaanse onderwijssysteem. De kerel heeft zelfs nog nooit van België gehoord, laat staan dat hij weet waar het ligt. We hebben het ook kort over de wapenwetgeving in de VS, maar aangezien we het gesprek plezant willen houden, stappen we snel over op een ander onderwerp.

We sluiten de avond af rond een uur of tien en wandelen te voet terug naar ons hotel. Genietend van de koele avondlucht.

Het fijne aan de Food Tour was dat we niet enkel een mooie selectie aan gerechten konden uitproberen, maar dat we ook de buurt rond Old Spitalfields Market beter leerden kennen. Onze sympathieke gids vertelde dat de East End of London altijd een bijzondere plek geweest is. Oorspronkelijk bevond dit gebied zich buiten de stadsmuren van Londen en in de 17de eeuw werd het een toevluchtsoord van Franse Hugenoten. Na de Fransen kwamen (en gingen) de Ieren, de Joden en, in de twintigste eeuw, de Bangladeshi, die nog steeds in deze buurt vertoeven. Al krijgen ze heden ten dage stevige concurrentie van de hipsters die massaal aangetrokken worden door deze bijzondere plek en hierdoor een spectaculaire stijging in de woningprijzen veroorzaakt hebben. East End of London is nu the place to be om artiesten and hipsters tegen het lijf te lopen.

Dat dit een buurt in verandering is, bleek uit de talrijke bouwprojecten die we tijdens onze wandeling tegen kwamen. Niet elk project kon even geslaagd genoemd worden, met als dieptepunt een studentenresidentie waarbij de universiteit er niets beter op had gevonden dan de oorspronkelijke muur te laten staan en met wat ijzers te bevestigen aan een nieuwe muur die zo’n halve meter achter de oorspronkelijke muur gebouwd werd. Alsof dat nog niet erg genoeg was, kwam de plaatsing van de nieuwe ramen in de verste verte niet overeen met die van de oorspronkelijke gevel. Wat een gedrocht!

Grote delen van de buurt hebben zwaar te lijden gehad tijdens de Blitz, maar gelukkig vonden we nog enkele historische gebouwen en een schattig smal straatje die de bombardementen overleefd hadden. Ik kon mezelf trouwens wel voor het hoofd slaan dat ik in ‘Spitalfields’ niet de afkorting van ‘Hospitalfiels’ herkend had. Het lag nochtans voor de hand.

De eerste stop van de dag was St. John Bread and Wine, een restaurant dat erom bekend staan geen enkel lichaamsdeel van het varken verloren te laten gaan (“from nose to tail eating”). St. John Bread and Wine zou volgens onze gids de beste bacon sandwich van heel Londen serveren. Het varken dat voor onze sandwich gestorven was, was afkomstig van Butt’s farm, een boerderij die er prat op gaat hun dieren in de beste omstandigheden te kweken. Het brood van de sandwich werd ter plekke gebakken en de huisgemaakte ketchup bevatte een beetje appel om de heerlijk zoetzure smaak nog beter tot zijn recht te laten komen. Helaas moet ik eerlijk bekennen dat ik niet echt een fan was van deze bacon sandwich: het brood dat er mij iets te zwartgeblakerd uit zag, werd echter door onze gids liefdevol omschreven als ‘caramelized’.

Volgende halte: The English restaurant, een prachtige pub waarin hout uit de Spitalfields’ Christ Church gebruikt werd voor het interieur en waar ze Brugse Zot op de tap hadden. We proefden er een authentieke Engels bread & butter pudding die haast verdronk in de custard. Echt overheerlijk en wat mij betreft één van de toppers van deze culinaire ontdekkingstocht.

Onderweg naar onze volgende culinaire bestemming, passeerden we de plek waar één van de slachtoffers van Jack the Ripper gevonden werd, een verrassend mooi gebouw dat vroeger een Joodse gaarkeuken was en een voormalig daklozenopvangtehuis. Herinneringen aan het feit dat the East End of London vroeger helemaal niet zo’n prettige buurt was om te leven.

Androuet Cheese leek op het eerste gezicht een vreemde halte voor onze food tour, want deze kaaswinkel (met eigen kelder om de kazen te laten rijpen), werd oorspronkelijk gesticht door een Fransman. Maar de gids stelde ons gerust: in de UK zelf zijn er meer dan 600 vreschillende soorten kazen, waarvan wij er twee mochten proeven bij Androuet;: de cheddar en de stilton. Van de twee kazen was de blauwe stilton mijn favoriet.

Natuurlijk kon op onze food tour hét Britse gerecht bij uitstek niet ontbreken: jawel, u raadt het al: fish and chips. Poppie’s Fish and Chips is bijzonder populair bij de Britten en de zaak zat dan ook stampvol toen wij er halt hielden. Nu moet ik voor de eerlijkheid twee dingen bekennen:

1. ik hou helemaal niet zo van frieten, je zal mij dan ook nooit ‘frietjes van ‘t frituur’ zien eten, tenzij ik echt geen andere keuze heb
2. ik hou niet zo van gepaneerde bereidingen: geen cordon bleu, schnitzel of gepaneerde vis voor mij

Zoals te verwachten, was ik dan ook niet echt een fan van de fish and chips. Alleen de mashed peas konden mij bekoren. Daar had ik gerust een grotere portie van willen eten. De frieten zelf vond ik bijzonder droog en flets smaken en ik stond hierin niet alleen, mijn vriend, wel groot liefhebber van frietjes van ‘t frituur, vond de frieten ook niet geweldig. We moffelden dan ook allebei ongeveer de helft van onze zak frieten in de vuilbak. Leuk weetje: toen de overheid het gebruik van krantenpapier verbood om de fish and chips in te verpakken, besloot de uitbater van Poppie’s om zijn fish and chips in papier bedrukt met eetbare inkt te verpakken. Van een USP gesproken!

We zetten onze wandeling verder langs de Truman Brewery. Deze failliete brouwerij werd onlangs nieuw leven ingeblazen door een paar hipsters die de nostalgie naar de naam als een handig verkoopsargument voor hun bier gebruiken. Spijtig genoeg wordt het nieuwe Truman bier niet meer in de originele brouwerij gebrouwen. De gebouwen van de Truman Brewery bevatten tegenwoordig pop-ups, food markets en allerlei creatieve start-ups.

Kuierend langs Princelet Street, een prachtige historische straat die vaak dienst doet als filmset, kwamen we bij onze volgende halte: The Pride of Spitalfields Pub, een bijzonder klassieke pub waar we ale en cider mochten proeven. De ale was niet te drinken, en gaf ik snel door aan mijn vriend, maar de cider ging er vlotjes in. We maakten ook kennis met Lenny, The Pub Cat, die majestueus op een barkruk zat te pronken. Sympathiek beest dat duidelijk niet vies was van een biertje.

Verder naar Aladin, het oudste curry restaurant in Brick Lane, alwaar we drie verschillende curries mochten proeven. Van zacht naar bijzonder pittig. Ik vond de curries overheerlijk. Helemaal mijn ding (de Aziatische keuken en ik, a match made in heaven). En jawel, ik besef dat curries niet oorspronkelijk Brits zijn, maar ze zijn ondertussen uitgegroeid tot één van de populairste gerechten in de UK, een beetje zoals bij ons de spaghetti bolognaise.

De voorlaatste halte was de Joodse Beigel Bake, beroemd om wille van de bagels, uiteraard. Wij proefden van de hot salt beef bagel met mosterd. Het gezouten vlees kon ik nog min of meer smaken, maar de bagel zelf vond ik verschrikkelijk. Ik viste dan ook het vlees van tussen het broodje uit en liet de bagel zelf snel in een vuilbak verdwijnen. Veel te vettig!

Afsluiten deden we in schoonheid bij Pizaeast, alwaar we een overheerlijke gezouten karamel taart aten. Dat mini-stukje was een perfect einde van een interessante kennismaking met een ruime variëteit aan Britse gerechten. Hoe lekker het stukje taart ook was, ik was blij dat het niet groter was, want ik zat eigenlijk al vol na de curries (waarvan ik stiekem wat te veel at omdat ze zo lekker waren).

Zeer fijne tour en een dikke aanrader, zelfs al wist ik niet alle gerechten even hard te smaken. Een mens moet open staan voor nieuwe ervaringen.