Na het ontbijt trokken mijn vriend en ik met de drie nichtjes naar Archéoscope Godefroid de Bouillon, ook inbegrepen in de inkomtickets van het kasteel en bijgevolg een tweede gelegenheid voor een romantisch momentje voor de zus en schoonbroer van mijn vriend.

We moesten een veertigtal minuten wachten tot de show zou starten, maar gelukkig waren er genoeg verkleedkleren om de dames zoet mee te houden. Op het laatste moest ik ze zelfs nog tot spoed aanmanen.

Het audiovisuele spektakel vertelde het verhaal van de kruistocht van Godfried van Bouillon. Ik moet zeggen dat de show goed in mekaar zat, met een indrukwekkende bewegende maquette van het kasteel en mooie projecties. Beter dan de lichtprojectie op de binnenkoer van het kasteel, naar mijn mening. Na de show wandelden we aansluitend door het museum. Dat vond ik wat minder. Het werd me nooit helemaal duidelijk welk verhaal ze nu wilden vertellen. Een verhaal over kastelen, kruistochten, de vroegere abdij op deze plek? Veel van de interactieve installaties waren dan ook nog eens (zoals wel vaker) stuk. We besteedden niet te veel tijd aan dit museum, want we hadden nog een wandeling gepland in de namiddag.

Terug in het huisje pakten we onze spullen bijeen en namen we afscheid van onze sympathieke gastvrouw. We vertrokken in de richting van onze laatste bestemming van het weekend: Le Tombeau du Géant. Maar eerst moest ik nog een restaurant vinden waar we onze hongerige magen konden vullen. Helaas, buiten Bouillon vielen er bitter weinig restaurants te bespeuren. Dus besloot ik een gokje te wagen en stelde ik voor iets te gaan eten bij Le Relais du Géant, op letterlijk een paar meter van Le Tombeau du Géant, het risico aanvaardend dat dit een toeristenval zou zijn. Niets bleek minder waar. We belandden op het zonnige terras van een charmant familierestaurant vol met beeldjes van katten en andere beesten. De eigenares zelf bediende ons en ik twijfel er niet aan dat haar echtgenoot in de keuken stond. De menukaart was eerder beperkt, maar de forel die ik op mijn bord kreeg, was eerlijk waar de beste die ik ooit gegeten heb. En zo groot! De kwartels die mijn vriend had besteld waren ook heel lekker. Wat een onverwachte meevaller.

Na een uitstekende lunch parkeerden we onze wagen bij het uitkijkpunt op Le Tombeau du Géant. Na de verplichte fotosessies, maakten we als kers op de taart van dit fijne weekend nog een kleine wandeling van een viertal kilometer in de mooie omgeving.

Na deze mooie wandeling met een paar klimmetjes en mooie uitzichtpunten, namen we afscheid. Mijn vriend en ik reden met onze cambio terug naar Leuven, terwijl ons gezelschep nog een stukje verder moest rijden naar Geel.

Mijn vriend en ik sloten het weekend af met een lekker avondmaal bij Van De Weyer, alwaar ik genoot van een tomaat garnaal die echt tien keer beter was dan die bij de buren van de Kosmopol.

Na het ontbijt trokken we onze wandelschoenen aan voor la promenade de la Passerelle du Moulin de l’Epine, een wandeling van acht kilometer die ons langs beide oevers van de Semois zou brengen. Het kostte wat overredingskracht om het middelste nichtje te overtuigen om mee te gaan, want “wandelen is saai”, maar eens ze de coole rotsen in de Semois zag en de steile boswanden, was het zaagmomentje gepasseerd. Het water in de Semois stond trouwens zo laag dat we zonder veel moeite van de ene naar de andere oever hadden kunnen waden. Wegens de lage waterstand gold er spijtig genoeg ook een kajakverbod.

Op het verste punt van de wandeling staken we de Semois over via la Passerelle du Moulin de l’Epine, een 55 meter lange hangbrug voor voetgangers, en keerden we terug langs de andere oever van de Semois. Een beetje verderop troffen we de Abbaye Notre-Dame de Clairefontaine, die we eerder al zagen liggen vanaf de andere oever. Spijtig genoeg opende het abdijwinkeltje pas om 14u.

De wandeling eindigde in het centrum van Bouillon. Het was ondertussen al bijna 14u, dus tijd om op zoek te gaan naar een plekje om de inwendige mens te versterken. Op goed geluk belandden we op het terras van Brasserie Le Figari aan de oevers van de Semois, alwaar ik voor de eerste keer in mijn leven mosselen met escargots at. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik al betere mosselen gegeten heb. Gelukkig waren de escargots lekker. Een degelijke brasserie zonder veel franjes.

Na het middagmaal verlieten de mannen ons voor een bezoekje aan de Manufacture de Tabac Semois Jean-Paul Couvert. Ik moet toegeven dat ik mij er helemaal niet van bewust was dat er in België tabak gekweekt werd. Weer iets bijgeleerd.

De zus van mijn vriend, haar drie dochters en ik kozen voor een gezonder uitstapje: waterfietsen op de Semois. We lieten ons gaarne rondtrappelen door het jonge volkje en zagen zelfs enkele watertrappelaars een duik in de Semois nemen. Aangezien wij geen badpak aanhadden, hielden we het liever droog. Best wel aangenaam, zo ronddobberen op een knalroze flamingo.

Na al dat watertrappelen hadden we wel een ijsje verdiend. en zo belandden we bij Artisan Glacier Pierre Gigot, volgens googlemaps de beste ijsjeszaak van Bouillon. Het ijs was dagvers en erg lekker, maar ik was wel teleurgesteld dat er maar drie smaken waren. Terwijl we stonden aan te schuiven voor een ijsje vervoegden de mannen ons opnieuw, een paar dozen sigaren rijker.

Na het ijsje wandelden we op ons gemak terug naar het huisje om wat spelletjes te spelen en te aperitieven met tapas. Aangezien we ‘s middags vrij laat gegeten hadden, gold dat aperitief meteen ook als avondmaal. Speciaal voor de schoonbroer van mijn vriend hadden we een paar flessen primitivo, de typisch druivensoort van Puglia, meegenomen. Een paar jaar geleden verbleef hij immers een paar weken in Puglia voor zijn job en had hij erg genoten van de primitivo. Altijd fijn om samen te kunnen genieten van een goed glas wijn.

Rond 21.00u vertrokken mijn vriend en ik met de drie meisjes opnieuw naar het kasteel van Bouillon, want het toegangsticket dat we gisteren kochten, kwam inclusief toegang voor L’Odyssée de Lumière om 21.30u, een klank- en lichtshow op het binnenplein van het kasteel. En dus hadden de zus en schoonbroer van mijn vriend een romantisch uurtje voor zichzelf. Het lichtspektakel was, zoals verwacht, een projectie op de muren van het kasteel. Tof, maar vernieuwend kan je zo’n projectie amper nog noemen. En ik heb ondertussen al mooiere projecties gezien, zoals die op Bright Brussels. De meisjes vonden het alleszins fantastisch en dat is het belangrijkste.

Een mooie afsluiter van de avond.

Mijn vriend en ik gingen ‘s ochtends zijn drie nichtjes afhalen bij zijn ouders in Herentals, want zijn schoonbroer moest nog tot in de namiddag werken en zou samen met de zus van mijn vriend zich pas ‘s avonds bij ons voegen. Aangezien mijn vriend en ik allebei vakantie hadden genomen wilden we het maximum uit de dag halen, zelfs al was er iet of wat kwakkelweer voorspeld voor deze vrijdag (tegenwoordig zijn we blij als er eens een paar druppels regen uit de lucht vallen). De drie dames hadden er alvast zin in!

De rit van Herentals naar Bouillon verliep vlotjes. Dankzij elektronische hulpmiddelen geen gezeur en gezaag op onze achterbank en de Cambio verslond vlotjes de kilometers. We hielden een middagpauze in Bevekom en kwamen een beetje op goed geluk terecht in de gezellige en kwaliteitsvolle Brasserie Adele. Het was net warm genoeg om iets te eten op het terras achteraan. Al vond ik het toch wat op het randje. Aangenaam verrast door de kwaliteit van het eten trouwens: klassieke brasseriekeuken met een Aziatische toets. De zaak werd dan ook uitgebaat door een Belg en zijn Koreaanse echtgenote. Ik was ook enorm onder de indruk van de eetlust van de drie meisjes, die duidelijk hun puberjaren ingegaan zijn en groeien als kool. De borden werden volledig leeg gegeten en het middelste nichtje smikkelde zelfs een voorgerecht (de eerste maal dat ze garnaalkroketten at!) en een groot stuk zalm als hoofdgerecht op. Ze proefden zelfs alledrie van de olijfjes.

In Bouillon reden we meteen naar ons huisje om onze koffers en de etenswaren uit te laden. We werden welkom geheten door de vriendelijke eigenares die ons een rondleiding gaf door gans het huis. De indeling van het huis zelf was soms wat vreemd (een badkamer beneden vlakbij de inkomdeur, vervolgens een keuken en dan de deur naar de leefruimte. En ook de plaatsing van de twee andere douches in huis was een beetje vreemd. Je merkte dat er wat bricoleerwerk aan te pas gekomen was om dit huis om te toveren tot een vakantiewoning. De eigenares bewoonde trouwens de andere helft van de woning, maar had een aparte ingang, waardoor we elkaar niet hoefden te storen. De leefruimte van het huis was gedecoreerd met allerlei oude foto’s, beeldjes, poppen en dierenhuiden. Een bijzonder verblijfplaats, alleszins.

Na afscheid genomen te hebben van de eigenares beklommen we de trappen naar het befaamde Château-Fort de Bouillon, een bijzonder indrukwekkend kasteel met een rijke geschiedenis waar we de rest van de namiddag mee zoet waren. Hoogtepunt was uiteraard de roofvogelshow, maar het kasteel zelf sprak ook tot de verbeelding. Het kasteel was zo groot dat we tot sluitingstijd nodig hadden om alles te verkennen en dan waren we nog genoodzaakt de tentoonstelling “Scriptura van de veer tot de PC” op een drafje af te handelen.

Na ons bezoek aan het kasteel daalden we af naar Italiaanse restaurant Il Siciliano, hongerig na ons uitgebreide bezoek aan het kasteel. Stipt om zeven uur wandelden we het restaurant binnen. We kregen meteen een gezellige tafel voor zeven personen toegewezen. Ondertussen hadden we bericht gekregen dat de zus en schoonbroer van mijn vriend ons over een twintigtal minuten zouden vervoegen. De drie dames hadden echt al zoveel honger dat we informeerden bij het personeel of we hun eten al konden bestellen. De vriendelijke dienster zei ons echter dat we veertigtal minuten geduld moesten uitoefenen, want het was bijzonder druk bij de pizzaoven (twee van de drie dames wilden pizza). Daarop besloten we wat bruschette te bestellen, kwestie van de grootste honger te onderdrukken. En dat bleek een uitstekend idee! De bruschetta waren echt superlekker en stonden net op tafel toen de zus en schoonbroer van mijn vriend met hun hondje binnen kwamen.

De hoofdgerechten waren even lekker als de bruschette, al vond de schoonbroer van mijn vriend zijn saltimbocca alla romana wat tegen vallen. Al denk ik eerder dat dat aan hem lag. Tot mijn grote verbazing slaagden de twee jongste nichtjes er, met wat hulp van hun vader, bijna in hun ganse pizza op te krijgen. Indrukwekkend.

Na het eten wandelden we samen terug naar ons huisje, genietend van het uitzicht op het mooi verlichte kasteel. Na een vermoeiende dag kropen we op tijd in bed. Oja, op een ganse dag amper een paar druppels regen gezien. Waar blijven die voorspelde regenbuien?

Jaja, het was een geslaagd weekendje, daar in onze watermolen aan de oever van de Semois.