En ja, het Palau de la Música Catalana, ontworpen door Lluís Domènech i Montaner, was nog even indrukwekkend als in mijn herinnering. Het oorspronkelijke gebouw kon dankzij de aankoop en afbraak van een nabijgelegen kerk tussen 1982 en 1989 gerenoveerd en uitgebreid worden, waardoor het Palau de la Música Catalana net iets meer ademruimte kreeg. Want dat is het spijtige: het staat geprangd tussen de omliggende gebouwen, waardoor het heel moeilijk is de prachtige gevels in hun geheel te overschouwen. Mijn felicitaties alleszins aan de architecten Oscar Tusquets en Carles Díaz die de zeer smaakvolle uitbreiding ontwierpen.

Tijdens de rondleiding hadden we het genoegen naar orgelspeler Benjamin Alard te kunnen luisteren die zich aan het voorbereiden was voor zijn concert. Geeft meteen een heel ander gevoel aan zo’n bezoek. De muziek bracht de fabuleuze concertzaal echt tot leven. Moet fantastisch zijn om op zo’n plek een concert bij te wonen.

Voor de lunch haastten we ons naar Mercat de la Boqueria, waar we nog net zes plaatsen konden bemachtigen aan de toog van Clemens (onze eerste keuze Quim zat helaas al helemaal vol). Mijn eerste bestelling bleek echter gefrituurde ipv gebakken inktvisjes te zijn, gelukkig kon ik de inktvisjes delen met mijn gezelschap en vervolgens bij mijn tweede poging wél gebakken inktvisjes bestellen. Ik ben nu eenmaal geen grote fan van gefrituurde zaken. Heel fijn om ons verblijf in Barcelona te kunnen afsluiten met lekker eten en een glaasje cava op een bijzondere plek.

Na de lunch haalden we onze koffers op, bestelden een taxi om ons naar de luchthaven te brengen, kocht ik wat koekjes en zoetigheden voor mijn collega’s op de luchthaven en dronken we nog een laatste glas cava alvorens op het vliegtuig te stappen. Aan alle mooie liedjes komt een einde…

Spijtig genoeg was de tafel waaraan ons gezelschap al twee keer had plaatsgenomen in gebruik en moesten we achteraan in een iets minder gezellige hoek plaatsnemen. Gelukkig was het eten nog altijd even lekker. Echt grote fan van dit soort ontbijt- en lunchzaken!

Na het ontbijt bestelden we een taxi om ons naar Montjuïc te brengen, wegens te veraf om te voet te doen. Voor zes personen is een taxi in Barcelona trouwens een erg voordelige optie. De taxichauffeur was duidelijk niet zo bekend met Montjuïc, want hij zette ons af op een parking vanwaar het nog een stuk stappen was naar Castell de Montjuïc.

Vanaf Montjuïc (letterlijk: heuvel van de Joden, vroeger lag hier een Joods kerkhof) genoten we van het uitzicht op de haven van Barcelona. Veel bedrijvigheid viel er niet te bespeuren in de haven, we zagen slechts één containerschip dat gelost werd. Misschien nog de naweeën van de pandemie?

Aan de kassa van Castell de Montjuïc kochten we een combiticket voor de versterkte vesting en de botanische tuin. Ik herinnerde mij van mijn allereerste bezoek aan Barcelona dat ik de cactussen in die botanische tuin zo geweldig had gevonden, dus leek me wel leuk om dat samen met onze vrienden te doen.

Het bezoek aan Castell de Montjuïc zelf is vooral de moeite om wille van de prachtige uitzichten en de boeiende geschiedenis van de plek. Mij sprak vooral de tentoonstelling aan over de bewogen geschiedenis, geïllustreerd aan de hand van schilderijen en afbeeldingen. Het fort had oorspronkelijk als belangrijkste doel de stad Barcelona te beschermen, maar werd ook gebruikt als gevangenis en executieplek. In 1842 beschoten de hier gelegerde soldaten, trouw aan het regime in Madrid, vanaf dit fort de stad om een opstand van de inwoners naar te slaan. De tentoonstelling gewijd aan het ondertussen verdwenen attractiepark op de heuvel liet mij daarentegen ijskoud. Deze is wellicht vooral interessant voor mensen die zich dat park nog kunnen herinneren en hier met zekere nostalgie aan terug denken.

Na onze bezoek aan het Castell wilden we naar de botanische tuin gaan. Dat bleek minder voor de hand liggend dan eerst gedacht, want googlemaps gaf geen duidelijk ingang aan. We vroegen de weg aan één van de bewakers in het Castell en die kon ons op basis van googlemaps min of meer de juiste richting opsturen. Heel vreemd trouwens dat er bijna nergens richtingaanwijzers waren die ons naar de botanische tuin konden leiden. En dat is nog vreemder als je bedenkt dat we een combiticket voor beide attracties op zak hadden. Op basis van de aanwijzingen van de bewaker vonden we uiteindelijk de ingang. Op zich bijna twintig minuten wandelen van het Castell!

Over de botanische tuin kan ik kort zijn: een grote teleurstelling. De helft is nog onder constructie en de andere helft was gewoon niet de moeite. Bovendien had men er om de één of andere reden voor gekozen om grote brede betonnen wandelpaden aan te leggen tussen het groen. Handig om rond te rijden met de karretjes voor de onderhoudsploeg, maar dit paste helemaal niet bij het beeld dat ik heb van een botanische tuin met mooie kleine kronkelpaadjes doorheen het groen. Spijtig genoeg bleek de tuin met de cactussen die ik mij herinnerde op een andere locatie te liggen dan de tuin waarin wij ons bevonden, dus ik voelde me een beetje schuldig dat ik onze vrienden naar deze plek had geleid. Ik heb in mijn leven al veel botanische tuinen bezocht en deze tuin bungelt echt helemaal onderaan in het lijstje. Te vermijden!

Na deze teleurstellende ervaring zetten we de pas erin en wandelden we naar het vertrekpunt van de Teleférico del Puerto. Alweer een flink stukje wandelen, gelukkig was het weer zeer aangenaam. Alvorens de Teleférico te nemen, aten we nog snel een ijsje terwijl we genoten van het mooie uitzicht vanaf de Mirador de Miramar. Een primeur trouwens: de allereerste keer in mijn leven dat ik een ijsje half opgegeten heb weggegooid. Op de één of andere manier was mijn citroensorbet vermengd geraakt met kokosijs en als ik nu één ding niet lekker vind, dan is het wel kokosijs. Het was nochtans zelfs geen vers gemaakt ijs, maar voorgemaakt ijs van Carte d’Or. Jammer.

Tijdens de korte rit naar de haven met de Teleférico wisten we een uitstekend plaatsje te bemachtigen aan het raam en de klassieke rode cabine. Zo konden we optimaal genieten van het mooie uitzicht. Al denk ik dat onze kameraad met hoogtevrees erg blij was toen we weer met beide voeten op de begane grond stonden.

Het was ondertussen al drie uur gepasseerd en het ontbijt van ‘s ochtends was nu echt wel verteerd. We vonden een plek op een (redelijk vuil) terras bij een klein self-service zaakje waar ze koffie, broodjes en patisserie verkochten. Ik bestelde mij een decadente chocolate caliente (zo eentje waarin je lepeltje bijna blijft rechtstaan) en een gebakje met granen en gedroogd fruit. Het was best aangenaam zitten op het terras, al waren we omsingeld door vele vogels die maar al te graag uit ons bord zouden mee-eten.

Na deze lunch die eerder een vieruurtje was, maakten we een wandeling over het strand langs de zee. We zagen wat kinderen aan een golfbreker die een zee-egel uit het water gevist hadden. De kinderen legden de nog levende zee-egel in mijn hand en ik kon het diertje zien bewegen. Heel bijzonder. (Don’t worry, het diertje werd wat later mooi terug in het water gelegd en zal aan zijn avontuur niets overhouden.)

Opvallend: overal op het strand liepen venters rond die mojitos en sangría verkochten. Op hun dienbladen stonden plastieken bekertjes met daarin verschillende drankjes, die ze aanvulden met de flessen drank die ze bij zich droegen aan een riem rond hun middel. Handig voor als je een dagje op het strand wil doorbrengen!

We wandelden tot aan de prachtige vissculptuur van Frank Gehry (Peix) en besloten vervolgens het strand en de zee achter ons te laten. De kille zeebries herinnerde ons eraan dat het per slot van rekening nog geen strandweer was. We besloten beschutting te zoeken in de straten van Barceloneta, een voormalige arme visserswijk vlakbij het strand met smalle huizen gebouwd in een dambordpatroon. We hadden allemaal dorst gekregen van de wandeling en het piepkleine, gezellige barretje Myra bleek de ideale plek om even te verpozen en op te warmen. Natuurlijk met een bordje tapas daarbij. Ik proefde van de kombucha die volgens de Franse eigenares in de omgeving van Barcelona gemaakt werd. De eigenares vertelde ons dat deze zaak nog niet lang open was en het volledige interieur uit tweedehandsspullen bestond. Een aanrader om iets te drinken!

Mijn vriend en ik wilden daarna graag iets gaan drinken in de beste cocktailbar van Barcelona (ons aangeraden door Lusi), onze vrienden dachten eerder nog wat te gaan shoppen. Mijn vriend en ik liepen even mee een prullariawinkel binnen, maar aangezien beide verlangens moeilijk te verzoenen waren, scheidden onze wegen (tijdelijk).

Of Paradiso effectief de beste cocktailbar van Barcelona is, dat kan ik niet bevestigen, maar het moet alleszins één van de meest populaire cocktailbars te zijn. Mijn vriend en ik waren er rond 18.30u en er stond al een lange rij aan de ingang te wachten. Zoals jullie ongetwijfeld weten, zijn mijn vriend en ik niet de meest geduldige mensen en lang aanschuiven is niet echt aan ons besteed. Gelukkig was er ook de mogelijkheid om een cocktail op het terras buiten te drinken. Het mooie interieur zouden we op die manier niet kunnen bewonderen, maar uiteindelijk waren we vooral geïnteresseerd in de cocktails, nietwaar?

Gelukkig was er buiten een tent voorzien, zodat we toch wat uit de wind zaten en al snel kwam de vriendelijke dienster de terrasverwarmers aansteken. Niet ecologisch, wel geapprecieerd op een kille avond in maart. Mijn vriend en ik bestelden eerst allebei een Paradiso classic. Ik ging voor de Asia en flores (Petroni Bianco, vlierbloesemlikeur, matcha thee, calamansi and rozenlimonade) en mijn vriend voor de Vermouth Mule (Petroni Rosso, porto, cassis likeur, limoen en gemberbier). Beide cocktails waren uitstekend, maar als we heel eerlijk zijn, de twee whisky sours die we daarna bestelden gingen met de hoofdprijs lopen. Fenomenaal lekker!

Na afgerekend te hebben was het tijd om te vertrekken voor de reünie met onze vrienden om 20.30u bij El Mercat. Het laatste avondmaal alweer. Time flies when you are having fun. We genoten met z’n zessen van de heerlijke tapas en een lekker flesje cava. Het goeie leven, zoals ze dat zeggen.

Ik keek zelfs uit naar het ontbijt bij El Árbol, waarvan onze vrienden gisteren wat foto’s hadden doorgestuurd toen ik nog in bed lag te bekomen van mijn slechte nacht. En onze vrienden hadden niet overdreven, wat een fantastische ontbijt- en lunchplek! Het was moeilijk kiezen uit de vele lekkere gerechten op de kaart, maar trouwe lezers (zijn die er eigenlijk nog op deze blog?) weten ongetwijfeld dat ik nooit kan weerstaan aan eggs benedict!

Na het ontbijt wandelden we naar Casa Vicens, het eerste belangrijke ontwerp van de jonge architect Gaudí. Casa Vicens was vroeger een buitenhuis, omgeven door een prachtige tuin in het landelijke dorpje Gràcia, inmiddels opgeslokt door het steeds verder uitdijende Barcelona. Het buitenhuis werd later uitgebreid door Joan Baptista Serra de Martinez.

Tijdens mijn vorige bezoeken aan Barcelona was dit huis nog in privéhanden en niet opengesteld voor het publiek. In 2014 verkochten de erfgenamen van de laatste bewoner het huis aan een bank en tussen 2015 en 2017 onderging het geheel een bijzonder grondige renovatie en restauratie. Tijdens de renovatie werd het huis uitgerust met een prachtige moderne trap die het originele huis van Gaudí met de uitbreiding van Joan Baptista Serra de Martinez verbindt.

Het huis zelf was prachtig, vol verwijzingen naar de natuur waar Gaudí zo van hield. Het genie van deze architect blijft me verbazen. Elk detail klopte gewoon. Mijn favoriete kamer was de rookkamer versierd met tegels van papier-mâché in groen, blauw en goud, maar ik was ook erg onder de indruk van het filmpje dat het gedetailleerde restauratieproces toonde en de maquettes die de verschillende fases in het leven van dit bouwwerk illustreerden. Knap!

Alleen jammer dat Casa Vicens tegenwoordig ingeklemd ligt tussen lelijke, zielloze flatgebouwen en er amper nog iets overschiet van de tuin. Hoe prachtig moet dit huis vroeger wel niet geweest zijn, omgeven door het groen en met ramen die uitkeken op de glooiende heuvels. Sidenote: bij mij werkte de audioguide app perfect, bij de rest van mijn gezelschap niet.

Vanaf Casa Vincens wandelden we in de richting van La Pedrera. Onderweg uitkijkend naar een plekje voor een snelle lunch. We belandden opnieuw in een 365 Café, een keten dus. Maar wel een goeie: 365 Café is uitgerust met veel tafeltjes en het aanbod is zeer uitgebreid. We deden eerst een poging om te bestellen via een app, waarvoor reclame gemaakt werd op de tafel, tot bleek dat die app enkel diende voor take-away. Annoying, want dat betekende dat ik aan de toog uit mijn hoofd alle bestellingen opnieuw moest reconstrueren (ik kon ze niet meer terughalen uit de app) en tegelijkertijd mijn beste Spaans moest boven halen om te bestellen.

Uiteindelijk lukte het en iedereen kreeg min of meer wat ze besteld hadden. Al was ik lichtelijk teleurgesteld dat de croquetas koud geserveerd werden. Voorzichtigheidshalve at ik niet te veel (ik had mij ‘s ochtends al wat laten gaan wilde toch niet te veel risico nemen) en bestelde ik opnieuw kamillethee. In mijn hoofd helpt thee met het verteringsproces.

We zetten onze wandeling naar Casa Milá/La Pedrera verder terwijl de lucht steeds grijzer werd. Jammer dat de stralende zon van gisteren ons vandaag wat in de steek liet, want het contrast tussen de kleurrijke schoorsteunen op het dak van La Pedrera en de blauwe lucht had mooie beelden kunnen opleveren. Nu, ook onder een dreigende wolkenhemel blijft een bezoek aan dit bijzondere appartementsgebouw de moeite. Alleen jammer dat de afrastering op het dak zo lelijk is. Had niemand daar een elegantere oplossing voor kunnen verzinnen? Wel bonuspunten voor een klassieke audioguide (versus een te downloaden app) die perfect werkte.

De dag eindigden we met mijn absoluut favoriete huis van Gaudí, Casa Batlló, een huis waar ik echt geen genoeg van kan krijgen. Bij navraag bij de kinderen van onze vrienden vonden zij dit ook het mooiste huis. Save the best for last, al vrees ik dat ik hen een beetje een Gaudí overdaad bezorgd heb.

Tijdens ons bezoek aan Casa Battó begon het helaas te regenen, waardoor we maar heel kort op het dakterras konden blijven. Jammer, want dat leek me een fantastische plek om iets te drinken. Da’s dan voor een volgende keer! Het bezoek aan het huis eindigde met een immersieve ervaring in een rechthoekige ruimte waarbij beelden geïnspireerd op het werk van Gaudí 360 graden rondom ons getoond werden. We werden volledig opgeslokt door een fantastische kleurenpracht. Een werk van mediakunstenaar Refik Anadol. Zeer indrukwekkend en onverwacht!

Daarna werden we via een volledig gerenoveerde majestueuze trap versierd met kettingen in een golvend patroon naar de museumshop in de kelder geleid. Het contrast van het grijs van de kettingen van Japans architect Kengo Kuma met het kleurrijke interieur van Gaudí kon amper groter zijn en toch paste dit ontwerp prachtig bij het geheel door de vloeiende lijnen die de kettingen vormden. Zeer knap gedaan.

We bleven wat langer in de shop rondhangen dan gewoonlijk, omdat er zoveel mooie (maar veel te dure) voorwerpen te koop aangeboden werden. En toen gebeurde het: ik was een mooie op Gaudí geïnspireerde kerstbal aan het bewonderen, die ik voorzichtig aan het lintje vasthield. Terwijl ik aan het overwegen was of de mama van mijn petekindje dit een mooie kerstbal zou vinden om aan haar collectie toe te voegen, besloot de kerstbal zich helemaal uit zichzelf los te maken van het lintje en keihard tegen de grond te smakken. Mijn vriendin (die naast mij stond) en ik waren even helemaal verbouwereerd: daar stond ik met het lintje in mijn hand, terwijl op de grond een kerstbal lag, omgeven door een hoop glitters. Al een geluk dat het ding niet in honderdduizend kleine stukjes uiteen was gevallen!

Ik raapte snel de halfkapotte kerstbal op, moffelde die ergens weg, een beetje uit het zicht, pakte een andere kerstbal en begaf mijn naar de kassa, terwijl ik tegelijkertijd de slappe lach moest onderdrukken. Wat een dwaze gebeurtenis.

Ter compensatie van die overdaad aan Gaudí huizen mochten de tieners wat winkels bezoeken op de prachtige Passeig de Gràcia. De jongedame koos uiteraard voor de Bershka winkel en de jongeheer ging de Lego shop binnen. Aangezien we al snel op de Bershka winkel uitgekeken waren, vervoegden we de jongens in de Lego shop, die echt wel supercool was. Met onder andere legomodellen van de Sagrada Família en figuurtjes die je volledig aan jouw smaak kon aanpassen.

Tijd voor het aperitief! We wandelden net als gisteren via de Passeig de Gràcia naar de Plaça de Catalunya, terwijl ik via Googlemaps een plek zocht om iets te drinken. We belandden bij cocktailbar La Whiskeria (met vooral op whisky gebaseerde cocktails), maar helaas stonden er geen alcoholvrije cocktails op het menu. Dus zochten we verder. Een ander leuk café zat al helemaal vol, maar bij biercafé El Drapaire de la Cervesa Artesana hadden we meer geluk: daar waren we de allereerste klanten, wegens pas open gegaan.

Ok, ik ben zelf geen bierdrinker, maar er stond ook (vrij middelmatige) wijn op de kaart en we vonden een leuke hoge, ronde tafel waar we gezellig met z’n zessen konden zitten. Ik was vergeten ‘s ochtends Black Stories in de rugzak te steken, maar gelukkig heb ik op mijn iphone het spel ‘Wat ben ik?’ staan. Da’s zo’n spel waarbij je de smartphone tegen je hoofd houdt, er een woord of een begrip uit een bepaalde categorie verschijnt en je aan de hand van de omschrijvingen van je medespelers moet raden over welk woord het gaat. Aan de decibels alleen al kon je horen dat iedereen aan onze tafel het een geweldig spel vond.

Tussen de spelletjes door zocht ik via TheFork een restaurant in de buurt. Ik reserveerde een tafel voor zes personen bij El Martinet, niet al te ver wandelen van het biercafé.

Het avondmaal was ok, maar laat ons zeggen dat het ook geen waw-ervaring was. Het was ook bijzonder rustig in El Martinet, al kan dat ook gelegen hebben aan het feit dat het een weekavond was. Ik had de geroerbakte inktvis met groenten besteld, best ok, maar niet meer dan dat. In de Algarve heb ik betere inktvis gegeten. We hadden ook een portie pan con tomate besteld. Tot onze verbazing, bracht de ober ons een broodplankje met getoast brood met daarlangs een volledige, ongesneden tomaat en een teentje knoflook. Do it yourself, dus! Gelukkig lustte iedereen in ons gezelschap look, want ik had behoorlijk genereus de knoflook over mijn broodje geraspt. Best wel lekker met een glaasje cava!

Ik sloot de maaltijd af met een heerlijke tarte tatin en mijn vriend en ik waagden ons aan een lokaal digestief: Ruavieja. De heerlijke kruidenlikeur en de vriendelijke bediening maakten de ietwat middelmatige gerechten mee dan goed. En uiteindelijk is het het gezelschap dat de maaltijd maakt nietwaar!

We eindigden de avond met een spelletje Exploding Kittens en Black Stories op ons appartement. Benieuwd naar wat morgen in petto zal hebben!

De echte oorzaak van mijn onfortuinlijke nacht zal ik waarschijnlijk nooit kennen. Feit is dat ik mij ‘s ochtends als een slappe vaatdoek voelde en ik het echt niet zag zitten om samen met onze vrienden gezellig te gaan ontbijten. Ik stuurde mijn vriend de kamer uit om het onprettige nieuws over te maken aan onze vrienden en maakte van de gelegenheid gebruik om nog wat te slapen. Gelukkig had ik pas om 11u tickets gereserveerd voor de Sagrada Família, omdat ik in mijn planning ermee rekening gehouden had dat we de eerste dag eventueel inkopen moesten doen voor het ontbijt.

Gezien de omstandigheden sloeg ik het ontbijt wijselijk over. Rond 10.20u vertrokken mijn vriend en ik te voet richting de Sagrada Família om ons daar te voegen bij onze vrienden (toch handig, dat locatie delen via googlemaps). Het was een schitterend zonnige dag en de zonnestralen op mijn gezicht deden deugd. Ik hoopte dat het ergste leed achter de rug was en ik verder ongestoord van deze dag zou kunnen genieten.

En ja, de Sagrada Família had serieuze vorderingen gemaakt ten opzichte van de vorige keer dat ik er was. Blijft wat mij betreft één van de meest indrukwekkende bouwsels die ik al ooit bezocht. Een droom van een waanzinnige getalenteerd kunstenaar uitgevoerd in steen. Jammer genoeg wilde de audioguide toepassing niet echt goed werken. Dus gaven we het al snel op om naar de uitleg te luisteren en genoten we gewoon van al het moois rondom ons. Jammer dat het door de alom gekende omstandigheden niet mogelijk was om de torens te beklimmen.

Na ons bezoek aan de Sagrada Família wandelden we naar Park Guëll. Toch goed drie kwartier wandelen vanaf de Sagrada Família. Onderweg vonden we een plekje om te lunchen op een zonnig terras op een straathoek. Mijn vriendin was zo vriendelijk om mij wat motilium aan te bieden, kwestie van accidenten onderweg te vermijden. Ik bestelde een bikini (getoast brood met kaas en hesp). Ik voelde mijn ingewanden wat protesteren, maar dankzij de motilium bleef alles zitten waar het hoorde. Succes!

Na een stevige klimpartij (die laatste straten waren nog altijd even steil als in mijn herinnering) bereikten we Park Guëll, waar het bijzonder rustig was. Zo’n pandemie heeft het voordeel dat het aantal toeristen op dit soort toplocaties stevig is afgenomen en je dus in uitzonderlijke omstandigheden van al dat moois kan genieten.

We wandelden op ons gemak door het park, organiseerden hier en daar een kleine fotoshoot en genoten van de mooie uitzichten. Wel jammer dat de mozaïekbankjes op de terrassen gedeeltelijk afgesloten waren wegens beschadigd. In het Casa del Guarda bezochten we een kleine tentoonstelling die meer achtergrond gaf bij de architectuur van Gaudí.

Na ons bezoek aan het bekendste park van Barcelona wandelden we langs de Carrer Gran de Gràcia en de Passeig de Gràcia naar de Plaça de Catalunya, het kloppende hart van Barcelona. Op het plein stonden tientallen actievoerders te protesteren tegen Putin en zijn waanzinnige oorlog in Oekraïne. Verder was ik duidelijk vergeten dat dit plein werkelijk vergeven is van de duiven.

Om 18.45u had ik een tafel gereserveerd bij Tablao Flamenco Cordobés, dus we hadden nog wat tijd om de Ramblas en omgeving te verkennen. We liepen ook even naar de Mercat de la Boqueria, omdat ik een fan ben van de levendige sfeer daar. Onze vrienden kochten wat jamón om te proeven. Ik besloot mezelf nog wat te sparen voor het avondmaal. Vervolgens lasten we een koffiepauze in (sommige mensen hebben nu eenmaal cafeïne nodig om de dag door te komen). Ik hield het wijselijk bij een camilletheetje.

Stipt op tijd meldden we ons aan bij Tablao Flamenco Cordobés. We werden meteen naar boven geleid. Onze tafel was mooi gedekt en voorzien van een fles witte en een fles rode wijn. Spijtig dat mijn maag-darmsysteem nog altijd niet optimaal aanvoelde, want de wijn was inbegrepen in de maaltijd. Ik nam braaf opnieuw een motilium in en nipte voorzichtig van een glas witte wijn. Het buffet was kwalitatief beter dan verwacht en het smaakte me zelfs. Een goed teken!

Na het diner volgde het hoogtepunt van de dag: een live flamencovoorstelling. Alle toeschouwers zaten in een klein zaaltje en onze tafel bevond zich letterlijk op een meter van het podium. Het optreden met live muziek en passionele flamencodansers was echt fenomenaal, maar we hadden geen van allen verwacht dat het decibelniveau zo hoog zou liggen. In de kleine tonvormige ruimte viel er niet te ontsnappen aan het luide geroffel van de schoenen van het dansers op het houten podium. Het was zó luid dat ik sommige mensen hun oren zag dichthouden.

Alleszins, een zeer bijzondere ervaring die ons nog lang zal bijblijven. Na de voorstelling keerden we terug naar het appartement, speelden nog wat spelletjes en kroop ik vroeg in bed, in de hoop morgen volledig hersteld te zijn.

Ik stelde een programma samen met de highlights voor Barcelona, we kochten vliegtuigtickets, reserveerden een appartement voor zes personen en keken met z’n allen uit naar ons vertrek op de eerste maandag van de krokusvakantie. Eerste teleurstelling: de vlucht die we oorspronkelijk geboekt hadden op maandagnamiddag werd geannuleerd. Als alternatief bood Brussels Airlines ons een vlucht ‘s avonds aan. Tja, ‘t is niet dat we veel keuze hadden, maar wel zuur van die 50 euro die we extra betaald hadden om ‘s middags te vertrekken.

Mijn vriend en ik stonden nét in het station van Leuven op de trein naar Zaventem te wachten, toen onze vrienden ons lieten weten dat ze stil stonden in een monsterfile. Mijn vriendin dacht al meteen dat ze de vlucht zou missen, maar ik stelde haar gerust, Waze stelde meteen al een alternatieve route voor en we hadden meer dan genoeg tijd op de luchthaven ingecalculeerd. Mijn vriend en ik zijn normaalgezien nooit twee uur op voorhand op de luchthaven voor zo’n korte Europese vlucht.

En idd: paniek voor niets. Uiteindelijk waren onze vrienden zelfs nog een paar minuten vroeger dan wij in de vertrekhal. We checkten onze bagage in en raakten vlotjes door security. Al werden er natuurlijk weer twee personen uit ons gezelschap uitgepikt voor een springstoffencontrole.

We hadden afgesproken een licht avondmaal te eten op de luchthaven, kwestie van ‘s avonds laat niet volledig uitgehongerd in Barcelona aan te komen. Persoonlijk vind ik het restaurantaanbod op de luchthaven van Zaventem zeer bedroevend, maar we volgden het advies van mijn vriend die vaak bij Italiaans restaurant Amo een pizza gaat eten. Mijn vriend, die verjaart op 28 februari, kreeg van zodra we neerzaten aan een tafeltje meteen een cadeautje overhandigd van onze vrienden: paaschocolaatjes met advocaat! Yummie! Te bewaren voor na het eten, uiteraard.

De carpaccio die ik besteld had, viel redelijk mee en met gevulde magen stapten we het vliegtuig op, net op het moment dat de zon onderging boven Brussel. Mooi!

De vlucht verliep supervlotjes en nadat we onze bagage bemachtigd hadden, namen we een taxi naar de Palau de la Música Apartments. Het appartementsgebouw lag in een zeer drukke straat en in de ruit van de voordeur was een dikke barst, maar het appartement zelf was proper en in orde. Al leken de matrassen mij ietwat aan de dunne kant en was de kamer bijzonder spartaans ingericht. We hadden speciaal voor deze formule gekozen omdat dit appartement een gezellige grote leefruimte had waarin we samen spelletjes en dergelijke konden spelen.

Omdat we allemaal nog een klein hongertje hadden, zocht ik een tapasrestaurant in de buurt op waar we nog iets kleins konden eten. We belandden bij El Mercat, dat op het moment dat wij er aankwamen rond 21.15u stampvol zat. En dat op een maandagavond! Gelukkig konden we na een korte wachttijd een tafeltje voor zes bemachtigen.

En amai, de tapas smaakten! Het was zo lekker dat we meteen een flesje cava bestelden om samen te klinken op de verjaardag van mijn vriend en een geslaagd verblijf in Barcelona.

Het restaurant beviel ons zo goed dat we meteen reserveerden voor onze laatste avond in Barcelona.

Helaas slaagde ik er op de één of andere manier in op de terugweg van het restaurant naar het appartement mijn favoriete mondmasker van AmuseeVous kwijt te spelen. Een mooi blauw masker met verschillende portretten erop, ontworpen door illustrator Ann-Sophie Opara (ANSO). Mijn vriend en ik zijn nog heel de weg naar het restaurant terug gelopen in een poging het masker terug te vinden, maar faalden in onze missie. Zeer, zeer jammer.

Om het verdriet van het verlies te verzachten, speelden we in het appartement nog wat exploding kittens en kropen dan in bed. Kwestie van fris aan de nieuwe dag te beginnen.

Het is de eerste keer dat iemand met wie ik zelf persoonlijk contact gehad heb, overlijdt na een terroristische aanslag. De aanslagen in Brussel hadden wel enkele collega’s van mijn vriend verwond, maar dit is toch anders. Zelfs al was de dame in kwestie maar een kennis, mijn hart bloedt voor haar echtgenoot en kinderen.

Hoe zinloos, allemaal.

Al bij al ging het aanschuiven vrij vlot, vond ik, maar ik moet wel toegeven dat ik zo nu en dan de rij verlaten heb om foto’s te nemen en ik ondertussen ook info over de hop-on hop-off bus was gaan vragen. Toch handig zo’n place-holders. De Sagrada zelf maakte op mij minder indruk dan de eerste keer dat ik er was. Ondertussen heb ik al wat meer van de wereld gezien en ik vermoed dat mijn waw-grens waarschijnlijk een beetje is opgeschoven. Al is het uitzicht vanaf de torens uiteraard prachtig en blijft de geboortegevel met zijn vele details een wonder van vakmanschap.

Ons bezoek aan de Sagrada had, het aanschuiven inbegrepen, een ganse voormiddag geduurd. Tijd voor een snelle lunch met pizza in één van de toeristische eetgelegenheden vlakbij de Sagrada. Daarna sprongen we op de hop-on hop-off bus richting Park Güell. B, de vriendin van mijn broertje had vóór we op reis vertrokken te kennen gegeven dat ze dit park beslist wou zien. En wie ben ik om haar dit plezier te ontzeggen?

Tegen dat we in Park Güell waren, had de zon de donkere wolken verdreven en konden we genieten van schitterend lenteweer. Aan de ingangspoort van het park moesten we even naar adem happen. Zoveel volk! En uiteraard wilden alle toeristen op de foto met de bekende drakenfontein. Enfin, reden genoeg om er niet te lang te blijven plakken. Verder in het park was het al veel beter. We genoten van de wonderen van Gaudí, zochten een plekje op de beroemde terrassen, keken naar de straatartiesten en voelden de zon op onze huid prikken. We klommen tot aan het hoogste punt van het park: de Turó de les tres creus en genoten van het uitzicht.

Na een welverdiend ijsje sprongen we opnieuw de bus op voor een ritje door Barcelona. We passeerden langs Camp Nou waar er net die avond een wedstrijd was. De straten zagen zwart van het volk. Indrukwekkend. We lieten ons door de straten van Barcelona rijden en genoten van de avondbries. We stapten af aan la Pedrera, maar omdat er nog een gigantisch lange rij mensen stond aan te schuiven en sluitingstijd nog maar anderhalf uur van ons verwijderd was, stelden we ons bezoek uit tot de dag erna.

Er volgde een hele zoektocht naar een geschikt restaurant. Mijn gids raadde verschillende adressen aan, maar die bleken ofwel gesloten ofwel pas om half negen open te gaan (die Spanjaarden en hun vreemde eetgewoonten toch) ofwel volzet. Uiteindelijk kwamen we bij een Italiaan op de Passeig de Grácia terecht. Een goede keuze zo bleek al snel toen we de schattige tapas op stokjes in mooie glaasjes gepresenteerd kregen. En de cocktails waren duur, maar zalig lekker. Als dessert kreeg mijn vriend iets wat ik alleen maar kan beschrijven als hondendrollen op brownies, maar naar het schijnt smaakte het beter dan het eruit zag.

Een nachtelijke wandeling bracht ons terug naar ons hotel. Op naar de volgende dag.

Na een goede nachtrust en een verkwikkende douche trokken we de stad in. We waren de avond voordien laat aangekomen en hadden al een blik op nachtelijk Barcelona kunnen werpen. Voor mij was dit de tweede keer dat ik Barcelona bezocht. Op uitdrukkelijk verzoek van mijn broer had ik alle musea uit mijn planning geschrapt, want hij is niet zo’n kunstliefhebber. Jammer, want vooral het MNAC had mij bij mijn vorige bezoek erg weten te bekoren. Gelukkig heeft Barcelona meer te bieden dan musea alleen. Voor mijn broer bleef het allemaal gelijk wat we zouden doen, zolang hij maar gewoon kon volgen en niets moet regelen.

First things first: ontbijten! We hadden geen ontbijt in het hotel genomen omdat we 14 euro toch een beetje overdreven vonden voor wat brood en koffiekoeken. Na een zoektocht die voor mijn hongerige maag net een tikkeltje te lang duurde, kochten we voor geen geld wat koffiekoeken bij een plaatselijke bakker en netselden we ons op een bankje voor een kerkje in de Barri Gótic, het oudste gedeelte van de stad. Omringd door duiven die graag een kruimeltje meepikten, genoten we van de mooie zonnige ochtend.

Eerste halte: de kathedraal van Barcelona. De kathedraal is een wonderlijk samenraapsel van stijlen. De oudste elementen van de kathedraal dateren van de dertiende eeuw, de meest recente aanvulling (eind negentiende eeuw) is de lelijke gotische gevel die als een tang op een varken staat. Het mooiste aan de kathedraal is zonder twijfel de pandgang waar naar eeuwenoude traditie ganzen gehouden worden.

Eén van mijn favoriete pleintjes is de Plaça del Rei een plein waar zich vroeger het machtscentrem van de stad bevond. Met een slinkse smoes slaagde ik erin mijn broer toch een museum binnen te lokken, want die prachtige Romeinse ruïnes onder het huidige Barcelona die moest hij toch echt wel gezien hebben. De ruïnes bieden een verbluffend inzicht in het leven ten tijde van de Romeinen. Echt een aanrader voor iedereen die Barcelona bezoekt.

Tijd voor een snel middagmaal met een slaatje en dan verder naar de beroemdste straat van Barcelona: La Rambla, waar het zoals gewoonlijk erg druk was. We wandelden in de richting van de zee en maakten een korte tussenstop aan het momument a Colom. We konden het niet laten om de piepkleine lift naar boven te nemen om te genieten van het uitzicht over Barcelona. Voor mensen met claustrofobie is dit een te vermijden bezienswaardigheid, want niet alleen de lift is behoorlijk krap uitgevallen, ook boven is het drummen voor een plaatsje.

Daarna maakten we een boottochtje met de golondrinas.  Een stevig windje en een volle zon zorgden voor verwaaide haren en verbrande neuzen, al had het net een tikkeltje warmer mogen zijn. Moet heerlijk zijn om in de zomer af te koelen. Als echte Spanjaarden waagden we ons zo rond een uur of zes aan de tapas in de (zeer toeristische) keten Tapa Tapa. De bediening was ronduit slecht, maar de tapas waren ok, al had ik meer verwacht van de patatas bravas die iets te veel in de looksaus dreven.

Tijd voor een mooie wandeling in de avondzon langs het water en door Barceloneta op zoek naar het restaurant dat aanbevolen werd in mijn reisgids . Ei zo na zag ik het niet meer zitten, wegens een overvolle blaas, gelukkig kwamen we onderweg een ziekenhuis tegen waar ik mijn blaas kon ledigen. Meteen het smerigste toilet dat ik deze reis gezien heb.

In restaurant Agua was er nog net een tafeltje voor vier vrij met zicht op zee. We bestelden een flesje wijn en genoten van het eten. Omdat we nog niets gedaan hadden voor de verjaardag van de vriendin van mijn broer, maakten we er een etentje ter ere van haar verjaardag van. Ze was dan wel al drie maanden geleden verjaard, bestaat er een betere plaats om  je verjaardag te vieren dan Barcelona? Een mooie afsluiter van de dag.

Ik kijk er nu al naar uit om hem de stad te laten kennen die zo’n indruk op mijn gemaakt heeft. Hopelijk doet de zon die vier dagen extra haar best om Barcelona op z’n zonnigst te laten zien. (Ik heb trouwens ook nog wat foto’s nodig rond het thema kleur.)