De taxi is zelfs een beetje te vroeg. Doordat er op dit ongoddelijk vroege uur geen verkeer is, zijn we al om 6.30u op de luchthaven. Het is zelfs nog niet mogelijk om de bagage in te checken. Er zit niets anders op dan te wachten en jullie weten allemaal dat dat niet mijn sterkste punt is…

Wanneer dan eindelijk de check-in balie open gaat, vervoegen mijn vriend en ik een lange wachtrij. Uiteindelijk kunnen we pas iets voor acht uur ‘s morgens onze valiezen inchecken. Gelukkig gaat de security wel vlot. Ik koop nog snel wat Portugees snoepgoed voor mijn collega’s en dan wandelen we verder naar de gate. We zijn er nog maar een paar minuten of we mogen al op het vliegtuig. Handig.

Het vliegtuig zit deze keer alles behalve vol. Mijn vriend en ik hebben zelfs een hele rij voor ons alleen. Een beetje stom dat we extra betaald hebben om onze stoelen te kunnen kiezen, maar we wilden echt graag naast mekaar zitten op deze terugvlucht. De zetels lijken ook ruimer te zijn dan op de heenvlucht. In het algemeen was de terugvlucht een pak comfortabeler dan de heenvlucht. Tui Fly is nogal afwisselend van kwaliteit op dat vlak.

We werpen nog een laatste blik op Ria Formosa en Faro vanuit de lucht alvorens terug te keren naar België.

We sluiten de dag af op ons appartement in Leuven met een lekkere portie sushi. Mijn vriend en ik kijken alleszins met plezier terug onze reis naar de Algarve. Ongetwijfeld keren we in de toekomst nog terug naar Portugal.

Wij hebben een kamer met ontbijt, maar blijkt dat we pas vanaf 10u kunnen ontbijten in Wax restaurant. Serieus, ik welke wereld is dat normaal? Ik slaap al eens graag uit, dat is waar, maar op reis wil je toch optimaal gebruik maken van je dag? Enfin ja, niks aan te doen. Een ochtendwandeling it is. We wandelen naar het minder commerciële deel van het eiland, waar de inwoners in kleine sjofele huisjes wonen. Het is duidelijk dat de mensen het hier niet breed hebben, maar bijna aan elke woonst wappert trots de Portugese vlag, hoe krakkemikkig ook.

Rond 9.45u staan we met rammelende magen opnieuw bij Wax restaurant. Na dit vriendelijk gevraagd te hebben, mogen we dan toch plaats nemen op het terras, zelfs al zijn ze officieel nog niet open. Fijn dat we ditmaal wel kunnen genieten van uitzicht op strand en zee. Uiteindelijk staat ons ontbijt pas om 10.34u voor onze neus. En ja, de trend zet zich verder: dit is echt het minste ontbijt van gans de reis: geen fruit, geen yoghurt, enkel een paar sneden toast en een zeer bleke croissant. Gelukkig was er het mooie uitzicht om ons te troosten.

Bij navraag bij de bediening blijkt het volledig onmogelijk te zijn om een roereitje of iets dergelijks te bestellen, zelfs niet als we duidelijk maken dat we het geen probleem vinden om daarvoor bij te betalen. Onvoorstelbaar toch wel. Ik wou graag een supplement betalen voor een English breakfast, maar ook dat was niet mogelijk. Ik bestel dan maar een warme chocomelk, die bijna op vloeibare chocoladepudding lijkt. De opkikker die ik nodig had.

Mijn vriend en ik zijn allebei een beetje pissed off, omdat we zoveel tijd verloren hebben door het late (inferieure) ontbijt. We laten het echter achter ons, kleden ons snel om op de kamer en smeren ons grondig in. Gisteren zijn we wat verbrand geraakt door de wandeling die we maakten om te tijd te doden totdat we konden inchecken. Niet slim om geen zonnecrème mee te nemen!

Vandaag hebben we ons voorgenomen om te paddle boarden. Gisteren hadden we een plek gevonden waar ze voor een redelijke prijs paddle boards verhuurden. Door de ontbijtvertraging komen we daar pas om 12.26u aan. Blijkt dat ze in middagpauze zijn van 12.30u tot 14u. Maar echt, serieus… Ik voel de teleurstelling komen opzetten, maar dan ziet mijn vriend dat er zich op een paar passen een concurrerend verhuurder bevindt. Clubesurfaro.com is gelukkig wel open. Voor slechts 15 euro kunnen we een paddle board voor een halve dag huren. Een uitstekende deal!

We paddle boarden ditmaal niet op open zee maar in de lagune van Ria Formosa, waar het water kalm en helder is. Bijna te vergelijken met paddle boarden op een meer. Het valt ons op dat het paddle boarden elke keer weer een beetje beter gaat. Alleen moet ik leren wat meer ontspannen op het board te staan, want ik krijg na een tijdjes altijd pijn aan mijn voeten, omdat ik deze te zeer opspan. In totaal hebben mijn vriend en ik meer dan drie uur op ons board gestaan. Waarvan wel de tijd moet afgetrokken worden van de uitgebreide fotosessie die we onderweg hielden.

De terugtocht is naar de verhuurlocatie is redelijk vermoeiend, want we moeten tegen stroom en tegenwind opboksen. Het laatste stukje leg ik daarom al zittend op de plank af. Maar we slagen erin zonder problemen ons board opnieuw in te leveren.

Het is ondertussen al half vier gepasseerd en we hebben allebei een hongertje. We wandelen richting het meest toeristische deel van Ilha de Faro en bemachtigen een tafeltje op het grote terras van O Rui. We bestellen ons een grote kan sangría espumante die vlotje binnen gaat. Mijn vriend eet een toast met tonijnsalade en ik probeer de trio algarvio, een heerlijk stukje taart met vijgen, amandelen en johannesbrood. Blijkbaar een Portugese specialiteit. Lekker!

Na onze kan sangría geledigd te hebben, keren we naar de kamer terug voor een douche met koud water (awoert!) en steken dan schuin de straat over. We hebben immers de dag voordien een tafeltje voor twee gereserveerd op het terras van steakrestaurant d’Amare. Om zeker te zijn dat we onze laatste avond van een mooi uitzicht kunnen genieten.

En amai, wat een topplek! We zien de zon langzaam ondergaan boven de zee en genieten van de aangenaam warme temperatuur. Als aperitief drinken we een pisco sour en een moscow mule. We zetten de maaltijd verder met verse oesters (uiteraard!) en daarna ga ik voor de surf & turf tenderloin van 200 gram. We bestellen bij ons vlees spinazie, broccoli en veel te veel zoete aardappelfrietjes (één portie zou zeker volstaan hebben). Het vlees is uitstekend en perfect gebakken. Echt een waardige afsluiter van een mooie vakantie.

Als afzakkertje bestellen we CR&F brandy en cognac. De CRF brandy is een lokale Portugese specialiteit en smaakt ons zo erg, dat we nog een tweede glas bestellen om met z’n tweetjes te delen. En ook een beetje om ons verdriet te verdrinken dat de vakantie nu echt wel gedaan is.

We kruipen op tijd in bed, want morgen om 6.30u moeten we klaar staan voor de taxi die ons naar de luchthaven zal brengen.

De voormiddag is ondertussen al stevig gevorderd en we besluiten een kijkje te nemen in de kleine haven van Sagres. Een aantal vissersschepen zijn terug van de visvangst en we zien hoe de havenarbeiders vissen kuisen en voor de verkoop klaarmaken, omgeven door een wolk van ontelbare meeuwen.

We wandelen de vrij lelijke betonnen pier af tot het einde en wandelen dan helemaal rond het kleine haventje naar een klein strandje om even onze voeten in het water te steken. We zorgen dat we stip om 12u terug zijn bij het havengebouw om te lunchen bij A Sereia (de tip die de Portugees mij gisteren in de cocktailbar had gegeven). Het eten is heel simpel: inktvis (geen octopus!) voor mij, tonijn voor mijn vriend en daarbij aardappelen en sla, maar de heerlijk verse inktvis, eenvoudig bereid met wat olie, peper en zout op de gril, was om duimen en vingers af te likken.

Aangezien we nu echt wel alles gezien hebben wat er te zien valt in Sagres, wandelen mijn vriend en ik naar de auto en rijden we naar Lagos, een half uurtje verwijderd van Sagres. Onderweg in de wagen boek ik via getyourguide een tocht met een catamaran om 15.45u.

Lagos is toeristisch duidelijk meer in trek dan Sagres, want het is er enorm druk. Gelukkig vinden we een ruime ondergrondse parkeergarage waar we onze auto zonder zorgen kunnen achterlaten.

We wandelen doorheen de kleine, gezellige straatjes van Lagos waar de toeristische winkels en restaurants zich verdringen en om onze aandacht smeken. Tijdens onze wandeling komen we langs Igreja de Santo António, te bezoeken voor een paar euro. Daar kan een mens niet voor sukkelen, he. En amai, wat een fenomenale barokke kerk. Elke vierkante centimeter is versierd met verguldsel, schilder- en beeldhouwwerk. De vriendelijke dame die toezicht houdt in de kerk is graag bereid een extra woordje uitleg te geven. Volgens haar telt de kerk in totaal meer dan 300 engelen. We geloven haar op haar woord, want we hebben geen zin om ze allemaal te tellen. Spijtig genoeg is fotograferen niet toegelaten en zal het beeld van deze pracht langzaamaan vervagen in ons geheugen.

Doordat we wat te lang in de kerk zijn blijven plakken, is er geen tijd meer voor een bezoek aan de voormalige slavenmarkt. We moeten immers op tijd in de haven zijn om onze catamaran te halen! We lopen over een mooie voetgangersbrug naar het nieuw aangelegde stuk van de haven. We moeten nog even geduld uitoefenen, maar dan komt onze catamaran aanvaren en na wat schoonmaakwerk van de crew, mogen we aan boord gaan.

De catamaran is best wel groot en er zit veel meer volk op de boot dan verwacht. Gelukkig mogen de mondmaskers af van zodra de bar open gaat en we uit de haven zijn. De boottocht op zich is een heel fijne ervaring, maar jammer genoeg blijft het zeil van de catamaran gestreken. Dit is duidelijk een uitje om toeristen op korte tijd zoveel mogelijk te laten zien.

Mijn vriend en ik bestellen allebei een sangría en genieten van het schouwspel van de kliffen die langs ons voorbij glijden. Vanaf de boot is de langgerekte rookwolk van de branden in Castro Marim heel erg duidelijk zichtbaar.

Op het verste punt van onze tocht gaat de catamaran voor anker en hebben we de mogelijkheid om te gaan zwemmen of paddleboarden. Mijn vriend springt vanaf het dek in het water (toch een paar meter hoog) en raadt me direct af om zijn voorbeeld te volgen. Te riskant om mijn lenzen kwijt te geraken. Ik ga dus mooi langs het trapje naar beneden en via het achtersteven in het water.

Ik weet ondertussen al dat de Atlantische Oceaan behoorlijk frisjes is, maar het koude water doet me bijna fysiek pijn. Ik kan me opeen sheel goed voorstellen dat mensen die in koud water springen, sterven door de temperatuurshock. Geen idee hoe ijsberen dat doen. Brrr.

Ik wil graag zwemmen, maar ik krijg mijn lichaam gewoon niet meer overtuigd om in het water te gaan. In de plaats daarvan vaar ik mee zittend op de paddle board die mijn vriend geleend heeft. We blijven nog even liggen op een grote luchtmatras die de crew in het water gegooid heeft en moedigen onze dappere medereizigers aan die proberen van de ene naar de andere kant van zo’n opblaasding te lopen, zonder in het water te vallen. Wie daarin slaagt, krijgt een gratis biertje. Ik denk dat er in totaal één persoon is geslaagd om de andere kant te halen zonder kopje onder te gaan. Niet aan mij besteed alleszins.

Op de terugtocht is het een pak frisser en we zijn dolblij dat we zo slim geweest zijn om onze fleeces mee te nemen. We zien rondom ons letterlijk mensen in natte zwempakken en dunne t-shirts klappertanden van de kou. Ik vermoed dat het maar een graad of negentien is, te koud om comfortabel stil te zitten op een boot.

We meren aan en wandelen terug naar het centrum van Lagos. Aangezien we allebei stevig honger hebben, lopen we snel een restaurant binnen. M Grill Restaurante lokt ons binnen met de belofte van piri piri chicken, een lokale specialiteit die we nog niet geprobeerd hebben. Ik start de maaltijd met alentejan soep (met look, héél veel look koriander, brood en een gepocheerd ei). Niet slecht, maar ook niet echt geweldig. En dan is het zover: de ober serveert ons de piri piri chicken. Eerlijk: ik vind er niks aan. De kip is idd veel kleiner dan een Belgische kip, maar afgaande op de naam had ik een serieus pittig gerecht verwacht. Quod non: de kip is naar mijn smaak eerder zeer licht pikant en zelfs wat aan de droge kant. Ik miste ook wat saus bij de kip. Geen idee of we elders een betere versie van dit gerecht zouden kunnen eten, maar we gaan het niet uitproberen. Geef mij maar een lekker stukje octopus!

Na het diner rijden we terug naar Sagres en kruipen we in bed. Moe van een fijne en afwisselende dag.

Vandaag rijden we opnieuw richting kust, bestemming Sagres met een korte tussenstop in Vila do Bispo. Onderweg zien we op verschillende plaatsen sporen van bosbranden. Kan ook moeilijk anders met deze temperaturen.

Ons tussenstopje in Vila do Bispo loopt af met een sisser: het mooie kerkje waar onze reisgids zo lovend over sprak, is gesloten. Ach ja, dan maar verder naar Sagres, waar we uiteraard te vroeg aankomen om te kunnen inchecken. We laten we onze valiezen achter bij onze vriendelijke gastvrouw in Casa Maré en rijden meteen verder naar ons eerste strand van Sagres: Prainha das Poças. Sagres is immers bekend om de mooie stranden met stevige golven, een surfersparadijs, dus. Al laten de golven op Prainha das Poças het wat afweten vandaag.

Aan het gerommel van onze magen te horen, is het tijd om op zoek te gaan naar een plek om middag te eten. Op goed geluk komen we in de Portugese versie van de Wasbar terecht: Laundry Lounge Sagres is een hippe plek met internationale uitstraling en lekkere caipirinha. En ja, het stikt er van de bruingebrande surfers die er hun was komen doen. Niet dat je mij hoort klagen.

Na het middagmaal rijden we verder naar Cabo de São Vicente. En amai, we worden letterlijk én figuurlijk van onze sokken geblazen. Door de stevige wind die er staat, maar ook door het prachtige uitzicht vanaf de 60 m hoge kliffen. Cabo de São Vicente is het meest zuidwestelijke punt van het vasteland van Europa. We voelen voluit de kracht van de Atlantische oceaan die zich uitstrekt zover we kunnen zien. Deze plek heeft een geschiedenis die helemaal teruggaat tot in het Neolithische tijdperk. Sinds de 15de eeuw is deze kaap een belangrijk oriëntatiepunt voor schepen en de huidige vuurtoren zou met zijn bereik van 95 km de beste van Europa zijn. We hebben echt het gevoel dat dit het einde van de wereld is. Indrukwekkende plek.

Iets minder poëtisch, maar wel goed gevonden: langs de weg die naar het uiterste puntje van de kaap leidt, staan een paar fastfood trucks opgesteld. Bij één van de trucks kan je de Letzte Bratwurst vor Amerika kopen. Ja, slimme marketing, ik weet het, maar we kunnen de verleiding niet weerstaan om zo’n Bratwurst te kopen. De bediening is in het Duits en we krijgen er zowaar een certificaat bij! En de braadworst is zelfs lekker!

Na nog een kleine wandeling op de kliffen rijden we opnieuw richting Sagres voor een kort bezoekje aan Fortaleza do Beliche, dat eigenlijk gesloten is, maar wel een mooie plek is om wat fotootjes te nemen. Wel jammer dat er nog steeds smog in de lucht hangt van de bosbranden.

Tijd om een bezoekje te brengen aan één van de bekende stranden van Sagres. We dalen via een trap af naar Praia do Beliche en maken een mooie wandeling over het zalig zachte zand. We wandelen tot aan een aantal grotten die door erosie uitgesleten zijn in de kliffen. Hoewel er overal bordjes staan die waarschuwen voor het instortingsgevaar, zitten veel mensen vlakbij of zelfs onder overhellende rotsen. Wij besluiten er toch maar niet te lang te blijven rondhangen. Je weet maar nooit….

Onze volgende stop is Fortaleza de Sagres. Een zeer groot fort waar de wind vrij spel heeft. Het fort zelf vond ik eerlijk gezegd niet zo spectaculair, maar vanaf de kliffen hebben we een mooie uitzicht op Praia da Mareta en Praia do Tonel, waar windsurfers en kitesurfers hun beste kunstjes boven halen.

Ondertussen is het al bijna zes uur, tijd om in te checken in het hotel. Bij aankomst moeten we even wachten, want er is niemand. Gelukkig komt de eigenares snel opdagen met twee grote zakken vol met boodschappen. We frissen ons even op in de kamer en besluiten dan te genieten van een vroeg avondmaal, omdat we graag om 20.24u de zonsondergang op Cabo de São Vicente willen halen. We belanden bij Estrela do Mar, een gezellig vissersrestaurant dat duidelijk in familiehanden is. We bestellen een cataplana de tamboril (een traditioneel gerecht met zeeduivel geserveerd in een metalen pot). Omdat we nog een autorit voor de boeg hebben, houden we het bij een half flesje vinho verde. Terwijl we van ons overvloedig visgerecht genieten, zien we op de tv beelden van de branden bij Castro Marim, waar we nog niet zo lang geleden waren. Een drama voor de inwoners van dit sympathieke gehucht.

Om 19.50u vertrekken we met de wagen naar Cabo de São Vicente. Dat blijkt toch iet of wat te nipt gerekend, want we staan zowaar in de file om de zonsondergang op het meest zuidwestelijke punt van het vasteland van Europa te kunnen bewonderen. We hebben weinig keuze buiten onze wagen parkeren achter een lange, lange rijandere auto’s. Om de zonsondergang niet te missen, banen we ons op een drafje een weg door de stekelige vegetatie naar de rand van de kliffen. Al een geluk dat ik mijn wandelschoenen aan heb en niet mijn flipflops.

Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat er zo massaal veel volk op die zonsondergang zou afkomen, maar overal rondom ons zien we verspreid op de kliffen mensen met pizza’s en flessen wijn. Met het zakken van de zon daalt ook de temperatuur. En ik ben heel blij dat we zo vooruitziend geweest zijn om onze fleeces mee te nemen. Ik zie veel mensen in zomerkleedjes en t-shirts bibberen van de kou. De zonsondergang valt iet of wat tegen. Er is geen enkel wolkje in de lucht en de haze die er hangt van de bosbranden kleurt de lucht eentonig oranje. Ik moet toegeven dat ik al betere zonsondergangen heb gezien in mijn leven.

We blijven niet lang hangen nadat de zon is ondergegaan en sluiten aan bij de lange rij wagens die terug naar Sagres rijden. We parkeren onze wagen in de buurt van Casa Maré en wandelen te voet naar het centrum van Sagres. We slagen er tot onze eigen verbazing in binnen te geraken in de duidelijk immers populaire Dromedário cocktail bar, die stampvol zit. In eerste instantie is er geen zitplek voor ons, dus staan we recht vlakbij de bar in de hoop dat er een plek vrijkomt. Ondertussen bestellen we alvast een cocktail. En jawel, het geluk is aan onze kant: het ouder koppel dat een zitplek aan de bar heeft, rekent af en vertrekt. Hoera! Er is geen betere plek om te zitten in een cocktailbar dan aan de bar vlakbij het spektakel.

We maken kennis met het Brits koppel dat met hun zoon en dochter naast ons aan de bar zitten. Blijkt dat het ganse gezin expats zijn die in Overijse wonen. It’s a small world! Opvallend: noch de vader, noch de moeder spreken na jaren in België gewoond te hebben ook maar één woord Frans of Nederlands. Enkel de dochter spreekt een klein beetje Frans. Als ik ooit nog eens een poging onderneem om te emigreren naar een ander land, zal ik er toch voor zorgen dat ik me uit de slag kan trekken in de landstaal!

De bartenders laten zich ondertussen van hun beste kant zien en halen allerlei trucjes uit bij het bereiden van de cocktails. De bartender vraag of we hen vertrouwen om een cocktail voor ons te mengen. Uiteraard! Wij houden wel van een verrassing. Hij stelt een paar vragen (o.a. wat ons favoriete fruit is) en mengt dan iets voor ons allebei. De cocktails zijn zeker lekker, maar jullie kennen mijn mantra ondertussen. Er gaat gewoon niks boven de échte klassiekers!

Terwijl we van onze cocktails aan het genieten zijn, raak ik aan de praat met een Portugees die komt bestellen aan de toog. We hebben echt een tof gesprek. Als afsluiter raadt hij ons aan te gaan eten bij A Sereia in de haven van Sagres. Ik noteer zijn suggestie en dan besluiten we ons plekje toch maar af te staan aan andere gegadigden. Als we hier nog een paar cocktails drinken, zullen we morgen zeker met een houten kop opstaan. Al moet ik zeggen dat ik wel zin had om te blijven plakken… Dikke aanrader voor wie van sfeer en lekkere cocktails houdt.

Mijn vriend en ik genieten samen van het ontbijt in de gezellig ontbijtruimte van onze boerderij. Het ontbijt is vrij simpel, maar bereid met verse producten van de boerderij (dat fruit, met bonuspunten voor die heerlijk vijgen!). De boer is duidelijk trots op de vruchten van zijn arbeid en biedt ons een zelfgekweekt minibanaantje en een passievrucht aan om te proeven. Ook de zelfgemaakte yoghurt valt in de smaak.

Gelukkig is het vandaag iets minder warm als gisteren, dus besluiten we ons aan een wandeling te wagen. We rijden naar de Tourist Information in het centrum van Monchique, vlakbij een prachtige ondergrondse parking, die om de één of andere onduidelijke reden niet toegankelijk is. Het kost ons redelijk wat tijd en geduld om elders een parkeerplaats te vinden. Monchique heeft duidelijk een parkeerprobleem. Uiteindelijk parkeren we een stuk verder bij de helihaven van het ziekenhuis en wandelden we van daaruit te voet terug naar de Tourist Information.

Het aanbod aan wandelingen in de buurt valt iet of wat tegen. Uiteindelijk kiezen mijn vriend en ik voor een wandeling van 6,8 km rond de berg Fóia. Dat moet te doen zijn bij deze warme temperaturen. De wandeling start op de parking bovenop de berg waar we gisteren ook al waren. Na onze wagen geparkeerd te hebben op de grote parking, beginnen we meteen aan de wandeling want doordat we meer tijd verloren hebben in Monchique dan gepland, is het ondertussen al twaalf uur gepasseerd.

Rond één uur passeert de wandeling langs het restaurant waar we gisteren gegeten hebben. Goedkoop eten, vriendelijke bediening én een mooi uitzicht, we twijfelen niet en slagen er gelukkig in een tafeltje voor twee te bemachtigen. Ditmaal vermijden we de gerechten met ajuinen, want hoewel het heel lekker was, hebben we allebei serieus wat verteringsproblemen gehad. Ik hield het bij een lichte lunch met garnalen, groenten en kippensoep. Mijn vriend ging voor de tonijnsteak.

Na de lunch wandelen we op het gemak verder. Het is ondertussen toch weer stevig warm en veel schaduwrijke plekken komen we onderweg niet tegen, dus we doen het rustig aan. Op de ganse wandeling komen we in totaal slechts vier andere mensen tegen: een Duits gezin dat duidelijk ook wat last had van de warmte.

Op het einde van de wandeling belonen we onszelf met een heerlijke sangría van onze favoriete foodtruck Alecrim. Er is een stevig windje opgestoken, maar dat trekken we ons niet aan. We genieten samen van het prachtige uitzicht.

Na de sangría wandelen we terug naar de wagen en besluiten we nog een klein ritje te doen naar de top van de andere berg in Monchique, de Picota (750 meter hoog). Na een  klein uurtje keren we terug naar het centrum van Monchique om daar een terrasje te doen om wat vloeistof bij te tanken. Aangezien we allebei niet veel honger hebben, lassen we een stop in bij de Intermarché en kopen we daar wat kaas, tomaatjes, gevulde pepers, radijsjes, hummus en daarbij een flesje wijn voor het avondmaal.

We versieren een scherp mes en twee borden in onze Agriturismo en genieten van een rustige avond op ons terrasje. We zien de zon ondergaan en genieten van de prachtig maan die het landschap met in de verte Portimão verlicht.

Vandaag rijden we van Portimão naar Monchique in het binnenland. Ik had oorspronkelijk gepland om in Monchique een stevige wandeling van een kilometer of twintig te maken, maar met voorspelde temperaturen van meer dan 40 graden, lijkt dit niet zo’n goed idee. Mijn vriend en ik hebben niet veel zin om een zonneslag op te lopen.

We passen onze plannen aan en besluiten naar Carvoeiro te rijden. Het lijkt ons verstandiger om in deze hete temperaturen de verfrissing van een zeebriesje op te zoeken. We pakken onze valiezen en laten deze achter in het Guesthouse.

Het is even zoeken naar een parkeerplekje, maar uiteindelijk vinden we een mooie plek, vlakbij de kliffen van Carvoeiro. Via trappen kan je afdalen naar een door de zee uitgehold ‘zwembad’. Het is er behoorlijk druk en we zijn niet voorzien op een zwempartij, dus klauteren we verder over de rotsen. De grillige rotsformaties zijn erg fotogeniek en op sommige plekken zijn er zelfs tunnels in de rotsen. Ik beklaag me wel dat ik mijn flipflops niet verwisseld heb voor wandelschoenen, want flipflopvriendelijk is deze klauterpartij niet bepaald.

We zetten onze verkenning van Carvoeiro en omgeving verder via een mooie houden boardwalk boven op de kliffen. Dezelfde boardwalk konden we gisteren tijdens ons boottochtje bewonderen. Fijn om de mooie kliffen nu vanuit dit standpunt te kunnen bewonderen.

We keren terug naar de wagen en rijden naar het vissersdorp Ferragudo, waar we geen enkel probleem hebben om de wagen te parkeren. Dat is ons nog niet vaak overkomen deze vakantie! We komen terecht op het terras van het Asian fushion restaurant Sunsubiro gelegen aan een gezellig pleintje waar een straatmuzikant voor een streepje muziek zorgt. Ik heb te doen met de muzikant in zijn donkere pak, die moet zich werkelijk kapot zweten in deze temperaturen.

We eten typisch Portugese sushi en tom yum kung soep. En amai, het smaakt ons zo goed dat we nog een extra portie sushi met zalm bijbestellen. Helaas struikel ik bij het naar het toilet gaan over een minuscuul klein trapje en smak ik keihard tegen de grond. Serieus, het niveauverschil is amper drie centimeter. Gelukkig valt de schade mee en kom ik er met een deuk in mijn ego, een gewonde teen en een blauwe knie vanaf.

Na de lunch wandelen we naar het Praia da Angrinha gelegen aan de Arade rivier. Vanaf het strand zie je Portimão aan de overkant liggen. We klimmen naar de charmante Igreja de Nossa Senhora da Conceição vanwaar we een prachtig uitzicht op de omgeving hebben. Ferragudo is een mooi dorpje met charmante, smalle straatjes en leuke restaurantjes, echt een aanrader als je in Portimão bent.

Als afsluiter van ons bezoekje aan Ferragudo trakteren we onszelf op een schepijsje om af te koelen. Blijkt dat de ijskraam bediend wordt door dezelfde ober als die van het Asian Fusion restaurant waar we ‘s middags aten. Een man met vele talenten. Het ijsje met chocolade en chili doet deugd bij temperaturen die ondertussen bijna de 40 graden bereikt hebben.

We keren met de wagen terug naar het hotel om onze koffers op te halen en komen na een mooie rit doorheen het snikhete binnenland (onderweg geeft onze wagen maar liefst 42 graden aan) stipt om 16u aan bij onze agriturismo Vinha do Gaio in Monchique. Op het eerste gezicht is het er uitgestorven, maar na een paar minuten wachten, komt de vriendelijke boer opdagen en laat ons binnen in zijn mooie tot agriturismo verbouwde boerderij.

Vanaf het terras van onze kamer hebben we een uitzicht op de glooiende velden en kunnen we Portimão en de zee zien liggen in de verte. Ook heel leuk: in deze agriturismo wordt het afval gesorteerd. Daar kunnen we alleen maar voorstander van zijn.

Het is nog steeds meer dan 40 graden en een wandeling in deze temperaturen zien we niet echt zitten. We rijden met de wagen naar de Intermarché van Monchique. We kopen een flesje wijn, veeeel water en een kurkentrekker voor onszelf en porto om als geschenk aan de familie thuis te geven.

We rijden verder het centrum van Monchique binnen en parkeren bij de charmante parochiekerk met ingang in Manuelstijl voor een snel bezoekje. Best wel een mooi kerkje. Profiterend van de airco van de wagen rijden we verder naar de Fóia, met zijn 902 meter het hoogste punt van de Algarve. Langs de kant van de weg passeren we een aantal waterbronnen. We zien heelder gezinnen sleuren met waterkruiken om het water uit de bronnen op te vangen.

We parkeren onze wagen op de grote parking vlakblij het hoogste punt van de Fóia. Op dit hoogste punt bevindt zich een radarinstallatie en een grote winkel met ambachtelijke producten. We lopen even de winkel binnen om een kerstbal voor mijn vriendin te kopen en proeven van een lekkere chocoladelikeur, geserveerd in een bekertje van chocolade. Ja, daar doe je mij natuurlijk een plezier mee.

Het uitzicht vanaf de Fóia valt wat tegen. Het landschap is gehuld in een waas, waarschijnlijk afkomstig van bosbranden. We laten het niet aan ons hart komen en drinken een glas sangría van foodtruck Alecrim, gezeten aan een tafeltje met het meest fabuleuze uitzicht van gans de vakantie. We genieten zo van de prachtige omgeving dat we even de tijd uit het oog verliezen.

Tot onze magen beginnen te knorren en we beseffen dat we op zoek moeten naar een plek om te eten. Het geluk is aan onze kant, want we slagen erin een tafeltje te bemachtigen op het mooie terras met uitzicht van familiezaak Paraiso da Montanha. We laten ons uiteraard weer verleiden om tonijnpasta, brood en kaas te bestellen. Honger, nietwaar?

Als het hoofdgerecht bestellen we een stoofpotje met kersen en ajuinen. Veel ajuinen. Heel veel ajuinen. Echt wel té veel ajuinen. Niet dat het niet lekker was, maar laat ons zeggen dat mijn vriend en ik achteraf nog veel plezier beleefd hebben aan al die ajuinen. We sloten de maaltijd af met een heerlijk sappige watermeloen.

Na het avondmaal met zicht op de lichtjes van Portimão, rijden we de berg af naar onze Agriturismo in Monchique. We nemen een douche om het zweet van deze dag van ons af te sloepen en kruipen in bed. Hopelijk zijn de temperaturen morgen iets draaglijker.

Vandaag staat een wandeling in het natuurgebied Alvor op het programma. We rijden opnieuw met de wagen naar het startpunt van de wandeling. Deze wandeling is echt toegankelijk voor iedereen: brede vlonderpaden maken dat ook mensen in een rolstoel of met een kinderwagen, probleemloos van de schoonheid van dit natuurgebied kunnen genieten.

Tijdens de wandeling zien we ontelbaar veel krabben, vogels en heel bijzondere planten die zich staande houden in dit zanderige gebied. Her en der staan infoborden die uitleg verschaffen over de fauna en flora in dit bijzondere natuurgebied. Op de terugweg kiezen we ervoor de vlonderpaden te verlaten en wandelen we een stuk langs het strand terug. Aangenaam.

Na de wandeling keren we terug naar Portimão om zeker op tijd te zijn voor de boottocht van 14.30u. Ik ben ook mijn pilletjes tegen de zeeziekte vergeten in de rugzak te steken en ik wil ten alle tijden vermijden dat ik ziek word op de boot.

In ons guesthouse maken we gebruik van de mogelijkheid om onze voeten af te spoelen bij het zwembad. Dat fijne witte Portugese zand plakt immers enorm aan de voeten en we willen toch een beetje deftig voor de dag komen om ergens te gaan lunchen.

Voor het middagmaal wandelen we naar de straat vlakbij ons guesthouse ,waar we ondertussen al een aantal keer zijn gaan eten. We zetten ons aan een tafeltje op het terras van restaurant Kibom en genieten van een simpel middagmaal: een portie schelpen voor mij en een Griekse salade voor mijn vriend.

Na de lunch wandelen we een stevig eindje naar het vertrekpunt van de boottocht. Het vertrekpunt bevindt zich vlakbij de kloosterruïne en even twijfelen we of we wel juist zijn, want het ziet er nogal uitgestorven uit op de parking die dienst doet afspreekpunt. Gelukkig duurt onze twijfel niet lang, want al snel duikt er iemand op van de crew om ons naar de aanlegsteiger te begeleiden.

De boot waarmee we uitvaren is een speedboot. Alle passagiers krijgen een zwemvest en we moeten schrijlings op een baar zitten waarrond we onze benen klemmen. En ja, we moeten ook een mondmasker dragen. Enigszins overbodig lijkt mij, maar regels zijn regels. De boot vaart aan een zeer stevig tempo, en vertraagt zo nu en dan om uitleg te geven bij de bezienswaardigheden en de passagiers toe te laten foto’s te nemen.

Het is zeer indrukwekkend om de kliffen met daartussen prachtige standen en pittoreske dorpjes vanaf de zee te bewonderen. Maar het hoogtepunt van de trip is het bezoek aan de fabuleuze zeegrot Benagil. Een populaire plek, waar we even in de bootfile moeten wachten om te kunnen binnen varen. Je kan deze prachtige grot immers alleen via het water bereiken.

Op de terugweg krijgen we de gelegenheid om te zwemmen. Wanneer de crew vraagt wie zin heeft om in het water van de Atlantische oceaan te duiken, blijk ik de enige kandidaat te zijn. Daar trek ik me niets van aan en terwijl ik me ontdoe van het kleedje dat ik over mijn badpak had aangetrokken, zie ik dat ook andere passagiers mijn voorbeeld volgen. Ik laat me vanaf de rand van de boot in het water vallen en geniet van mijn zwempartij!

Op de terugtocht naar Portimão geeft de bestuurder stevig gas en razen we aan een indrukwekkend tempo over de golven. Ik moet me stevig vasthouden. Alvast blij dat ik op voorhand een pilletje tegen de zeeziekte heb ingenomen!

Terug aan land wandelen mijn vriend en ik met onze natte zwemkledij onder onze kleren naar NoSoloÁgua, een beachbar die ik al gespot had op googlemaps, om wille van de bijzondere locatie aan de monding van de Arade Rivier, vlakbij het begin van Praia da Rocha. De bar kreeg een speciale vermelding tijdens de boottocht, een reden te meer om daar iets te gaan drinken.

Aan de ingang melden we ons aan bij een knappe jongedame met oortjes en een microfoontje, die ons naar een vrij plekje in de beach bar brengt. Het voelt alsof we in een andere werled terecht komen. De bar zit stampvol knappe, afgetrainde, jonge mensen die de ene na de andere dure cocktail, sterke drank of fles champagne bestellen. De knappe jonge mannen en vrouwen van de bediening zijn allemaal getooid met een traditionele Indiase verentooi. Niet ok, maar daar maalt blijkbaar niemand om. Elke fles champagne die een klant bestelt, wordt door de knappe bediening voorzien van vuurwerk en veel egards aan tafel gebracht. Kwestie dat iedereen in de omgeving gezien heeft dat je champagne hebt besteld. Weinig subtiel, moet ik toegeven, maar mijn vriend en ik kijken onze ogen uit.

Vlak bij ons zien we een dame met duidelijk chirurgisch verbeterde lippen en boezem in een zeer minieme tangabikini wild staan dansen. Ze bestelt één van de duurste flessen champagne op de kaart en kort daarna een kan sangría, maar drinkt helemaal niets. De drank staat gewoon op haar tafeltje warm te worden. Doodzonde. Ze doet even een poging om aan te pappen met de gespierde jongemannen aan het tafeltje naast ons, maar vangt bot. Ze had míj nochtans wel mogen uitnodigen om samen met haar een glaasje te drinken!

Hoewel we deze ervaring vanuit antropologisch erg kunnen waarderen, moeten mijn vriend en ik veel te lang op onze kan sangría wachten. En als we eerlijk zijn, de sangría van de lunch was goedkoper en een pak beter. Maar goed, je betaalt natuurlijk ook voor de omgeving. Fijn om zoveel mooie mensen rondom ons te zien, maar een efficiëntere bediening has ik toch wel op prijs gesteld.

Na dit bijzondere aperitief wandelen mijn vriend en ik naar de dijk van Praia da Rocha. We belanden op het terras van O Farol en bestellen eindelijk een skewer. Dat was er deze vakantie nog niet van gekomen! Ik ga voor de skewer met octopus en gambas vergezeld van gestoomde groenten. Erg lekker! Voor het dessert kiezen mijn vriend en ik allebei een stuk gebak uit een mooie glazen desserttoonbank. Mijn taart met vijgen en zoete aardappel is echt fenomenaal. Bij ons eten drinken we twee flesjes van 37,5 cl, een vinho verde en een witte wijn. De maaltijd sluiten we af met een glaasje medronho.

Wanneer we deze copieuze maaltijd beëindigen is de zon al een tijd achter de horizon verdwenen. Toch besluiten we ons aan een strandwandeling in het donker te wagen. Het is zo donker dat we ons moeten bijlichten met onze smartphones om niet te struikelen. We hebben de afstand van de dijk tot aan de zee onderschat, maar uiteindelijk kunnen we toch onze voeten in het water steken.

We twijfelen even of we een taxi naar ons guesthouse zouden nemen, maar besluiten toch maar voor de sportieve optie te gaan. Kunnen we wat calorieën verbranden na de uitspattingen van deze avond. We wandelen naar de promenade langs de Arade rivier die ‘s avonds barst van het leven. Overal zijn er kleine marktjes waar je kledij en andere prullaria kan kopen, het wemelt er van de straatmuzikanten en het is er gezellig druk.

We kunnen de verleiding van een laatste glas witte wijn op een terras niet weerstaan en klinken op onze laatste dag in Portimão. Morgen trekken we het binnenland in en laten we de kust achter ons.

Moe na een goed gevulde dag kruipen we in bed.

Enfin, het levensritme van de Portugezen ligt ongetwijfeld wat lager dan bij ons. Daar valt natuurlijk iets voor te zeggen, want de burnouts in mijn directe omgeving vallen niet meer op twee handen te tellen.

Na het ontbijt pakken we onze spullen bijeen en wandelen naar de parkeergarage. We rijden naar Praia do Vau waar we een wandeling langs de kliffen willen maken. We parkeren onze wagen op een betaalparking op een stoffig veld voorzien van een klein houten kotje voor de bewaker. Twee euro om een ganse dag te mogen parkeren, da’s alleszins een stuk goedkoper dan de parkeergarage in het centrum van Portimão.

Bij aankomst op het strand huren we meteen strandstoelen voor de namiddag om zeker te zijn van een plekje. Vanaf het strand beginnen we aan de wandeling. De wandeling is prachtig, met fantastische uitzichten op de fenomenale kliffen van de Algarve. Op zich is de wandeling niet moeilijk, maar ik ben toch blij dat ik mijn wandelschoenen heb aangedaan. Niet echt ideaal terrein voor flipflops.

We genieten van de prachtige omgeving en spotten zowaar een gay beach (met allemaal blote mannen) én een nudistenstrand (met blote mannen én blote vrouwen). Interessant. Omdat ik op zoveel plaatsen stil heb gestaan om foto’s te nemen, hebben we langer over de wandeling gedaan dan verwacht. Het is ondertussen al tijd voor het middagmaal.

We belanden op het terras van restaurant The Jacaranda, dat uitgebaat wordt door een erg vriendelijke Nederlandse dame en haar al even vriendelijke Engelse echtgenoot. Ik bestel een gevulde aardappel en mijn vriend een hamburger. Uiteraard vergezeld door een karaf sangría om te klinken op de fantastische wandeling.

We kiezen voor de sangría tropical en amai, wat een feest voor onze smaakpapillen. We krijgen een grote karaf van een liter met veel fruit en wijn en daarbij nog een aparte fles Italiaans Lambrusco om doorheen het fruit en de wijn te mengen. Amai, dat smaakt!

We weerstaan de verleiding om een tweede karaf sangría te bestellen en wandelen naar het strand waar we de ligzetels met nummer negen gereserveerd hebben. Na wat zoeken vinden we de zetels en installeren we ons. Ik ga meteen zwemmen in de zee, maar het water van de Atlantische oceaan is me toch wat aan de frisse kant.

Net wanneer mijn vriend in zee is, komt de verhuurder van de strandstoelen naar mij toe. Hij probeert me opnieuw de huur van de stoelen aan te rekenen. Gelukkig vind ik snel het betaalbewijs van deze ochtend terug. We gaan geen twee keer betalen voor die strandstoelen, he!

Aangezien het zeewater wat te koud is, huren we een kayak. Ideaal om te de omgeving verkennen zonder kou te moeten leiden. We genieten enorm van het peddelen tussen de rotsen. Wat een sublieme plek om deze sport te beoefenen. Echt superleuk.

Na onze kayaktocht chillen we nog een beetje op het strand en keren vervolgens naar ons hotel terug. We spoelen het zoute water van ons af. Omdat het ons gisteren zo gesmaakt had, besluiten we het onszelf niet moeilijk te maken en gewoon opnieuw te gaan eten bij restaurant Lusana.

We genieten op het gezellige terras van heerlijke Portugese tapas met een flesjes wijn daarbij. De vriendelijke dame die ons bedient, neemt afscheid van ons met de woorden ‘Tot morgen!’

Moe maar tevreden kruipen we in bed.

Enfin, ja, de best stuurlui staan aan wal, zeker? We pakken onze koffers en mijn vriend haalt de auto op, die we bij terugkeer uit Silves een paar straten verder geparkeerd hadden om te vermijden dat we de extreem smalle straatjes van Alte moesten inrijden. Yep, door ervaring wijzer geworden.

Vanuit Alte is het een uurtje rijden naar Portimão, onze volgende bestemming. Onderweg genieten we opnieuw van de prachtige Portugese landschappen onder een stralend zonnetje.

We steken de Arade Rivier over (hier een pak breder dan in Silves) en rijden Portimão binnen. En ja, ook in Portimão is parkeren geen sinecure. We vinden een plek waar we kort kunnen parkeren en wandelen naar Villa Rio Guesthouse Suites om te vragen of het mogelijk is de koffers daar achter te laten (check-in is pas om 16u). We hebben heel veel geluk, een kamermeisje opent de deur en geeft ons meteen de code van de toegangsdeur zonder ook maar naar onze naam of reservatie te vragen. Ik ga ervan uit dat dat komt omdat wij er superbetrouwbaar uitzien, maar veilig kan ik deze handelswijze niet echt noemen. We informeren of we de koffers al kunnen achter laten en het meisje wijst naar een smalle plek langs de trap waar onze valiezen net tussen passen. Ideaal!

We wandelen terug naar de auto, parkeren deze fout vlak voor de deur van ons Guesthouse om de koffers te kunnen uitladen, maken gebruik van de pas verkregen deurcode en droppen onze valiezen af in de smalle ruimte langs de trap. Vervolgens parkeren we onze wagen in een ondergrondse parkeergarage.

Ons eerste echt noemenswaardige wapenfeit in Portimão is een bezoek aan het Tourism Office waar we een boottochtje boeken naar de befaamde grot van Benagil. Tijd om de innerlijke mens te versterken! Bij restaurant Esquina, dat zich effectief op een straathoek bevindt, eten we een simpele maaltijd: een soep met wat brood voor mij en een omelet voor mijn vriend.

Tot onze grote teleurstelling blijkt zowat alles in Portimão gesloten tot 15u. Blijkbaar zijn ook Portugezen fan van de siësta. We besluiten dan maar een wandeling te maken langs de rivier tot aan de spoorwegbrug en vervolgens naar de ruïnes van een klooster dat we gespot hebben op google maps. Helaas: de ruïnes zijn volledig afgeschermd met een hoge muur en kunnen niet bezocht worden. Spijtig, want ze zagen er erg fotogeniek uit.

Tijd voor een bezoekje aan het Museu de Portimão, dat een aantal jaren geleden bekroond werd met de European Museum of the Year Award. Het museum vertelt het verhaal van het Portimão van weleer, waar alles draaide rond het inmaken van sardines en de ganse stad op het ritme van de visvangst en de fabriek leefde. Heel boeiend is de oude zwartwit documentaire die heel het inmaakproces toont. Het museum gaat uiteraard nog verder terug in de tijd en stelt ook een aantal archeologische vondsten tentoon. Ik vind de scenografie erg verfrissend en snap waarom dit museum bekroond werd.

Ik ben spijtig genoeg minder fan van de tijdelijke tentoonstellingen in het museum, met werken van, naar mijn mening, eerder middelmatige kunstenaars. Maar ik hoor graag jullie appreciatie van onderstaande kunstwerken (die naar mijn mening de beste werken uit het aanbod waren):

Een mens krijgt dorst van al die geschiedenis, dus besluiten we iets te drinken op het mooie terras van wijnbar/restaurant Faina vlakbij het museum. Het is er aangenaam zitten, maar de bediening laat te wensen over. Een drankkaart krijgen we niet te zien (bizar voor een wijnbar) en we moeten verschrikkelijk lang wachten op onze twee glaasjes wijn. Goeie wijn, slechte service.

Vervolgens doen we een poging twee kerken in het centrum van Portimão te bezoeken, maar in de parochiekerk Igreja da Nossa Senhora da Conceição is net een dienst aan de gang en de Igreja do Colégio dos Jesuitas is gesloten om wille van corona. Jammer.

Oh well, geen erg, tijd om terug te keren naar ons hotel en in te checken. Het inchecken gaat vlot en we zijn erg tevreden over het prachtige guesthouse dat zich verstopt achter de lelijke voorgevel. Onze mooiste verblijfplek tot nu toe.

Aangezien er niets meer te bezoeken valt, gaan we maar wat vroeger eten dan voorzien. Het is naar Portugese maatstaven uiteraard nog erg vroeg om te eten en de restaurants zijn nog maar net aan het openen, maar beter zo dan weer beginnen aan een oeverloze zoektocht naar een geschikt restaurant. We belanden als allereerste klanten op een zeer aangenaam terrasje bij restaurant Lusana, twee huizen verder dan restaurant Esquina waar we ‘s middags aten.

Ik bestel octopus en mijn vriend eend met appelsien. Lusana is een restaurant én een wijnbar, maar ook hier weer: geen drankenkaart te bespeuren. Misschien is het in Portugal de gewoonte dat je aangeeft wat voor wijn je lekker vindt en raadt het personeel je dan een wijn aan? Ik informeer of ze espumante hebben en jawel, dat hebben ze. Daar hoeven we niet lang over te twijfelen: graag een flesje, aub!

Mijn vriend bestelt nog een medronho als afsluiter en daarna keren we terug naar ons hotel. We trekken ons badpak aan voor een verfrissende duik in het minizwembad van ons guesthouse. Het ommuurde tuintje is bijzonder sfeervol ingericht met mooie planten en ligstoelen. Het water is echter behoorlijk fris en mijn vriend besluit het gewoon bij relaxen op de ligstoel te houden. Ik laat me niet kennen en duik het water in.

We sluiten de dag af met een heerlijk warme douche en kruipen moe maar tevreden in bed.

Vandaag rijden we met de wagen naar Silves. Onderweg genieten we van de mooie landschappen met vruchtbare boomgaarden. Dat Silves een populaire bestemming is, blijkt wanneer we onze wagen proberen te parkeren. We rijden ons bijna vast in een steil aflopende doodlopende straat die bij nader inzien enkel toegankelijk is voor plaatselijke bewoners. De enige optie om uit die straat te geraken is achteruit rijden. Stressy. Parkeren blijkt op meerdere plekken in de Algarve niet zo evident te zijn. Mijn vriend en ik willen nochtans graag betalen voor een plaats in een parkeergarage, maar die is vaak gewoon niet voorhanden. Uiteindelijk beslissen we een heel stuk terug te rijden en vinden we gelukkig ergens in een woonwijk een plek. Wat extra stappen op de teller kan geen kwaad!

We wandelen naar de Sé van Silves, een grote gotische kathedraal van rood zandsteen, gebouwd op, hoe kan het ook anders, de fundamenten van een moskee. Silves kwam immers tot bloei onder de Arabieren als de Moorse hoofdstad Xelb. De kathedraal overdonderd minder dan de kathedralen en kerken in Faro, maar er vallen sowieso meer dan genoeg schatten te bewonderen.

Na ons bezoek aan de kathedraal wandelen we de Igreja da Misericórdia binnen recht tegenover de kathedraal. Deze kerk heeft een bizarre zij-ingang in Manuelstijl die tientallen centimeters boven het straatvlak zweeft. Wellicht lag het straatvlak vroeger hoger? Binnen treffen we een fototentoonstelling aan met prachtige beelden van de Algarve. Het enige wat nog herinnert aan de kerk van vroeger is een mooi altaarstuk in renaissancestijl.

Het is alweer een zeer warme dag. Tijd om wat bij te tanken op het terras van Café da Sé. We bestellen allebei een versgeperst watermeloensapje en ik krijg spontaan een flashback naar Cuba, waar we dit drankje heel veel dronken. Iets na ons neemt er een koppel plaats aan een tafel vlakbij ons. Het Franse koppel informeert wat we aan het drinken zijn. En wat blijkt: dit koppel logeert net als wij in Alte Guest House. We zagen hen eerder deze ochtend aan de ontbijttafel op de patio. Het is een kleine wereld!

Dé hoofdreden van ons bezoek aan Silves is het indrukwekkende rode zandstenen Castelo dat grotendeels uit de tijd van de Moren dateert. Na de verdrijving van de Moren werd het door de christenen gebruikt, als vesting en als gevangenis. Het Castelo is echt een must see. Het uitzicht vanaf de kantelen is fenomenaal en het bouwwerk op zich is heel boeiend. Met een mooie binnentuin, archeologische opgravingen en de imposante gewelfde Moorse Cisterna da Moura Encantada. Wat we niet verwacht hadden binnen de versterkte muren aan te treffen: kamelen.

We kiezen deze mooie plek uit om een slaatje te eten en te genieten van een heerlijke Indian lemonade (zo verfrissend!) en een al even lekkere sangria. Mijn vriend bestelt een vermouth als afzakkertje en ik kan de verleiding niet weerstaan om een traditionele appelsiencake (fatia de bolo tradicional do Algarve) uit te proberen. Zeer lekker! Het is erg aangenaam zitten onder de parasols in de mooie tuin. Terwijl wij van ons eten genieten, komt er een moslim gezelschap aangewaaid, met twee mannen in traditionele djellaba, een zestal vrouwen in niqab en een hoop kinderen. Ik vind het altijd interessant om de dynamiek van zo’n groep te bestuderen. De mannen gaan eerst zitten en de vrouwen moeten met stoelen sleuren om samen aan tafel te kunnen zitten. Al moet het gezegd dat de vrouwen het hoge woord voeren en zich ontdoen van het stuk stof dat hun gezicht bedekt van zodra ze neer zitten. Ik gok dat het om Indiase moslims gaat, omdat ze lachend zeggen dat ze zeker een Indian lemonade moeten bestellen. Iedereen in het gezelschap lijkt alleszins meertalig te zijn.

Genoeg mensen bestudeerd, tijd voor een bezoekje aan het Museu Municipal de Arqueologia, dat in 1990 opende. Wat dit museum bijzonder maakt, is dat het gebouwd is rond een grote Arabische cisterne die pas in 1980 werd ontdekt. De ingebouwde trap daalt 15 meter af naar de bodem van de put. Het museum biedt een overzicht van de rijke geschiedenis van Silves met artefacten uit de steen- en ijzertijd, bewerkte Romeinse kapitelen, chirurgische instrumenten uit de vijfde tot de zevende eeuw en 18de-eeuwse keramiek. Het museum biedt ook inzicht in het belang van de kurkproductie voor Silves.

Na ons bezoek aan het museum gaan we even verpozen op het mooie Praça do Município, een aangenaam plein met uitzicht op een mooie fontein en de oude stadspoorten van Silves. Ook op het plein: de Pelourinho de Silves, volgens google translate betekent dit schandpaal, maar uit nader onderzoek blijkt dat deze paal symbool staat voor de autonomie van Silves. Het eerste exemplaar van deze paal werd opgericht nadat Afonso III Silves in 1504 de stadsrechten toekende.

Mijn vriend heeft spijtig genoeg een blaar opgelopen (da’s dan weer het nadeel van zoveel stappen zetten), gelukkig vinden we snel een pharmacia in de buurt die plakkers heeft en lappen we hem weer op. We wandelen langs het restaurant dat we ‘s middags via The Fork gereserveerd hebben (uit eerdere ervaringen geleerd, lijkt op voorhand reserveren veruit de beste garantie om ‘s avonds niet hongerig door de straten te moeten zwerven). Jammer genoeg ziet het terras er niet echt gezellig uit, met lelijke witte plastieken stoelen en tafels. Het contrast met het gezellige terras van het restaurant daarnaast is groot. We besluiten onze reservatie via The Fork te annuleren en een tafeltje te reserveren om 19u op het gezellige en mooi versierde terras van restaurant Mosaiko er vlak naast.

Gerustgesteld dat we ‘s avonds een plek hebben om te eten, wandelen we verder naar de Romeinse brug van Silves. De brug heeft duidelijk betere tijden gekend. Om veiligheidsredenen is het zelfs niet toegestaan de brug over te steken. Jammer. We wandelen verder langs de kronkelende Arade river tot aan een groot sportpark. Het is bijzonder warm en ook hier weer ontbreekt een schaduwrijke plek om even te bekomen van de felle zonnestralen.

Stipt om 19u melden we ons aan bij restaurant Mosaiko. Het is heel gezellig zitten op het terras en de maaltijd begint uitstekend met heerlijke hummus, wortelen en zalig lekker flatbread. Tijdens het eten kunnen we genieten van een buikdansgroep en wat later passeert er ook nog een Middeleeuwse volksdansgroep. We hebben echt een restaurant uitgekozen in het kloppende hart van Silves!

Helaas valt mijn hoofdgerecht (lamsvlees met pruimen, abrikozen, zoete aardappel en amandelen) me ietwat tegen. Nochtans was dit één van de gerechten die als huisspecialiteit stonden vermeld. Het stoofpotje is eerder lauw dan warm en ik had op basis van de ingrediënten een veel rijkere smaak verwacht. Ik vond het allemaal nogal aan de fletse kant, maar misschien wat dit gerecht gewoon niet echt mijn ding? Ook de sangria was in dit restaurant maar middelmatig. Misschien waren we toch beter gaan eten bij de buren met de ongezellige plastieken stoelen…

Op de terugweg naar de auto zagen we op zowat elke hoge schouw (en geloof me, Silves heeft heel veel hoge schouwen) ooievaarsnesten. Het was valavond en de ooievaars keerden allemaal terug naar hun nest. Ik heb in heel mijn leven nog nooit zoveel ooievaars bijeen gezien. Al een geluk dat ik mijn telelens bij had!

Moe maar tevreden na een prachtige dag keerden we terug naar Silves om na een heerlijke douche meteen in bed te kruipen.