Vandaag starten we de dag met een bezoek aan de Santo Ildefonso kerk vlakbij ons hotel. De vorige dagen was de kerk altijd gesloten toen wij er passeerden, maar nu is deze open. Opvallend aan deze kerk is het grote glasraam in de voorgevel met daarin een groot blauw bisschoppelijk kruis.

De kerk zelf is vanzelfsprekend minder overdadig dan de kathedraal, maar toch meer dan de moeite waard. Meer nog, in een bijbouw van de kerk is een gans museum met religieuze kunst gevestigd. Wel niet de meest fantastische religieuze kunst, maar voor de bescheiden inkomprijs die we betaald hebben, mogen we niet klagen.

We eindigen ons bezoek in de souvenirshop waar een werkelijk adembenemend knappe man een lokale likeur door paters gemaakt staat aan te prijzen. Zo’n kerel met een perfecte kaaklijn, zwoele donkere ogen en een hemdje waarvan net het juiste aantal knoopjes open staat. Hoe kan ik daaraan weerstaan? En dus kopen we ‘s ochtends vroeg een proevertje van de likeur van het Mosteiro de Singeverga. Kwestie van de dag meteen goed in te zetten.

We wandelen verder in de richting van Livraria Lello, de bekendste boekenwinkel van Porto, omdat deze als inspiratie gediend zou hebben voor de Harry Potter boeken van J.K. Rowling. Ik heb een toegangsticketje gereserveerd voor 11.15u. Onderweg passeren we de tweelingkerken Igreja do Carmo en Igreja dos Carmelitas, gescheiden door een rijwoning die zo smal is, dat je amper beseft dat dit huis geprangd zitten tussen de twee kerken.

We zijn van plan later een bezoek te brengen aan de kerken, maar worden in de Igreja dos Carmelitas binnen gewuifd door een bedelaar aan de deur, die ons verzekert dat de kerk echt prachtig is en bovendien: gratis te bezoeken, in tegenstelling tot de buurkerk. We stoppen de man wat geld toe en wandelen de kerk binnen. En hij had gelijk, de kerk is werkelijk rijkelijk versierd en we hebben zelfs toegang tot de sacristie met de typische houten kasten met lades voor de gewaden van de priesters en een prachtige plafondschildering.

Rond 10.40u zijn we bij Livraria Lello, waar er per kwartier een aparte rij is opgezet voor de bezoekers. Het ziet ernaar uit dat we niet de enigen zijn die benieuwd zijn naar deze beroemde boekenwinkel. Omdat we nog wat tijd over hebben, stappen we een winkel in de buurt binnen met een zeer uiteenlopend aanbod aan Portugese winkelwaar. De winkel heeft drie verdiepingen en is gevestigd in een zeer mooi, oud pand. Een statige houten trap voert ons naar de bovenste verdiepingen en ik koop er een 3D-puzzel van een typische Portugees trammetje om als cadeau aan mijn petekindje te geven.

Vervolgens zetten we ons in de rij wachtenden voor 11.15u. En ja, het interieur van de boekenwinkel is bijzonder indrukwekkend. Maar de overrompeling van toeristen is er zo groot dat je hier onmogelijk een fijne koopervaring kan hebben. Bovendien promoten ze voornamelijk de Harry Potter boeken (begrijpelijk uiteraard) en zelf uitgegeven paperbacks van bekende literatuur in verschillende talen. Ik vind het bezoek eerlijk gezegd niet zo’n aangename ervaring, al zou ik het niet afraden, omdat de centrale trap toch wel heel bijzonder is.

Tijd voor de lunch! We belanden een beetje op goed geluk bij CA Downtown, een brunch restaurant. Het zit er stampvol en het is niet moeilijk te begrijpen waarom. Het gevarieerde aanbod in combinatie met de zeer schappelijke prijzen en de vlotte bediening maken, ondanks de drukte, van onze lunch een fijne ervaring. De ouders van mijn vriend bestellen pannenkoeken, mijn vriend gaat voor eggs benedict en ik doe gezond met een açai bowl en een fruitsapje.

Na de lunch wandelen we terug naar de tweelingkerken en brengen we, tegen betaling deze keer, een bezoek aan de Igreja do Carmo. Deze kerk is even overdadig versierd als zijn buur en we kijken onze ogen uit. Ons toegangsticket verschaft ons ook toegang tot de aangrenzende pastorie waar allerlei religieuze voorwerpen tentoongesteld zijn. We hebben zelfs toegang tot (een stukje van) het dak. Het uitzicht vanop het dak is nu niet meteen bijzonder te noemen, maar we kijken wel uit op de werf van de roze metrolijn in aanbouw.

We bezoeken ook het smalle huisje dat zich tussen de twee kerken bevindt. De smalle vertrekken zijn comfortabel ingericht en je hebt eigenlijk, op de vele trappen na, niet echt het gevoel dat je je in zo’n smal huis bevindt. De ruimtes hebben wel wat last van vochtschade en hier en daar ontwaar ik schimmel op de muren. Laten we hopen dat ze dit snel aanpakken, want dit stukje erfgoed verdient de beste zorgen.

Na ons bezoek aan de Igreja do Carmo bestellen we een taxi die ons naar de Caves Ferreira brengt. Om 14.30u hebben we een rondleiding geboekt in dit statige portohuis. We zijn een beetje te vroeg, maar dat geeft ons de gelegenheid om op het gemak naar het toilet te gaan, de kleine tentoonstelling te bekijken en het kunstwerk van Richard Long in de inkom te bewonderen.

Ons groepje bestaat uit vijf personen: wij en nog één andere dame. Onze vrouwelijke gids spreekt redelijk goed Engels met een schattig Portugees accent. Ze vertelt over het ontstaan van het portohuis dat grootgemaakt is door Dona Antónia Adelaide Ferreira, een straffe dame die maar liefst twee echtgenoten overleefde en haar eigen kinderen onterfde, omdat ze hen niet bekwaam genoeg vond om het portohuis over te nemen. Dona Antónia Adelaide Ferreira stond er ook om bekend goed voor haar arbeiders te zorgen. Altijd fijn om bij te leren over ondernemende vrouwen! En dan te bedenken dat ik op voorhand niet wist dat het een vrouw was die dit portohuis groot gemaakt heeft.

De plek zelf is op zich al heel boeiend heel boeiend. Onder het dak waar nu de portovaten liggen te rijpen, bevinden zich nog de originele straatjes en huizen die later overdekt werden. Heel bijzonder is de houten vloer gemaakt van oude portovaten. Wat meteen de donkere, bijna zwarte kleur van het hout verklaart.

We leren meer over het verschil tussen Ruby en Tawny portwijn. Ruby porto is jong, fruitig en robijnrood. Tawny porto is ouder, notig van smaak en amberkleurig. Ruby ligt op zeer grote vaten, terwijl Tawny op kleinere vaten ligt.

Na de rondleiding volgt het moment waarnaar iedereen heeft uitgekeken: de proeverij! Ik heb een iets duurdere rondleiding gereserveerd, omdat we dan porto konden proeven in een aparte ruimte versierd met prachtige azulejos. De meerprijs meer dan waard, want we zitten met ons vijven aan een prachtige tafel. Deze privéruimte maakt ook dat de mama van mijn vriend alles goed verstaat, wat met haar hoorapparaat niet altijd vanzelfsprekend is.

We genieten van de vier heerlijke proevertjes (nuja, proevertjes, de glazen zijn redelijk gul gevuld) en zijn het er allemaal roerend over eens: de tawny is onze favoriet. Mijn vriend koopt nog snel wat chocolaatjes met sinaas in de shop, die perfect passen bij deze lekkernij. Genieten!

Natuurlijk kunnen we het niet laten wat vloeibare souvenirs te kopen in de shop. Echt een topervaring dit bezoek. Een aanrader.

Na dit zeer geslaagde bezoek wandelen we nog even naar de oevers van de Douro waar we getuige zijn van het uitladen van een ouderwetse Barco Rabelo, boten die vroeger gebruikt werden om de wijnvaten te transporteren. Ik informeer bij de crew of er nog echt wijn in de vaten op de boot zit, maar ze roepen terug dat hun boottochten maar voor de show zijn.

Vervolgens nemen we de Teleférico de Gaia naar boven en wandelen we terug naar de overkant van de Douro over de Ponte Luís I naar de concertzaal van Fado Na Baixa. We hebben om 18u een plekje gereserveerd voor een heus fadoconcert, inclusief glas porto! Er zijn nog zekerheden in het leven. Het concert vindt plaats in een kleine, intieme zaal en ik verwacht er niet zo veel van. Maar kijk eens aan, mijn verwachtingen worden ruimschoots overtroffen. De twee gitaristen zijn bijzonder goed en de mannelijk zanger is fenomenaal. De vrouw vind ik iets minder, maar ik geniet echt van het concert. Een echte aanrader als je naar Porto gaat.

Na het concert is het tijd voor ons diner bij éLeBê, een restaurant niet ver van ons hotel. We komen in een zeer sfeervol restaurant terecht met indrukwekkende kroonluchters en bijzondere kunst aan de muren. We starten de maaltijd met wat hapjes en een kaas- en charcuterie plankje. Vervolgens bestel ik mij een klassieke bacalhau carvalho (gezouten en gedroogde kabeljauw). We proeven van de Oupa! huiswijn uit de Douro wijnstreek en hebben een fijn gesprek met onze Afrikaanse ober.

En jawel, natuurlijk sluiten we de maaltijd af met een dessert om te delen (rabanada van de chef, een soort wentelteefjes, verrassend lekker) met een glaasje Oupa! porto. When in Porto… En is het mogelijk dat we de fles porto gewoonweg leeggedronken hebben? Wie zal het zeggen?

En daarna is het tijd om in bed te kruipen! Morgen wacht ons een nieuwe dag.

De zon schijnt alvast uitbundig en het is zelfs warmer dan verwacht! Zalig! Mijn vriend en ik wandelen onze neus achterna en belanden zo in de Lower Barrakka Gardens die ons een prachtig uitzicht bieden op Valletta en de Grand Harbour. Het oude stadsgedeelte van Valletta bevindt zich op een met omwallingen verstrekte landtong omringd door helderblauw water en het geheel vormt een bijzonder pittoresk plaatje. Malta en Valletta hebben een zeer bewogen geschiedenis en de hospitaalridders hebben duidelijk veel zichtbare sporen achter gelaten.

We wandelen vanaf de Lower Barrakka Gardens verder naar het Siege Bell War Memorial, een monument dat in 1992 door Queen Elizabeth II ingehuldigd werd om de 7000 mensen te herdenken die hun leven verloren tijdens de Slag om Malta in de Tweede Wereldoorlog. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zo bekend ben met de rol die Malta speelde in de Tweede Wereldoorlog. Reden te meer om ons daarin de komende dagen verder te verdiepen. Nu genieten we vooral van de prachtige omgeving in combinatie met het zicht op zee en de blauwe lucht. Een mens wordt er spontaan gelukkig van.

De rest van de voormiddag dwalen we op goed geluk door de prachtige straten van Valletta. Het oude stadsgedeelte is vrij klein en het is er aangenaam wandelen. We bewonderen de stijlvolle gebouwen in zandsteen en lopen wat kerken binnen als er geen eredienst aan de gang is.

Mijn vriend en ik lunchen bij Casa Sotto, een gezellig zaakje in een steil aflopende straat, waardoor alle tafels en stoelen schuin staan en we moeten opletten dan ons glas prosecco niet onverhoeds tegen de grond gaat. Die prosecco is trouwens zo lekker dat we het niet kunnen laten nog een volgende glas te bestellen.

Ik bestel arancini en gefrituurde courgettebloemen met ansjovis en mozzarella. Mijn vriend gaat voor een pizza van het huis. We genieten van het eten en de kerstsfeer overal rondom ons. De gezellige straten van Valletta zijn mooi versierd en zowat iedereen die we tegen komen, wenst ons ‘Merry Christmas’.

Na de lunch zetten we onze wandeling verder naar de Upper Barakka gardens alwaar we alweer genieten van een fenomenaal uitzicht op de Grand Harbour. We ontmoeten ook een dinosaurus die nog gefigureerd heeft in de laatste Jurassic Parc film. We werpen een blik op de verstrekte burcht die de Centrale Bank van Malta is en belanden ietwat onverwacht op een grote kerstmarkt rondom de Triton fontein, met kraampjes, reuzenrad en een Grotto van Santa. Moet er nog kerstsfeer zijn? Al doet het wel een beetje vreemd aan om overal kraampjes te zien die glühwein verkopen bij temperaturen van meer dan twintig graden.

We houden de kerstmarkt snel voor bekeken en lopen verder tot aan het einde van The Mall om vervolgens rechtsomkeert te maken en via de Hastings Gardens op de oude vestingmuren uit te komen aan de andere kant van de landtong we volgen verder de omwallingen met uitzicht op Manoel eiland en Sliema. We lopen tot aan het vertrekpunt van de ferry en wandelen dan terug de stad in. We passeren langs de indrukwekkende Basilica of Our Lady of Mount Carmel met de fantastische koepel en springen even binnen om het overdadige interieur te bewonderen.

Tijd om terug te keren naar het hotel, op het gemak te douchen en ons op te tutten voor het kerstdiner bij Grain Street. We worden heel vriendelijk, maar ietwat chaotisch ontvangen. Zo vergeet de bediening gewoonweg onze jas aan te nemen en moeten we zelf vragen of we deze op de kapstok mogen hangen. Waarna ze uiteraard meteen in actie schieten en onze jas van ons overnemen.

We starten de maaltijd met een, naar ik denk, Engelse kersttraditie, Christmas Crackers. Het personeel komt ons uitleggen wat we moeten doen en plaatst vervolgens de papieren kroontjes op ons hoofd, wat natuurlijk bijzonder grappige foto’s oplevert. Een traditie die wij in België niet kennen, want wij associëren kronen uiteraard met driekoningen.

Het eten is heel lekker, maar de gangen volgen elkaar aan een veel te hoog tempo op. Ik heb nog maar een paar teugen van mijn Rosselli Sour (een cocktail met Woodford reserve, honing, vers limoensoep en schuim van porto) kunnen nemen of daar staat het voorgerecht al voor mijn neus te dampen. Een voorgerecht dat eigenlijk niet zo goed past bij mijn cocktail en waarbij ik liever een glas wijn gedronken had.

Lasagna ‘nera’ with calamari, squid ink, Nduja:

Jerusalem artichoke velouté with local rocket leaves and smoked salmon:

Turkey with side dishes:

Local fresh fish, ‘vichyssoise garni’, black olives, brown butter aged vinegar dressing:

Steamed Christmas pudding, whiskey anglaise:

Lemon meringue tart, olive oil and thyme ice cream:

Om de maaltijd af te sluiten informeert mijn vriend of de bediening een Maltese likeur kan aanbevelen. Zelfs de barman hoort het in Keulen donderen en begint aan een zoektocht tussen alle flessen die op de bar geëtaleerd staan. Mijn vriend informeert dan zelf maar of de Leila likeur op de kaart misschien Maltees is, de barman antwoord eerst ontkennend, maar nadien blijkt dat het effectief een Maltees drankje is. Ik bestel een glas Don Papa rum, die tot mijn grote ontzetting op ijs geserveerd wordt, waardoor de smaak helemaal doodgeknepen wordt. Een faux pas!

We sluiten de avond af met een wandeling naar de kerstmarkt, waarvan de lichtjes ‘s avonds beter tot hun recht komen, maar worden al snel verjaagd door het verschrikkelijk slechte live optreden. Serieus, dat kon ik zelfs beter…

We kruipen op tijd in bed, want morgen is er weer een dag!

Vandaag bezoek ik het Museo Nacional de Cerámica y Artes Suntuarias González Martí (amai, een hele mondvol) gelegen in het prachtige Palacio del Marqués de Dos Aguas. Dit keramiekmuseum ligt letterlijk op een paar passen afstand van ons hotel en werd bij het inchecken met stip aangeraden door de vriendelijke dame aan onze hotelreceptie.

En amai, ik ben niet teleurgesteld. Eigenlijk is dit niet zozeer aan bezoek aan een museum maar aan een volledig ingericht stadspaleis (te vergelijken met het Paleis op de Meir, maar nog veel grootser en indrukwekkender). De kamers van het paleis zijn prachtig gedecoreerd en voorzien van kunst en antieke voorwerpen. Je weet gewoon niet waar eerst kijken. Het museumgedeelte in het paleis beperkt zich tot het tentoonstellen van enkele protserige koetsen, een paar keramiekobjecten in aparte vitrines en een design tentoonstelling over waaiers ter ere van Valencia als World Design Capital 2022.

Toegegeven er valt veel keramiek te bewonderen in de verschillende ruimtes van het paleis, maar het zijn vooral de prachtig versierde kamers zelf die met de eer gaan lopen. Ik probeer zoveel mogelijk van de overvloedige details in me op te nemen. Wat een weelde!

Wanneer ik opnieuw buiten sta is het al 13u gepasseerd. Tijd voor het middagmaal! Ik slenter wat doorheen het oude stadscentrum op zoek naar een rustige plek in de schaduw, want het is ondertussen al flink warm geworden. En zo kom ik terecht bij een kleine, gezellig tapaszaak, DaVida, waar ik croquetas met bolletus en jamón bestel en een portie humus die duidelijk voor meer dan één persoon bedoeld is. Ik trakteer mezelf op een glaasje witte wijn.

Na op het gemak van mijn lunch onder de bomen van het rustige plein genoten te hebben wandel ik naar de befaamde Jardí del Túria, een mooi park aangelegd in de drooggelegde bedding van de Turia. Het park slingert zich rondom het oude stadscentrum en is zo’n beetje de groene long van Valencia, waar fietsers, joggers en wandelaars hun hart kunnen ophalen. Ik wandel langs het Palau de la Música helemaal tot aan de Ciutat de les Arts i les Ciències. Het is ondertussen behoorlijk warm, dus ik zweet wat af met mijn DSLR rond mijn nek en de fototoestelrugzak op mijn rug. Maar de spektakelarchitectuur van Calatrava doet me al dat gewicht snel vergeten. Al verwondert het me niets dat het ganse project (oorspronkelijk geraamd op 300 miljoen euro) uiteindelijk vier keer zoveel gekost heeft (1,3 miljard euro). En dan zijn de oorspronkelijke plannen nog niet eens volledig gerealiseerd.

Toegegeven de architectuur is adembenemend, maar het is wel snikheet op de site, waar nergens een streepje schaduw te bekennen valt. En als je de gebouwen van naderbij inspecteert merk je dat Calatrava, net als bij het station van Liège-Guillemins, geen rekening heeft gehouden met de onderhoudsvriendelijkheid van zijn futuristische gebouwen. De daken en bovenste ruiten hangen vol met meeuwenstront en hier en daar zie je roestplekken opduiken. Bovendien heeft de site in zijn geheel op de één of andere manier een artificiële uitstraling. Je hebt niet het gevoel dat dit een plek op mensenmaat is. Ik ben alleszins erg benieuwd hoe deze gebouwen de tand des tijds zullen doorstaan. En het verbaast me niets dat dit project tot heel wat rechtszaken geleid heeft.

Ik wandel tot aan L’Oceanogràfic, maar ben wat te laat voor een bezoek aan het grootste aquarium van Europa. Ik wandel wel even binnen in het Wetenschapsmuseum, maar om wille van de matige recensies zie ik af van een bezoek. Het is ondertussen ook al bijna vijf uur en de hitte van de dag begint op mij te wegen.

Om 17.11u krijg ik bericht dat mijn vriend de conferentie heeft verlaten. Ik vraag hem om rechtstreeks naar mij te fietsen, want zijn collega’s hebben ‘s avond een tafel voor acht personen gereserveerd in een restaurant in de wijk L’Eixample, niet zo ver van mijn huidige locatie. Ik heb geen zin om in de warmte nog helemaal terug te gaan naar het hotel. Mijn blinkende zweetkop moeten zijn collega’s en kennissen er dan maar bij nemen. Ik begin alvast te wandelen in de richting van het restaurant zodat we elkaar daar ergens kunnen treffen voor het aperitief.

Dankzij google location sharing vindt mijn vriend, die rechtstreeks met de fiets van de conferentielocatie gekomen is, mij gemakkelijk. Ik ben blij dat ik mijn steeds zwaarder wordende rugzak kan afdoen en in het mandje van zijn fiets leggen. Ik had op googlemaps een toffe cocktailbar gevonden om te aperitieven, maar wanneer we aankomen bij Urban 84 pub blijkt deze gesloten te zijn. Jammer, maar zo belanden we iets verderop aan een leuk tafeltje op de stoep bij Bagoas. We bestellen twee cocktails en vervolgens nog twee glaasjes witte wijn. Het is immers nog even wachten voordat we naar het restaurant kunnen. Gelukkig komt elk drankje met een mandje popcorn, want anders zou ik helemaal op mijn kop staan.

Stipt op het tijdstip van reservatie, 20.30u, komen mijn vriend en ik aan in restaurant Trufa Salvaje. Uiteraard zijn we de eerste… Terwijl wij genieten van een glaasje cava druppelen de collega’s en kennissen van mijn vriend één voor één binnen. We bestellen een hele hoop verschillende tapas, waarvan ik sommige helemaal ben vergeten te fotograferen. Uiteraard is de octopus mijn favoriet, maar deze verdwijnt zo snel in de hongerige magen dat er geen fotografisch bewijs van bestaat. Ook de Russische salade is een zeer aangename verrassing. Ik zou deze salade nooit uit mezelf besteld hebben, maar ik vind het echt heel lekker. En het kaasbordje is ook heerlijk!

Het ganse diner verloopt in een zeer gemoedelijk sfeer en het gezelschap bevalt me een pak beter dan de dag voordien. Iedereen lijkt ook net iets meer ontspannen te zijn dan gisteren. Of misschien was ik gisteren gewoon te vermoeid, dat kan ook zijn. We hebben alleszins een heel fijne avond.

Na het diner laat ik mijn rugzak met fototoestel bij mijn vriend en zijn collega’s achter, neem afscheid van het gezelschap en vertrek iets vroeger te voet terug naar het hotel. Mijn vriend is met de fiets en kan me dus gemakkelijk inhalen en ik wil graag nog een uitgebreide douche nemen om het zweet van de dag van mij af te spoelen alvorens in bed te kruipen.

Al weer een geslaagde dag in Valencia.

Tot onze verbazing moeten we aan de ontbijttafel een online menukaart consulteren. Het ontbijt wordt blijkbaar aan tafel geserveerd in gangen. Jammer, want zoals jullie ondertussen al weten zijn mijn vriend en ik grote aanhangers van het concept ontbijtbuffet. Niet dat we te klagen hebben over dit ontbijt, we krijgen een toast met jamón, vers fruit, vers fruitsap én eggs benedict met zalm. De eggs benedict doen me bijna het vroege uur vergeten. Superlekker!

Na het ontbijt vertrekt mijn vriend met zijn gehuurde fiets naar de conferentie en ik wandel op mijn gemak naar de Mercat Central, een prachtige overdekte markt met een oppervlakte van meer dan 8.000 vierkante meter, die me sterk doet denken aan de Mercat de la Boqueria in Barcelona. Al is de architectuur van de markt in Valencia zeker knapper dan die van Barcelona. Vooral de prachtige koepel zuigt de aandacht naar zich toe. Ik loop wat rond om de sfeer op te snuiven en neem wat foto’s. Totaal nog geen honger na het uitgebreide ontbijt.

Ik heb niet echt een plan gemaakt voor mijn bezoek aan Valencia vandaag, dus ik loop mijn neus achterna. Zo beland ik in de 13de eeuwse Església de Sant Joan del Mercat, één van de oudste kerken van Valencia. Aan de inkom koop ik een combi ticket dat me ook recht geeft op toegang tot de ‘Sixtijnse kapel van Valencia’ en het zijdemuseum. Het combiticket is helemaal niet duur, dus geen erg als de twee andere bezienswaardigheden zouden tegenvallen. Spijtig genoeg staat de kerk voor een groot deel in de steigers, maar ik twijfel er niet aan dat het resultaat zeer indrukwekkend zal zijn wanneer de kerk volledig is gerestaureerd.

Volgende kerk op mijn lijstje: de Església de Sant Martí, vlakbij ons hotel (handig, want ik heb nood aan een sanitaire stop). Minder indrukwekkend dan de eerste kerk die ik vandaag bezocht, maar zeker ook de moeite om even binnen te lopen. Door het stevige ontbijt heb ik nog niet echt nood aan een lunch, maar een ijsje van Bertal, dat gaat er altijd wel in. Het vriendelijke meisje complimenteert me met mijn keuze: een bolletje citroensorbet en een bolletje chocolade-ijs. Wat mij betreft, de perfect combinatie.

Na op een bankje in de schaduw genoten te hebben van mijn ijsje, wandel ik de Basílica de la Mare de Déu dels Desamparats op de Plaça de la Mare de Déu (waar gisteren de manifestatie voor Oekraïne plaatsvond) binnen. Dit mooie gebouw had gisteren al mijn aandacht getrokken en mijn intuïtie zit juist: het ronde interieur is één en al barokke schoonheid. Ik beland er net op het moment dat de misviering begint. Vreemd, maar de deuren blijven open staan en tijdens de viering kunnen toeristen gewoon binnen en buiten lopen langs de deuren aan beide kanten van het ronde gebouw.

Het smalste gebouw van Europa (1,07 meter):

Na nog even rondgekeken te hebben op de Plaça de la Mare de Déu, besluit ik het oude stadscentrum achter mij te laten en wandel ik naar de Plaça de l’Ajuntament, waar de befaamde fallas van Valencia verbrand worden. Het plein met de bloemenstalletjes en de statige panden rondom maakt indruk op mij. De architecturale rijkdom laat zich moeilijk op foto’s vastleggen, maar ik doe mijn best.

Ik wandel verder naar mijn volgende architecturale ontdekking: het station van Valencia. Op zich alweer een knap gebouw, maar ik ben vooral gefascineerd door de rocas (rijtuigen) die er tentoongesteld staan. Deze rocas tonen afbeeldingen van bijbelfiguren en fabeldieren die gebruikt worden in de processie van Corpus Christi, die sinds de 14e eeuw plaatsvindt in Valencia. De stukken zijn eigendom van het Corpus Christi Museum en het is me niet geheel duidelijk waarom ze nu hier in het station opgesteld staan, maar ik kan me voorstellen dat het bijwonen van zo’n processie een hele belevenis moet zijn.

Ik wandel verder langs 19e eeuwse arena waar nog stierengevechten plaatsvinden naar de Mercat de Colón. Mijn tweede markt op één dag. Alweer een architecturaal pareltje dat duidelijk recent gerestaureerd werd en vervolgens een nieuwe invulling kreeg. Mercat de Colón biedt onderdak aan allerlei winkeltjes met prullaria, maar is vooral een gezellige plek om iets te eten of te drinken. Ik kies een tafeltje uit bij Mi Cub en bestel croquetas en mejillones (mosselen) vergezeld van een glaasje sangría. De mosselen blijken mosselen uit blik te zijn, iets wat ik niet verwacht had, maar ze smaakten me alleszins. Een ideaal aperitiefje!

Terwijl ik nog van mijn glaasje sangría aan het genieten ben, krijg ik rond 17u bericht dat mijn vriend alweer onderweg ik naar ons hotel. Da’s vroeger dan verwacht. Hij zal het stilzitten en luisteren dan toch beu geworden zijn. Ik wandel terug naar ons hotel om een douche te nemen en me op te frissen na een warme dag. Onderweg nog wat genietend van de prachtige architectuur.

Na ons weerzien in het hotel gaan mijn vriend en ik op zoek naar een plek om iets te eten. We belanden bij La Coveta, een tapasbar aan het mooie vernieuwde Plaça Redona waar het gezellig zitten is. We bestellen allerlei tapas die allemaal zeer lekker zijn, maar mijn persoonlijke favoriet is toch de bloedworst, amai zo’n smaakexplosie! En oja, daar dronken we een kan sangría spumante bij.

Mijn vriend heeft na het eten afgesproken met twee van zijn collega’s en een aantal andere kennissen die allemaal naar dezelfde conferentie gaan. Het duurt eventjes voordat we elkaar vinden en dan begint de zoektocht naar een restaurant waar om 20.30u nog plek is voor een groep van acht personen, waaronder een aantal moeilijke eters. Niet evident… De keuze van de groep, restaurant Rincón 33 heeft spijtig genoeg geen plaats. Uiteindelijk slaagt één van de mannen erin via The Fork een reservatie voor acht personen om 21.30u te bemachtigen. En zo belanden we opnieuw op de Plaça Redona bij Bar Léon, vlakbij het restaurant waar mijn vriend en ik eerder op de avond tapas aten.

We zijn een half uur vroeger dan onze reservatie en eerst lijkt de bediening onze reservatie helemaal niet terug te vinden. Ik vrees het ergste, maar dan toveren ze ergens uit een kelder zowaar een grote klaptafel voor acht personen tevoorschijn, die snel wordt voorzien van stoelen en een tafellaken en hebben we een mooie plek onder de sterrenhemel om iets te eten.

De mannen bestellen paëlla met inktvis, gambas en arroz nero. De rijst is pikzwart van de inktvisinkt en smaakt best wel lekker. Helaas hebben mijn vriend en ik na die tapas alleen nog plek voor een dessertje. De middelmatige brownie kan mij niet echt bekoren en ik voel ook dat de vermoeidheid toeslaat, waardoor mijn tolerantiegraad voor flauwe grappen iet of wat afneemt. En de Italiaanse moeilijke eter werkt ook een beetje op mijn zenuwen.

Aangezien mijn vriend en ik allebei heel moe zijn, besluiten we het niet laat te maken en mooi op tijd in bed te kruipen. Morgen is er weer een dag.

Spijtig genoeg was de tafel waaraan ons gezelschap al twee keer had plaatsgenomen in gebruik en moesten we achteraan in een iets minder gezellige hoek plaatsnemen. Gelukkig was het eten nog altijd even lekker. Echt grote fan van dit soort ontbijt- en lunchzaken!

Na het ontbijt bestelden we een taxi om ons naar Montjuïc te brengen, wegens te veraf om te voet te doen. Voor zes personen is een taxi in Barcelona trouwens een erg voordelige optie. De taxichauffeur was duidelijk niet zo bekend met Montjuïc, want hij zette ons af op een parking vanwaar het nog een stuk stappen was naar Castell de Montjuïc.

Vanaf Montjuïc (letterlijk: heuvel van de Joden, vroeger lag hier een Joods kerkhof) genoten we van het uitzicht op de haven van Barcelona. Veel bedrijvigheid viel er niet te bespeuren in de haven, we zagen slechts één containerschip dat gelost werd. Misschien nog de naweeën van de pandemie?

Aan de kassa van Castell de Montjuïc kochten we een combiticket voor de versterkte vesting en de botanische tuin. Ik herinnerde mij van mijn allereerste bezoek aan Barcelona dat ik de cactussen in die botanische tuin zo geweldig had gevonden, dus leek me wel leuk om dat samen met onze vrienden te doen.

Het bezoek aan Castell de Montjuïc zelf is vooral de moeite om wille van de prachtige uitzichten en de boeiende geschiedenis van de plek. Mij sprak vooral de tentoonstelling aan over de bewogen geschiedenis, geïllustreerd aan de hand van schilderijen en afbeeldingen. Het fort had oorspronkelijk als belangrijkste doel de stad Barcelona te beschermen, maar werd ook gebruikt als gevangenis en executieplek. In 1842 beschoten de hier gelegerde soldaten, trouw aan het regime in Madrid, vanaf dit fort de stad om een opstand van de inwoners naar te slaan. De tentoonstelling gewijd aan het ondertussen verdwenen attractiepark op de heuvel liet mij daarentegen ijskoud. Deze is wellicht vooral interessant voor mensen die zich dat park nog kunnen herinneren en hier met zekere nostalgie aan terug denken.

Na onze bezoek aan het Castell wilden we naar de botanische tuin gaan. Dat bleek minder voor de hand liggend dan eerst gedacht, want googlemaps gaf geen duidelijk ingang aan. We vroegen de weg aan één van de bewakers in het Castell en die kon ons op basis van googlemaps min of meer de juiste richting opsturen. Heel vreemd trouwens dat er bijna nergens richtingaanwijzers waren die ons naar de botanische tuin konden leiden. En dat is nog vreemder als je bedenkt dat we een combiticket voor beide attracties op zak hadden. Op basis van de aanwijzingen van de bewaker vonden we uiteindelijk de ingang. Op zich bijna twintig minuten wandelen van het Castell!

Over de botanische tuin kan ik kort zijn: een grote teleurstelling. De helft is nog onder constructie en de andere helft was gewoon niet de moeite. Bovendien had men er om de één of andere reden voor gekozen om grote brede betonnen wandelpaden aan te leggen tussen het groen. Handig om rond te rijden met de karretjes voor de onderhoudsploeg, maar dit paste helemaal niet bij het beeld dat ik heb van een botanische tuin met mooie kleine kronkelpaadjes doorheen het groen. Spijtig genoeg bleek de tuin met de cactussen die ik mij herinnerde op een andere locatie te liggen dan de tuin waarin wij ons bevonden, dus ik voelde me een beetje schuldig dat ik onze vrienden naar deze plek had geleid. Ik heb in mijn leven al veel botanische tuinen bezocht en deze tuin bungelt echt helemaal onderaan in het lijstje. Te vermijden!

Na deze teleurstellende ervaring zetten we de pas erin en wandelden we naar het vertrekpunt van de Teleférico del Puerto. Alweer een flink stukje wandelen, gelukkig was het weer zeer aangenaam. Alvorens de Teleférico te nemen, aten we nog snel een ijsje terwijl we genoten van het mooie uitzicht vanaf de Mirador de Miramar. Een primeur trouwens: de allereerste keer in mijn leven dat ik een ijsje half opgegeten heb weggegooid. Op de één of andere manier was mijn citroensorbet vermengd geraakt met kokosijs en als ik nu één ding niet lekker vind, dan is het wel kokosijs. Het was nochtans zelfs geen vers gemaakt ijs, maar voorgemaakt ijs van Carte d’Or. Jammer.

Tijdens de korte rit naar de haven met de Teleférico wisten we een uitstekend plaatsje te bemachtigen aan het raam en de klassieke rode cabine. Zo konden we optimaal genieten van het mooie uitzicht. Al denk ik dat onze kameraad met hoogtevrees erg blij was toen we weer met beide voeten op de begane grond stonden.

Het was ondertussen al drie uur gepasseerd en het ontbijt van ‘s ochtends was nu echt wel verteerd. We vonden een plek op een (redelijk vuil) terras bij een klein self-service zaakje waar ze koffie, broodjes en patisserie verkochten. Ik bestelde mij een decadente chocolate caliente (zo eentje waarin je lepeltje bijna blijft rechtstaan) en een gebakje met granen en gedroogd fruit. Het was best aangenaam zitten op het terras, al waren we omsingeld door vele vogels die maar al te graag uit ons bord zouden mee-eten.

Na deze lunch die eerder een vieruurtje was, maakten we een wandeling over het strand langs de zee. We zagen wat kinderen aan een golfbreker die een zee-egel uit het water gevist hadden. De kinderen legden de nog levende zee-egel in mijn hand en ik kon het diertje zien bewegen. Heel bijzonder. (Don’t worry, het diertje werd wat later mooi terug in het water gelegd en zal aan zijn avontuur niets overhouden.)

Opvallend: overal op het strand liepen venters rond die mojitos en sangría verkochten. Op hun dienbladen stonden plastieken bekertjes met daarin verschillende drankjes, die ze aanvulden met de flessen drank die ze bij zich droegen aan een riem rond hun middel. Handig voor als je een dagje op het strand wil doorbrengen!

We wandelden tot aan de prachtige vissculptuur van Frank Gehry (Peix) en besloten vervolgens het strand en de zee achter ons te laten. De kille zeebries herinnerde ons eraan dat het per slot van rekening nog geen strandweer was. We besloten beschutting te zoeken in de straten van Barceloneta, een voormalige arme visserswijk vlakbij het strand met smalle huizen gebouwd in een dambordpatroon. We hadden allemaal dorst gekregen van de wandeling en het piepkleine, gezellige barretje Myra bleek de ideale plek om even te verpozen en op te warmen. Natuurlijk met een bordje tapas daarbij. Ik proefde van de kombucha die volgens de Franse eigenares in de omgeving van Barcelona gemaakt werd. De eigenares vertelde ons dat deze zaak nog niet lang open was en het volledige interieur uit tweedehandsspullen bestond. Een aanrader om iets te drinken!

Mijn vriend en ik wilden daarna graag iets gaan drinken in de beste cocktailbar van Barcelona (ons aangeraden door Lusi), onze vrienden dachten eerder nog wat te gaan shoppen. Mijn vriend en ik liepen even mee een prullariawinkel binnen, maar aangezien beide verlangens moeilijk te verzoenen waren, scheidden onze wegen (tijdelijk).

Of Paradiso effectief de beste cocktailbar van Barcelona is, dat kan ik niet bevestigen, maar het moet alleszins één van de meest populaire cocktailbars te zijn. Mijn vriend en ik waren er rond 18.30u en er stond al een lange rij aan de ingang te wachten. Zoals jullie ongetwijfeld weten, zijn mijn vriend en ik niet de meest geduldige mensen en lang aanschuiven is niet echt aan ons besteed. Gelukkig was er ook de mogelijkheid om een cocktail op het terras buiten te drinken. Het mooie interieur zouden we op die manier niet kunnen bewonderen, maar uiteindelijk waren we vooral geïnteresseerd in de cocktails, nietwaar?

Gelukkig was er buiten een tent voorzien, zodat we toch wat uit de wind zaten en al snel kwam de vriendelijke dienster de terrasverwarmers aansteken. Niet ecologisch, wel geapprecieerd op een kille avond in maart. Mijn vriend en ik bestelden eerst allebei een Paradiso classic. Ik ging voor de Asia en flores (Petroni Bianco, vlierbloesemlikeur, matcha thee, calamansi and rozenlimonade) en mijn vriend voor de Vermouth Mule (Petroni Rosso, porto, cassis likeur, limoen en gemberbier). Beide cocktails waren uitstekend, maar als we heel eerlijk zijn, de twee whisky sours die we daarna bestelden gingen met de hoofdprijs lopen. Fenomenaal lekker!

Na afgerekend te hebben was het tijd om te vertrekken voor de reünie met onze vrienden om 20.30u bij El Mercat. Het laatste avondmaal alweer. Time flies when you are having fun. We genoten met z’n zessen van de heerlijke tapas en een lekker flesje cava. Het goeie leven, zoals ze dat zeggen.

Ik keek zelfs uit naar het ontbijt bij El Árbol, waarvan onze vrienden gisteren wat foto’s hadden doorgestuurd toen ik nog in bed lag te bekomen van mijn slechte nacht. En onze vrienden hadden niet overdreven, wat een fantastische ontbijt- en lunchplek! Het was moeilijk kiezen uit de vele lekkere gerechten op de kaart, maar trouwe lezers (zijn die er eigenlijk nog op deze blog?) weten ongetwijfeld dat ik nooit kan weerstaan aan eggs benedict!

Na het ontbijt wandelden we naar Casa Vicens, het eerste belangrijke ontwerp van de jonge architect Gaudí. Casa Vicens was vroeger een buitenhuis, omgeven door een prachtige tuin in het landelijke dorpje Gràcia, inmiddels opgeslokt door het steeds verder uitdijende Barcelona. Het buitenhuis werd later uitgebreid door Joan Baptista Serra de Martinez.

Tijdens mijn vorige bezoeken aan Barcelona was dit huis nog in privéhanden en niet opengesteld voor het publiek. In 2014 verkochten de erfgenamen van de laatste bewoner het huis aan een bank en tussen 2015 en 2017 onderging het geheel een bijzonder grondige renovatie en restauratie. Tijdens de renovatie werd het huis uitgerust met een prachtige moderne trap die het originele huis van Gaudí met de uitbreiding van Joan Baptista Serra de Martinez verbindt.

Het huis zelf was prachtig, vol verwijzingen naar de natuur waar Gaudí zo van hield. Het genie van deze architect blijft me verbazen. Elk detail klopte gewoon. Mijn favoriete kamer was de rookkamer versierd met tegels van papier-mâché in groen, blauw en goud, maar ik was ook erg onder de indruk van het filmpje dat het gedetailleerde restauratieproces toonde en de maquettes die de verschillende fases in het leven van dit bouwwerk illustreerden. Knap!

Alleen jammer dat Casa Vicens tegenwoordig ingeklemd ligt tussen lelijke, zielloze flatgebouwen en er amper nog iets overschiet van de tuin. Hoe prachtig moet dit huis vroeger wel niet geweest zijn, omgeven door het groen en met ramen die uitkeken op de glooiende heuvels. Sidenote: bij mij werkte de audioguide app perfect, bij de rest van mijn gezelschap niet.

Vanaf Casa Vincens wandelden we in de richting van La Pedrera. Onderweg uitkijkend naar een plekje voor een snelle lunch. We belandden opnieuw in een 365 Café, een keten dus. Maar wel een goeie: 365 Café is uitgerust met veel tafeltjes en het aanbod is zeer uitgebreid. We deden eerst een poging om te bestellen via een app, waarvoor reclame gemaakt werd op de tafel, tot bleek dat die app enkel diende voor take-away. Annoying, want dat betekende dat ik aan de toog uit mijn hoofd alle bestellingen opnieuw moest reconstrueren (ik kon ze niet meer terughalen uit de app) en tegelijkertijd mijn beste Spaans moest boven halen om te bestellen.

Uiteindelijk lukte het en iedereen kreeg min of meer wat ze besteld hadden. Al was ik lichtelijk teleurgesteld dat de croquetas koud geserveerd werden. Voorzichtigheidshalve at ik niet te veel (ik had mij ‘s ochtends al wat laten gaan wilde toch niet te veel risico nemen) en bestelde ik opnieuw kamillethee. In mijn hoofd helpt thee met het verteringsproces.

We zetten onze wandeling naar Casa Milá/La Pedrera verder terwijl de lucht steeds grijzer werd. Jammer dat de stralende zon van gisteren ons vandaag wat in de steek liet, want het contrast tussen de kleurrijke schoorsteunen op het dak van La Pedrera en de blauwe lucht had mooie beelden kunnen opleveren. Nu, ook onder een dreigende wolkenhemel blijft een bezoek aan dit bijzondere appartementsgebouw de moeite. Alleen jammer dat de afrastering op het dak zo lelijk is. Had niemand daar een elegantere oplossing voor kunnen verzinnen? Wel bonuspunten voor een klassieke audioguide (versus een te downloaden app) die perfect werkte.

De dag eindigden we met mijn absoluut favoriete huis van Gaudí, Casa Batlló, een huis waar ik echt geen genoeg van kan krijgen. Bij navraag bij de kinderen van onze vrienden vonden zij dit ook het mooiste huis. Save the best for last, al vrees ik dat ik hen een beetje een Gaudí overdaad bezorgd heb.

Tijdens ons bezoek aan Casa Battó begon het helaas te regenen, waardoor we maar heel kort op het dakterras konden blijven. Jammer, want dat leek me een fantastische plek om iets te drinken. Da’s dan voor een volgende keer! Het bezoek aan het huis eindigde met een immersieve ervaring in een rechthoekige ruimte waarbij beelden geïnspireerd op het werk van Gaudí 360 graden rondom ons getoond werden. We werden volledig opgeslokt door een fantastische kleurenpracht. Een werk van mediakunstenaar Refik Anadol. Zeer indrukwekkend en onverwacht!

Daarna werden we via een volledig gerenoveerde majestueuze trap versierd met kettingen in een golvend patroon naar de museumshop in de kelder geleid. Het contrast van het grijs van de kettingen van Japans architect Kengo Kuma met het kleurrijke interieur van Gaudí kon amper groter zijn en toch paste dit ontwerp prachtig bij het geheel door de vloeiende lijnen die de kettingen vormden. Zeer knap gedaan.

We bleven wat langer in de shop rondhangen dan gewoonlijk, omdat er zoveel mooie (maar veel te dure) voorwerpen te koop aangeboden werden. En toen gebeurde het: ik was een mooie op Gaudí geïnspireerde kerstbal aan het bewonderen, die ik voorzichtig aan het lintje vasthield. Terwijl ik aan het overwegen was of de mama van mijn petekindje dit een mooie kerstbal zou vinden om aan haar collectie toe te voegen, besloot de kerstbal zich helemaal uit zichzelf los te maken van het lintje en keihard tegen de grond te smakken. Mijn vriendin (die naast mij stond) en ik waren even helemaal verbouwereerd: daar stond ik met het lintje in mijn hand, terwijl op de grond een kerstbal lag, omgeven door een hoop glitters. Al een geluk dat het ding niet in honderdduizend kleine stukjes uiteen was gevallen!

Ik raapte snel de halfkapotte kerstbal op, moffelde die ergens weg, een beetje uit het zicht, pakte een andere kerstbal en begaf mijn naar de kassa, terwijl ik tegelijkertijd de slappe lach moest onderdrukken. Wat een dwaze gebeurtenis.

Ter compensatie van die overdaad aan Gaudí huizen mochten de tieners wat winkels bezoeken op de prachtige Passeig de Gràcia. De jongedame koos uiteraard voor de Bershka winkel en de jongeheer ging de Lego shop binnen. Aangezien we al snel op de Bershka winkel uitgekeken waren, vervoegden we de jongens in de Lego shop, die echt wel supercool was. Met onder andere legomodellen van de Sagrada Família en figuurtjes die je volledig aan jouw smaak kon aanpassen.

Tijd voor het aperitief! We wandelden net als gisteren via de Passeig de Gràcia naar de Plaça de Catalunya, terwijl ik via Googlemaps een plek zocht om iets te drinken. We belandden bij cocktailbar La Whiskeria (met vooral op whisky gebaseerde cocktails), maar helaas stonden er geen alcoholvrije cocktails op het menu. Dus zochten we verder. Een ander leuk café zat al helemaal vol, maar bij biercafé El Drapaire de la Cervesa Artesana hadden we meer geluk: daar waren we de allereerste klanten, wegens pas open gegaan.

Ok, ik ben zelf geen bierdrinker, maar er stond ook (vrij middelmatige) wijn op de kaart en we vonden een leuke hoge, ronde tafel waar we gezellig met z’n zessen konden zitten. Ik was vergeten ‘s ochtends Black Stories in de rugzak te steken, maar gelukkig heb ik op mijn iphone het spel ‘Wat ben ik?’ staan. Da’s zo’n spel waarbij je de smartphone tegen je hoofd houdt, er een woord of een begrip uit een bepaalde categorie verschijnt en je aan de hand van de omschrijvingen van je medespelers moet raden over welk woord het gaat. Aan de decibels alleen al kon je horen dat iedereen aan onze tafel het een geweldig spel vond.

Tussen de spelletjes door zocht ik via TheFork een restaurant in de buurt. Ik reserveerde een tafel voor zes personen bij El Martinet, niet al te ver wandelen van het biercafé.

Het avondmaal was ok, maar laat ons zeggen dat het ook geen waw-ervaring was. Het was ook bijzonder rustig in El Martinet, al kan dat ook gelegen hebben aan het feit dat het een weekavond was. Ik had de geroerbakte inktvis met groenten besteld, best ok, maar niet meer dan dat. In de Algarve heb ik betere inktvis gegeten. We hadden ook een portie pan con tomate besteld. Tot onze verbazing, bracht de ober ons een broodplankje met getoast brood met daarlangs een volledige, ongesneden tomaat en een teentje knoflook. Do it yourself, dus! Gelukkig lustte iedereen in ons gezelschap look, want ik had behoorlijk genereus de knoflook over mijn broodje geraspt. Best wel lekker met een glaasje cava!

Ik sloot de maaltijd af met een heerlijke tarte tatin en mijn vriend en ik waagden ons aan een lokaal digestief: Ruavieja. De heerlijke kruidenlikeur en de vriendelijke bediening maakten de ietwat middelmatige gerechten mee dan goed. En uiteindelijk is het het gezelschap dat de maaltijd maakt nietwaar!

We eindigden de avond met een spelletje Exploding Kittens en Black Stories op ons appartement. Benieuwd naar wat morgen in petto zal hebben!

Maar goed, ik kan onmogelijk in elke zaak in Brussel gaan lunchen. En Frank. draag ik een warm hart toe omdat het een zaak is van vrienden van een Brusselse collega. En ja, het eten was superlekker. Er zijn echt niet veel plekken waar er Eggs Benedict op de kaart staan. Al koos ik voor de vegetarische variant: Eggs Francine. Heerlijk! En de huisgemaakte limonade mocht er ook zijn!

Onderweg van Leuven naar Maastricht, stopten we voor een broodjeslunch bij mijn broer en zijn vriendin in Limburg. Mijn vriend en ik hadden wat spullen bij om af te zetten (ik ben eindelijk aan de Grote Opruimactie in ons appartement begonnen), maar mijn ouderlijk huis stond al zo vol dat het ons verstandiger lijkt om alles wat we niet kunnen verhuizen naar Genève bij mijn vriend zijn ouders onder te brengen. Niet verwonderlijk natuurlijk, mijn vader heeft jarenlang niets weggegooid en nu mijn broer en zijn vriendin tijdelijk onderdak bij hem gevonden hebben tot hun nieuwbouw klaar is, is het er alleen maar voller op geworden. Maar goed, dat zijn allemaal tijdelijke ongemakken. Ik duim heel hard dat, na alle tegenslagen die ze al gehad hebben, mijn broer en zijn vriendin snel hun nieuwe woonst zullen kunnen betrekken.

Onze vrienden die iets eerder dan wij in Maastricht gearriveerd waren, lieten ons weten dat het niet zo evident was om de ingang van de parking te vinden. Och, dachten we, Waze zal ons wel de weg wijzen, maar dat viel lichtelijk tegen. Een heel onduidelijk aangegeven omleiding later, slaagden we er toch in de parking te vinden. ‘t Was alsof die Maastrichtenaars niet wilden dat je je wagen in hun mooie betaalparking zou parkeren.

Enfin ja, onze vrienden zaten een kopje koffie te drinken, want ze moesten op mij wachten om in te kunnen checken. Raar, beide reservaties stonden op mijn naam, maar dat heeft voordien nog nooit problemen opgeleverd bij het inchecken. Ik stuur ook altijd reservatienummer en de bevestigingsmail door aan het andere koppel, maar nu volstond dat niet. Ik moest mijn identiteitsbewijs boven halen voordat we beide kamersleutels in ontvangst konden nemen.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik, voor de prijs die we betaalden, het hotel vond tegenvallen. Vooral de rioolgeur die in de gangen hing was een echte afknapper. En het interieur van de kamer kon me ook niet echt bekoren. Het behangpapier en de luster vond ik zelfs afgrijselijk lelijk.

Alvorens ons op te tutten voor ons avondje uit, liepen we nog even de stad in. Maastricht is een charmant stadje waarin een belangrijke hoofdrol is weggelegd voor de Maas. We liepen over de Sint Servaasbrug naar de andere kant van het water. Spijtig genoeg had het mooie zomerweer ons in de steek gelaten. Dikke, donkere wolken deden vermoeden dat de regen niet lang op zich zou laten wachten. En jawel, de eerste druppels vielen al snel. We gingen schuilen in een brillenwinkel waar net een mooie actie liep. Mijn vriendin is al een tijdje op zoek naar een nieuwe bril, dus sloeg ze aan te passen. Ik kon het niet laten om zelf een paar belachelijke modellen op mijn neus te zetten en kwam zelfs even in verleiding om een knotsgekke goudkleurige zonnebril te kopen.

Om 17u verlieten we noodgedwongen de winkel, want het was sluitingstijd. Mijn vriendin had veel gepast en ondertussen ook haar ogen laten opmeten, maar nog niet beslist welk montuur ze nu uiteindelijk zou kopen. Gelukkig was de winkel zondag ook open. We keerden terug naar het hotel om te douchen en onze feestelijke kleren aan te trekken voor het diner bij Beluga loves you.

Ik had op voorhand niets opgezocht over het restaurant omdat ik mezelf wilde laten verrassen. En wat een verrassing was me dat! Prachtig modern pand gelegen aan het water, bekroond met maar liefst twee Michelinsterren. Jawadde! Dat had ik niet verwacht. Het werd een memorabele avond. Het eten was fabuleus, maar de kers op de taart was de werkelijk fantastische bediening. Grappig en gevat en helemaal niet stijf. Ik vermoed dat onze pogingen tot grapjes maken flauwer werden naarmate de avond vorderde en de drank rijkelijk vloeide, maar ik neem aan dat ze op dat vlak wel wat gewoon zijn.

Het is trouwens de allereerste keer in mijn leven dat ik aan de praat geraak met iemand op het toilet en daar zelfs een gezamenlijke selfie aan overgehouden heb. De charmante Elène liet alleszins niet blijken dat ze dit een ongewoon verzoek vond van die twee zatte Belgische deernen en lachte breeduit op de foto.

Toegegeven naar het einde van de avond toe was ik serieus boven mijn theewater. De glazen werden wellicht iets té vlot bijgeschonken en van de hapjes bij de thee herinner ik me nog maar vaag waar de gesprekken over gingen. We maakten wel nog een tweede selfie met onze hele bende én Elène en haar man, die hun huwelijksverjaardag aan het vieren waren. Ze zullen ons alleszins niet licht vergeten, daar bij de Beluga.

Dit passeerde er op onze borden:

olijvencake / mos+zomerprikkels / bietjes+augurk:

“Hit Me 2017″:

watermeloen / groene asperge / gegaarde zomertruffel / groene tomaat /daslook: totaal vergeten foto van te maken.

aardappel- & oestersteentje / krab / zeeaster / citroengel / krokante kaviaar:

kalfs americain / ‘summer style 2017′:

drie bereidingen ganzenlever:

artisjok / jonge kreeft / verveine / ‘kookvocht':

zeetong / pinda’s / spicy spinazie:

duroc varkensvlees / gepofte jonge prei / rode ui / stoof van aardappel & varken:

fruit of this summer:

zoetigheden bij de thee:

Op de terugtocht naar het Kaboom hotel kon ik de verleiding niet weerstaan om met mijn zatte botten een fontein te stappen. Iets wat ik stiekem altijd al eens wilde doen en waarvoor ik nu genoeg alcohol achter de kiezen had. Mijn vriendin vergezelde mij, wat een paar hilarische foto’s opleverde van twee zatte mekaar omhelzende vrouwen in een fontein. Helaas was de bodem van die fontein spekglad, waardoor ik, plets, tegen de grond ging toen ik drogere oorden willen opzoeken: gevolg twee dikke blauwe plekken, eentje op mijn elleboog en eentje op mijn heup, maar dat merkte ik uiteraard pas de dag nadien. No regets, want was het meer dan waard!

De dag nadien stonden we allemaal met een lichte kater op en deden we het rustig aan. We checkten uit en gingen op zoek naar een plek om te ontbijten. De Poshoorn bleek echter een tegenvaller van formaat: de eggs benedict die mij naar binnen gelokt hadden, waren werkelijk schandalig slecht. Het eigeel van de gepocheerde eieren was niet eens meer vloeibaar en van sauce hollandaise viel geen spoor te bekennen. Triestig. Ik had echter zo’n honger dat ik alles toch maar op at.

We liepen vervolgens nog wat rond in Maastricht: over de Hoge Brug naar de Oude Minderbroederskerk en het Vrijthof. Daar namen we afscheid van onze vrienden die nog wat brillen gingen passen. Ik at nog een ijsje en toen zat onze trip naar Maastricht er alweer op.

Een weekend om in de annalen bij te schrijven!

Het ziet ernaar uit dat het vandaag een mooie en zonnige dag wordt. Ideaal om de Jasper Skytram te nemen die ons langs de flanken van Whistlers Mountain omhoog zal voeren. Het ritje met de Skytram duurt amper 7 minuten. We zijn duidelijk niet de enigen die wilden profiteren van het mooie weer, onze gondola zit stampvol mensen. Tijdens de 7 minuten naar boven krijgen we uitleg van een vriendelijke jobstudent over de ons omringende bergen.

Dat we op die 7 minuten fel gestegen zijn, moge duidelijk zijn. Bij het grondstation was het nog een gezellige 23 graden, boven halen we amper de 12 graden. Al een geluk dat we zo slim waren om onze windstoppers mee te nemen. Vanaf het aankomststation van de SkyTram wacht ons een steile klim van 2300 naar 2500 meter hoogte. Laat het er ons op houden dat ik heel veel gepuft heb. Voor een lange wandeling draai ik mijn hand niet om, maar zulke steile hellingen zijn mijn kuiten niet gewoon. De beloning was echter groot: wat een fabelachtig uitzicht op Jasper en de omringende bergen. Ik kan amper ophouden met foto’s maken.

De fotograaf die we aanspreken om een foto van ons tweetje te nemen, geeft nog wat gratis fotografietips mee. Hij is een grote voorstander van het gebruik van HDR in deze omstandigheden. Ik heb effectief een HDR functie op mijn toestel, maar ben zelf eerlijk gezegd niet zo’n grote fan van HDR. Het resultaat ziet er altijd wat artificieel uit en je moet je toestel enorm goed stil houden als je geen statief bij hebt. Enfin, ik zal het eens een kans geven en de resultaten vergelijken met mijn andere foto’s. [nvdr: de meeste HDR foto’s die ik vanuit de losse hand nam, vond ik gewoon niet scherp genoeg, geen HDR zonder statief dus, voor mij]

We klauteren op wat rotsen voor wat leuke kiekjes, vangen een glimp op van Mount Robson die even van tussen de wolken komt piepen en vatten vervolgens de terugweg naar de gondola aan. Onderweg vragen we een vriendelijke meneer nog een foto van ons beiden te maken. De heer heeft toch alle tijd van de wereld, want zijn vrouw is nog bezig met de afdaling.

Na een kort ritje met de SkyTram staan we terug beneden. Een ritje heen en terug met de SkyTram kost 37 Canadian dollar. Een flinke smak geld voor 14 minuten, zou je denken, maar de klim en het fantastische uitzicht maken dat dit een faire prijs is voor wat je krijgt. Een aanrader.

Bij het binnenrijden van Jasper National Park twee dagen geleden kregen we een handige brochure met een aantal voorstellen voor een dagplanning. Het is ongeveer middag en wij beginnen nu aan de dagplanning. We rijden doorheen Jasper naar Miette Hot Springs, de heetste hot springs van de Rocky Mountains. De temperatuur van het water kan oplopen tot 53.9 graden. Gelukkig wordt het water in de thermale baden voor de bezoekers afgekoeld tot 39 graden.

Onderweg naar Miette Hot Springs spotten we eindelijk nog eens wat wildlife dat de moeite waard is. Langs de kant van de weg liggen een paar prachtige rendieren te herkauwen. En nog wat verder lopen er een paar berggeiten op hun gemak op de pechstrook. Tip: je weet dat er wildlife in de buurt is, wanneer je een ganse hoop auto’s stil ziet staan langs de weg zonder dat er een stopplaats in de buurt is. Meestal zwermen er rond die auto’s ook een paar mensen met fototoestellen rond.

Rond 14.15 zijn we bij Miette Hot Springs. Onze magen rammelen. Het blijft moeilijk om een gezonde regelmaat in ons eetpatroon in te bouwen. Vlakbij de baden is er gelukkig een lodge met een bijhorend restaurantje. Het dagaanbod ziet er niet slecht uit en we besluiten het erop te wagen. We zijn een beetje verrast vast te stellen dat we in deze uithoek op een Grieks restaurant gestuit zijn met authentieke Griekse specialiteiten op de kaart.

Ik ga voor de lunchsuggestie, de tuna sandwich en mijn vriend voor (rarara) een burger. We genieten van het zonnetje op het mooie met bloemen versierde terras. Tijdens onze lunch lopen er op hun dooie gemak een stuk of tien berggeiten langs. Eerst zijn we nog voorzichtig, maar we merken dat de beesten zich bijzonder goed laten benaderen (ik vermoed dat ze, ondanks de verbodsborden die overal staan, nu en dan wat toegestopt krijgen).

Blijkbaar ontbreekt in het dieet van berggeiten zout en laat wagens na de lange Canadese wintermaanden nu eens een goeie bron van zout zijn. We zien dus de geiten samen gezellig aan de wagens op de parking likken.

Na de lunch is het tijd voor wat lichaamsbeweging. De brochure raadt ons de ‘moderately challenging’ Sulphur Skyline Hike aan. Een wandeling van heen en terug zo’n 8 km. Op het bord van de wandeling staat dat je de eerste helft maar liefst 700 meter stijgt, de tweede helft daal je langs hetzelfde pad weer naar beneden. We twijfelen even, maar ‘moderately challenging’, dat moet toch doenbaar zijn?

Ik kan jullie bij deze meegeven dat de Canadezen gans iets anders verstaan onder ‘moderately challenging’ dan ik. My god, wat een zware wandeling. Het pad gaat steil omhoog, op geen enkel moment kan je even recupereren op een vlak of dalend stuk. Klimmen, klimmen, klimmen, vier kilometer aan een stuk. Mijn kuitspieren beginnen te protesteren en mijn hoofd ziet ongetwijfeld knalrood. We moeten meermaals een rustpauze inlassen of worden daar min of meer toe gedwongen wanneer we een soort parelhoen zien passeren op onze weg. Verder zien we naar goede gewoonte heel veel squirrels en chipmunks.

Wanneer we aankomen op een plek waar een grote witte steen ligt en we een groep hikers eten zien klaarmaken op een kampvuurtje denken we dat we er zijn. Helaas, de applicatie op de smartphone van mijn vriend duidt de top nog een stukje verder aan. Het venijn zit zoals altijd in de staart: het laatste stuk is zo mogelijk nog steiler dan het voorgaande met als extra moeilijkheidsgraad dat het nu klimmen op losliggende kiezelstenen is. Spannend.

Na heel veel gezucht, gekreun en geklaag (van mij dan toch, mijn vriend lijdt in stilte) bereiken we de top. Met dank aan de vele aanmoedigingen (nog zoveel meter…) van mijn vriendje. Het is duidelijk dat ik niet veel klimervaring heb, maar wat een ongelooflijk uitzicht. Nu begrijp ik waarom de brochure deze wandeling aanraadt. Al vraag ik mij nog altijd af wat die Canadezen dan wel onder challenging verstaan.

We zijn wat fotootjes van elkaar en van het uitzicht aan het maken wanneer een koppel met hun vier kinderen vlak na ons de top bereikt. Ze vragen vriendelijk om een familiefoto van hen allen te maken. Al is dat duidelijk niet naar de zin van Christian, de oudste zoon die overduidelijk aan het puberen is. De klimmers blijken uit Minneapolis afkomstig te zijn. De vader vertelt dat ze de dag voordien met hun campervan uit hun thuisstad Minneapolis vertrokken zijn en door pech pas deze nacht om 2 uur gearriveerd zijn. Ik complimenteer hem en zijn gezin op hun fitheid, ik denk niet dat ik zo’n berg op zou geraken zonder een fatsoenlijke nachtrust.

Het voordeel van een hele steile klim is dat de terugweg een eitje is. Aan een stevig tempo gaan we terug naar beneden. Enfin ja, het eerste stuk met de kiezel gaan we behoorlijk traag naar beneden, we hebben geen zin om uit te glijden en op ons gezicht te vallen. Eens we echter het bospad bereiken gaat het snel. Om 19.30u zijn we beneden. In totaal hebben we net geen vier uur over deze hike gedaan. We vertrokken om 15.40u.

De klim was een hele uitdaging voor mij, maar achteraf gezien ben ik toch blij dat ik heb doorgezet. Na zo’n inspanning hebben we wel een lekker avondmaal verdiend! We wandelen op een rustig tempo (mijn kuiten beginnen flink zeer te doen) naar het café van Miette Hot Springs. Het aanbod daar ziet er echter bijzonder teleurstellend uit. En het café zelf ziet er ook niet zo proper uit. Gelukkig kunnen we uitwijken naar dezelfde Griek waar we deze middag al geluncht hebben.

Ditmaal ga ik voor de moussaka. Ben normaal niet zo’n echte fan van dit gerecht, maar als er één plek is waar ze weten hoe een moussaka te bereiden, zal het wel in een authentiek Grieks restaurant zijn. Mijn vriend kiest voor de kip souvlaki. Excellent choices, zegt de dienster, die me in één moeite door complimenteert met mijn oorbellen (die fooi, weet u wel).

Het diner smaakt enorm! De strawberry daiquiri is de kers op de taart:

Op naar de Miette Hot Springs om onze spieren wat te laten ontspannen in het warme water. Het is nodig, want ik voel ze nu al opstijven. De kleedruimten mochten wel wat properder zijn (is altijd een probleem bij dit soort badfaciliteiten, er wordt gewoon niet genoeg gekuist, alleen bij de Blue Lagoon en in de Japanse onsen was alles mooi netjes).

De baden doen deugd, maar het is wel jammer dat er chloor wordt toegevoegd aan het badwater. Maakt dat ik toch twijfel aan de zogezegd heilzame werking van het badwater. Om wat af te koelen maak ik gebruik van de koude baden en oh boy, het contrast is groot met het warme water. Maar hey, wisselbaden schijnt goed voor de gezondheid te zijn.

Na een uurtje in de baden waarbij we de hemel langzaam donker zien worden en onze vingers rimpelig, vinden we het welletjes. We vatten de nachtelijke rit naar Jasper aan onder een prachtige volle maan.

Wat een schitterende dag!