We checken op het gemak uit en wandelen dan met onze bagage naar Cornavin om van daaruit de trein naar Allaman te nemen. Onze vriend wacht ons aan het station van Allaman op met de wagen en we rijden samen naar hun prachtige villa in Aubonne met zicht op het meer van Genève.

Naar goede gewoonte worden we culinair in de watten gelegd bij onze vrienden. We genieten samen op het terras van de stralende nazomerzon en het lekkere eten dat onze vriend bereid heeft. Met daarbij een glaasje wijn, uiteraard. We nemen uitgebreid de tijd om bij te praten. Onze vriend heeft een managementjob bij Nestlé en moet veel reizen voor zijn werk en onze vriendin is onlangs haar eigen zaak gestart. Spannend! Hun oudste dochter zit ondertussen aan de universiteit in Lecco in Italië. Het lijkt voor mij pas gisteren dat ze een vrolijke peuter met een Hollands accent was. En ook hun zoon en jongste dochter (ons petekindje) doen het allebei uitstekend. De zoon is echt een lange kerel geworden met triatlon als passie.

De tijd vliegt voorbij en iets voor zes uur is het moment aangebroken om afscheid te nemen. Onze vriend heeft nog een werkafspraak en wij hebben nog een treinrit naar Neuchâtel voor de boeg, alwaar we de volgende dag wat mooie wandelingen langs het meer en in de bergen hopen te maken. We kussen onze vrienden vaarwel en wandelen met onze valies doorheen de wijngaarden naar het treinstation van Allaman, genietend van het mooie uitzicht op het meer.

Naar goede gewoonte verloopt de treinrit vlotjes, met dank aan de Zwitserse spoorwegmaatschappij. Iets voor acht uur ‘s avonds komen we aan in het station van Neuchâtel. We checken in bij Hotel Alpes et Lac en dan wordt het ons eindelijk duidelijk waarom we het zo moeilijk hadden om een kamer in Neuchâtel te vinden dit weekend. De kamer die ik uiteindelijk boekte was daarenboven ook nog eens een pak duurder dan ik verwacht had voor deze tijd van het jaar. De vriendelijke dame aan het onthaal informeert of we in Neuchâtel waren voor la Fête des Vendanges (het wijnoogstfeest). Ze ziet ongetwijfeld aan onze gezichten dat wij volledig uit de lucht vallen en is zo vriendelijk om een woordje uitleg te verschaffen over de feestelijkheden die maar liefst drie dagen duren en waarvan het hoogtepunt deze avond is. Meteen besluiten we onze hiking plannen overboord te gooien en mee te genieten van het feest in de stad.

We droppen onze bagage in de veel te grote kamer (inclusief apart salon en balkon) en trekken meteen de stad in om ons tussen de feestvierders te mengen. We starten onze avond in Neuchâtel met een prachtig vuurwerk dat we bewonderen vanaf een uitkijkpunt vlakbij ons hotel. We zijn meteen als in de feeststemming!

Na het vuurwerk wandelen we doorheen de avondlijke straten naar de plaats waar de festiviteiten plaatsvinden. En amai, wat een overrompeling! De straten lopen over van feestende mensen. Er staat een grote kermis en overal zijn er eet- en drankkraampjes. Op verschillende plaatsen zorgen dj’s voor muziek voor de dansende mensen, die gewoon op straat een feestje bouwen.

Veel honger hebben we geen van beiden na de copieuze maaltijd bij onze vrienden. Maar heel uitzonderlijk besluit ik mij aan een mini-hotdog te wagen, die mij zowaar uitstekend smaakt. We kijken onze ogen uit en genieten van de ambiance. Wat een gelukkig toeval dat we net dit weekend in Neuchâtel beland zijn!

Super laat maken we het niet, want we zijn allebei vermoeid. Morgen staat er een nieuwe feestdag op het programma!

Naar goede gewoonte verwende onze kameraad ons met allerlei lekkernijen en hoewel we duidelijk gezegd hadden dat we gisteren al stevig gedronken hadden en dat één flesje champagne wel volstond, kon onze kameraad het toch niet laten en haalde hij allerlei lekker wijntjes boven. Tja, dan kan een mens moeilijk neen zeggen, he.

Ik vrees dat dit officieel het laatste jaar is dat ik nog kleiner ben dan mijn petekindje, de jongste dochter van onze vrienden. Amai, waar is de tijd dat ze nog een klein schattig baby’tje was? Tof om te zien hoe de drie kinderen nu elk hun hobby’s hebben en zich een weg in de wereld zoeken. Ze doen aan volleyball, triatlon en cheerleading en in de winter gaan ze met z’n alle skiën in de buurt van hun buitenverblijf. En onze vrienden zijn aan het trainen voor hun volgende trail run. Hoe ze hun drukke job combineren met drie kinderen en hun sportieve hobby’s, geen idee. Ik heb geen kinderen en heb ondertussen bijna al mijn hobby’s geschrapt, wegens geen tijd meer voor. Beter in time management, zeker?

Typisch dessert uit de regio met merengue, rode vruchten en een saus op basis van kaas:

Omdat onze vrienden in de namiddag hun zoon moesten helpen met zijn huiswerk, keerden we na de bijzonder uitgebreide lunch terug naar Genève voor een wandeling langs het meer. Spijtig genoeg liet de zon ons vandaag in de steek, maar gelukkig hielden we het, ondanks de dreigende regenwolken en een paar verdwaalde druppels hier en daar, droog. Opvallend: overal troffen we in de parken langs het meer van Genève gebreide kunstwerken aan. Heel mooi!

Na de wandeling begeleidde mijn vriend mij met de trein naar de luchthaven alwaar we voor een paar dagen afscheid van elkaar namen.

En jawel, de vluchtgoden lieten mij alweer in de steek: vertraging. Gelukkig verliep de vlucht eens we vertrokken waren vlotjes. Omdat het de laatste vlucht van de dag was, kon ik een wrap van the Foodbag aan halve prijs kopen, om de honger te stillen die na de copieuze lunch nu toch de kop op stak.

Door de opgelopen vertraging mistte ik uiteraard de laatste rechtstreekse trein van 22.57u naar Leuven. Ik kon nog wel de trein van 23.53u nemen, maar die reed over Brussel-Noord waardoor ik pas om 00.48u in Leuven zou zijn. Dat leek me geen goed begin van de werkweek, dus bestelde ik een taxi via Taxi Verts. De rit naar Leuven kostte me 55,50 euro, een pak goedkoper dan de tarieven van de gewone taxi’s in de luchthaven. En zo lag ik toch nog op een aanvaardbaar uur in bed.

De vlucht verliep vlotjes en mijn vriend stond op zijn vertrouwde plekje op mij te wachten. We namen de trein naar Cornavin en dropten onze spullen af in Hotel Les Arcades, gelegen op de tweede verdieping van een groot gebouw vlakbij het station. De kamer was redelijk basic, maar het bed was goed en er waren voldoende kussens. Meer heeft een mens niet nodig!

Voor het avondmaal trokken we naar Spaans restaurant El Faro, waar we een eeuwigheid geleden al eens aten en dat mij toen echt goed bevallen was. Helaas was het restaurant volgeboekt. De vriendelijke dame aan het onthaal zag mijn teleurstelling en bood ons een hoge tafel met barkrukken aan, zodat we toch een plekje hadden. Heel blij mee! En ja, de paella was even lekker als ik mij herinnerde, helaas kon hetzelfde niet gezegd worden over de prijzen, die flink gestegen waren sinds ons laatste bezoek. We lieten het niet aan ons hart komen en bestelden een lekker glaasje Albariño verdejo en Chardonnay bij onze maaltijd.

Terwijl wij aan het eten waren, kwam er een meisje binnen waaien, type influencer, die graag een crème El Faro, een variant op de crema catalana met verse ananas, wilde. Dezelfde dame die ons een tafeltje had bezorgd probeerde in het Frans uit te leggen dat ze een twintigtal minuten moest wachten op dat dessert, maar het meisje verstond heel duidelijk geen woord Frans. Dus boden wij onze diensten aan als tolken. Het meisje zei dat ze zo lang niet kon wachten, want dat ze haar trein moest halen. Waarop de dame repliceerde dat ze geen crema catalana als take-away kon meegeven. Dat het dessert zich daartoe niet leende. Een heel gedoe, want het meisje wou per sé dat dessert proberen zonder haar trein te missen. Uiteindelijk deed de keuken een inspanning en op vijf minuten stond het dessert voor haar neus.

Nu was ik zelf nieuwsgierig geworden natuurlijk naar die fameuze crème El Faro. Dus bestelde ik mij een portie, gewoon om te weten of dat dessert al dat gedoe waard was. En ja, het smaakte mij zeker, maar ik denk dat ik toch de voorkeur geef aan een klassieke crema catalana. Voor mij gaf de verse ananas weinig meerwaarde.

Na de maaltijd maakten we nog een wandeling tot aan het meer en kropen dan op tijd in bed. Kwestie van de volgende dag goed uitgeslapen te zijn voor de Caves Ouvertes van Genève!

We maken van de gelegenheid gebruik om nog wat te wandelen aan het meer en nemen dan op 11.20u de trein naar Allaman, waar onze vriendin ons komt ophalen aan het station.

Het is gelukkig wat minder warm dan gisteren, zodat we samen kunnen genieten van het terras van onze vrienden met uitzicht op het meer zonder oververhit te geraken. De kinderen zijn alweer wat gegroeid. Al vermoed ik dat de oudste dochter ondertussen uitgegroeid is. Ze steekt al hoog genoeg boven mij uit!

Tijdens het aperitief komt een wat oudere kennis van onze vrienden langs. Een vlotte dame met een olifantengeheugen waarmee mijn vriend en ik een tijdje gepraat hadden op het feest dat onze vrienden voor hun tien jaar huwelijk gaven. Ze weet nog keiveel van ons, terwijl ik mij haar eerlijk gezegd nog amper herinner. Oeps.

Alhoewel we op voorhand aan onze vrienden hadden laten weten dat ze zeker niet te veel moeite moesten doen, kon onze vriend het toch niet laten en krijgen we een fantastische meergangenlunch gepresenteerd. Gelukkig doet hij het rustig aan, zodat er voldoende tijd is tussen de gangen.

We starten met heerlijke gazpacho van komkommer met scampi, gevolgd door zalig lekkere bruschetta’s. Het hoofdgerecht bestaat uit kreeft, gerookte zalm, scampi in een currysausje en allerlei groentjes. Amai, we smullen wat af. Als dessert eten we de pralines van Neuheus die ik in de luchthaven kocht. Zelfs al ben ik meer dan voldaan, there is always room for chocolate!

De namiddag kabbelt voort op het ritme van de gesprekken. Onze vriend is duidelijk carrière aan het maken bij Nestlé en ook onze vriendin heeft nu een leidinggevende functie. Ondertussen kochten ze ook een appartement in een skigebied waar onze vriendin regelmatig gaat skiën met de kinderen. Erg onder de indruk van de sportieve prestaties van onze vriendin, die het trail runnen als nieuwe hobby heeft ontdekt. Veel respect voor haar, maar persoonlijk ontgaat de aantrekkingskracht van deze extreme uithoudingssport mij een beetje.

Na een bijzonder fijne namiddag brengt onze vriendin ons terug naar het station. Mijn vriend en ik nemen de trein naar de luchthaven en drinken nog een theetje bij Hygge kwestie van het weekend in schoonheid af te sluiten.

We nemen afscheid aan de security. Tot mijn grote opluchting heeft mijn vlucht eens geen vertraging en land ik op het voorziene uit in Zaventem. Mooi op tijd om de trein te halen naar Leuven! Het einde van een mooi weekend.

Om het ontbijt en de kaas van de dag voordien wat te laten verteren, reden we met onze vrienden naar het Arboretum du Vallon de l’Aubonne voor een prachtige herfstwandeling. Die gezonde berglucht, daar valt toch iets voor te zeggen. De meisjes waren thuis gebleven om hun huiswerk te maken, wat ons de gelegenheid gaf om serieuze gesprekken te voeren zonder afleiding. Mijn ervaring is dat een wandeling een ideale context is voor diepgaande conversaties, met de mooie omgeving als extra pluspunt.

Na de wandeling kookte onze kameraad een lichte en gezonde lunch, die we verorberden met zicht op het meer, waarin de zon oogverblindend weerkaatste. Achter glas was het net zomer!

Na de lunch keerden we met de trein terug naar Genève, want onze vrienden hadden nog een todolijstje af te werken en we wilden hen niet tot last zijn. In Genève maakten we een mooie, lange wandeling langs het meer bij valavond. We sloten de wandeling af met een veel te duur glas witte wijn in de Glow Bar Lounge van het Hotel President Wilson, waar we de eetbare kerstversiering bewonderden, terwijl we wat opwarmden. Van zodra de zon onder is, zakken de temperaturen immers stevig.

Vervolgens spoorden we samen naar de luchthaven, waar we bij Al Volo pizzeria nog snel iets aten. Aangezien ik niet veel honger had, ging ik voor een soepje, maar mijn vriend kon de verleiding van een pizza niet weerstaan.

En dan was het moment aangebroken om afscheid te nemen. In tegenstelling tot de vorige keer had mijn vlucht maar een kwartier vertraging en kwam ik op een deftig uur aan in Leuven, na een kort, maar aangenaam weekend in Zwitserland.

Mijn vriend kwam me ophalen op de luchthaven en we namen samen de trein naar station Cornavin. Het was duidelijk dat Genève zich volop aan het voorbereiden was op het Fête de l’Escalade, maar hier en daar viel er ook al kerstversiering in de etalages te bespeuren.

Mijn vriend en ik wandelden van het station naar de oevers van het meer van Genève, waar we afgesproken hadden met zijn Engelse collega. We kuierden op het gemak langs het meer terwijl we genoten van de zalige herfstzon. Ons geslenter bracht ons naar het oude historische hart van Genève, waar we op het terras van La Clémence genoten van een uitstekende lunch.

Toen we na de lunch voorbij de kathedraal van Genève wandelden zei de collega van mijn vriend dat hij dit iconische gebouw nog nooit bezocht had. Dat konden we zo niet laten! Een paar tellen later hadden we een toegangsticketje gekocht en begonnen we aan de beklimming van één van de twee torens. Zelfs al ben je geen grote van fan religieuze gebouwen, het uitzicht op zich is de moeite van de klim meer dan waard.

Nadat we terug op de begane grond stonden, bezochten we de prachtige Chapelle des Macchabées, al was het duidelijk dat de collega van mijn vriend mijn enthousiasme voor dit prachtig stukje erfgoed niet helemaal deelde.

Tot slot van onze date dronken we nog een glaasje wijn/bier in de volledig uitgestorven loungebar L’Interdit. Echt bizar hoe rustig het in Genève was en hoeveel zaken gesloten waren deze zaterdag. Net alsof de ganse stad in winsterslaap was.

Na dit drankje namen we afscheid van de collega en wandelden mijn vriend en ik terug naar Cornavin om vanaf daar de trein naar Aubonne te nemen. Onze kameraad kwam ons daar oppikken aan het station om samen te kunnen genieten van een gezellige avond met kaas en een goed glas wijn in hun mooie villa met uitzicht op het meer. De twee dochters van onze vrienden waren weer stevig gegroeid en de oudste is nu definitief groter dan mij. En ik vrees dat het ook niet lang meer zal duren voordat de jongste dochter, ons petekindje, mij voorbij steekt. De zoon des huizes was uit logeren, dus hadden we een aparte kamer voor ons ter beschikking. Lekker makkelijk.

Dessertwijn met habanero pepers = onwezenlijk lekker!

We genoten van het samen eten, drinken en verhalen uitwisselen. Onze kameraad heeft opnieuw promotie gemaakt en is nu lid van het management van Nestlé. Een hoop extra verantwoordelijkheden en stress, dus. Maar ik twijfel er niet aan dat hij dit uitstekend zal doen. Na iets te veel wijn kropen we moe, maar tevreden in bed.

• Van Leuven naar Vevey – 3 juni 2022
• Caves Ouvertes Vaudoises – 4 juni 2022
• Vevey en Aubonne – 5 juni 2022
• Mont-Pèlerin in Vevey – 6 juni 2022

En jawel, buienradar had gelijk: stip om 11.15u valt de regen met bakken uit de hemel. Gelukkig duurt de regenbui niet lang en wanneer deze overgewaaid is, vertrekken mijn vriend en ik te voet met onze rolkoffertjes naar Base Vevey. Het is zondag, dus de straten zijn bijna verlaten. We voelen onderweg nog een paar druppels regen, maar gelukkig breekt de bui niet door.

Aangezien we pas om 15u kunnen inchecken in het hotel, vragen we aan het personeel of we onze bagage kunnen achterlaten. Spijtig genoeg begint het opnieuw te regenen op het moment dat we in het hotel de formaliteiten voor ons verblijf staan te regelen. Het supervriendelijke personeel biedt ons meteen een paraplu aan, zodat we toch buiten kunnen wandelen. Echt zelden zo’n sympathiek onthaald geweest in een hotel.

We bedanken de vriendelijke jongedame en gaan gewapend met onze paraplu’s naar buiten. We wandelen richting het meer, waar het ongeveer uitgestorven is. Gelukkig stopt het al snel met regenen en maken de stevige regenwolken langzaamaan plaats voor een aarzelend zonnetje. We maken een wandeling langs het meer in de richting van Corseau, genietend van de prachtige omgeving.

Rond het middaguur passeren we Les Bains Payes, een buvette aan de oever van het meer waar een paar mensen in het zonnetje iets zitten te drinken. De stoelen en tafels zijn nog nat, maar de zon heeft nu definitief de overhand gehaald op de regenwolken en dit lijkt een leuke plek om iets te drinken en iets kleins te eten (veel honger hebben we niet na ons uitgebreide ontbijt). Helaas is de keuken gesloten, dus moeten we noodgedwongen afzien van het slaatje en de hamburger die we wilden bestellen. Gelukkig is het wel mogelijk om wat tapas te krijgen. We bestellen een Zwitserse tomme kaas met honing, een droge worst en brood. De worst valt ons allebei wat tegen, maar de tomme gaat er zo vlotjes in dat we nog een tweede portie bestellen. Het overtollige brood delen we met de bedelende mussen.

Na deze aangename middagpauze zetten we onze wandeling verder in de andere richting en wandelen we naar het centrum van Vevey waar een lokaal festivalletje aan de gang is. Iedereen is ondertussen buiten gekomen om te genieten van het mooie weer en het is behoorlijk druk aan de oevers van het meer.

Om 15u keren we terug naar het hotel om in te checken en onze paraplu’s in te leveren. Ik dacht al eerder dat het hotel me bekend voorkwam en nu valt mijn eurocent: we hebben hier tijdens het Fête des Vignerons heerlijke wijn gedronken op het dakterras. Wat een ongelooflijk toeval. Jammer genoeg is de bar op het dakterras verdwenen, want anders zouden we hier zeker opnieuw iets zijn gaan drinken.

Omdat we om 16.33u op de trein naar Allaman moeten zitten, rest er ons na het inchecken niet veel tijd meer. We lopen nog even snel naar het centrum om nog een streepje Festival Local mee te pikken, maar de rock-act weet ons niet te overtuigen en heel vreemd: op een podium een paar meter verder is een dj het beste van zichzelf aan het geven. Wat maakt dat iedereen die zich in het midden tussen de twee podia bevindt een bizarre kakafonie te horen krijgt. Rare jongens, die Zwitsers.

We zijn mooi op tijd in het station om onze trein te halen en om 17.10u stappen we uit in Alleman. Onze vriendin uit Aubonne staat ons al op te wachten aan het station. Zo fijn om onze vrienden en hun drie kinderen na al die maanden opnieuw te zien. En jawel, de kinderen waren alweer gegroeid. Binnenkort zal ook ons petekindje groter zijn dan wij…

Ondanks het wat frissere weer brengen een heel gezellige avond door op het terras van onze vrienden met uitzicht op het meer. Nu en dan ontwaren we een paar druppels, maar de regen breekt gelukkig nooit echt door. We genieten van de heerlijke zelfgemaakte curries van onze vriend, in combinatie met een glaasje wijn. En natuurlijk sluiten we de maaltijd af met heerlijke chocolaatjes van Bittersweet.

Bij het afscheid nemen, drukken we de hoop uit elkaar snel weer te zien. Maar ik maak me geen illusies, met al die drukke agenda’s is het niet makkelijk een moment te vinden dat voor iedereen past.

De treinrit terug naar Vevey verloopt voorspoedig en we kruipen (alweer) mooi op tijd in bed.

Het lange weekend begon met een kleine valse noot: mijn vliegtuig werd aangekondigd met veertig minuten vertraging. Wat betekende dat mijn vriend en ik de trein die we wilden nemen naar Vevey, onmogelijk konden halen. Gelukkig is het openbaar vervoer in Zwitserland fantastisch goed georganiseerd en zijn er meer dan genoeg treinen die Genève en Vevey verbinden.

Uiteindelijk vertrok mijn oorspronkelijk om 19.30u geplande vlucht met een klein uur vertraging, waardoor ook de hoop om in Genève de trein van 21.19u te kunnen nemen in rook opging (zou sowieso lastig geweest zijn). Blah. Op het vliegtuig zat ik langs een jong koppel met een klein kindje, dat het even moeilijk had bij het opstijgen, maar gelukkig al snel in slaap viel op de schoot van haar moeder. Oef!

De vlucht van een dik uur vloog voorbij en op de luchthaven trof ik mijn vriend die daar al een tijd op mij zat te wachten. We hadden tijd op overschot om de trein van 22.01u te halen, dus dronken we een glaasje prosecco bij een Italiaans restaurant op de luchthaven. We waren ongeveer de laatste klanten, maar de ober serveerde ons glas prosecco met de glimlach.

Aangezien onze trein pas om 23.03u in Vevey aankwam en we geen zin hadden een half uur te stappen naar ons hotel, namen we een taxi. Bij aankomst in Hotel Modern Times kropen we meteen in bed. Kwestie van goed uitgerust aan het weekend te beginnen.