We maakten nog een kleine wandeling in het gezellige centrum van Goedereede en reden dan met onze twee wagens richting de zee voor een stevige strandwandeling.

We parkeerden op een grote parking bij Strandpaviljoen Paal 10 en wandelden van daar door de duinen richting strand. De stranden in Zeeland zijn toch van een ander kaliber dan het strand in België. Zo breed en ongerept en omzoomd door een prachtig duingebied. We genoten van de gezonde zeelucht en de zon op ons gezicht. Onze vriendin en de twee jongens durfden het zelfs aan hun tenen in de (koude) zee te steken. Aangezien ik mijn wandelschoenen aan had en geen sandalen, hield ik mijn voeten liever droog, want ik heb een bloedhekel aan zand in mijn schoenen.

Op een gegeven moment liepen we ons vast tijdens de wandeling met aan onze linkerkant de zee en aan de rechterkant een plas die zo diep was, dat hij ondoorwaadbaar was. Ofwel moesten we nog een heel stuk verder lopen, weg van onze wagen ofwel moesetn we een heel stuk terug lopen tot aan een plek waar de plas min of meer doorwaadbaar was. Rechtsomkeert dan maar. Ik hield mijn schoenen aan, maar de rest van ons gezelschap banjerde door een gedeelte van de plas waar vlak onder het zand een heel dikke zwarte laag rottend zeewier lag. Het leek bijna olie, zo zwart. Gevolg: heel, heel vuile voeten. Gelukkig was er een kraantje bij Strandcafé De Zeester waar ons gezelschap zich wat kon fatsoeneren. We lesten onze dorst met een drankje op het terras van De Zeester en wandelden vervolgens naar de uitkijktoren om de mooie omgeving te bewonderen.

Van al dat wandelen krijgt een mens honger, dus streken we rond kwart na één neer aan een tafel in het sfeervolle en mooi ingerichte Strandpaviljoen Paal 10, vlakbij de parking waar onze auto stond. Ik genoot van een heerlijke mixed grill van vis met risotto en proefde stiekem mee van de kip saté van mijn vriend, die zeer mals en smakelijk was. Aanrader: de Soof limonade met vers fruit. Lekker en verfrissend.

Na de lunch namen we afscheid van elkaar na een geslaagd weekend. Al liet de jongste zoon van onze vrienden wel heel duidelijk weten dat het NOOIT, NEVER nog wilde gaan zeilen. We zullen zien of hij daar volgend jaar nog zo over denkt.

Rond kwart na tien troffen we elkaar in hotel Azul waar we al de kaart voor de kamer kregen en onze valiezen konden achter laten in de lobby. We reden vervolgens meteen door naar Brouwersdam om aan onze tocht op het Grevelingenmeer te beginnen. Jammer genoeg liet de zon het vandaag afweten en was het grauw en grijs. We werden door het personeel van Brouwersdam naar onze zeilboot begeleid en vervolgens begon het inladen. Verrassend hoeveel proviand er in zo’n klein bootje kan, want naar goede gewoonte hadden we een voorraad bij die minstens voor twee dagen kon dienen. Mochten we verdwalen op het Grevelingenmeer, zouden we alvast niet omkomen van de honger.

Het vertrek in de haven verliep vlotjes en daar was ik heel blij mee. Per slot van rekening was het al een paar jaar geleden dat mijn vriend nog eens gezeild had en aangezien hij de enige met een stuurbrevet aan boord was, kwam alle verantwoordelijkheid op zijn schouders te liggen. In het begin van de zeiltocht leek alles vlot te gaan, totdat we effectief aan het zeilen sloegen en de broer van mijn petekindje (10 jaar oud) het opeens helemaal niet leuk meer vond en er zelfs traantjes volgden omdat hij zoveel schrik had. Het leek wel een heruitgave van onze vorige zeiltocht met kinderen (al zijn mijn petekindje en zijn broer net iets ouder). De jongste trok zich terug in de kajuit en het eerste uur deden we verwoede pogingen om hem uit te leggen dat het heel normaal is dat een zeilboot scheef hangt omdat het zeil wind vangt. Niets leek te helpen. Mijn vriend durfde het daarom ook niet aan om een grote tocht op het meer te maken en beperkte zich tot op en af varen niet ver van de haven van Zeil- & Surfcentrum Brouwersdam, zodat we snel konden terug keren, mocht het echt nodig zijn.

Omdat we niets anders deden dan op en af varen op dezelfde plek was de zeilervaring voor mij een beetje saai, ik had gehoopt een mooie, grote tocht te kunnen maken. Het weer viel ook tegen. De zon bleef zich maar verstoppen achter het wolkendek en ik was bijzonder blij dat ik mijn mooie nieuwe regenjas kon aandoen om me warm te houden. Het had voor mij gerust tien graden warmer mogen zijn.

Mijn petekindje had gelukkig weinig tot geen schrik tijdens de zeiltocht en hij was heel trots dat hij een tijd aan het roer mocht staan. Al is zijn stuurvaardigheid nog voor verbetering vatbaar, ik was trots op hem! Niet te geloven dat dat kleine, verlegen mannetje van vroeger nu in september al naar het middelbaar trekt. De tijd gaat echt toch veel te snel.

Voor de lunch haalden we de hapjes boven die we meegenomen hadden en dat hielp om de jongste wat over zijn grote schrik heen te helpen. En kijk, het laatste half uur durfde hij het zelfs aan om het roer over te nemen. Al moesten we hem wel wat helpen. De zon ging er spontaan een (klein beetje) van schijnen.

Maar het topmoment van de dag gebeurde toen we al op de motor waren overgeschakeld en we op de terugweg waren naar de haven van Zeil- & Surfcentrum Brouwersdam. Mijn vriend merkte op dat er een surfer in het water lag die teken naar ons deed. We waren hem eerst voorbij gevaren, maar doordat we al op de motor aan het varen waren, was het makkelijk om terug te keren en te informeren wat het probleem was. De man zei dat een meisje al een hele tijd met haar surfplank en zeil in het water lag en er duidelijk niet in slaagde het zeil opnieuw recht te trekken. Doordat ze al redelijk lang in het water lag, kreeg ze het natuurlijk ook steeds kouder. De surfer in kwestie had dat opgemerkt en riep daarom onze hulp in om haar terug te brengen naar de haven.

Hulpvaardig als we zijn, manoeuvreerden we de zeilboot op de motor zo dicht mogelijk naar het meisje toe, erop lettend dat ze zich niet zou verwonden aan de schroef. Toen we dicht genoeg genaderd waren, zetten we de motor af en hesen we haar aan boord. Haar stiefmoeder lag nog in het water en we riepen naar haar dat we haar dochter en de surfplank zouden meenemen. Het was een beetje en gedoe, maar het lukte ons om de surfplank met een touw dat we aan boord hadden vast te maken aan onze zeilboot zodat we deze op sleeptouw konden nemen.

Het meisje dat we uit het Grevelingenmeer gered hadden had blond haar en blauwe ogen en heette Lotte. Ze zat in onze boot te bibberen in haar wetsuit en was duidelijk wat van slag. We boden haar een handdoek aan om het wat warmer te krijgen, maar niet zeker dat dit veel hielp. Ze zat redelijk stilletjes en ineengedoken in onze Fox 22.

Na aangemeerd te hebben (ook dat verliep gelukkig vlot) hielpen we haar van boord en trokken we haar zeilplank aan land. We boden haar aan te helpen de plank terug te dragen naar het verhuurcentrum, maar zoals het een coole surfchick betaamt wimpelde ze onze hulp af en droeg ze haar surfplank helemaal alleen. Bij het uitladen van de boot maakte de jongste een slippertje en kwam hij gedeeltelijk in het water terecht. Gelukkig hield hij er alleen maar een natte broek en wat krassen aan over en waren de ouders van mijn petekindje zo slim om een om reservekleren mee te nemen.

We sloten de zeiltocht af met een kleine picknick in het gras bij de haven van Brouwersdam. Ik ontkurkte de fles champagne om te klinken op de zeildoop van onze vrienden en het feit dat we het allemaal overleefd hadden.

Op de terugweg naar de wagen, passeerden we allerlei feestelijkheden, maar die lieten we links liggen, want we wilden ons allemaal graag gaan opfrissen in het hotel.

Na genoten te hebben van een heerlijke, warme douche, trokken we samen voor het avondmaal naar restaurant De Gouden Leeuw, dat zich letterlijk vlak naar de deur van ons hotel bevond. We startten met een aperitiefje (een limoncello spritz voor mij), bitterballen voor de jongens en oestertjes (ook voor mij). Grappig moment: toen ik aan onze dienster vroeg of de limoncello spritz eerder zoet dan wel zuur was, antwoordde ze dat ze dat niet wist, omdat ze zelf nog niet mocht drinken. Een professionele jobstudente dus. Enfin de limoncello spirtz en de oesters smaakten en mijn petekindje proefde zelfs een oester! Binnenkort samen naar een sterrenrestaurant? Als hoofdgerecht koos ik voor de kabeljauw Almondine (met amandelen, zoals de naam aangeeft) en we dronken een heerlijk flesje Verdejo en vervolgens een flesje Sancerre bij onze maaltijd. Natuurlijk kon ik het niet laten af te sluiten met een dessertje dat de welluidende naam Moule ‘Kaat’ droeg.

Na de maaltijd keerden we terug naar het hotel waar we nog een paar spelletjes exploding kittens speelden om vervolgens op tijd in bed te kruipen om fris te zijn voor de volgende dag.

Het is vandaag iets minder zonnig dan de vorige dagen. Niet dat we klagen, want we hadden op voorhand zeker getekend voor het prachtige weer van de voorbije dagen. De wandeling leidt ons langs een aantal geocaches, waarvan we toch twee van de drie weten te vinden. Succes! De grappigste is toch wel de geocache in de vorm van een druiventros.

De wijngaarden zijn mooi onderhouden en de wijnranken staan vol met knoppen. Klaar om een uitbundig lichtgroen tevoorschijn te toveren. De wandeling brengt ons langs prachtige landschappen en we spotten onderweg koeien en pony’s. Jammer genoeg voelt onze vriendin zich wat minder goed, dus zijn we genoodzaakt de wandeling wat in te korten.

Lunchen doen we met typisch Hollandse specialiteiten in het gezellige en huiselijk café-restaurant Chez Nouk. De zaak die uitgebaat wordt door een charmant moeder-dochter duo is duidelijk nog maar pas geopend. Ik houd het bij een (uiteindelijk nog redelijk stevig) soepje, want ik ben mijn ontbijt nog aan het verteren. Sommige in ons gezelschap hebben zelfs nog plek voor een dessertje, maar dat laat ik toch aan mij voorbij gaan.

En dan is het moment van afscheid nemen aangebroken. Onze vrienden rijden terug richting Testelt en mijn vriend en ik rijden nog even langs de winkel van De Kleine Schorre, omdat de wijnen mij zo goed gesmaakt hadden in De Schatkamer. We kopen zes wijntjes voor onszelf, een mooi assortiment van het aanbod van De Kleine Schorre en een mooie geschenkmand voor de ouders van mijn vriend.

Onderweg naar Leuven stoppen we onderweg nog even bij een mooi tulpenveld voor wat cliché fotootjes en dan zit ons tripje naar Schouwen-Duiveland er definitief op. Al twijfel ik er niet aan dat we hier in de toekomst nog zullen terug komen.

We reden met de wagen naar het startpunt van de wandeling en parkeerden onze wagens op de parking van de plaatselijke Albert Heijn. De wandeling bleek een schot in de roos, het was echt een genot om te wandelen doorheen het witte zand van de prachtige Zeepeduinen. Onderweg kwamen we langs een bunker, een overblijfsel uit de tweede wereldoorlog en we kruisten drie Shetland pony’s die op hun gemak stonden te grazen op het pad, zonder zich ook maar iets aan te trekken van de mensen die langs kwamen.

Helaas bleken de vragen die we tijdens de wandeling moesten oplossen veel moeilijker dan gedacht en slaagden we er met de beste wil van de wereld niet in een samenhangende zin te vormen met de letters die we verzameld hadden. We besloten het dan maar op te geven en terug te keren naar de wagen. Uiteindelijk moesten we de antwoorden opzoeken, omdat we er onmogelijk zelf uit geraakten.

In de namiddag hadden we een boottocht op het Grevelingenmeer gepland. Aangezien het al kwart na twaalf was toen we terug op de parking van de Albert Heijn stonden en het van daar uit nog een half uur rijden was naar het vertrekpunt van de boot (gepland vertrek om half twee), besloten we snel wat koffiekoeken in de Albert Heijn te gaan kopen om tijd te sparen. De kans dat we ergens een restaurant zouden vinden waar we op drie kwartier gegeten en afgerekend zouden hebben, leek ons niet zo groot te zijn.

Omdat het niet zo lang duurt om een koffiekoek te eten, waren we natuurlijk een half uur te vroeg bij de boot. Gelukkig mochten we al op het dek plaatsnemen en konden we zo een goeie plaats voor ons gezelschap van zes bemachtigen. De zon scheen volop, dus we smeerden royaal zonnecrème op onze gezichten.

Stipt om half twee vertrok de boot. En alhoewel ik oprecht genoot van de rustige vaartocht in het mooie landschap, moet ik zeggen dat zeilen op het Grevelingenmeer toch iets leuker is. En ik miste ook mijn telelens (die samen met mijn digitale reflex camera in Leuven was gebleven) om foto’s te maken van de shetlandpony’s en de vogels op de vele eilanden die we passeerden.

Om kwart na vier meerden we opnieuw aan en besloten we naar Brouwershaven te rijden voor een iets uitgebreider bezoek aan dit mooie stadje. We parkeerden onze wagen op dezelfde parking als gisteren en bewonderden de Nicolaaskerk, vernoemd naar de beschermheilige van de zeevaart, de heilige Nicolaas. De kerk zelf dateert uit 1293, wat haar één van de oudste kerken van Zeeland maakt. De imposante gotische kerk kan terug blikken op een zeer bewogen geschiedenis die haar transformeerde van een katholieke kerk naar een protestantse. Na de waterramp van 1953 stond ze maar liefst negen maanden onder water. Wat meteen duidelijk maakt waarom het interieur zo spartaans aandoet.

We maakten ook kennis met Jacob Cats, dichter en de eerste Zeeuwse regeringsleider van Nederland. Tot mijn grote scha en schande moest ik toegeven dat ik nog nooit van de man gehoord had.

Aan het havenkanaal van Brouwershaven liepen we een leuke winkel binnen met keiveel souvenirs. Mijn oog viel spontaan op een mooie regenjas die mij ideaal leek om mogelijk slechte weersomstandigheden in Hokkaido (onze reisbestemming deze zomer) te trotseren. Ik paste de jas en hij was werkelijk perfect voor een warme zomerse, maar natte bestemming. Niet getwijfeld en gewoon gekocht. Benieuwd of ik hem nodig zal hebben deze zomer.

Na ons bezoek aan Brouwershaven keerden we terug naar ons hotel om te douchen en ons op te tutten voor het paasdiner. Ik had deze avond namelijk een tafel voor zes personen gereserveerd in Alexander’s restaurant, het restaurant bij ons hotel. Het menu was een verrassing, maar na wat aandringen kregen we toch een overzicht van de gerechten op het menu. Alles zag er even lekker uit, dus we gingen meteen voor de full option: zeven gangen! Want hoe vaak krijgen we de gelegenheid om samen met onze vrienden Pasen te vieren in Zeeland?

Het eten was trouwens uitstekend. En ja, ik durfde het aan om nog een bordje oesters te bestellen, dat ik deelde met de dochter van onze vrienden. De oesters waren uitstekend, net zoals de rest van de gerechten die we gepresenteerd kregen. De aangepaste wijnen bij elke gang waren eveneens uitstekend, al vond ik het ergens wel jammer dat Alexander’s restaurant enkel Spaanse wijnen serveerde. Je zou toch verwachten dat er minstens één wijntje van Schouwen-Duiveland zelf geschonken zou worden bij één van de gerechten. Wel zeer blij dat we zowel bij de kaas als het dessert een dessertwijntje kregen.

Oesters!

Amuse van de chef:

Tartaart van graan gevoerde dikke runderlende met crème brûlée van eendenlever en lentesalade:

Geschuimde soep van Zeeuwse mosselen met komkommer en gebakken coquille, gemonteerd met oester, bieslook en crème fraiche:

Ravioli van Veluws hoen en duxelles van paddenstoel met een saus van truffel:

Kalfsstoofvlees met aardappel rösti, haricots verts en gerookte paling:

In brique gebakken Zeeuws bolusbrood met Roche baron, Munster en druiven:

Mille-Feuille van korstdeeg met appel vanille compote, mousse van pure chocolade en kaneel roomijs:

Fantastische manier om onze laatste avond af te sluiten.

Wij zorgden voor een stevige bodem, want vandaag stond er een fietstocht van 59,2 km op het programma. Enfin, dat was de intentie, want mijn vriendin heeft tijdens haar studententijd een fietsongeval gehad en was niet volledig gewonnen voor het idee van een fietstocht. Het kostte dus wat overredingskracht om haar te overtuigen, maar de aanhouder wint. Bovendien was het ideaal fietsweer vandaag.

De eerste helft van de route stopten we regelmatig onderweg om wat foto’s te nemen en te genieten van de prachtige natuur van Schouwen-Duiveland. We beklommen een uitkijkpunt in een natuurgebied en de Plompe toren van Burgh-Haamstede.

Het mooiste stuk van de tocht was het gedeelte dat ons door de Domaniale bossen voerde. De tweerichtingsfietspaden kronkelden door het prachtige bos en de kleine niveauverschillen maakten dit een fijne fietsuitdaging. Mijn vriendin vond dit stuk dan weer heel wat minder omdat het hier redelijk druk was en ze door de vele bochten niet goed kon inschatten of er al dan niet tegenliggers op haar pad zouden komen.

Na het bos volgde nog een druk stuk op een fietspad dat langs een gewone weg lag. Onze kameraad werd zowaar aangereden op het fietspad door een wagen die te ver uitweek naar rechts. Gelukkig ving het stuur de klap op en hield onze vriend er geen letsel aan over, maar goed voor het vertrouwen van de enigszins onervaren fietsers was dit uiteraard niet.

Onze lunchpauze brachten we door in het bijzondere drukke en toeristische Renesse. We parkeerden onze elektrische fietsen in een woud van andere fietsen en wurmden ons tussen de mensenmassa door om een goeie lunchplek te vinden. Dat laatste bleek uiteindelijk mee te vallen. We belandden bij Simpel waar we van een simpele lunch genoten. Een portie garnaalkroketten gaat er altijd wel in bij mij, terwijl mijn vriendin zowaar een écht broodje kroket bestelde.

Na een vlotte lunch trakteerden we onszelf op een ijsje bij ICE@sea. Ondanks de lange wachtrij moesten we niet lang aanschuiven voor ons ijsje. ICE@sea was duidelijk efficiënt georganiseerd. We zochten een plekje in de schaduw om ons ijsje op te eten, want ook vandaag deed de zon uitbundig haar best.

Na de lunch fietsten we verder. Dit stuk van de fietstocht hadden we vaak wind op kop, waardoor we beroep moesten doen op de ‘sport’ stand van onze elektrische fietsen om vooruit te geraken. Eens te meer realiseerde ik mij wat een geweldige uitvinding zo’n elektrische fiets is. Onze vrienden hadden wel aanmoediging nodig om de ‘sport’ stand te gebruiken, omdat ze nog nooit met een elektrische fiets gereden hadden, hadden ze wat angst om zonder batterij te vallen. Uiteraard wil niemand graag met zo’n zware elektrische fiets met lege batterij tegen de wind in trappen. Gelukkig konden we hen gerust stellen.

Door het onervaren gezelschap fietsten we op een wat trager tempo dan mijn vriend en ik met ons tweetjes zouden fietsen. Daardoor besloten we de route wat in te korten om niet in de problemen te komen met de timing voor het avondeten. Het laatste stuk sloegen onze vrienden vroeger af naar hotel Hof van Alexander, terwijl mijn vriend en ik hun dochter en zoon op sleeptouw namen voor een laatste stukje fietsen en een kleine fotoshoot op de fiets. Dat was er de ganse dag nog niet van gekomen.

We klokten af op iets van een 55 kilometer in totaal. Niet slecht als je ermee rekening houdt dat onze vrienden zelden tot nooit fietsen.

Na een deugddoende douche reden we met de wagen naar Brouwershaven. Voor het avondmaal had ik daar een tafel voor zes gereserveerd bij Proeflokaal De Schatkamer. Aangezien onze vrienden van tapas houden en mijn vriend en ik van goede wijn, lag de keuze voor dit restaurant voor de hand. Tot onze verbazing bleek de uitbaatster van de zaak een vriendelijke Vlaamse dame te zijn. Haar Nederlandse echtgenoot was de chefkok.

Ik startte de maaltijd met een glaasje prosecco en (of course!) een portie oesters, waarvan ik er eentje afstond aan de dochter van onze vrienden. Vervolgens genoten we met ons zessen van een heerlijke tapasplank. Per bestelling mochten we maximaal zes tapas bestellen. We startten met de koude tapas, gevolgd door de warme tapas. Alles was even lekker en verzorgd en we genoten van de gemoedelijke sfeer in het gezellige restaurant.

Mijn vriend en ik maakten van de gelegenheid gebruik om wat lokale wijntjes van wijndomein De Kleine Schorre te proberen. We proefden de Auxerrois en de Blanc. Spijtig genoeg serveerde De Schatkamer de Barrique van De Kleine Schorre niet per glas. Gelukkig stonden er meer dan genoeg andere lekkere wijntjes per glas op de wijnkaart. Wat een luxe!

Een mooie afsluiter van een fantastische dag.

We spraken af elkaar te treffen om 12.30u op randparking P3 in Zierikzee om het weekend te starten met een gezamenlijke lunch. Onze vrienden vertrokken uit Testelt en wij uit Leuven. Je zou denken dat we dan ongeveer op hetzelfde moment zouden aankomen, want het is niet dat Testelt en Leuven zo ver uit mekaar liggen, maar onze vrienden kwamen op hun route onverwacht veel file tegen.

Mijn vriend en ik zaten dus dik twintig minuten eerder te genieten van een wijntje op het onverwacht zonnige terras van Eetcafé Marktzicht, in het hart van Zierikzee. Niet bepaald een straf.

Nadat onze vrienden ons vervoegd hadden, moesten we gelukkig niet lang op ons middagmaal wachten. Mijn tafelgenoten gingen voor hamburgers, uitsmijters en croques, maar ik kon de verleiding van de asperges niet weerstaan. Lang leve het aspergeseizoen!

Na de lunch wandelden we op het gemak terug naar de parking door de gezellige straten van Zierikzee. Ik kon de verleiding niet weerstaan om een stuk “Paaskaas” te kopen en ook onze vrienden kochten een paar bolletjes kaas als souvenir, konden we dat meteen al van onze todolijst schrappen.

Doordat ik op voorhand weinig tijd had, had ik niet de moeite genomen om ons op voorhand in te checken in ons hotel. Mijn ervaring is dat dat meestal toch heel vlot verloopt, dus ik zag de meerwaarde niet direct. Dat was een kleine misrekening want de eigenares van Hof van Alexander was tergend traag. In haar plaats zou ik me toch zo’n kaartlezer aanschaffen die eenvoudigweg de gegevens van een eID kan inlezen.

Nadat we eindelijk ingecheckt waren, vroegen we meteen of we fietsen konden huren. Dat verliep gelukkig iets vlotter, maar echt onder de indruk van haar efficiëntie was ik toch niet. Enfin, we namen de codes voor onze kamers in ontvangst, brachten onze valiezen naar de kamer en trokken vervolgens terug naar Zierikzee.

Ditmaal parkeerden we ons op een andere randparking in Zierikzee, niet ver van Brasserie De Kaoie waar ik voor het avondmaal gereserveerd had. We slenterden een beetje op goed geluk door de straten van Zierikzee. Als we iets interessant zagen, een windmolen, een ophaalbrug, een mooi gebouw, een kerk, een stadspoort, een brulboei, liepen we gewoon die richting uit. Onze eerste indruk van Zierikzee werd bevestigd: mooi en gezellig stadje. Dat de lucht strakblauw was en we (toch wat onverwacht) konden genieten van een stralend zonnetje maakte dat alles er nog mooier uit zag.

En natuurlijk profiteerden we van het mooie zonnige weer om onderweg een ijsje van Capri te smikkelen.

Van al dat wandelen krijgt een mens dorst, dus dronken we iets bij Café De Biet aan de haven van Zierikzee. En daarna was het al tijd om ons naar Brasserie De Kaoie te begeven.

We kregen een heel mooie, grote tafel toegewezen voor ons gezelschap van vier volwassenen en twee tieners (al is de oudste zoon van onze vrienden ondertussen al achttien jaar, hij blijft toch nog een tiener). Na de asperges deze middag liet ik mij verleiden door mijn andere grote liefde: oesters! Verse Zeeuwse oesters met een paar druppeltjes citroen, meer moet dat echt niet zijn. We deelden samen een aperitiefbordje en als hoofdgerecht ging ik voor de tong. Het eten was lekker en het restaurant groot en modern met vriendelijk personeel.

Na het diner konden we tijdens de wandeling terug naar de parking genieten van de mooie kleuren in de lucht tijdens het blauwe uurtje. Een fijne afsluiter van onze eerste (halve) dag in Schouwen-Duiveland.

Blijkt dat uit logeren gaan met een kleuter best wel een uitdaging is. Wat voor kleren doe je aan op een wisselvallige dag? Toiletbezoekjes dienen nog onder begeleiding te gebeuren (hoera voor vochtige doekjes!). Je moet voldoende speeltuinpauzes inlassen en het alleenrecht op gezeur en moeilijkdoenerij moet je laten varen.

Het weer had beter gekund (het was wat aan de frisse kant), maar de locatie bleek echt een schot in de roos. Dat Schouwen-Duiveland prachtig is, dat wist ik al van een eerder bezoek aan Renesse in 2000, maar het hotel (op slechts een paar meter van het strand) kon amper beter zijn. Schitterende kamers, met een apart slaapkamertje voor de kinderen, lekker eten in het restaurant (alleen de bediening kon beter) en een zeer mooie en grote speeltuin. Alleen het zwembad kon mij minder bekoren (ik blijf het moeilijk hebben met gemeenschappelijke kleedkamers, te kleine lockers die werken met euromunten en vuile vloeren, geef mij maar het zwembad van Marina Bay Sands waar je je op je gemak in omkleden in je eigen hotelkamer en met de badjas de lift naar boven kan nemen). Maar de kinderen vonden het zwembad geweldig, dat is het belangrijkste.

We maakten op zaterdag zelfs een fietstochtje met z’n allen. Het was oorspronkelijk de bedoeling dat het petekindje van mijn vriend zou meefietsen, maar de huurfiets bleek toch een tikkeltje te groot en te zwaar en toen er na het allereerste heuveltje al tranen te voorschijn kwamen, besloten we wijselijk te stoppen en de heren terug te sturen om het kinderfietsje om te ruilen voor een kinderstoeltje achter op de fiets bij mijn vriend. Een fietstocht waarbij we 18 km een fietsje moesten voortduwen, daar had geen van ons allen zin in… We genoten van de mooie landschappen, maar ergens halfweg realiseerde ik mij dat ik het petekindje te licht had gekleed om stil te zitten achterop een fiets (als ze effectief had gefietst, was er natuurlijk geen probleem geweest). Om mijn schuldgevoel de kop in te drukken, kozen we voor een onelegante, maar goed werkende oplossing: het petekindje werd ingeduffeld in de winterjas van mijn vriend, die het toch veel te warm had op zijn fiets met dat extra gewicht erbij.

Verder maakten we de beginnersfout om het petekindje op vrijdagavond al meteen veel te laat in bed te stoppen (dat aperitieven was ook zo leuk!) waardoor ze de rest van het weekend nogal prikkelbaar en oververmoeid was. Dat zal ons geen tweede keer meer overkomen! De volgende keer met de kippen op stok!

Zondag was de slechtste dag: regen, regen, regen. En een vinger die bijna geplet werd tussen de schuifdeuren van onze slaapkamerkast. Het was wellicht te veel gevraagd dat het petekindje het weekend volledig ongeschonden zou door komen… Na een erg natte wandeling met heel veel gezeur, besloten we de handdoek in de ring te gooien en met een pannenkoek en een reuzenijsje te gaan bekomen in de Pannekoekenmolen, waarna we richting huis terugkeerden. We zetten onderweg het petekindje weer af bij haar ouders die duidelijk genoten hadden van hun weekend met één kindje minder.

Als ik heel eerlijk ben, moet ik zeggen dat de leukste momenten van het weekend die waren waarop we met zijn vieren wijn zaten te drinken in onze hotelkamer, fluisterend terwijl de drie kinderen in hun stapelbed lagen te slapen.

Minst leuke moment van het weekend: een fijn kinderstemmetje dat om 7 uur ‘s ochtends aan ons bed stond terwijl ik nog aan het bekomen was van al de wijn van de avond voordien. Mijn respect voor mensen met kinderen is er na dit weekend met reuzenschreden op vooruit gegaan! Lang geleden dat ik nog zo moe geweest ben na een verlengd weekend.

Ik kijk er al naar uit!