Na het aperitief begaven we ons naar Zarza. Mijn laatste bezoek aan Zarza was eveneens met Julie, maar nu liet het weer toe om buiten op het mooie terras te dineren. Wat toch een extra dimensie aan de ervaring gaf. De gerechten waren naar goede gewoonte uitstekend, maar het waren de wijnen die me ditmaal verrasten. Paar heel originele wijntjes mogen proeven!

Appetizers:

Zalm, groene asperge, lavas:

Langoustine & courgette:

Rund selectie by Carnivale, dooierzwam, pavé aardappel, gepofte ui:

Ananas, citrus, pandan:

En omdat we ditmaal een restaurant vlakbij het station hadden uitgekozen, kwam er ditmaal geen geloop om de trein te halen aan te pas! En wat meer was, ik was net in Leuven station toen mijn vriend arriveerde met de trein uit Zaventem. Kon ik hem meteen verwelkomen in Leuven. Een fijne bijkomstigheid.

Net als de vorige keer wachtte ik mijn date, Mademoiselle Julie met de mooie glimlach, op in het station van Leuven. Het was vrijdag echt snertweer, dus we waren allebei blij dat Zarza op wandelafstand van het station ligt. Het was alweer even geleden dat we elkaar gezien hadden, dus stof genoeg om over bij te praten. Ik was uiteraard nieuwsgierig om te horen hoe de eerste maanden op haar nieuwe job waren meegevallen. Toch niet evident, starten bij een nieuwe werkgever in volle coronacrisis, maar ze klonk erg tevreden. En ja, tijdens de opstart is al dat telewerk natuurlijk wat lastiger, maar onoverkomelijk is het natuurlijk ook niet.

Tussen al dat gebabbel door, passeerde dit op onze borden, en ja, daar hoorden uiteraard aangepaste wijntjes bij:

Appetizers:

Zalm, koolrabi, zeeslag, dashi:

Hoeve ei, truffel, cantharellen:

Sint-Jakobsvrucht ‘DIEPPE’, beurre blanc, knolselder:

Helaas vergeten een foto van het bord zelf te maken, maar hier klinken we dus boven een bord met duif, pompoen, komijn en aardappel.

Bloedsinaas, ananas, yoghurt:

En afsluiten met een koffie/theetje met versnaperingen:

Naar goede gewoonte gingen we nog wat Leuvense bouwwerken inspecteren (ditmaal de fietsenstalling onder het Martelarenplein die nu echt wel bijna klaar lijkt) en begeleidde ik Julie vervolgens met iets meer marge dan de vorige keren naar het perron.

Volgende keer afspraak in Tienen!

Dat is iets wat ik toch wel miste in Japan, die bourgondische eetcultuur van ons: de gewoonte om een ganse avond te tafelen met een stuk of vier gangen en aangepaste wijnen en nog een afzakkertje om het geheel af te ronden. In Japan eet je je maaltijd en daarna kras je op. Aperitieven, digestieven, daar doen ze niet zo aan. Vaak wordt het dessert ook gewoon tegelijkertijd met de hoofdmaaltijd gebracht, allemaal samen op één groot dienblad.

Ik vermoed dat zo’n uitgebreide maaltijd in Japan ook wel mogelijk moet zijn en we hebben ook geen echt chique eetgelegenheden bezocht, maar het was wel opvallend dat wij, westerlingen altijd veel langer aan tafel zaten dan de Japanners zelf.

Na de maaltijd dronken we nog iets op ons appartement en toonde ik wat foto’s en filmpjes van onze reis en zo was het twee uur ‘s nachts voor we er goed en wel erg in hadden.