We lassen onderweg slechts één stop in om te lunchen bij O’ Saveurs de Carine in Castets, een gezellig restaurantje waar we voor zestien euro een lunchmenu van drie gangen eten. Lekker en goedkoop, meer moet dat niet zijn.

Rond Bordeaux komen we opnieuw in de file terecht. Vervelend, maar niets aan te doen.

De omgeving van Chauvigny is bijzonder landelijk met velden vol met zonnebloemen. Erg mooi. Rond 19u komen we aan in Chauvigny zelf. We krijgen een kleine kamer in een bijgebouw van het hotel toegewezen. Grote luxe is het niet, maar er is een ventilator om de temperatuur onder controle te houden en we kunnen de kamer goed afsluiten tegen de warmte dankzij de houten luiken.

Voor het avondmaal terug we naar Le Kiosque à Chauvigny dat een mooi terras heeft op een groot plein. We zijn er de eerste gasten, maar krijgen al snel gezelschap van andere klanten. We starten de maaltijd uiteraard met een glaasje bubbels. Als voorgerecht eet ik een koude cougettensoep (die ik helaas niet bijzonder lekker vind). voor het hoofdgerecht kiezen we allebei de vis van de dag: een mooi stukje zalm dat gelukkig wel lekker is. Ik heb nog net een gaatje over voor een gevulde pannenkoek als dessert. Mijn vriend sluit de maaltijd af met een glaasje cognac.

Om ons eten te laten verteren, maken we een kleine wandeling naar de brug waarover we Chauvigny zijn binnen gereden. We zetten onze wandeling verder langs het water en noteren dat er hier een mogelijkheid is om te kajakken.

Vermoeid na een lange dag in de wagen kruipen we op tijd in bed.

Omdat er in Vitoria-Gasteiz veel toeristische attracties gesloten zijn door de feesten, besluiten we vandaag naar Oñati te trekken. De trip start alvast goed, we kunnen zonder problemen ons parkeerticket betalen via de app! It’s the small victories!

We rijden eerst naar het Santuario de Arantzazu. Volgens de legende zou María in 1468 hier aan een herder zijn verschenen. Het Santuario is drie keer volledig afgebrand (in 1533, 1662 en 1934). Telkens werd het heiligdom opnieuw opgebouwd door de monniken, waardoor deze plek een symbool geworden is voor de heropstanding van de hoop uit de assen.

Het huidige heiligdom is gebouwd tussen 1950 en 1955 naar een ontwerp van architecten Javier Sáenz de Oiza en Luis Laorga. Het is alleszins een erg indrukwekkende plek met zeer bijzondere architectuur. We bewonderen ook de moderne muurschilderingen van Nestor Basterretxea in de crypte. Wij zijn bijna de enige bezoekers, wat de ervaring nog meer bijzonder maakt. In de gigantische winkel vol met religieuze prullaria koop ik mij een waaier om me wat koelte toe te wuiven, want de temperaturen tijdens onze trip zijn tot nu toe bijzonder tropisch geweest.

Na ons bezoek aan het heiligdom maken we een kleine wandeling door de bossen. We genieten van de prachtige oude, vergroeide bomen en de mooie groene heuvels. Vlak voor we terug op de parking zijn, voelen we zowaar een paar druppels vanuit de hemel op ons neerdalen. Zeker omdat ik mij een waaier heb aangeschaft!

We rijden verder naar universiteitsstad Oñati, waar het op het eerste gezicht bijzonder rustig is. We betalen 18 euro voor een bijzonder smakelijk driegangenmenu bij MAUXKA Jatetxea. De zaak heeft wat hipster vibes, maar wordt duidelijk ook bezocht door buurtbewoners. Altijd een goed teken!

Vervolgens maken we een kleine wandeling door het historische hart van Oñati met de prachtige universiteitsgebouwen. Oñati is een zeer mooi stadje, maar het lijkt er iet of wat uitgestorven te zijn. En als onze hoop was om hier wat cultuur te kunnen opsnuiven, helaas, zowel de kerk als het monasterio zijn beide gesloten. Wat maakt dat ons bezoek aan Oñati toch op iet of wat een teleurstelling uitdraait.

Dan maar terug naar Vitoria-Gasteiz om ons te douchen en om te kleden. We trekken opnieuw de feestende stad in en eten pintxos bij La Malquerida. We zitten er vlakbij een feestende groep van vier vrouwen die luidkeels met de muziek meezingen. Duidelijk vrienden van de uitbaters waarmee er uitgebreid gekust een gebabbeld wordt. Ik wordt helemaal vrolijk van de ambiance die ze uitstralen. Een fijne afsluiter van een ingetogen dag.

We kruipen op tijd in bed, want morgen staat er een volgende uitstap op het programma.

Vandaag heb ik om 10.45u een rondleiding gereserveerd in de Catedral de Santa María. We zijn mooi op tijd voor de rondleiding en wachten een tijdje op de binnenplaats van het onthaalgebouw tot de gids ons komt halen. De rondleiding is volledig in het Spaans, maar gelukkig praat de gids langzaam en articuleert hij goed. De audioguide met Engelse vertaling van de rondleiding is dus volstrekt overbodig.

De gotische kathedraal, die oorspronkelijk deel uitmaakte van de versterkingen van de stad, kende al van in het begin stabiliteitsproblemen, die op den duur zo erg werden dat de muren langzaam aan steeds meer overhelden en er scheuren in de muren ontstonden. Om de stabiliteitsproblemen aan te pakken, werden er extra ‘arcos de panico’ of ‘arcos del miedo’ geïnstalleerd om de muren bij mekaar te houden. In de jaren zestig volgden dan een aantal structurele ingrepen waarbij de arcos de panico (steunbogen) verwijderd werden, een grote steunbeer verkleind werd en gotische ramen in de muren aangebracht werden. Die ingrepen verfraaiden de kerk, maar de metalen trekstangen die de stabiliteit moest verzekeren, volstonden niet. In tegendeel, de problemen verergerden zelfs. Om te vermijden dat het effectief tot instortingen zou komen, werd in de jaren negentig een grondige studie gedaan en een meerjarenplan opgesteld dat de kathedraal van de ondergang moest redden. De kathedraal werd vervolgens enkele jaren gesloten voor de werken.

De rondleiding is ongemeen boeiend, vooral de crypte waar gigantische nieuwe steunberen geplaatst zijn om de stabiliteitsproblemen eens en voor goed op te lossen, is indrukwekkend. De kathedraal zelf is dan weer zo schots en scheef en zo vol met scheuren dat het bijna een mirakel is dat het gebouw na al die jaren nog recht staat. De gids geeft ook via maquettes een goed inzicht in het ontstaan van Vitoria-Gasteiz en hoe de kathedraal gegroeid is langs de eerste stadsomwalling. We klimmen helemaal tot in de toren en genieten van het uitzicht op het feestende Vitoria-Gasteiz. De gids zijn uitleg is zo grondig dat we tijdens de beklimming van de toren ingehaald worden door een andere groep. Op het einde van de rondleiding krijgen we nog een videoprojectie te zien in een zaal die de vroegere grandeur van de gotische portiek opnieuw tot leven wekt. Dikke aanrader!

Na ons bezoek aan de Catedral de Santa María, eten we pintxos met een glaasje wijn daarbij aan de toog van het oudste restaurant van Vitoria-Gasteiz: El Portalón. Het restaurant heeft een prachtige wijnkelder en is op zich al een bezoek waard.

We wandelen verder langs de oude omwallingen en ontdekken een gerestaureerde ijskelder die helaas door de festiviteiten niet te bezoeken valt. Hetzelfde geldt voor de San Vincente kerk die ook gesloten is.

Geen erg, het is prachtig weer en we genieten van het wandelen door de straten van het mooie Vitoria-Gasteiz. We komen langs de start van een zeepkistenrace en blijven even staan om de deelnemers aan te moedigen die met een rotvaart door de bocht gaan.

Gelukkig is de Iglesia de San Miguel Arcángel wel open voor bezoek vandaag. Dit is de kerk waar aan de buitenkant het beeld van de Virgen Blanca hangt, omringd door bloemen. Ook bij de Mariakapel binnen in de kerk liggen veel bloemen. We bewonderen het prachtige retabel van het hoofdaltaar.

We wandelen verder naar de San Pedro Eliza kerk, die, jullie raden het nooit, ook dicht is om wille van de feesten. Gelukkig is er volksdans in de straten om ons te entertainen. In een grote souvenirwinkel koop ik mij een blauwwit geruit traditioneel sjaaltje, dat ik meteen rond mijn hals knoop, kwestie van mij te integreren in de feestvierende menigte.

Ook ons bezoek aan de Cathédrale de María Inmaculada de Vitoria en het bijhorende museum voor religieuze kunst loopt af op een sisser: yep, gesloten wegens de feesten. Jammer, want dit museum had ik echt graag willen bezoeken.

Noodgedwongen gaan we dan maar iets drinken en nog wat pintxos eten. We belanden bij La Escotilla Vitoria, waar het zoeken is naar een plaatsje tussen de vele feestvierders.

Na deze aangename pauze stoten we op een lange stoet, waarbij we de ene na de andere prachtig uitgedoste groep feestvierders zien passeren, begeleid door fanfares en muziek uit grote luidsprekers gemonteerd in bestelwagens. De groepen zijn allemaal gekleed in traditionele klederdracht en sommige doen dansjes aangemoedigd door een voorganger met een megafoon. Er lijkt geen einde aan de stoet te komen. Een kleine googlezoektocht leert mij dat zo’n stoet wel tot 8000 deelnemers kan hebben. Indrukwekkend. Met mijn sjaaltje aan geniet ik van de ambiance.

We laten de stoet achter ons en dwalen op goed geluk door de straten, onze ogen de kost gevend. We zien feestvierders een standbeeld omhullen met traditionele klederdracht, drinken nog ergens een glaasje wijn en proeven van patxaran, een baskische likeur op basis van anijs en sleedoornbessen.

We arriveren een half uur te vroeg voor onze reservatie om 20.30u in KEA restaurant. Gelukkig heeft dit restaurant ook een bar waar ze werkelijk uitstekende wijntjes serveren. Dat half uurtje vliegt voorbij en stipt om 20.30u worden wij naar onze tafel geleid. Alwaar we genieten van een werkelijk uitstekend avondmaal, geïnspireerd op de traditionele Baskische keuken, maar met een moderne toets.

Na het avondmaal keren we terug naar het hotel. Onder de douche spoelen we het stof en het zweet van de dag van ons af na alweer een fantastische dag.

Vandaag gaan we verder op verkenning in de stad die bruist van de ambiance. De feestelijkheden die gisteren van start gingen met de afdaling van Celedón duren nog tot 9 augustus. We genieten van de optochten van de in traditionele kledij gestoken Basken begeleid door fanfares. Echt iedereen van jong tot oud is in traditionele klederdracht en overal wordt gedanst, gezongen en gevierd. Op het Plaza de la Virgen Blance treffen we opnieuw de reuzen, ditmaal in het gezelschap van kleinere figuren met grote hoofden die met een dorsvlegel met aan het uiteinde een zachte bal de kinderen schrik aan jagen. Wat soms heel grappige reacties oplevert.

Doordat er zoveel te zien is in de straten, vorderen we langzamer dan gedacht, we komen dan ook pas om 11.45u aan bij het archeologisch museum (Arabako BIBAT Arkeologia Museoa in het Baskisch) dat al om 14u blijkt te sluiten om wille van de feestelijkheden. Het archeologisch museum blijkt onverwacht interessant, met boeiende filmpjes die het prehistorische leven uitbeelden en prachtige archeologische vondsten. Uiteraard ligt ons tempo niet hoog genoeg, waardoor we in tijdsnood geraken voor ons bezoek aan het Speelkaartenmuseum (Arabako Fournier Karta Museoa), dat vlak naast het archeologisch museum ligt.

Het Speelkaartenmuseum ligt in een prachtig gerestaureerd paleis en bevat de meest indrukwekkende collectie speelkaarten die ik ooit in mijn leven gezien heb. Ik had er persoonlijk geen idee van dat speelkaarten al zo oud zijn (ze ontstonden in de tiende eeuw). Naar grote waarschijnlijkheid hebben we dit veelzijdige spel te danken aan de Chinezen. Ik ben echt onder de indruk van de prachtige kleurrijke kaarten. Enige minpuntje tijdens ons bezoek: de lichten van de vitrinekasten waarin de kaarten getoond werden, leken willekeurig aan en uit te gaan. Uiteraard heb ik er alle begrip voor dat deze delicate kaarten niet continu aan kunstlicht blootgesteld mogen worden, maar je zou toch verwachten dat de vitrines met bewegingssensoren uitgerust zouden zijn.

We blijven in het museum tot de allerlaatste minuut en worden vervolgens letterlijk uit het museum gezet. Tijd voor wat pintxos als laat middagmaal (allez, laat voor ons, niet voor de Basken). We belanden bij El Tabanko, een gezellige bar die (zoals bijna alle eetgelegenheden in de stad) stampvol zit met feestvieren Basken. Alle tafeltjes zijn gereserveerd, maar het personeel is zo vriendelijk ons een tafeltje aan te bieden voor wat snelle pintxos tussen reservaties door.

We wandelen terug naar de Iglesia de San Miguel waar we aan de buitengevel de befaamde Virgen Blanca bewonderen, het mariabeeld dat haar naam leent aan de festiviteiten in deze stad. Het beeld is omringd met bloemen en zowat iedereen wil samen met het beeld op de foto. Vlakbij staat ook het standbeeld van de eerste man die ooit het personage van Celedón uitbeeldde. Natuurlijk gaan ook wij met dit beeld op de foto.

Het is nog steeds bijzonder warm, dus tijd voor een ijsje bij Heladeria di Breda. Vervolgens wandelen we op het gemak langs de statige groene laan Fray Francisco de Vitoria Ibilbidea met langs beide zijden schitterende palacio’s. We eindigen onze wandeling met een drankje op het terras van het El Prado café in het El Prado park.

We keren terug naar ons hotel om het zweet en de zonnecrème van ons af te spoelen en ons om te kleden voor het avondmaal. Voor de gelegenheid heb ik een tafel gereserveerd bij Waska! Barra. De Aziatische geïnspireerde gerechten zijn heel lekker, maar ik ben wat teleurgesteld in de tafel die we toegewezen krijgen in zowat de minst gezellige hoek van gans het restaurant, vlakbij de keuken. En dat terwijl er nog heel veel andere tafels beschikbaar zijn wanneer we aankomen. Ook de bediening is duidelijk jong en onervaren. Misschien heeft het restaurant de hulp van tijdelijke werkkrachten ingeroepen om de drukte tijdens de feesten de baas te kunnen. Gelukkig is de chef duidelijk niet onervaren, want het eten is heel lekker.

Na het avondmaal pikken we nog wat optochten mee in de stad. Echt, wat een fijne sfeer heerst er in deze mooie stad. Ik ben oprecht gelukkig dat ik hier ben op dit bijzondere moment.

Na een goed gevulde dag kruipen we opnieuw op tijd in bed.

Vandaag rijden we naar Vitoria-Gasteiz, de hoofdstad van Spaans Baskenland. Een stad waarvan ik tot voor kort nog nooit gehoord had. Het is dus beetje een gok of een bezoek aan deze stad al dan niet zal meevallen. Nu, de zekerheid dat ze hier ook pintxos serveren, maakt dat ik mij er wel gerust in voel. Tegelijkertijd ben ik heel benieuwd wat te verwachten van de jaarlijkse Fiestas de la Virgen Blanca, die vandaag, 4 augustus, starten.

Na een vlotte rit van een uur en een kwartier parkeren we onze wagen rond 12u in een ondergrondse parking vlakbij het hotel. De parking in Silken Ciudad de Vitoria Hotela zelf is helaas helemaal volzet. We sleuren onze valiezen naar het hotel, alwaar de vriendelijke heer aan het onthaal ons meedeelt dat onze kamer jammer genoeg nog niet klaar is. Geen erg we droppen onze valiezen af en keren terug naar de parking. We hebben bij het naar buiten gekomen van de parking immers gezien dat het parkeertarief serieus vermindert als je de app van de parking installeert: 24,90 per dag versus 8,95 per dag. Daarvoor kan een mens al eens een app installeren en zijn kredietkaartgegevens achterlaten.

Nadat mijn vriend de app geïnstalleerd heeft, moeten we om van het goedkopere tarief te kunnen profiteren de parking verlaten en opnieuw binnen rijden. Uiteraard werkt de automatische nummerplaatherkenning bij het naar buiten rijden niet en moeten we ons noodgedwongen wenden tot de dame die toezicht houdt op de parking. Dat blijkt een supervriendelijke dame te zijn die ons graag uit de nood helpt en ons vervolgens van een hele uitleg in Spaans voorziet. Ze geeft ons zelfs wat toeristische info over de feestelijkheden en raad ons aan naar het Tourist Office te gaan dat vandaag al sluit om 14u.

Bij de tweede poging kunnen we onze wagen zonder problemen naar buiten rijden om vervolgens enkele seconden later dezelfde parking opnieuw binnen te rijden, ditmaal gebruik makend van de app en het lagere tarief. Mission accomplished, hoera!

Vervolgens haasten we ons naar het Tourist Office, waar we een heel vriendelijk meisje treffen dat ons graag meer uitleg verschaft over de festiviteiten. Deze avond starten de feestelijkheden met de afdaling van Celedón vanaf de toren van de Iglesia de San Miguel. De dame waarschuwt ons dat het er tijdens de afdaling heftig aan toe kan gaan, omdat jongeren op datzelfde moment met sangría naar mekaar gooien. Ok, we zullen zorgen dat we uit de buurt van feestvierende jongeren blijven.

Ondertussen is het 14u geworden en rammelen onze magen van de honger. We trekken de straten van Vitoria-Gasteiz in en merken dat de stad langzaam vol loopt in aanloop naar de feestelijkheden deze avond. Alle eetgelegenheden waarlangs we passeren zitten stampvol Basken in traditionele klederdracht. Dat belooft voor vanavond… Op zoek naar wat pintxos om onze honger te stillen verwijderen we ons langzaamaan steeds verder van het centrum.

Uiteindelijk vinden we een plekje voor twee in Bar Akelarre (akelarre betekent heksensabbat). We treffen een bijzonder vriendelijke uitbater die duidelijk in zijn nopjes is dat een stelletje toeristen in zijn bar is neergestreken en ons maar al te graag het concept van pintxos uitlegt. Bar Akelarre is een onverwachte meevaller. De gefrituurde pintxos zijn heerlijk en de saté van octopus kan ook mijn goedkeuring wegdragen. Bovendien is alles er supergoedkoop.

Na de lunch gaan we op zoek naar een terras om iets te drinken. Zo belanden we op het mooie terras van Bar Los Amigos, waar we tot onze grote verbazing erin slagen ondanks de drukte nog een tafeltje te bemachtigen. Terwijl we genieten van een glaasje wijn, zien we dat de politie zich in gereedheid brengt voor het feest deze avond. Ondertussen stromen gestaag de jongeren toe die grote plastic bidons met sangría met zich meesleuren. We nemen het schouwspel in ons op en besluiten dan terug te gaan naar het hotel om van kledij te wisselen, voor het geval dat we toch een sangría douche zouden krijgen.

Om 17.10u vertrekken we in het hotel richting de Plaza de la Virgen Blanca. Al snel stuiten we op een lange rij wachtende mensen die allemaal staan aan te schuiven om op het plein te geraken om de afdaling van Celedón met hun eigen ogen te kunnen aanschouwen. We houden geen van beiden van wachten, maar besluiten toch geduldig aan te schuiven in de hoop dat we op het plein geraken. En ja, het lukt! Al hadden we beter een uur eerder beginnen aanschuiven, want we staan vrij ver achteraan. Wat op zich ook een voordeel is, want de met sangría gooiende jeugd staat een heel eind van ons vandaan.

Het stikt van het volk op het plein en we wachten geduldig af tot het moment waarop Celedón, een pop met een paraplu uitgedost in traditionele kledij die een dorpsbewoner van Alava voorstelt, langs touwen vanuit de toren van de San Miguel kerk naar de andere hoek van het plein naar beneden gelaten wordt. Eindelijk is het zover! Er wordt vuurwerk afgeschoten en de menigte zingt uit volle borst: “Celedón, ha hecho una casa nueva, Celedón, con ventana y balcón.” Op het moment dat de pop aankomt op zijn bestemming, wordt de pop binnengehaald en vertrekt een persoon verkleed als Celedón op diezelfde plek om zich door de menigte terug naar de San Miguel kerk te worstelen. Het duurt even, maar wanneer deze persoon dan uiteindelijk op het balkon van de toren van de San Miguel verschijnt, barst het publiek in luid gejuich uit.

Mijn vriend en ik zijn onder de indruk: wat een ambiance! Een echt volksfeest! Iedereen danst, zingt en zwaait uitgelaten met de traditionele geruite halsdoeken. Blij dat we dit bijzondere gebeuren konden meemaken! Vitoria-Gasteiz heeft al mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen.

Na de feestelijkheden trekken we terug naar het terras van Los Amigos. Onderweg komen we hopen jongeren tegen wiens witte kleren helemaal verkleurd zijn door de rode sangría. We bestellen nog een wijntje op het terras en ik koop met een traditionele Celedón taartje bij de patisserie aan de overkant.

Na deze welverdiende pauze wandelen we opnieuw naar de Plaza de la Virgen Blanca waarvan de straatstenen doordrenkt zijn van de sangría. We bewonderen de reuzen vanaf de trappen van de San Miguel. En besluiten dat het hoog tijd is voor het avondmaal. Aangezien we vermoedelijk weinig kans hebben een restaurant met een vrije plek te vinden in het hart van de feestelijkheden, keren we terug richting ons hotel. En zo belanden we bij La Mafia se sienta a la Mesa, een groot een gemoedelijk Italiaans restaurant. We genieten van heerlijke antipasti (het moeten niet altijd pintxos zijn) met een glaasje cava (tot onze verbazing serveert dit Italiaans restaurant geen prosecco). Ik doe mijn best de reusachtige portie zwarte pasta met kreeft (die een beetje te hard gekookt is) weg te werken. Dat lukt me helaas niet, maar het smaakt me. We sluiten de maaltijd af met een limoncello van het huis.

We ronden op tijd af en kruipen op tijd in bed, benieuwd wat morgen te bieden zal hebben.