Omdat mijn vriend door zijn conferentie niet echt de gelegenheid heeft gehad om veel van Valencia te zien, heb ik een soort ‘best of’ voor hem samengesteld van mijn favoriete plekken.

We starten met een bezoek aan de San Nicolás de Bari y San Pedro Mártir, het barokke wonder dat zich wat mij betreft gerust kan meten met de Sixtijnse kapel. Vervolgens wandelen we naar La Llotja. De dame aan de balie van La Llotja blijkt me tot mijn grote verbazing te herkennen: “Was jij hier eergisteren ook al niet? En heb je gisteren niet het zijdemuseum bezocht?” Mijn eurocent valt: de dame in kwestie was de gids van de luidruchtige groep in het het Zijdemuseum. Grappig. De dame informeert mij dat het combiticket dat ik een paar dagen geleden kocht, recht geeft op een gratis audiogids. Nice!

Dankzij de audiogids ontdek ik een pak nieuwe details die me tijdens mijn vorig bezoek ontgaan waren. De afbeelding van de heks met het duiveltje bijvoorbeeld had ik helemaal niet opgemerkt. In totaal duurt de rondleiding met audiogids een half uurtje en zijn we terug in het hotel om 11.30u. We moeten immers om 12u uitchecken.

We wisselen van schoenen en kledij, checken uit en laten onze valiezen achter bij het onthaal. We wandel nog even naar de Mercat Central de sfeer daar op te snuiven. Het is merkelijk drukker in de stad dan de voorbije dagen. Niet verwonderlijk voor een zaterdag, uiteraard.

Ik stel voor om samen iets te drinken bij Manãw Wine Bar, maar helaas, die zijn nog niet open op dit ongoddelijk vroege uur (het is 12.10u). En zo belanden we redelijk willekeurig op een ander terras waar we onze laatste sangría van deze trip drinken. Een einde in schoonheid, want de sangría smaakt ons!

We keren terug naar het hotel om onze valiezen op te halen en nemen een taxi naar de luchthaven. De vriendelijke Spanjaard aan het stuur doet maar al te graag een praatje met ons. Hij blijkt zeer goed bekend te zijn met België. Zijn ouders vluchtten voor zijn geboorte naar België om de dictatuur van Franco te ontsnappen en zo komt het dat hij in Brussel geboren is. Ik ben alleszins blij met de complimenten voor mijn Spaans.

Net wanneer we op de luchthaven aankomen, krijgen we bericht dat onze vlucht vertraagd is van van 14.55u naar 15.20u. Dat maakt dat ik maar een half uur overstaptijd heb in Zurich. Krapjes, maar ik hoop dat dat zal volstaan. Het inchecken gaat vlot en we zijn in een zucht doorheen security. Het is bijzonder druk op de kleine luchthaven van Valencia. Ik koop wat snoepgoed voor mijn collega’s in de enige winkel die er is. Op advies van de collega van mijn vriend koop ik turrón (nvdr: slecht idee, ik geraakte die plakkerige zoetigheden zelfs niet aan de straatstenen kwijt).

Ook op het vlak van restaurants heeft de luchthaven van Valencia weinig te bieden. De risotto die ik bestelde, komt nog vrij vlot, maar mijn arme vriend die snakte naar een hamburger moet echt superlang aanschuiven. Daardoor zijn we, ondanks de vertraging, zelfs bijna te laat voor de boarding om 15u.

Vanuit het vliegtuig werp ik nog een allerlaatste blik op Valencia. Een fijne stad die mijn toch wel hoge verwachtingen volledig heeft ingelost. Bij een volgende gelegenheid hoop ik wel iets minder wegenwerken aan te treffen.

In Zürich neem ik afscheid van mijn vriend en zijn collega die verder vliegen naar Genève. Tot mijn opluchting verloopt de overstap in Zürich zeer vlot. De gate waarvan het vliegtuig naar Zaventem vertrekt, bevindt zich op enkele meters van onze aankomstgate. Zeer handig.

Na een relaxte vlucht naar Zaventem neem ik de trein naar Leuven, nog nagenietend van een fijne trip.

Ook vandaag heb ik een Teams meeting om 9.30u om de beslissing van de managementmeeting van woensdag aan de betrokken collega te communiceren. Ditmaal vloeien er wel traantjes. Lastig, want ik had zelf graag een andere uitkomst voor deze collega gezien.

Ik begin dus met een bezwaard gemoed aan mijn laatste volledige dag in Valencia. Al neem ik me voor er het beste van te maken. Ik wandel naar de Torres de Serranos die gisteren gesloten waren. Tot mijn grote verbazing is de beklimming van de torens gratis, je moet enkel een toegangsticketje halen aan de balie en meegeven van welk land je bent. Ik geniet van het mooie uitzicht en het zonnetje dat ook vandaag zich weer van haar beste kant laat zien.

Mijn volgende bestemming is het Museu de la Seda, de laatste plek die ik kan bezoeken met mijn combiticket. Onderweg passeer ik de Església de Santa Caterina Màrtir. Ik wandel de sobere kerk binnen en merk op dat je de toren kan beklimmen voor twee euro. Da’s geen geld en zoals jullie weten, ben ik een liefhebber van het beklimmen van torens. Ik kan deze beklimming alleen maar aanraden. Het uitzicht op de kathedraal van Valencia is prachtig en er zijn amper andere toeristen te bekennen. A lucky find.

Ook Museu de la Seda blijkt een schot in de roos. Het museum is gevestigd in een prachtig historisch gebouw met als topstukken een schitterende mozaïekvloer en een prachtige oude kapel. Ook de mooie zijden gewaden spreken mij aan. De uitleg over de weefgetouwen vat ik niet helemaal, dit specifieke Spaanse jargon is toch net iets te hoog gegrepen voor mij. Ik zie ook voor de eerste keer in mijn leven echte, levende zijderupsen.

Jammer genoeg ben ik net op hetzelfde moment in het museum als een heel grote, luidruchtige Spaanse groep die een rondleiding met een gids krijgt. Het is duidelijk dat het merendeel van de groep helemaal niet geïnteresseerd is in wat de gids te zeggen heeft. Met hun luid gebabbel verstoren ze wel mijn bezoek. Spijtig. Ik zet de audioguide die ik via mijn smartphone kan consulteren op maximum, maar zelfs dat kan het storende gebabbel niet uitsluiten.

Na het bezoek aan het museum is het tijd voor de lunch. Het is ondertussen al 14u. Een paar dagen geleden had mijn vriend me een fotootje doorgestuurd van een restaurant dat hij op zijn fietstocht was tegen gekomen en waarvan hij dacht dat ik dit wel leuk zou vinden. Tijd om dit uit te proberen dus. Ik neem plaats aan één van de tafeltje op het terras van Manãw wine bar met zicht op de Mercat Central. Ik start mijn lunch met een glaasje cava en een oestertje. Vervolgens bestel ik het gerecht met octopus dat Manãw bereidt met een Aziatische toets (pulpo a la brasa con puré de boniato braseado y chimichurri asiático). En ja, graag een glaasje witte wijn daarbij. It does not get any better than this.

Ik gebruik de lunch om diep na te denken over mijn laatste activiteit in Valencia. Ik besluit een gokje te wagen en trek naar het Museu de Bellas Arts. Het gebouw op zich is al prachtig en ik moet zeggen dat ik bijzonder aangenaam verrast ben door de prachtige kunstcollectie. Mij spreekt voornamelijk de religieuze kunst aan en ik neem de tijd om de pracht en praal tentoongesteld in de eerste zalen in me op te nemen. Na de impressionante eerste zalen is het te volgen parcours echter heel slecht aangegeven. Ik wandel op goed geluk wat rond en stoot op een paar tijdelijke tentoonstellingen die helemaal niet goed zijn aangegeven. Het concept van dit museum is duidelijk dat je maar wat moet ronddwalen en alles zelf ontdekken. Dat kan beter, zou ik denken.

Na mijn dagelijkse portie cultuur keer ik terug naar het hotel om te douchen en me op te tutten voor ons laatste fancy diner van de vakantie. Voor de gelegenheid heb ik een tafeltje voor twee gereserveerd in sterrenrestaurant RIFF. We besluiten niet te gek te doen en kiezen ‘maar’ voor de zevengangenmenu. Met aangepaste wijnen uiteraard. Terwijl wij genieten van een heerlijke culinaire verkenningstocht, laten de twee collega’s van mijn vriend ons weten dat ze een vettige hamburger aan het verorberen zijn. Tja, zo heeft iedereen zijn voorkeuren, nietwaar?

Ik ben alleszins bij dat we ons tripje met een hoogtepunt kunnen afsluiten. Dikke aanrader, restaurant RIFF.

Wanneer we terug komen van het ontbijt, is de kuisploeg net bezig in onze kamer. Dat verbaast ons een beetje, want ze zijn ettelijke uren vroeger dan de voorbije dagen. Gelukkig moeten we niet lang wachten tot we onze kamer opnieuw ter beschikking hebben.

Omdat er een aantal dringende mails zijn die ik moet afhandelen, blijf ik een tijdje werken. Uiteindelijk verlaat ik pas na 11u de kamer. De timing van dit weekje weg had echt niet slechter kunnen vallen, maar goed, ik ben al blij dat ik de kans heb om deze mooie stad te verkennen. Dat ik tussendoor wat moet werken, neem ik er graag bij.

Vandaag staat een bezoek aan de zogenaamde Sixtijnse kapel van Valencia op het programma, de San Nicolás de Bari y San Pedro Mártir. En amai, echt blij dat ik me maandag heb laten overhalen tot het kopen van die combitickets. Wat een ongelooflijk prachtig stukje barok. Ook de audioguide, die te consulteren valt via mijn smartphone, is zeer goed. De vele details in de kerk worden uitgebreid beschreven, maar dat zijn er zoveel dat ik moeite heb om alles op te kunnen nemen. Ik blijf dan ook veel langer in de kerk rondkijken dat ik oorspronkelijk van plan was. Het voordeel van alleen op stap zijn: je kan zo lang blijven als je wil.

Ondertussen heb ik een klein hongertje gekregen en besluit ik te gaan kijken of er plaats is aan de enige bar in de Mercat Central. Helaas, er staat een vrije lange rij aan te schuiven en daar heb ik niet het geduld voor. Ik koop me een vers fruitsapje om de honger wat te onderdrukken en besluit naar la Llotja de la Seda te gaan. Tot mijn grote verbazing is een bezoek aan deze prachtige vijftiende-eeuwse zijdebeurs (UNESCO werelderfgoed) gewoonweg gratis. Voor het gebruik van een audioguide is het wel bijbetalen. Ik besluit de audioguide links te laten liggen.

Ik ben erg onder de indruk van dit statige gebouw dat getuigt van indrukwekkend vakmanschap. Architect Pere Compte wist duidelijk waar hij mee bezig was. Ik ben vooral onder de indruk van de handelshal met de ranke, spiraalvormige pilaren. Prachtig! Het filmpje dat in één van de zalen getoond wordt, geeft wat meer context bij de geschiedenis en de functie van dit gebouw. Echt de moeite van een bezoek waard.

Bij mijn tweede poging om iets te eten aan de bar in Mercat Central heb ik meer geluk. Er zijn nog twee wachtenden voor mij (het is dan ook al bijna sluitingstijd). Ik krijg een kruk aan de bar toegewezen en bestel meteen een Valenciaanse oester, amai, een pak beter dan de verschrompelde Baskische oester van gisteren! Als hoofdgerecht bestel ik een sepia bruta (inktvis in eigen inkt bereid). Geen fotogenieke schotel, wel heel lekker. Daarbij drink ik een lekker glaasje schuimwijn. Aangezien de portie inktvis niet echt groot is, besluit ik nog twee kabeljauwkroketjes (buñuelos de bacalao) te bestellen.

Ik geraak aan de praat met de oudere dame links van mij. Ze blijkt Mexicaanse te zijn en bezig aan een rondreis door Spanje. Een heel sympathieke madam die een vlotte babbelaar blijkt te zijn. Spijtig genoeg geeft ze er de voorkeur aan Engels met mij te spreken ipv Spaans. Jammer, want dit was een ideale gelegenheid om mijn Spaans wat te oefenen. Ze bestelt een glas met een anijsdrankje gemengd met Valenciaanse mistela. Ik ben geïntrigeerd. Normaal ben ik niet zo’n fan van anijs, maar ze weet de twee Duitse jongemannen rechts van mij te overtuigen om een shotje te proeven, dus dan doe ik ook maar mee. Door de mistela toe te voegen is de anijs minder uitgesproken en valt het drankje mij beter mee dan verwacht.

Omdat de Torres de Serrano (torens die vroeger onderdeel uitmaakten van de oude stadsomwalling) vandaag dicht zijn, besluit ik de Torres de Guart te bezoeken, deze zijn volgens googlemaps wel open. Helaas, dat google niet altijd gelijk heeft, blijkt als ik na een stevige wandeling ter plekke aankom: de torens zijn gesloten.

Als plan B trek ik dan maar naar de nabijgelegen Jardin Botánico, niet meteen een bezoek dat op mijn verlanglijstje stond, maar het is er wel fijn wandelen op de schaduwrijke paden. Al vond ik dat sommige gedeelten van de tuin wat beter onderhouden konden worden. Maar een wildernis kan ook mooi zijn, he. Het gedeelte dat mij het meest aanspreekt, is de cactustuin. Lekker prikkelend.

Ik kies ervoor via een omweg terug te keren naar het hotel zodat ik nog wat meer van de stad kan opsnuiven. Zo kom ik in wijken waar je normaal als toerist niet komt. Altijd boeiend om ook die kant van de stad te leren kennen. In het hotel spoel ik onder de douche het zweet van mij af en ben klaar voor het avondprogramma.

Mijn vriend is vandaag vrij vroeg terug van de conferentie, dus hebben we tijd om samen te aperitieven in Mercat de Colón. Het is er behoorlijk druk, maar we slagen er vrij makkelijk in om een staantafeltje te veroveren. We bestellen een glaasje cava en wat jamón. Een onhandige serveerster stoot echter per ongeluk mijn glas cava omver. Het glas was eigenlijk bijna leeg, maar ik krijg ter compensatie een nieuw vol glas. Geen slechte deal! De bediening is alleszins erg royaal met de cava, de glazen worden bijna tot aan de rand gevuld.

Ondertussen hebben de twee collega’s van mijn vriend ons vervoegd. Die bestellen allebei een groot glas bier. Duidelijk geen cavaliefhebbers.

Vandaag hebben we een tafel gereserveerd bij Casa Roberto, een traditioneel Valenciaans paellarestaurant, want ja, in de geboorteplaats van de paella, moet je die toch echt geproefd hebben. We komen in een gigantisch grote zaak terecht waar veel verschillende soorten paella op het menu staan. Al vraag ik me stiekem af of we niet in een tourist trap terecht gekomen zijn, want er zijn opvallend veel tafels leeg.

We starten de maaltijd met calamar als voorgerecht, uiteraard gevolgd door de originele versie van de paella met kip en konijn, geen zeevruchten te bespeuren! We krijgen allemaal onze eigen houten lepel om de laatste resten van de paella uit de pan te schrapen. En ja, het is zeker lekker, maar als ik eerlijk ben, vind ik de versie met zeevruchten en vis lekkerder.

De hoeveelheid paella is zo overvloedig dat we geen plaats meer hebben voor een dessert, hoe lekker die er ook uitzagen. In de plaats daarvan bestellen we een glas mistela. een zoete wijn gemaakt van de moscateldruif.

Na een fijne avond kruipen we tevreden in bed.

De voormiddag en middag breng ik door op de hotelkamer, omdat ik een belangrijke managementmeeting heb, die ik niet wil missen wegens een aantal belangrijke beslissingen op de agenda. Over één van de (lastige) beslissingen moet ik deze week nog terugkoppelen aan de betrokken personen. Ik besluit zo snel mogelijk door de zure appel heen te bijten en boek een Teams-overleg in met mijn collega om 13.45u.

Uiteraard klopt om 13.30u de kuisploeg op de deur, maar ik vraag hen vriendelijk in het Spaans om over een uurtje terug te komen. Het brengen van de vervelende boodschap verloopt beter dan verwacht. De ontvanger nam het tot mijn grote opluchting goed op. Wat maakt dat ik om 14u eindelijk de deur van de hotelkamer achter mij kan dichttrekken.

Ik besluit het middagmaal te skippen en koop mezelf een ijsje bij Llinares: roodkapjes-ijs en rumrozijnen. Het prijswinnende roodkapjes-ijs is wat te zoet naar mijn goesting. Misschien had ik toch het bloedworst-ijs of het gazpacho-ijs of het ansjovis-in-azijn-ijs moeten uitproberen…

Na mijn ijsje opgesmikkeld te hebben, loop ik naar een drukke straat vlakbij ons hotel en hou een taxi aan om mij naar het strand te brengen. Een dik kwartier later kom ik aan bij Playa de las Arenas. Mijn eerste missie: een strandhanddoek kopen. Ik vind een mooie, grote vierkante handdoek in Ale-Hop, een prullariaketen die je zowat overal in Spanje vindt.

Ik zoek een plekje op het brede strand en nestel me op mijn handdoek. Na een tijdje ben ik toe aan wat verkoeling en spreek ik in mijn beste Spaans drie oudere dames aan om te vragen of ze even op mijn rugzak met mijn smartphone willen letten. Aan het onbegrip in hun ogen te zien, begrijpen ze er niets van. Blijkt dat de drie dames afkomstig zijn uit de UK en geen woord Spaans spreken. En ik had nog zo’n mooie Spaanse zin gebrouwen! Gelukkig willen ze op mijn rugzak passen. Ik geniet met volle teugen van mijn zwempartijtje in de Middellandse Zee!

Rond 17u neem ik een taxi terug naar het hotel om een uitgebreide douche te nemen. Iets voor 18u vervoegt mijn vriend mij en trekken we samen met zijn twee collega’s naar het dakterras van ons hotel voor het aperitief. De twee collega’s moeten hun bon voor een gratis agua de Valencia nog omruilen. Mijn vriend en ik houden het op een glaasje cava (of twee). Het is aangenaam vertoeven op het mooi terras en we hebben fijne gesprekken. Tot ik erachter kom dat het verhaal van de lispelende koning Koning Ferdinand die in zijn eentje verantwoordelijk zou zijn voor de Spaanse uitspaak van de ‘z’ en de ‘c’, een urban legend is. Onze leerkracht Spaans heeft ons dus gewoon iets voorgelopen toen ze dat verhaal vertelde. En ik heb dat verhaal jarenlang geloofd en zelf tegen talloze mensen verteld. Wat een ontgoocheling!

Voor het avondmaal trekken we met ons vieren naar Orio, een Baskisch restaurant in de buurt van ons hotel. De Baskische oestertjes vallen wat tegen, maar de pintxos en de marmitako (een stoofpotje van tonijn) zijn erg lekker. Hoogtepunt van de avond is het feit dat ik van de ober zelf de cider mag uitschenken. De fles is van zo’n speciale schenktuit voorzien, waardoor ik vanaf een kleine halve meter zonder veel problemen de cider in het glas kan mikken. Leuk! Ik sluit de maaltijd af met een lekker kaasbordje.

Ook vandaag kruipen we mooi op tijd in bed. De mannen zijn moe van de conferentie en ikzelf kan ook wel een goeie nachtrust gebruiken.

Vandaag bezoek ik het Museo Nacional de Cerámica y Artes Suntuarias González Martí (amai, een hele mondvol) gelegen in het prachtige Palacio del Marqués de Dos Aguas. Dit keramiekmuseum ligt letterlijk op een paar passen afstand van ons hotel en werd bij het inchecken met stip aangeraden door de vriendelijke dame aan onze hotelreceptie.

En amai, ik ben niet teleurgesteld. Eigenlijk is dit niet zozeer aan bezoek aan een museum maar aan een volledig ingericht stadspaleis (te vergelijken met het Paleis op de Meir, maar nog veel grootser en indrukwekkender). De kamers van het paleis zijn prachtig gedecoreerd en voorzien van kunst en antieke voorwerpen. Je weet gewoon niet waar eerst kijken. Het museumgedeelte in het paleis beperkt zich tot het tentoonstellen van enkele protserige koetsen, een paar keramiekobjecten in aparte vitrines en een design tentoonstelling over waaiers ter ere van Valencia als World Design Capital 2022.

Toegegeven er valt veel keramiek te bewonderen in de verschillende ruimtes van het paleis, maar het zijn vooral de prachtig versierde kamers zelf die met de eer gaan lopen. Ik probeer zoveel mogelijk van de overvloedige details in me op te nemen. Wat een weelde!

Wanneer ik opnieuw buiten sta is het al 13u gepasseerd. Tijd voor het middagmaal! Ik slenter wat doorheen het oude stadscentrum op zoek naar een rustige plek in de schaduw, want het is ondertussen al flink warm geworden. En zo kom ik terecht bij een kleine, gezellig tapaszaak, DaVida, waar ik croquetas met bolletus en jamón bestel en een portie humus die duidelijk voor meer dan één persoon bedoeld is. Ik trakteer mezelf op een glaasje witte wijn.

Na op het gemak van mijn lunch onder de bomen van het rustige plein genoten te hebben wandel ik naar de befaamde Jardí del Túria, een mooi park aangelegd in de drooggelegde bedding van de Turia. Het park slingert zich rondom het oude stadscentrum en is zo’n beetje de groene long van Valencia, waar fietsers, joggers en wandelaars hun hart kunnen ophalen. Ik wandel langs het Palau de la Música helemaal tot aan de Ciutat de les Arts i les Ciències. Het is ondertussen behoorlijk warm, dus ik zweet wat af met mijn DSLR rond mijn nek en de fototoestelrugzak op mijn rug. Maar de spektakelarchitectuur van Calatrava doet me al dat gewicht snel vergeten. Al verwondert het me niets dat het ganse project (oorspronkelijk geraamd op 300 miljoen euro) uiteindelijk vier keer zoveel gekost heeft (1,3 miljard euro). En dan zijn de oorspronkelijke plannen nog niet eens volledig gerealiseerd.

Toegegeven de architectuur is adembenemend, maar het is wel snikheet op de site, waar nergens een streepje schaduw te bekennen valt. En als je de gebouwen van naderbij inspecteert merk je dat Calatrava, net als bij het station van Liège-Guillemins, geen rekening heeft gehouden met de onderhoudsvriendelijkheid van zijn futuristische gebouwen. De daken en bovenste ruiten hangen vol met meeuwenstront en hier en daar zie je roestplekken opduiken. Bovendien heeft de site in zijn geheel op de één of andere manier een artificiële uitstraling. Je hebt niet het gevoel dat dit een plek op mensenmaat is. Ik ben alleszins erg benieuwd hoe deze gebouwen de tand des tijds zullen doorstaan. En het verbaast me niets dat dit project tot heel wat rechtszaken geleid heeft.

Ik wandel tot aan L’Oceanogràfic, maar ben wat te laat voor een bezoek aan het grootste aquarium van Europa. Ik wandel wel even binnen in het Wetenschapsmuseum, maar om wille van de matige recensies zie ik af van een bezoek. Het is ondertussen ook al bijna vijf uur en de hitte van de dag begint op mij te wegen.

Om 17.11u krijg ik bericht dat mijn vriend de conferentie heeft verlaten. Ik vraag hem om rechtstreeks naar mij te fietsen, want zijn collega’s hebben ‘s avond een tafel voor acht personen gereserveerd in een restaurant in de wijk L’Eixample, niet zo ver van mijn huidige locatie. Ik heb geen zin om in de warmte nog helemaal terug te gaan naar het hotel. Mijn blinkende zweetkop moeten zijn collega’s en kennissen er dan maar bij nemen. Ik begin alvast te wandelen in de richting van het restaurant zodat we elkaar daar ergens kunnen treffen voor het aperitief.

Dankzij google location sharing vindt mijn vriend, die rechtstreeks met de fiets van de conferentielocatie gekomen is, mij gemakkelijk. Ik ben blij dat ik mijn steeds zwaarder wordende rugzak kan afdoen en in het mandje van zijn fiets leggen. Ik had op googlemaps een toffe cocktailbar gevonden om te aperitieven, maar wanneer we aankomen bij Urban 84 pub blijkt deze gesloten te zijn. Jammer, maar zo belanden we iets verderop aan een leuk tafeltje op de stoep bij Bagoas. We bestellen twee cocktails en vervolgens nog twee glaasjes witte wijn. Het is immers nog even wachten voordat we naar het restaurant kunnen. Gelukkig komt elk drankje met een mandje popcorn, want anders zou ik helemaal op mijn kop staan.

Stipt op het tijdstip van reservatie, 20.30u, komen mijn vriend en ik aan in restaurant Trufa Salvaje. Uiteraard zijn we de eerste… Terwijl wij genieten van een glaasje cava druppelen de collega’s en kennissen van mijn vriend één voor één binnen. We bestellen een hele hoop verschillende tapas, waarvan ik sommige helemaal ben vergeten te fotograferen. Uiteraard is de octopus mijn favoriet, maar deze verdwijnt zo snel in de hongerige magen dat er geen fotografisch bewijs van bestaat. Ook de Russische salade is een zeer aangename verrassing. Ik zou deze salade nooit uit mezelf besteld hebben, maar ik vind het echt heel lekker. En het kaasbordje is ook heerlijk!

Het ganse diner verloopt in een zeer gemoedelijk sfeer en het gezelschap bevalt me een pak beter dan de dag voordien. Iedereen lijkt ook net iets meer ontspannen te zijn dan gisteren. Of misschien was ik gisteren gewoon te vermoeid, dat kan ook zijn. We hebben alleszins een heel fijne avond.

Na het diner laat ik mijn rugzak met fototoestel bij mijn vriend en zijn collega’s achter, neem afscheid van het gezelschap en vertrek iets vroeger te voet terug naar het hotel. Mijn vriend is met de fiets en kan me dus gemakkelijk inhalen en ik wil graag nog een uitgebreide douche nemen om het zweet van de dag van mij af te spoelen alvorens in bed te kruipen.

Al weer een geslaagde dag in Valencia.

Tot onze verbazing moeten we aan de ontbijttafel een online menukaart consulteren. Het ontbijt wordt blijkbaar aan tafel geserveerd in gangen. Jammer, want zoals jullie ondertussen al weten zijn mijn vriend en ik grote aanhangers van het concept ontbijtbuffet. Niet dat we te klagen hebben over dit ontbijt, we krijgen een toast met jamón, vers fruit, vers fruitsap én eggs benedict met zalm. De eggs benedict doen me bijna het vroege uur vergeten. Superlekker!

Na het ontbijt vertrekt mijn vriend met zijn gehuurde fiets naar de conferentie en ik wandel op mijn gemak naar de Mercat Central, een prachtige overdekte markt met een oppervlakte van meer dan 8.000 vierkante meter, die me sterk doet denken aan de Mercat de la Boqueria in Barcelona. Al is de architectuur van de markt in Valencia zeker knapper dan die van Barcelona. Vooral de prachtige koepel zuigt de aandacht naar zich toe. Ik loop wat rond om de sfeer op te snuiven en neem wat foto’s. Totaal nog geen honger na het uitgebreide ontbijt.

Ik heb niet echt een plan gemaakt voor mijn bezoek aan Valencia vandaag, dus ik loop mijn neus achterna. Zo beland ik in de 13de eeuwse Església de Sant Joan del Mercat, één van de oudste kerken van Valencia. Aan de inkom koop ik een combi ticket dat me ook recht geeft op toegang tot de ‘Sixtijnse kapel van Valencia’ en het zijdemuseum. Het combiticket is helemaal niet duur, dus geen erg als de twee andere bezienswaardigheden zouden tegenvallen. Spijtig genoeg staat de kerk voor een groot deel in de steigers, maar ik twijfel er niet aan dat het resultaat zeer indrukwekkend zal zijn wanneer de kerk volledig is gerestaureerd.

Volgende kerk op mijn lijstje: de Església de Sant Martí, vlakbij ons hotel (handig, want ik heb nood aan een sanitaire stop). Minder indrukwekkend dan de eerste kerk die ik vandaag bezocht, maar zeker ook de moeite om even binnen te lopen. Door het stevige ontbijt heb ik nog niet echt nood aan een lunch, maar een ijsje van Bertal, dat gaat er altijd wel in. Het vriendelijke meisje complimenteert me met mijn keuze: een bolletje citroensorbet en een bolletje chocolade-ijs. Wat mij betreft, de perfect combinatie.

Na op een bankje in de schaduw genoten te hebben van mijn ijsje, wandel ik de Basílica de la Mare de Déu dels Desamparats op de Plaça de la Mare de Déu (waar gisteren de manifestatie voor Oekraïne plaatsvond) binnen. Dit mooie gebouw had gisteren al mijn aandacht getrokken en mijn intuïtie zit juist: het ronde interieur is één en al barokke schoonheid. Ik beland er net op het moment dat de misviering begint. Vreemd, maar de deuren blijven open staan en tijdens de viering kunnen toeristen gewoon binnen en buiten lopen langs de deuren aan beide kanten van het ronde gebouw.

Het smalste gebouw van Europa (1,07 meter):

Na nog even rondgekeken te hebben op de Plaça de la Mare de Déu, besluit ik het oude stadscentrum achter mij te laten en wandel ik naar de Plaça de l’Ajuntament, waar de befaamde fallas van Valencia verbrand worden. Het plein met de bloemenstalletjes en de statige panden rondom maakt indruk op mij. De architecturale rijkdom laat zich moeilijk op foto’s vastleggen, maar ik doe mijn best.

Ik wandel verder naar mijn volgende architecturale ontdekking: het station van Valencia. Op zich alweer een knap gebouw, maar ik ben vooral gefascineerd door de rocas (rijtuigen) die er tentoongesteld staan. Deze rocas tonen afbeeldingen van bijbelfiguren en fabeldieren die gebruikt worden in de processie van Corpus Christi, die sinds de 14e eeuw plaatsvindt in Valencia. De stukken zijn eigendom van het Corpus Christi Museum en het is me niet geheel duidelijk waarom ze nu hier in het station opgesteld staan, maar ik kan me voorstellen dat het bijwonen van zo’n processie een hele belevenis moet zijn.

Ik wandel verder langs 19e eeuwse arena waar nog stierengevechten plaatsvinden naar de Mercat de Colón. Mijn tweede markt op één dag. Alweer een architecturaal pareltje dat duidelijk recent gerestaureerd werd en vervolgens een nieuwe invulling kreeg. Mercat de Colón biedt onderdak aan allerlei winkeltjes met prullaria, maar is vooral een gezellige plek om iets te eten of te drinken. Ik kies een tafeltje uit bij Mi Cub en bestel croquetas en mejillones (mosselen) vergezeld van een glaasje sangría. De mosselen blijken mosselen uit blik te zijn, iets wat ik niet verwacht had, maar ze smaakten me alleszins. Een ideaal aperitiefje!

Terwijl ik nog van mijn glaasje sangría aan het genieten ben, krijg ik rond 17u bericht dat mijn vriend alweer onderweg ik naar ons hotel. Da’s vroeger dan verwacht. Hij zal het stilzitten en luisteren dan toch beu geworden zijn. Ik wandel terug naar ons hotel om een douche te nemen en me op te frissen na een warme dag. Onderweg nog wat genietend van de prachtige architectuur.

Na ons weerzien in het hotel gaan mijn vriend en ik op zoek naar een plek om iets te eten. We belanden bij La Coveta, een tapasbar aan het mooie vernieuwde Plaça Redona waar het gezellig zitten is. We bestellen allerlei tapas die allemaal zeer lekker zijn, maar mijn persoonlijke favoriet is toch de bloedworst, amai zo’n smaakexplosie! En oja, daar dronken we een kan sangría spumante bij.

Mijn vriend heeft na het eten afgesproken met twee van zijn collega’s en een aantal andere kennissen die allemaal naar dezelfde conferentie gaan. Het duurt eventjes voordat we elkaar vinden en dan begint de zoektocht naar een restaurant waar om 20.30u nog plek is voor een groep van acht personen, waaronder een aantal moeilijke eters. Niet evident… De keuze van de groep, restaurant Rincón 33 heeft spijtig genoeg geen plaats. Uiteindelijk slaagt één van de mannen erin via The Fork een reservatie voor acht personen om 21.30u te bemachtigen. En zo belanden we opnieuw op de Plaça Redona bij Bar Léon, vlakbij het restaurant waar mijn vriend en ik eerder op de avond tapas aten.

We zijn een half uur vroeger dan onze reservatie en eerst lijkt de bediening onze reservatie helemaal niet terug te vinden. Ik vrees het ergste, maar dan toveren ze ergens uit een kelder zowaar een grote klaptafel voor acht personen tevoorschijn, die snel wordt voorzien van stoelen en een tafellaken en hebben we een mooie plek onder de sterrenhemel om iets te eten.

De mannen bestellen paëlla met inktvis, gambas en arroz nero. De rijst is pikzwart van de inktvisinkt en smaakt best wel lekker. Helaas hebben mijn vriend en ik na die tapas alleen nog plek voor een dessertje. De middelmatige brownie kan mij niet echt bekoren en ik voel ook dat de vermoeidheid toeslaat, waardoor mijn tolerantiegraad voor flauwe grappen iet of wat afneemt. En de Italiaanse moeilijke eter werkt ook een beetje op mijn zenuwen.

Aangezien mijn vriend en ik allebei heel moe zijn, besluiten we het niet laat te maken en mooi op tijd in bed te kruipen. Morgen is er weer een dag.

Dus ja, het vroege opstaan, doet pijn (ik was dan ook zo dom geweest om de volledige puntentelling van het Eurovisiesongfestival tot het einde uit te zitten, terwijl het eigenlijk al van bij het begin duidelijk was dat Oekraïne zou winnen), maar het vooruitzicht van een weekje Valencia maakt veel goed.

Op een kleine vertraging na verloopt de vlucht naar Valencia vlekkeloos. In de luchthaven moet ik een beetje geduld uitoefenen tot mijn bagage van de band rolt (toch altijd weer een opluchting dat je koffer niet per ongeluk op een andere vlucht is beland) en vervolgens neem ik een taxi naar het hotel. Ik ben te vroeg om al te kunnen inchecken, dus laat ik mijn valies achter en trek ik de stad in. Mijn vriend die vanuit Genève naar Valencia vliegt, landt een drietal uur na mij, dus ik heb de gelegenheid om de stad al even op mijn eentje te verkennen.

Maar eerst tijd voor lunch! Ik beland in een rustig filiaal van Bertal en bestel een rollo met een smoothie en rond mijn, niet zo gezonde, lunch af met een klein koffiekoekje. Ik maak gebruik van het feit dat ik mijn laptop bij heb om nog wat werkmails te beantwoorden. Hierdoor loopt mijn lunch ietwat langer uit. Maar voor mijn gemoedsrust doet het deugd om mijn achterstallige mails te zien slinken.

Na een laatste keer op ‘verzenden’ geduwd te hebben, trek ik op verkenning in de gezellige straatjes van het oude stadscentrum van Valencia. Het is behoorlijk warm met mijn zware rugzak en mijn fototoestel rond mijn nek, maar de stad weet me onmiddellijk te bekoren.

Op de Plaça de la Mare de Déu stoot ik op een manifestatie die oproept tot vrede in Oekraïne. De blauw-gele vlaggen zijn overvloedig aanwezig en een operazangeres zingt een ode aan Oekraïne. Ik moet toegeven dat ik er hartzeer van heb: weer een oorlog in het hart van Europa. En waarom? Om de grootheidswaan van één man en zijn aanhangers te bevredigen, die menen dat zij het recht hebben de in het verleden ‘verloren’ Russische gebieden opnieuw te annexeren. Ik kan me goed voorstellen dat de Baltische staten de laatste ontwikkelingen met argusogen volgen.

Tijdens mijn wandeling krijg ik bericht van mijn vriend dat hij ondertussen geland is en verwacht tegen 15u in het hotel te zijn. Ik wandel op mijn gemak terug naar hotel Marqués House en tref hem aan de incheckbalie. We frissen ons wat op in de kamer en trekken opnieuw het oude stadscentrum in.

Ver geraken we niet, want we hebben allebei een hongertje. We belanden op het terras van een ander Bertal filiaal op Plaça de la Reina, dat momenteel een zeer grondige metamorfose ondergaat. We bestellen een hartige pannenkoek met kaas en hesp en drinken daarbij een kan sangría. Mijn favoriete drankje bij dit warme weer.

Vervolgens brengen we een bezoek aan de kathedraal van Valencia. De kathedraal werd gebouwd in de 13e en 14e eeuw en is een bijzondere mix van bouwstijlen. De Puerto de Palau is in romaanse stijl, de Puerto de Hierros is barok en de Puerto de los Apostolès gotisch. De kathedraal is op zich al een indrukwekkend bouwwerk, maar ik ben vooral onder de indruk van de prachtige kunstwerken in het museum dat zich in een zijbouw van de kathedraal bevindt. De kathedraal pakt er trouwens mee uit dat zij de Heilige Graal in hun bezit hebben. De Heilige Graal is de stenen drinkbeker waaruit Jezus zou gedronken hebben tijdens het Laatste Avondmaal. Spijtig dat het museum al om 17u sluit en we dus vriendelijk verzocht worden ons bezoek te beëindigen.

De Heilige Graal:

Gelukkig is het nog mogelijk om de Torre del Miguelete de toren van de kathedraal te beklimmen. We kopen ons een ticketje en beklimmen de 207 trappen om beloond te worden met een mooi uitzicht op de stad.

Aangezien we allebei moe zijn, keren we terug naar ons hotel. In de straat van ons hotel halen we de fiets op die mijn vriend voor deze week gehuurd heeft. De locatie van de conferentie bevindt zich immers buiten het centrum op zo’n goed half uur fietsen van ons hotel. Valencia is een erg fietsvriendelijke stad en dit mooie zonnige weer maakt van de fiets het ideale vervoersmiddel.

Voor het aperitief trekken we naar het dakterras van ons hotel. We ruilen de voucher die we bij het inchecken kregen in voor een agua de Valencia, een cocktail op basis van cava, sinaasappelsap, wodka en gin. De regio van Valencia is immers bekend om de lekker sappige sinaasappelen. Ik vind de cocktail niet slecht, maar het is ook niet meteen mijn favoriet.

Na een verkwikkende douche, trekken we propere kleren aan en wandelen we naar restaurant La Càbila, waar ik een tafeltje gereserveerd heb. Het menu is zalig lekker, met gerechten waarin groenten de hoofdrol spelen. Altijd een pluspunt. Helaas kregen we geen menukaart, dus moeten jullie het stellen met enkel fotootjes zonder uitleg.

De maaltijd duurt langer dan verwacht en de maan staat al hoog aan de hemel wanneer we terugwandelen naar het hotel. We liggen te laat in bed, maar deze eerste kennismaking met Valencia smaakt alvast naar meer.