Voor het middageten hadden mijn vriend en ik een tafel bij La Stanza gereserveerd om samen mijn onze Engelse vriend te genieten van de overdadige antipasti. We hadden er bewust voor gekozen om enkel antipasti te bestellen, ons vorige bezoek indachtig. Dat leek een strak plan, maar onze ogen bleken alweer groter dan onze maag, want uiteindelijk hadden we nog stevig moeite om met ons drieën al dat lekkers op te krijgen.

Tijd dus voor een wandeling doorheen de Leuvense straten om al dat eten wat te laten zakken. We leidden onze kameraad langs het middelpunt van Leuven, de Grote en de Oude Markt, toonden hem vol trots het (helaas gesloten) mooiste stadhuis van de wereld en gaven hem een mini-rondleiding in de grondig gerestaureerde Sint-Pieterskerk. Waar er op datzelfde moment een generale repetitie plaatsvond voor het concert 1425 Meesterlijk Meerstemmig.

Het letterlijke hoogtepunt van onze tocht door Leuven was ons bezoek aan de universiteitsbibliotheek. Samen bewonderden we de prachtige met hout versierde zalen en beklommen we de toren van de bibliotheek om te genieten van een prachtig zonnig uitzicht op Leuven. Ik was heel blij dat ik onze vriend in deze optimale weersomstandigheden kennis kon laten maken met onze mooie stad en hem wat uitleg kon geven over de boeiende geschiedenis van Leuven.

We sloten zijn bezoek af met een drankje bij de Dokteur op het Ladeuzeplein, namen nog snel een foto bij Fonske en toen was het helaas al tijd om afscheid te nemen, want de collega van mijn vriend moest zijn vlucht halen. Ik hoop alvast dat hij genoten heeft van deze eerste kennismaking met Leuven en dat hij nog eens terug komt. Hopelijk kunnen we hem dan wel een warme douche aanbieden.

De tentoonstelling gaat dieper in op de vraag wie bepaalt wat kennis is, welke kennis voor wie beschikbaar is en wat wordt gecensureerd? Wat was en is de prijs van kennis, vroeger en nu? Wat betekende het ontstaan van de boekdrukkunst of de introductie van digitale middelen zoals het internet en sociale media? Heel boeiende en brandend actuele onderwerpen alleszins. Al denk ik wel dat deze tentoonstelling geen spek voor ieders bek is. Je moet je tijd nemen om de bijhorende info grondig te lezen om goed het verhaal te kunnen volgen. Of rondgeleid worden door de curator zelf, natuurlijk, dat helpt ook.

Mogelijk stelt deze afbeelding Dieric Bouts voor, maar zeker is dat niet:

De afbeelding links toont een groep laatmiddeleeuwse studenten die naar een uiteenzetting van hun prof luisteren:

Doedels zijn van alle tijden:

Eramus gecensureerd?

Voorbeelden van censuur in oude boekwerken:

Deze censor nam zijn werk niet al te serieus:

Yep, jullie zien het goed, in 1964 (!) moesten studenten toestemming vragen aan de rector om Marx en Engels te mogen lezen, omdat deze boeken op de Index van verboden boeken stonden.

Overblijfsel van de brand die lelijk huis hield in de Leuvense universiteitsbibliotheek:

Boeken hingen in de late middeleeuwen letterlijk aan de ketting. In die tijd waren boeken uiteraard heel kostbaar en men wilde het risico op diefstal zoveel mogelijk beperken:

Notities in de marges van studieboeken:

Een afbeelding van een neushoorn gemaakt door Albrecht Dürer, waarvan men jarenlang dacht dat dit een exacte weergave van het beest in kwestie was:

Skelet van een kalf geboren met twee hoofden:

Afbeeldingen van zogezegd echte dieren (let op de eenhoorn):

Afbeelden van de heilige stad Jerusalem:

Spotprent over de gehate hertog van Alva:

Vreemde mensdieren waarvan men geloofde dat deze echt bestonden:

Dit kalf is wellicht geen mythe, maar een dier dat helaas afschuwelijk vervormd ter wereld kwam:

Gespot: zeemonster:

De waarneming van een komeet:

We startten de dag bij Alpaka, alwaar we in teams van twee werden opgedeeld en we eerst wat mochten oefenen voordat we onze alpaca’s door een hindernissenparcours moesten leiden. We sloten de voormiddag af met een heuse alpacagility competitie, waarbij punten uitgedeeld werden voor snelheid en het correct afleggen van het parcours. Echt leuk, dat werken met die alpaca’s, en fijn om te zien hoe iedereen elkaar aanmoedigde tijdens het competitiemomentje. Mijn ploegmaat en ik legden het parcours af met alpaca Stan en waren best wel tevreden met onze prestatie. Al onthoud ik vooral dat die alpaca’s toch een eigen willetje hebben.

Een busrit en een fijne wandeling door het zonnige Leuven later, schoven we aan tafel bij De Hoorn. We startten met wat fingerfood (charcuterie, zoete aardappelfrietjes en gefrituurde wijting) en een glaasje bubbels. Ik had als hoofgerecht de sliptongetjes gekozen en die waren zeker lekker, maar de collega’s die de ossobucco hadden waren minder enthousiast over hun gerecht. Jammer, want zoiets blijft hangen, natuurlijk.

Gefrituurde wijtingreepjes met remouladesaus:

Zoete aardappelfrietjes met yoghurt, granaatappel, za’atar:

Assortiment fijne vleeswaren: mortadella, salami, parmaham, coppa:

Thaise curry met tofu, lotuswortel, paksoi, rijst:

Ossobucco van kalkoen met dragonsaus, pappardelle, erwten, asperges, snijbiet:

Sliptong met geroosterde groenten, kalamansi en kruidenpuree:

Na de middag volgde een rondleiding in de universiteitsbibliotheek en natuurlijk mocht daarbij een beklimming van de toren niet ontbreken. Hoe vaak ik die beklimming ook doe, het uitzicht blijft me altijd bekoren.

We sloten de dag af met een glaasje sangría (allez, een karaf) op het terras van de Appel. Genieten in eigen stad!

Het was een beetje puzzelen met de timeslots, want ik wilde een bezoek aan de tentoonstelling combineren met een beklimming van de bibliotheektoren. Uiteindelijk waren er enkel om 13.30u nog genoeg tickets voor ons groepje van vier volwassenen en drie kinderen (waarvan de oudste ondertussen ook als volwassene meetelt). Ok, iets vroeger dan ik in gedachten had. Dus stelde ik voor dat de zus van mijn vriend met haar gezin rond de middag zou komen om samen een boterham te eten en dan naar de bibliotheek te vertrekken.

Uiteraard waren onze gasten een klein half uur te laat, waardoor ik al wat zenuwachtig werd, maar gelukkig is zo’n pistolet of sandwich snel gegeten. Als verrassing hadden we taart van Au Flan Breton voorzien voor de schoonbroer van mijn vriend, die op 4 januari verjaard was. Tot hilariteit van de nichtjes hadden we de taart versierd met vier fopkaarsjes, die onze stoere jarige met de beste wil van de wereld niet uitgeblazen kreeg. Supergrappig! En we waren net op tijd klaar om samen naar de tentoonstelling te vertrekken. De hond des huizes was ook mee (de eerste keer dat er een hond op mijn appartement was), dus offerde de schoonbroer van mijn vriend zich op om de stad in te trekken met het beest. Liever hij dan ik, want het weer zat niet echt mee deze zaterdag.

Het duurde even voordat aan de inkom van de universiteitsbibliotheek alle CST-certificaten gescand en de inkomtickets afgedrukt waren, maar dat deerde niet. We startten ons bezoek met de universiteitsbibliotheek zelf. De nichtjes vonden het echt geweldig. Nu is dit natuurlijk wel een prachtige bibliotheek, maar de middelste was ook oprecht geïnteresseerd in de boekencollectie. De vrijwilligster die toezicht hield, was duidelijk enorm gecharmeerd door de meisjes en haalde een aantal oude boeken tevoorschijn. Zeer sympathiek!

We waren al een stuk langer in de bibliotheek gebleven dan ik aanvankelijk had verwacht, dus lichtelijk opgelucht dat ik pas om 16u de tickets voor de beklimming van de toren gereserveerd had. Anders hadden we ons nogal moeten haasten. De tentoonstelling zelf bleek ook een schot in de roos. De meisjes waren enorm gefascineerd door de theorie van het uitdijende heelal die Lemaître formuleerde. Ze bleven maar vragen stellen over de oerknal en zwarte gaten en wat er dan vóór de oerknal was. Hopelijk drie wetenschappers in spé! En ook de kunstwerken spraken hen aan. Zeer blij dat het hen zo boeide!

Oog – Escher:

Brieven en tekeningen:

Lemaître was ook een pionier van de informatica, hij kocht één van de eerste elektronische rekenmachines, de Burroughs E101, die hij voor het eerst gezien had op de Wereldtentoonstelling van 1958 in Brussel.

Schoolbord uit het kantoor van Stephen Hawking aan de Universiteit van Cambridge:

Op 28 juni 2009 gaf Hawking een feestje, maar hij verstuurde zijn uitnodiging pas nadat het evenement was afgelopen. De vierdimensionale coördinaten – drie van de ruimte en één van de tijd – geven een precieze locatie in de ruimtetijd. Maar alleen iemand uit de toekomst kon gebruik maken van de informatie, dus de enige aanwezigen zouden mensen zijn geweest die op een of andere manier in staat waren om terug in de tijd te reizen. Uiteraard kwam er niemand opdagen. “Wat jammer”, merkte Hawking op.

La Belle Captive – René Magritte:

Totality – Katie Paterson:

Eer dat we alles gezien hadden, was het al 15.40u. Veel tijd om iets te gaan drinken was er niet meer, dus besloten we de toren een beetje vroeger te beklimmen. Gelukkig was het maximum aantal personen dat in de toren mocht nog niet bereikt.

Tijdens de klim naar boven bleven we staan bij de plakkaten die uitleg gaven over de brand van Leuven tijdens WOI, de verwoesting van de eerste universiteitsbibliotheek, de daaropvolgende bouw van de bibliotheek op het Ladeuzeplein en de brand in de nieuwe bibliotheek tijdens WOII, die opnieuw het hart van Leuven trof.

We waren net op tijd boven om de grote klok vier uur te zien (en horen) slaan. Amai, we voelden het trillen tot in onze botten. Het kleinste nichtje had wat last van hoogtevrees, dus die was snel terug naar beneden en wij volgden niet veel later. Een beetje te nat en te koud.

Aan het onthaal kochten we als souvenir nog een hoodie en een t-shirt van de KU Leuven. Een heel avontuur, want de twee dames aan de kassa vonden niet direct de juiste maat van t-shirt. Maar uiteindelijk wist één van de twee toch nog ergens een XS op te diepen.

Na dit leuke bezoek keerden we terug naar ons appartement, waar ook de schoonbroer van mijn vriend ons vervoegde. Het petekindje van mijn vriend las haar nieuwjaarsbrief voor. Helemaal zelf geschreven, want ze zit nu in het eerste middelbaar. We genoten samen van de heerlijke sushi van Kintsugi, aten een pralientje als dessert, speelden UNO, exploding kittens en chapeau en proefden van de mango-passievruchten jenever die mijn vriend als kerstcadeau had gekregen (verdict: een verdacht chemisch smaakje). En toen was het tijd om afscheid te nemen. Ondanks het mindere weer een absolute topdag!

Mijn vriend en ik hadden voorgesteld dat onze vrienden naar Leuven zouden komen, omdat het zonder auto erg moeilijk is om van Leuven naar Konz te geraken. Sommige plekken zijn echt moeilijk te bereiken met het openbaar vervoer en het charmante Konz is er daar één van.

Rond de middag waren onze vrienden in Leuven. Het was onverwacht mooi weer. Ondanks de voorspelde regen, kwam het zonnetje zelfs door de wolken piepen. Al een geluk! We wandelden samen door de Leuvense straten op zoek naar een geschikte lunchplek voor vier volwassenen en een jongedame van bijna zes jaar. De Leuvense horeca doet het duidelijk goed, want het was niet makkelijk om een plekje voor vijf personen te bemachtigen. De Wasbar zat helemaal vol en ook andere lunchplekken hadden geen tafels meer beschikbaar. We landden voor vijf minuten bij het Moorinneken, maar daar mochten we maar een beperkt aantal gerechten bestellen voor de ganse tafel en op de menukaart waren erg weinig kindvriendelijke en vegetarische opties te vinden.

Met een beetje geluk belandden we bij Leo Pancakes. Omdat de jongste in ons gezelschap zin had in pannenkoeken, was mijn vriend naar daar gesneld en, jawel, hij had een tafel weten te bemachtigen. Hoera voor Leo Pancakes, dat een mooi vegetarisch en zelfs veganistisch aanbod heeft. Onze vegetarische vriendin was in haar nopjes! Onze bijna-zesjarige ook. Die was zo enthousiast dat ze amper stil kon blijven zitten aan tafel. Ondanks het feit dat ze ons al zo lang niet meer gezien had, was het ijs rap gebroken en brak er al snel een kietelgevecht uit.

Iedereen smulde van de pannenkoeken, maar ik besloot een keertje de bagels te proberen. Kwestie van mijn horizonten te verruimen. De bagel kon alvast op mijn goedkeuring rekenen!

Na de lunch beklommen we samen de toren van de Universiteitsbibliotheek. Onze zesjarige was superenthousiast. We bewonderden samen de prachtige universiteitsbibliotheek en het magnifieke uitzicht op Leuven. Tijdens het afdalen van de toren had de bijna-zesjarige een beetje last van hoogtevrees op de wenteltrap, maar ze overwon haar vrees dapper en we raakten allemaal zonder problemen beneden.

Opnieuw op de begane grond gingen we langs de Ethias stand op het Ladeuzeplein. Blijkbaar vierde Ethias haar honderdste verjaardag en iedereen mocht meevieren door allerlei moderne vervoersmiddelen uit te proberen. Er was een klein parcours aangelegd op het Ladeuzeplein waar we elektrische steps en aanverwanten konden uitproberen. Die kans mochten we niet aan ons voorbij laten gaan! De jongste leefde zich uit op een gewone step en ik probeerde voor de allereerste keer een elektrische step. Niet zo gemakkelijk als het eruit ziet. Op de segway voelde ik me meer op mijn gemak.

Tot slot wilden onze vrienden graag nog een koffie drinken, maar mijn eerste keuze: Koffie en Staal zat propvol. Dan maar onze namiddag afgesloten in de Bistro Zeiven Uke. Niet meteen een hippe plek, maar het haardvuur brandde en de cava smaakte!

We liepen samen met onze vrienden naar de parking onder het Ladeuzeplein en namen rond een uur of zes afscheid van elkaar. Een fijn weerzien met een pittige jongedame en haar mama en papa.

Op naar onze volgende afspraak! Tijdens de dag had ik berichtjes gekregen dat mijn vriendin en haar gezin van plan waren ‘s avonds iets te gaan eten in Leuven. Ze hadden zin in sushi en als er iets is wat ik elke dag wel kan eten, dan is het zeker sushi! Mijn vriend en ik gingen dus graag in op hun voorstel om samen te dineren en zo hadden we onverwacht twee vriendenreünies op één dag.

We hadden afgesproken in Kintsugi, mijn nieuw favoriete sushirestaurant. We startten de avond met een portie edamame en wat gyoza om vervolgens de sushiboot voor vier personen te bestellen. We waren in totaal met z’n zessen, maar we gingen ervan uit dat we altijd nog een extra rol konden bestellen, mocht dat niet genoeg zijn. De zoon en dochter van mijn vriendin (13 en 11 jaar oud) aten heel smakelijk mee van de sushi. Hoewel we stevig ons best deden, slaagden we er niet in om al de sushi op te krijgen.

Het is altijd fijn om samen met vrienden van sushi te kunnen genieten én ik hield er zelfs een date aan over met de jongedame van 11. Binnenkort onesie party met Billie Eilish op mijn appartement!

Ik had enkel yoghurt in huis als ontbijt en aangezien dat yoghurt met brokjes was, kon ik mijn jonge vriendin niet overhalen om voor deze gezonde ontbijtoptie te kiezen. Dan maar naar de bakker om een vettige donut (voor haar, niet voor mij, snap niet waarom mensen donuts lekker vinden).

Na het ontbijt wierpen we ons weer op ons RISK spel. Na een hevige langgerekte doodsstrijd haalden mijn zwarte legers uiteindelijk de bovenhand op de groene legers. Maar echt goed gespeeld van H. Binnenkort maakt deze jongedame mij zeker in.

Tijd om opnieuw Leuven in te trekken, ditmaal liepen we langs de Vaartkom en de Geertruikerk, waarbij ik me realiseerde dat vandaag de GP Poeske Scherens plaats vond. In een ander leven zou ik dat weken op voorhand geweten hebben, maar de nauwe band die ik vroeger had met de stad Leuven is doorgeknipt geraakt door mijn verhuis naar Genève en nog steeds niet helemaal hersteld.

De grijze ochtendwolken maakten al snel plaats voor een prachtige blauwe lucht. Ideaal voor een wandeling! En zowaar, we waren net op tijd om het vertrek van de wielrenners op de Grote Markt te aanschouwen. Wat een perfecte timing. Vijf minuten na de start van de wedstrijd arriveerden de ouders en het broertje van mijn kleine vriendin op de Grote Markt. Het was 13u. Tijd om te lunchen!

Ik stelde voor om pannenkoeken te gaan eten bij Leo Pancakes. De ouders keken eerst wat twijfelachtig, maar ze lieten zich overhalen door hun kroost. Ik verzekerde hun dat Leo Pancakes ook nog andere gerechten op het menu had staan. We pikten eerst een tafel voor vijf in op het terras, maar al snel voelden we dat het te koud was om stil te zitten. Gelukkig was er binnen nog een grote tafel vrij.

De kinderen en ik bestelden pannenkoeken, de serieuze volwassenen bestelden een slaatje en een bagel. En natuurlijk kon ik het niet laten om daar een heerlijke smoothie met vijgen bij te drinken. Zo lekker! Tot mijn verrassing vond het broertje van H zijn pannenkoeken niet lekker. Na een grondig onderzoek bleek het vooral de kokos die hij niet lekker vond. Dat kan ik enigzins begrijpen, want ik ben ook niet zo gek op kokosschilfers. Na de kokos zo goed mogelijk van de pannenkoeken verwijderd te hebben, nam hij nog een paar happen, maar de lange tanden bleven. H daarentegen smikkelde haar pannenkoeken tot de laatste kruimel op.

Na de lunch wandelden we samen naar de universiteitsbibliotheek om de toren te beklimmen, maar niet zonder eerst de fantastische leeszaal bewonderd te hebben. Iedereen was oprecht onder de indruk. Tijdens de beklimming van de toren bekeken we de tentoonstelling over de twee bibliotheekbranden, maar het was het uitzicht dat meeste tot de verbeelding sprak. De kinderen genoten en vroegen geen enkele keer om naar de kermis te mogen gaan. Die kermis lag nochtans aan hun voeten op het Ladeuzeplein. Ik denk niet dat ik als kind zoveel discipline had.

Na de beklimming naderde het moment van afscheid. We liepen samen naar het Martelarenplein, wipten nog even het station binnen en gaven mekaar een dikke knuffel.

Zeer geslaagd logeerpartijtje. Dat smaakt naar meer!