Mijn vriend en ik namen de metro tot in de buurt van London Bridge en wandelden van daar langs de Thames naar de Tower over de Tower Bridge naar The Shard. We arriveren net op tijd bij The Shard voor onze reservatie van 12u bij restaurant Oblix. Oblix bevindt zich op de 32ste verdieping van The Shard en beloofde op zijn website een panoramisch uitzicht over Londen. We waren vroeg genoeg om een tafeltje aan het raam toegewezen te krijgen. En jawel, het uitzicht stelde niet teleur. Denk dat ik Londen nog nooit op zoveel verschillende manieren vanuit de hoogte bekeken heb.

Toen we aankwamen was de zaak nog voor de helft leeg. Het leek op sommige momenten wel alsof er meer bediening dan klanten waren. Beetje penibel voor een restaurant op zo’n toplocatie waarvoor wellicht astronomische huurprijzen betaald moeten worden. Gelukkig druppelden naarmate de middag vorderde meer klanten binnen en zat het op het einde van onze lunch bijna helemaal vol. Wellicht lunchen ze in Londen wat later dan 12u. Het eten was alleszins dik de moeite. Ik laat jullie meegenieten:

Grilled Diver Scallops, King Oyster Mushrooms & Hazelnuts:

View from Oblix

Duck & Mango Chutney:

Tenderstem Broccoli, Preserved Lemon & Chili:

Wild Mushrooms, Garlic & Parsley:

Strawberry Pavlova, Strawberry & Elderflower Sorbet:

Na deze overdadige lunch liepen we naar Shakespeare’s Globe. Na mijn mislukte poging van twee dagen geleden, konden we nu wel aansluiten bij een rondleiding. (Klein zijsprongetje: Shakespeare’s Globe kreeg ‘the golden throne’ award voor zijn prachtige en verzorgde toiletten. Welverdiend, wat mij betreft!) De rondleiding in de reconstructie van het theater uit Shakespeare’s tijd was bijzonder interessant. De gids sprak met zoveel passie en in zulk prachtig Engels dat het niet moeilijk was om helemaal betoverd te raken door dit bouwwerk. Het originele Globe Theater dat dateerde uit 1599, werd in 1613 verwoest door een brand, heropgebouwd in 1614 en dan definitief afgebroken in 1644. Het huidige Globe Theatre kwam er door de inzet van acteur-regisseur Sam Wanamaker en werd gebouwd zo’n 230 meter van de originele plek.

Na de rondleiding namen we de metro naar het hotel om ons fototoestel en de rugzak te droppen, we wilden niet te zwaar geladen zijn voor het concert van Jeremy Loops. Een (alweer) pokkehete metrorit bracht ons naar Kentish Town. Ik blijf het ongelooflijk vinden dat de Londense ‘Tube’ haar reizigers zo weinig comfort aanbiedt. Stipt om 19u sluiten we ons aan bij de lange rij wachtenden aan de ingang van het O2 Forum in Kentish Town. Ik heb een bloedhekel aan wachten, maar er zat niet veel anders op dan geduld uitoefenen tot de deur van de zaal geopend zou worden. Helaas bleef het niet bij wachten tot de deuren open gingen. Daarna moesten we ook nog eens een afschuwelijk slecht voorprogramma doorstaan. Ik had al pijnlijke voeten van het rechtstaan en het échte concert was nog niet eens begonnen. Ik voelde me ook een beetje schuldig ten opzichte van mijn vriend, die niet echt een fan is van de muziek van Jeremy Loops en die om mij een plezier te doen, nu meer dan twee uur moest wachten voordat de hoofdact op het podium verscheen. Ik herinnerde me weer waarom we zo zelden naar dit soort concerten gaan. Een klassiek concert begint ten minste op tijd…

Om 21.20u was het dan eindelijk zover: met zijn mondharmonica opende Jeremy Loops het concert. De bassen konden beter afgesteld zijn, maar verder was het een fenomenaal concert. Wat een positieve vibes, wat een uitstraling! De hele zaal was in de ban van de ambiance gecreëerd door de muzikanten op het podium. Het was genieten van de eerste tot de laatste noot. Met een fenomenale afsluiter waarbij grote ballonnen gevuld met confetti de zaal in werden gegooid. Echt zwaar onder de indruk van het concert. Al blijf ik erbij dat een uur vroeger beginnen voor iedereen plezanter was geweest. Om 22.45u zat het concert erop en namen we de metro terug naar ons hotel.

Daar bestelden we voor de allereerste keer in ons leven room service. Kwestie van niet met een rammelende maag te moeten gaan slapen.

Na een lange en saaie metrorit kwamen we aan in Old Spitalfields Market. Ik val in herhaling, maar de metro van Londen kan niet tippen aan die van Singapore, waar bijna alle reizigers tijdens de rit op hun gsm filmpjes via 4G streamen. In gans het metronetwerk in Londen heb je nergens ontvangst. Noch dataverkeer, noch telefonie zijn mogelijk. Heel frustrerend. Bovendien zijn sommige metrostellen zo warm dat het net lijkt alsof je een sauna binnen stapt. Is het zo moeilijk om moderne metrostellen aan te kopen die uitgerust zijn met klimaatregeling? En het meest frustrerende: de lange reistijd die je nodig hebt om slechts een paar kilometer te overbruggen. Soms was de tijd die je nodig had om te voet te gaan niet eens zoveel langer dan de duur van de metrorit.

De food tour toonde ons, na de grafitti-tour op onze eerste dag in Londen, opnieuw een andere kant van de buurt rond Old Spitalfields Market. Het voorgeschotelde eten was niet altijd helemaal mijn smaak, maar wel een goeie aanleiding om eens uit mijn foodie comfortzone te komen. Na de tour konden we er alleszins voedselgewijs weer voor even tegen en namen we de metro naar Oxford Circus om daar de kaarten voor het concert van Jeremy Loops af te halen. Vanaf Oxford Circus trokken we langs Piccadilly Circus en Trafalgar Square naar The Shard. We genoten van de wandeling langs prachtige, statige lanen in het herfstige Londen. We wilden zoveel mogelijk profiteren van het feit dat de weergoden ons alweer goed gezind waren. Het enige nadeel aan deze lange wandelingen was dat we de batterij van onze gsm zienderogen zagen slinken en ook de twee externe battery packs die we bij hadden, waren bijna helemaal leeg. Gelukkig vonden we vlakbij The Shard een klein souvenirwinkeltje dat (opgeladen!) externe battery packs verkocht. Oef, hoe zouden we zonder onder smartphone door Londen moeten navigeren? (Bijna niet te geloven dat we dat vroeger gewoon deden met de kaarten in onze toeristische gids.)

Stipt op tijd voor ons bezoekje aan The Shard van 17.30u meldden we ons aan met onze vooraf gekochte toegangstickets. Ik had speciaal opgezocht wanneer de zon onderging zodat we optimaal konden genieten van het blauwe uurtje. The Shard is het hoogste gebouw van de UK en een indrukwekkende nieuwe toevoeging aan de Londense skyline. 72 verdiepingen telt dit gebouw en op de allerhoogste verdieping bevindt zich het observatiedek in open lucht. Een zeer bijzondere ervaring om op zo’n hoogte in open lucht te staan, al waren er natuurlijk wel hoge glazen panelen die ons van de buitenwereld scheidden. Met een ticket voor The view from the Shard, krijg je toegang tot de drie hoogste verdiepingen en kan je zo lang als je wil genieten van een indrukwekkend 360 graden uitzicht. Bij goed weer kan je tot meer dan 64 kilometer ver zien. Vanaf de 72ste verdieping zagen we de zon ondergaan en genoten we van het zicht van de lichtjes die één voor één aan gingen. Magisch.

Na een paar gigabyte aan foto’s geschoten te hebben, keerden we terug naar de begane grond. Grote honger hadden we niet na onze food tour uitspattingen, maar een licht avondmaal voor het slapen gaan leek ons een goed idee. Helaas zat de oesterbar waarop we onze zinnen gezet hadden stampvol. De zoveelste keer op rij dat we naar een alternatief voor onze eerste keuze moesten zoeken. Die Londenaars gaan duidelijk meer op restaurant dan de Leuvenaars, want in Leuven vind je op een doordeweekse werkdag altijd wel een plekje.

Volgens tripadvisor was er vlakbij een goed tapasrestaurant. En jawel, weggestopt onder de spoorwegbrug vonden we Lobos Meat and Tapas. Het restaurant zat (surprise, surprise) stampvol toen we binnen stapten, maar de ober zei ons dat we binnen een twintigtal minuten wel een tafeltje zouden kunnen bemachtigen. Prima! De vriendelijke atmosfeer en de jovialiteit van de bediening trok ons meteen over de streep. We zochten ons een plekje aan de bar en bestelden twee glazen cava. De bediening was trouwens volledig Spaanstalig, dus ik heb de hele avond mijn best gedaan om in het Spaans met hen te converseren. Aan de bar raakten we al snel aan de praat met één van de obers. Toen hij hoorde dat we van België waren, verscheen er een grote glimlach op zijn gezicht. Zijn vriend bleek immers een Waal te zijn. Zo grappig.

De wachttijd aan de bar vloog voorbij en veel sneller dan verwacht kregen we een tafeltje toegewezen in een lang, smal tonvormig gewelf. Heel bijzonder! De tapas op de kaart zagen er allemaal zo verleidelijk uit dat we uiteindelijk toch meer aten dan gepland. En dan zwijg ik nog over de heerlijke Spaanse wijnen. Wat een onverhoopte meevaller! Super ambiance, knappe, Spaanstalige ober en uitstekende tapas, met als uitschieter het lamsvlees in kruidenkorst. Wat een zaligheid!