Na het ontbijt gooien we onze zwemspullen in de huurwagen en rijden we naar Sao Mateus da Calheta, dat een openlucht zwembad heeft. Het zwembad trekt ons niet echt aan, dus rijden we door naar de volgende potentiële zwemplek: de zona balnear das Cinco Ribeiras. Een heel bijzondere plek om te zwemmen tussen de zwarte lavarotsen. We stappen uit om wat foto’s te nemen, maar houden het voorlopig droog.

We rijden door Santa Barbara naar Doze Ribeiras waar we stoppen om de kerk te bewonderen en de Império do Divino Espírito Santo. Die Império do Divino Espírito Santo is een bijzonder mooi versierd gebouw gewijd aan de cultus van de Heilige Geest die typisch is voor de Azoren. Hoe deze cultus exact ontstaan is, is niet helemaal duidelijk, maar je treft dit soort architectuur overal in de Azoren aan.

We rijden verder en worden even later getrakteerd op onze eerste regenbui van de vakantie. Niet geheel onverwacht, want er is natuurlijk een reden dat de Azoren zo prachtig groen zijn. Gelukkig zitten wij in de wagen! We komen langs een prachtige kronkelende weg die ons door een bos voert vol bomen met kronkelige stammen. Als in een sprookje!

We stoppen even bij de Farol da Serreta, maar aangezien daar niet veel te zien valt, rijden we door naar de Miradouro Ponta da Serreta. We parkeren er onze wagen tussen de locals en trekken onze regenjassen aan. Aan de voet van een schitterende steile rots staan de lokale mannen te vissen, terwijl de vrouwen de eettafel dekken, zich niets aantrekkend van het wisselvallige weer. De vis wordt ter plekke schoongemaakt en gegrild op de barbecue. Verser dan dat kan het niet.

Wij rijden verder naar het Reserva Florestal da Serreta. We nemen wat foto’s van de prachtige picknickplek (die vindt je dus overal op het eiland) en twijfelen of we ter plekke een wandeling zouden doen. De dreigende regenwolken waaruit zo nu en dan wat regendruppels vallen, doen besluiten het zekere voor het onzekere te nemen en onze verkenning met de wagen verder te zetten. Onze volgende stopplaats is de Miradouro do Raminho vanwaar we een prachtig uitzicht hebben op de kliffen van Terceira. En kijk eens aan, de zon breekt zowaar door!

Voor de lunch belanden we op goed geluk in restaurant Caneta in het dorpje Altares. Het restaurant is gelegen op de eerste verdieping van een statige woning en de mensen staan er tot buiten aan te schuiven. Alle tafels binnen zijn volzet, maar er is wel nog plaats in de prachtige tuin. De bediening geeft aan dat het mogelijk is in de tuin te eten, op voorwaarde dat we zelf onze tafel dekken en onze drank zelf naar beneden meenemen. Geen probleem! We bestellen aan de toog, nemen ons bestek, drank en onderleggers naar beneden en vinden een plekje naast twee coole motorchicks.

Wanneer ons eten klaar is, brengt de ober dit naar het balkon op de eerste verdieping en nemen wij het eten aan vanuit de tuin. Bijzonder, maar daar malen we niet om. Het eten is uitstekend (yummie, inktvis!) en we genieten van de zon die nu volop door de wolken gebroken is.

Onze volgende stop zijn de Piscinas Naturais Biscoitos. Deze natuurlijke zwembaden in de Atlantische oceaan zijn een belangrijke toeristische attractie op Terceira. De faciliteiten zijn dan ook goed uitgebouwd. Er zijn ruimtes voorzien om je om te kleden en zowel binnen als buiten zijn er zoetwaterdouches voorzien. Ik kleed me om in het gehandicaptentoilet.

En waw, wat een fantastische belevenis! Geweldig om in de ruwe natuur te kunnen zwemmen in het glasheldere water tussen het zwarte vulkanische gesteente. Het vulkanische gesteente breekt de golven van de Atlantische oceaan, waardoor het fijn zwemmen is in de natuurlijk gevormde zwembaden.

Na het zwemmen drinken we iets bij de zwembaden om wat op te drogen. We genieten van een glaasje moscatel en een sangria. Er staat veel wind waardoor onze zwemkledij snel droogt. Al begin ik het na een tijdje wel koud te krijgen. Ik kleed me opnieuw om in het gehandicaptentoilet en we zetten onze rit verder langs de prachtige met hortensia’s omzoomde wegen van Terceira.

Bij de Miradouro da Serra do Cume is de wind verder in kracht toegenomen. We waaien bijna van het overhangende uitkijkplatform, maar wow, wat een spectaculair uitzicht! We genieten van het fenomenale uitzicht op de zacht glooiende flanken van de oude vulkaan Cinco Picos. De flanken zijn bedekt met velden die van elkaar gescheiden zijn door muurtjes in zwarte natuursteen. We bevinden ons zo’n 540m boven de zeespiegel.

Bij de afdeling naar zeeniveau rijden we ei zo na een hond aan. Ik dacht echt dat hij onder onze wielen terecht gekomen was, maar toen ik omkeek zag hij er gelukkig nog springlevend en ongedeerd uit. Oef, dat was even schrikken.

Na onze wagen geparkeerd te hebben op de parkeerplaats met het fabuleuze uitzicht, wandelen we naar Porto Judeu voor ons avondmaal. Helaas blijkt onze eerste keuze, restaurant Boca Negra volzet te zijn, dan maar naar Rocha, waar we de eerste avond zo lekker gegeten hadden.

We moeten twintig minuten wachten tot er een tafeltje vrijkomt, maar na deze wachttijd smaakt de telha do polvo dubbel zo lekker. We drinken bij ons eten een lekker wijntje van de Azoren en keren vervolgens terug naar onze bungalow. Na een welverdiende douche kruipen we op tijd in bed, want morgen moeten we vroeg op om naar São Jorge te vliegen.

De route die wij vandaag aflegden op googlemaps.

Omdat we vandaag een grote wandeling willen maken in een gebied waar niet veel horeca is, rijden we eerst met onze huurwagen naar de werkelijk gigantische Continente supermarkt. We kopen er koffiekoeken met chocolade, pastéis de nata (we zijn per slot van rekening in Portugal, he!) en waterflesjes. Het plan om onze drinkbussen te vullen aan de kraan hebben we laten varen, want het water dat uit de kraan komt in onze bungalow, is echt niet lekker.

We rijden naar de parking vlakbij Lagoa do Negro en beginnen van daaruit aan de Misterios Negros wandeling. In onze gids stond dat de wandeling een hoge moeilijkheidsgraad had en dat klopt, sommige stukken van de route moeten we over scherp, vulkanisch gesteente klauteren, maar de natuur is zo prachtig dat we dit ongemak er graag bij nemen. We genieten van de schitterende rotsformaties die getuigen van de vulkanische geschiedenis van dit eiland. De knoestige stammen van de bomen geven de wandeling iets magisch.

Tijdens de wandeling ontmoeten we zelfs Vlamingen die ergens in het helft van de route aan het picknicken zijn met hun kinderen. Op het laatste stuk van de wandeling vlak voordat we opnieuw de parking bereiken, is er de mogelijkheid om de Pico do Fogo te beklimmen, maar die klim laten we aan ons voorbij gaan. Het is wat te warm en de wandeling op zich was al redelijk vermoeiend.

We checken de openingsuren van de Gruta do Natal, een vulkanische grot die vlakbij de parking en het Lagoa do Negro ligt. Die gaat echter pas open om 14u. Dus besluiten we opnieuw in de wagen te kruipen en naar het Lagoa das Patas te rijden om er te picknicken. Dit meer is duidelijk een goed uitgebouwd recreatiegebied met picknicktafels en toiletten. We eten er onze koffiekoeken op en kijken naar de drukdoende eenden, kippen en nieuwsgierige vinkjes die graag een stukje van onze koffiekoek willen.

Na de lunch rijden we terug naar de Gruta do Natal. We krijgen een haarnetje en een helm en mogen dan de indrukwekkende lavatunnel verkennen. Ik ben altijd al gefascineerd geweest door vulkanen, dus dit bezoek is helemaal een kolfje naar mijn hand.

Onze volgende stop op onze verkenning van Terceira is de Caldeira da Serra de Santa Barbara. Na ontelbaar veel haarspeldbochten komen we aan op een ruime parking die toegang geeft tot een mooi aangelegd vlonderpad. Het uitzicht is werkelijk adembenemend: aan onze voeten zien we Ilhéus das Cabras liggen, het in twee gescheurde eiland vlakbij onze bungalow en Angra do Heroísmo met het schiereiland Monte Brasil dat we gisteren bezochten. En kijk eens aan: we zien zelfs de vulkaan Pico, gelegen op het eiland met dezelfde naam tussen de wolken door komen piepen.

Na uitgebreid genoten te hebben van de prachtige vergezichten, rijden we naar de Furnas do Enxofre, een natuurgebied waar de vulkanische activiteit met het oog zichtbaar (en ruikbaar) is. De zwavelgeur is op verschillende plaatsen redelijk overweldigend en overal rondom ons zien we fumarolen. We maken een korte wandeling doorheen het gebied op de duidelijk afgezette paden. Geen haar op ons hoofd denkt eraan van het pad af te wijken! Ik heb geen flamazine in de valies meegenomen.

We zetten onze verkenning van Terceira verder en rijden naar de Algar do Carvão, letterlijk vertaald: grot van kool. Deze grot dankt zijn naam aan de zwartgeblakerde geologische formaties en wow, wat een indrukwekkende grot! Een lange tunnel brengt ons eerst naar de ‘schoorsteen’. De wanden van de schoorsteen zijn begroeid met felgroene planten en wanneer we naar boven kijken zien we de lucht. Een trap brengt ons verder naar het hart van de vulkaan. Het is er zo vochtig dat we voortdurend druppels op ons voelen vallen.

Op het laagste punt van de grot ontdekken we een prachtig blauwgroen meertje. Het is onmogelijk om de grootsheid van deze grot op foto vast te leggen. je moet dit echt met je eigen ogen zien. Het is alleszins niet moeilijk om te begrijpen waarom deze grot het hart van Terceira genoemd wordt. Mijn vriend en ik zijn echt onder de indruk.

Voor het avondmaal reden we naar São Mateus da Calheta. We parkeren onze auto vlak bij de kerk. Tot onze grote ontgoocheling gaat de Igreja de São Mateus da Calheta vlak voor onze neus dicht. Als troost trakteren we onszelf op een ijsje. Ik geniet van een bolletje passievruchten en stracciatella. Terwijl we van ons ijsje smullen maken we een wandeling door het dorpje langs het water. We durven het zelfs even aan onze tenen in de Atlantische Oceaan te steken.

We zijn naar dit dorp gereden omdat mijn reisgids dit visrestaurant Beira Mar aanbevolen heeft. We passeren om 17.45u langs het restaurant en slagen er zowaar in een tafeltje te bemachtigen om 18.30u. Na nog een kleine wandeling kunnen we de voeten onder tafel schuiven.

We genieten van heerlijke gegrilde lapas als voorgerecht en voor het hoofdgerecht volgen we gewoon de aanbeveling van de ober: de cherne. En amai, hoe lekker is die verse vis! Simpel gegrild en geserveerd met verse groentjes. Als dessert bestel ik mij een stuk ananas, maar die valt spijtig genoeg tegen. De ananas is helemaal niet mals en sappig. Nochtans worden de ananassen op dit eiland gekweekt.

Na de maaltijd rijden we terug naar onze bungalow. Vanaf de Miradouro da Cruz do Canario gelegen vlakbij de parking van onze verblijfplaats zien we de vulkaan Pico in volle glorie in het licht van de ondergaande zon. Magisch!

We maken nog tijd voor een kort zwempartijtje in het zwembad. Niet te lang, want nu de zon onder is, is het behoorlijk frisjes in het onverwarmde water. We douchen en kruipen dan in bed met het droevige nieuws de Sinead O’Connor overleden is. Eén van de boeiendste zangeressen én activistes van onze tijd.

Vandaag staat er een bezoek aan Angra do Heroísmo op het programma. Angra do Heroismo staat op de lijst van UNESCO werelderfgoed, dus we zijn benieuwd. Onze eerste poging om onze wagen achter te laten op de parking vlakbij Porto das Pipas mislukt. Geen enkele vrije parkeerplaats te bespeuren. We rijden verder Angra do Heroísmo binnen en vinden een parkeerplek vlak bij een ziekenhuis.

Vanaf de parking wandelen we naar het beginpunt van onze wandeling op het schiereiland Monte Brasil. Monte Brasil is een opvallende vulkanische formatie die een natuurlijke bescherming biedt aan de baai van Angra do Heroísmo. We besluiten het ons niet te moeilijk te maken vandaag en kiezen voor de korte wandeling op het schiereiland.

We passeren de militaire basis gevestigd in het historische Fortaleza de São João Baptista. De overvloedig aanwezige kanonnen maken meteen duidelijk wat de functie van deze plek is. De wandeling zelf is niet echt bijzonder te noemen, een groot gedeelte van de wandeling lopen we over asfalt en veel toeristen rijden gewoon de heuvel op.

Gelukkig is het uitzicht op Angra do Heroísmo vanaf de Miradouro do Pico das Cruzinhas fenomenaal. Ik las een uitgebreid fotomoment in om de stad die aan onze voeten ligt te vereeuwigen. Het schiereiland blijkt ook de thuisbasis van een mini-zoo te zijn met pauwen, papegaaien (in een kooi wel) en ontelbaar veel loslopende kippen. Er is zelfs een kattenkolonie op dit eiland. De dieren worden verzorgd door vrijwilligers. Elke kat die gevangen wordt, wordt ontwormd en gesteriliseerd, alvorens ze opnieuw losgelaten worden op Monte Brasil.

We laten Monte Brasil achter ons en wisselen op de terugweg op de parking onze wandelschoenen voor flipflops die beter geschikt zijn om een stad te verkennen.

We wandelen naar de Obelisco do Alto da Memória om te genieten van alweer een mooi uitzicht op Angra do Heroísmo. Vanaf de obelisk dalen we af naar de Jardim Duque da Terceira, een mooi park waar we lunchen in Casa do Jardim. Tot onze verbazing treffen we een gevarieerd en gezond aanbod aan in dit stijlvolle paviljoen in het groen. We delen bolinhas de arroz als een voorgerechtje en ik eet een vegetarische pasta met veggie balletjes als hoofdgerecht.

Onze verkenning brengt ons verder naar Praça Velha, waar we een blik werpen in het mooie stadhuis. Via de met vlaggetjes versierde Rua Direita zetten we onze tocht verder naar de mooi lichtblauwe kerk Igreja da Misericórdia gelegen aan de waterkant. Jammer genoeg sluiten de deuren van deze kerk vlak voor onze neus en kunnen we enkel de buitenkant fotograferen. Op het pleintje voor de kerk bevindt zich een standbeeld van de ontdekkingsreiziger Vasco Da Gama.

Gelukkig is de Sé Catedral de Angra wel nog open. We zijn net op tijd voor een bezoek aan de toren van de kathedraal, onder begeleiding weliswaar. De toegang tot de toren wordt achter ons weer gesloten. De kathedraal werd op 1 januari 1980 getroffen door een zware aardbeving die zware structurele schade veroorzaakte. Tijdens de restauratiewerken drie jaar later stortte tot overmaat van ramp de linkse toren, de façade en het koor in tijdens de stabilisatiewerken. En nog drie maanden later ging het volledig interieur in vlammen op. Qua tegenslagen kan dat wel tellen? In de sacristie bevindt zich een klein museum met mooie religieuze beelden en voorwerpen.

Tijd voor een drankje! We belanden op het terras van O Pirata met uitzicht op de haven en het strand. Ik drink een glaasje wijn en mijn vriend drinkt een biertje. Na deze fijne pauze wandelen we verder langs de mooi aangelegde haven en het strand dat gigantisch veel faciliteiten biedt. Wij genieten alvast van de schoonheid van Angra do Heroísmo en concluderen dat dit stadje volledig terecht op de lijst van UNESCO werelderfgoed staat.

Voor het diner trekken we naar O Chico, een ontzettend populair familierestaurant, waar om 18.30u al een rij staat aan te schuiven. We voegen ons in de rij en hebben geluk, we kunnen nog net de laatste vrije tafel voor twee personen versieren.

Als appetizers krijgen we twee lokale kaasjes aangeboden. We eten zwarte pens met ananas als voorgerecht, een lokale specialiteit. Als hoofdgerecht bestellen we een alcatra. Alcatra, een lokale specialiteit van Terceira, is een stoofpotje met rundsvlees dat vele uren lang suddert in een kleipot. Onze stoofpotje bevat gigantisch veel vlees dat geserveerd wordt met rijs, brioche, én frieten. Jawadde, dat krijgen wij met de beste wil van de wereld niet op. We beperken ons dus noodgedwongen tot het brood.

Het valt ons op dat veel straten versierd zijn met verlichting, die prachtig moet zijn als die aangestoken is. Maar we zijn moe en het duurt nog even voor de zon onder gaat. Dus beslissen we toch maar naar onze bungalow terug te keren.

Daar aangekomen lopen we de uitbater van onze verblijfplaats tegen het lijf. Die zegt dat de verlichting opgehangen werd voor de feesten, maar dat deze helaas al voorbij zijn. Al goed dat we dus niet gewacht hebben tot de verlichting zou aangaan, we zouden alleen maar teleurgesteld geweest zijn.

We spoelen de dag van ons af onder de douche en kruipen op tijd in bed.

Mijn vriend en ik laden de laatste benodigdheden in onze valies, controleren de waterdrips van onze plantjes en hopen dat ze onze drie weken afwezigheid min of meer ongeschonden zullen overleven.

We hebben een taxi naar de luchthaven besteld om 3.30u en even maken we ons ongerust wanneer op onze stoep staan met onze valiezen en er om 3.37u nog altijd geen taxi te bekennen valt. Want een plan B hebben we niet en midden in de nacht Taxi Jenny opbellen is niet altijd een recept voor succes. Mijn vriend belt de taxi en de chauffeur stelt ons gerust: hij is er over een paar minuten. Oef!

De taxi brengt ons gelukkig verder zonder problemen doorheen de gietende regen naar de luchthaven. Op de luchthaven checken we onze valiezen in bij een supervriendelijke dame van TAP Air Portugal. Nog nooit in mijn leven zoveel uitleg gekregen bij het inchecken. Al luisteren we door het vroege uur maar half. En kijk eens aan: er is zelfs plaats om te zitten aan onze gate. Als dat niet geweldig is!

Om op Terceira te geraken, het eerste eiland van de Azoren dat we bezoeken, vliegen we over Lissabaon. De vlucht verloopt vlot. Ik probeer nog wat te slapen, wat dankzij een podcast in mijn oren min of meer lukt.

We waren even uit het oog verloren dat er een uur verschil is met Portugal. De vlucht duurt dus een uur langer dan verwacht. Op de luchthaven van Lissabon aangekomen gaan we op zoek naar ontbijt. We proberen eerste de lounge, maar die is zo duur dat we daar al snel vanaf zien. Iets verderop is gelukkig een grote foodcourt die een veel beter aanbod heeft dan Brussels Airport. Ik eet een toast met cottage cheese en zalm en heb daarna nog plek voor mijn favoriete Portugese dessert: pastéis de nata.

Uiteindelijk moeten we ons nog haasten om op tijd onze gate te bereiken, die iets verder lag dan verwacht. Lissabon is best een grote luchthaven. Ook de tweede vlucht verloopt vlot. Al haat ik met een passie het verschrikkelijk slechte broodje met gruwelijk vieze hummus dat ik op het vliegtuig koop. Ik kan mezelf er echt niet toe aanzetten om dit verder op te eten.

Vanuit het vliegtuig kunnen we al een eerste blik op Terceira werpen. Wat een prachtig eiland! De zon schijnt en we zijn erg blij dat we het Belgische rotweer achter ons gelaten hebben. We halen onze bagage op en trekken naar het verhuurkantoor van AutAtlantis om onze eerste huurwagen van de trip op te halen. Een knaloranje wagen vol met krassen. I love it!

Vanaf de luchthaven is het maar twintig minuten rijden naar Alluard Lodge. We verblijven daar in een kleine bungalow die we helemaal voor onszelf hebben. Al nemen onze valiezen bijna gans de leefruimte in. De eigenaar is een zeer aimabel man die ons wat meer info geeft over ons verblijf. Alluard Lodge heeft geen ontbijtruimte, in de plaats daarvan zullen we elke dag om 8.30u een ontbijtmand krijgen. Bijzonder!

Als eerste kennismaking met het eiland maken we een wandeling langs een mooi pad kronkelend langs de Atlantische Oceaan. Er gaat niets boven een gezonde zeebries. We wandelen naar het dorp Porto Judeu en maken daar meteen een reservatie bij restaurant O Rocha voor het avondmaal. We pauzeren voor ons eerste Portugese glas wijn op het vlakbij gelegen terras van Boca Negra. We belanden tussen de lokale oudjes die bijzonder geanimeerde gesprekken voeren.

We wandelen terug naar het hotel voor een frisse duik in het zwembad, spoelen het zoute water af in de douche en keren dan terug naar O Rocha. Onze eerste avond op Terceira genieten we meteen al van een bijzondere maaltijd. We starten onze eerste kennismaking met de keuken van Terceira met een voorgerecht van gegrilde lapas (een lokale specialiteit) en scampi. Heerlijk! Ons beider hoofdgerechten worden geserveerd in ‘tegels’ (yep, no kidding). Ik ga voor de octopus (uiteraard), mijn vriend gaat voor de vis. Het eten is heerlijk, maar de porties zijn bijzonder groot. We moeten moeite doen om alles op te krijgen.

Na nog wat foto’s van de het mooie uitzicht en de ondergaande zon genomen te hebben, keren we terug naar onze bungalow. We kruipen al om tien uur in bed, want we zijn allebei doodop en willen morgen genoeg energie hebben om dit mooie eiland te verkennen.