Na een vlotte treinrit ontmoetten we onze vrienden in het prachtige station van Antwerpen-Centraal. Het was een prachtig zonnige dag en hoewel het nog frisjes was, hing de lente nu echt wel in de lucht. Alvorens ons naar de Zoo te begeven, moesten onze hongerige magen gevuld worden. Stipt om 12u stonden we voor de deur van restaurant Malaciorta, maar daar viel binnen geen enkel tegen van leven te bespeuren. We oefenden nog even geduld uit, maar na een tiental minuten was dat geduld op en besloten we iets te gaan eten bij de buren van Takumi Ramen Kitchen. Want ramen, daar wordt een mens gelukkig van! Voor de kinderen van onze vriendin was dit de eerste kennismaking met de Japanse keuken en gelukkig was dit een schot in de roos. De jongen kende ramen al uit animéseries en was heel enthousiast om dit gerecht zelf uit te proberen. De jongedame was iets voorzichtiger en hield het bij rijst. Mij smaakte het alleszins enorm én ik proefde voor de eerste keer Pocari Sweat (dat was er in Japan zelf niet van gekomen). Een lekkere, stevige maaltijd voor een betaalbare prijs.

Daarna brachten we een fijne namiddag door in de Zoo die er werkelijk op haar paasbest bij lag. De tuinlieden hadden kosten nog moeite gespaard en de Zoo stond volop in bloei. En oja, we zagen uiteraard heel veel dieren. Mijn persoonlijke favorieten: de vissen en de reptielen.

Als afsluiter van deze fijne namiddag gingen we samen nog iets drinken op het zonnige terras van de Wasbar. Ik dronk daar een werkelijk treurige prosecco, geschonken in een gewoon wijnglas. Wellicht stond de fles prosecco al twee dagen open in de koelkast, want er vielen nog amper bubbels te bespeuren in mijn glas. I swear, dit is mijn allerlaatste bezoek aan deze keten geweest. Ik kan me geen enkel geslaagd bezoek aan een Wasbar-zaak herinneren.

Na afscheid genomen te hebben van onze vrienden, spoorden mijn vriend en ik terug richting Leuven. Een fijne dag!