Ster van de avond was uiteraard Rodin, de prachtige Maine Coon van onze vrienden (die duidelijk niet zit te wachten op ander katachtige bezoekers in zijn tuintje).

Rond kwart na tien nam ik afscheid, want ik wilde nog graag het optreden van Metal Molly op de Grote Markt meepikken. Onvervalst jeugdsentiment.

Naar goede gewoonte werden we met open armen ontvangen en getrakteerd op champagne en hapjes in de lounge hoek achteraan de tuin. Ik ben heel blij dat ik op een appartement woon, maar op zulke momenten zie ik toch de meerwaarde in van een eigen tuin.

Het was alleszins een culinair uitstekende avond, met dank aan de Wabi Sabi en de lekkere wijntjes die onze vrienden serveerden.

Na het diner namen we afscheid van onze vriendin, die moe was en liever naar huis wilde. Vervolgens trok ik samen met onze kameraad-dichter naar een receptie in het Radiohuis ter ere van de uitreiking van de Leuvense persprijs LeuvenEer. Aangezien onze kameraad deze prijs vorig jaar won, kreeg hij sowieso een uitnodiging voor de uitreiking van dit jaar. Het feest liep echter op zijn laatste beentjes toen wij er aankwamen. We dronken een glas, deden een paar babbels en besloten toen dat het tijdstip aangebroken was om naar huis terug te keren. De werkweek is immers nog maar half!

Proficiat trouwens aan de klas van leerkracht Michiel Crijns van middelbare school Sancta Maria met het behalen van deze persprijs. En de Lifetime Award voor Leuvense stadsgids Lucie Mertens is wat mij betreft ook meer dan verdiend.

En gelukkig was de hoeveelheid deze keer ruimschoots genoeg! Er bleef zelfs nog wat over om mijn neef en zijn twee kinderen voor te zetten die rond acht uur kwamen binnen waaien na een bezoekje aan M Leuven. Fijn om mijn achternichtje en neefje nog eens te zien, want die kinderen groeien als kool. Mijn neef wou eerst niet echt iets eten, maar ik kon die kinderen (zes en zeven jaar oud) toch niet zonder eten aan de lange rit terug naar Antwerpen laten beginnen? Gelukkig hadden we nog gezonde groentjes in de koelkast staan en de oudste dochter waagde zich zelfs aan een paar stukjes sushi. Het mooie geschenkpakket van onze vrienden uit Kumtich werd ook meteen open gedaan, zodat iedereen mee kon smullen van de lekkere chocolaatjes (die uiteraard vlotter binnen gingen dan de groentjes).

Genoten van dit flesje dat mijn broertje ons een tijdje geleden cadeau gedaan heeft:

Onze vrienden hadden een tafel gereserveerd bij Kiku sushi, het enige sushirestaurant dat Herent rijk is (en dus mogen ze zich terecht het beste sushirestaurant van Herent noemen). Ik vond de sushi eerlijk gezegd maar matig, de stukken waren veel te groot naar mijn goesting en de gefrituurde sushi was, net zoals de hapjes die we als voorgerecht aten, veel te hard gefrituurd. En ik ben sowieso al niet echt een fan van gefrituurde sushi. Ik was stiekem een beetje jaloers op de scampi met madrascurry die één van de twee dochters besteld had. Maar gelukkig maakte het uitstekende gezelschap veel goed!

Na de maaltijd trokken we terug naar het huis van onze vrienden, deden we een flesje wijn open en speelden we de rest van de avond spelletjes. Ik noteer Vlotte Geesten 2.0 als ontdekking van de avond. Een simpel uit te leggen spel waarbij een vliegensvlugge reactiesnelheid en tegenwoordigheid van geest superbelangrijk is.

En gelukkig regende het ook niet op de terugweg naar Leuven!

Na de maaltijd speelden we een spelletje exploding kittens. En we sloten de avond af in de gezellige sofa met een glaasje witte wijn. Meer moet dat niet zijn!

En we hadden geluk: op een paar verdwaalde druppels na hielden we het de ganse fietstocht droog. Onderweg lasten we een korte pauze in om het brouwerijmuseum in Geel (het bakkerijmuseum op dezelfde site was gesloten) te bezoeken. Eerlijk, een museum kan je dit amper noemen, eerder een uit de hand gelopen verzameling. Maar de site zelf is wel bijzonder en bierliefhebbers zullen hier zeker aan hun trekken komen.

Na de fietstocht trokken we samen een flesje champagne open om te vieren dat we het droog gehouden hadden en trakteerden de ouders van mijn vriend ons op sushi

Een fijne zondag, ondanks het kwakkelweer.

Ondanks de moeilijke onderwerpen die we aansneden, werd het toch een gezellige avond. Eén ding is zeker, mijn vriendin is een ongelooflijke bad-ass, want binnenkort zal ze alweer een unieke sportieve ervaring aan haar lijstje mogen toevoegen: de Half Marathon des Sables in Cappadocia. Jawadde, straffe madam!