Tot mijn verbazing babbelde de oudste dochter, die meestal redelijk gereserveerd is, honderduit. Misschien door het feit dat we nu met een kleiner groepje waren? We kwamen zelfs te weten dat het uit was met haar vriendje! Straf.

Helaas raakte ik gewond tijdens een worsteling met een fles witte wijn van de Kleine Schorre. Bij het openen van de capsule zodat ik de fles kon ontkurken, zag ik een zwart goedje rond de hals van de fles. Mijn eerste instinct was de fles leeg te kappen, maar bij nadere inspectie leek het zwart goedje zich enkel aan de buitenzijde van de hals te bevinden. De kurk leek de fles zelf perfect afgesloten te hebben. Ik besliste dus met het kleine mesje van de flessenopener de volledig capsule rond de flessenhals te verwijderen. En toen gebeurde het: ik schoot uit met het mesje recht in de bovenkant van mijn linkerhand. Goed voor stevig wat bloed en ongetwijfeld later een litteken, maar de wonde zelf leek eerder oppervlakkig. Na de wonde uitgewassen en ontsmet te hebben, ging ik verder met het ontmantelen van de capsule en het schoon maken van de buitenkant van de fles. En jawel, de wijn zelf was uitstekend. Niks mis mee!

Uiteraard sloten we de avond af met wat spelletjes terwijl we genoten van de lekkere wijn (of kombucha voor onze vriendin). Tradities zijn er om in ere te houden.

De dochters waren flink gegroeid en spraken zelfs een aardig mondje Nederlands. Echt jaloers op het feit dat zij drietalig opgroeien (Engels, Nederlands en Chinees). Na het aperitief met champagne, genoten we samen van de lekkere sushi van Wabi Sabi, al had de jongste duidelijk genoeg aan enkel de hapjes en de edamame.

Na de sushi speelden we samen een spelletje exploding kittens. De Nederlandstalige versie wel te verstaan. Ik was niet honderd procent zeker dat dit zou lukken, want ze kenden het spel niet en Nederlands spreken, is natuurlijk niet hetzelfde als Nederlands lezen, maar dat bleek vlotter te gaan dan verwacht. Vooral de oudste was er snel mee weg, de jongste (die natuurlijk nog niet zo heel lang kan lezen) had wat hulp van haar papa nodig. Ik haalde tussen de spelletjes door zelfs even mijn dwarsfluit van onder het stof, toen de oudste dochter vertelde dat ze graag dit instrument zou willen leren spelen. Het ding heeft duidelijk zijn beste tijd gehad, dus als ik ooit dit instrument opnieuw wil oppikken, zal ik een nieuw exemplaar moeten kopen.

Onze vriend had een fruittaartje van Paul mee als dessert, wat mijn vriend en ik aanvulden met het overschot van de pralines van de kaas- en wijnavond met onze vrienden en de koekjes van mijn oud-collega. En kijk eens aan, opeens was er toch nog een gaatje op te vullen in de maag van de jongste.

Heel fijn om onze vriend en zijn dochters nog eens te zien. Ik hoop dat het hen goed gaat ginder in de USA, want de nieuwsberichten van over de plas zijn niet bepaald hoopgevend.

Zondag sliepen we uit en verorberden we ‘s middags de overschot van de sushi, alvorens samen te vertrekken naar Merksplas-Kolonie, een voormalige landloperskolonie waar landlopers en bedelaars terecht konden tot de staat de wet op landloperij in 1993 afschafte. De ouders van mijn vriend hadden deze plek al eerder bezocht en wilden deze ervaring graag met ons delen. Ik was bekend met het concept van landloperskolonies, maar voor mij was het de eerste keer dat ik zo’n plek bezocht. Ik vond het erg indrukwekkend. De dreigende grijze wolkenhemel droeg helemaal bij aan de sfeer. Zeer boeiend voor wie iets wil bijleren over een fascinerend stukje Belgische geschiedenis.

In het museum was er een tentoonstelling over de geschiedenis van het gevangeniswezen. Persoonlijk blijf ik ervan overtuigd dat ons huidige gevangenissysteem dringend aan herziening toe is. De meeste van onze overbevolkte gevangenissen slagen er niet in de veroordeelden voor te bereiden op hun terugkeer in de maatschappij na het uitzitten van hun straf. Een grondig debat lijkt me nodig op dat vlak.

Na het bezoek aan het museum wandelden we tussen de regendruppels door naar de landlopersbegraafplaats. Een plek om stil te worden, zeker op een regenachtige, donkere herfstdag.

We rondden ons bezoek af met een drankje in het sfeervol verlichte Colonie 7. Kwestie van ons bezoek op een vrolijke noot te beëindigen.

De terugrit naar Leuven met de cambio verliep, ondanks het slechte weer, vlot. En we hielden een fijn souvenir over aan dit bezoek: zes flessen rode wijn van wijndomein Vidaigne! De ouders van mijn vriend waren zo vriendelijk om deze bij de wijnboer op te halen voor ons tijdens hun uitstap naar Ieper begin november. Ik ga de flessen nog even laten liggen, maar kijk ernaar uit om binnen een jaar of zo het eerste flesje te kunnen kraken.

Nadat ik vrolijk afscheid had genomen van Goofball en haar gezin, sjeesde ik de berg naar beneden, uitkijkend naar mijn bed na een mentaal uitputtende week. Helaas, een stomme stuurfout, wellicht veroorzaakt door de combinatie van de vermoeidheid, stress en een glaasje wijn, maakte dat ik met mijn voorband de borduur raakte en de controle over mijn fiets verloor. Enkele milliseconden later voelde ik de rechterkant van mijn gezicht keihard tegen diezelfde borduur smakken. Ik moet toegeven dat ik even niet wist wat me overkwam. Gelukkig was er een behulpzame heer die stopte om zijn hulp aan te bieden en mij recht te helpen. Ik voelde meteen dat ik wellicht stevige schaafwonden en zwellingen zou overhouden aan deze val, maar het leek me niet serieus genoeg om langs spoed te moeten gaan. Ik stond ook meteen weer recht, was niet duizelig en had geen hoofdpijn. Mijn fiets had de ganse val wonder boven wonder zonder een schrammetje overleefd.

Ik dankte de vriendelijke heer voor zijn hulp (ik moet er echt vreselijk uit gezien hebben, met bloed dat langs mijn kaak naar beneden druppelde en een lip die met de seconde dikker werd) en fietste verder naar huis. Eens thuis mat ik de schade op in de spiegel: een stevige schaafwonde onder mijn rechteroog en onder mijn neus, een gespleten en dik opgezwollen lip en een gigantische schaafwonde op mijn rechterknie. Als je goed keek, zag je de afdruk van de borduur in mijn gezicht. Licht ontstemd belde ik mijn vriend op om mijn valpartij met hem te delen. Net dit weekend hadden we afgesproken dat hij in Genève zou blijven, dus ik zou mijn wonden zelf moeten verzorgen. Gelukkig had ik nog ergens ontsmettingsmiddel in de kast staan.

Gelukkig deed mijn vriend de suggestie om mij te laten vervangen als voorzitter van de enige fysieke vergadering die ik deze vrijdag in mijn agenda had staan. Zodat ik vandaag de ganse dag zou kunnen thuis werken om mijn lichaam wat te laten bekomen van de schok. Dat zou me alvast een vervelende rit met starende mensen op het openbaar vervoer besparen.

Na mijn wonden goed uitgewassen en verzorgd te hebben, kroop ik in bed. Hopend tegen beter weten in dat de zwellingen vandaag al wat minder zouden zijn. Wat uiteraard niet het geval is.

Ster van de avond was uiteraard Rodin, de prachtige Maine Coon van onze vrienden (die duidelijk niet zit te wachten op ander katachtige bezoekers in zijn tuintje).

Rond kwart na tien nam ik afscheid, want ik wilde nog graag het optreden van Metal Molly op de Grote Markt meepikken. Onvervalst jeugdsentiment.

Naar goede gewoonte werden we met open armen ontvangen en getrakteerd op champagne en hapjes in de lounge hoek achteraan de tuin. Ik ben heel blij dat ik op een appartement woon, maar op zulke momenten zie ik toch de meerwaarde in van een eigen tuin.

Het was alleszins een culinair uitstekende avond, met dank aan de Wabi Sabi en de lekkere wijntjes die onze vrienden serveerden.

Na het diner namen we afscheid van onze vriendin, die moe was en liever naar huis wilde. Vervolgens trok ik samen met onze kameraad-dichter naar een receptie in het Radiohuis ter ere van de uitreiking van de Leuvense persprijs LeuvenEer. Aangezien onze kameraad deze prijs vorig jaar won, kreeg hij sowieso een uitnodiging voor de uitreiking van dit jaar. Het feest liep echter op zijn laatste beentjes toen wij er aankwamen. We dronken een glas, deden een paar babbels en besloten toen dat het tijdstip aangebroken was om naar huis terug te keren. De werkweek is immers nog maar half!

Proficiat trouwens aan de klas van leerkracht Michiel Crijns van middelbare school Sancta Maria met het behalen van deze persprijs. En de Lifetime Award voor Leuvense stadsgids Lucie Mertens is wat mij betreft ook meer dan verdiend.

En gelukkig was de hoeveelheid deze keer ruimschoots genoeg! Er bleef zelfs nog wat over om mijn neef en zijn twee kinderen voor te zetten die rond acht uur kwamen binnen waaien na een bezoekje aan M Leuven. Fijn om mijn achternichtje en neefje nog eens te zien, want die kinderen groeien als kool. Mijn neef wou eerst niet echt iets eten, maar ik kon die kinderen (zes en zeven jaar oud) toch niet zonder eten aan de lange rit terug naar Antwerpen laten beginnen? Gelukkig hadden we nog gezonde groentjes in de koelkast staan en de oudste dochter waagde zich zelfs aan een paar stukjes sushi. Het mooie geschenkpakket van onze vrienden uit Kumtich werd ook meteen open gedaan, zodat iedereen mee kon smullen van de lekkere chocolaatjes (die uiteraard vlotter binnen gingen dan de groentjes).

Genoten van dit flesje dat mijn broertje ons een tijdje geleden cadeau gedaan heeft:

Onze vrienden hadden een tafel gereserveerd bij Kiku sushi, het enige sushirestaurant dat Herent rijk is (en dus mogen ze zich terecht het beste sushirestaurant van Herent noemen). Ik vond de sushi eerlijk gezegd maar matig, de stukken waren veel te groot naar mijn goesting en de gefrituurde sushi was, net zoals de hapjes die we als voorgerecht aten, veel te hard gefrituurd. En ik ben sowieso al niet echt een fan van gefrituurde sushi. Ik was stiekem een beetje jaloers op de scampi met madrascurry die één van de twee dochters besteld had. Maar gelukkig maakte het uitstekende gezelschap veel goed!

Na de maaltijd trokken we terug naar het huis van onze vrienden, deden we een flesje wijn open en speelden we de rest van de avond spelletjes. Ik noteer Vlotte Geesten 2.0 als ontdekking van de avond. Een simpel uit te leggen spel waarbij een vliegensvlugge reactiesnelheid en tegenwoordigheid van geest superbelangrijk is.

En gelukkig regende het ook niet op de terugweg naar Leuven!