Na het ontbijt wandelen we naar de ferry met onze ticketjes die we de dag voordien kochten op zak. We slagen erin een mooie plekje te veroveren op het bovenste dek en genieten van de fijne tocht naar Ilha de Tavira, eigenlijk een langgerekte zandbank voor de kust van Tavira. Onderweg zien we talloze flamingo’s en zoutpannen.

Na een dikke twintig minuten varen meert de ferry aan bij Ilha de Tavira. Wij volgen de stroom toeristen die naar het strand trekken. Onderweg passeren we een aantal restaurants die vlak bij elkaar liggen. We weten al waar we deze middag iets kunnen eten.

Het prachtig goudkleurige strand van Ilha de Tavira is duidelijk een populaire toeristenbestemming. Mijn vriend en ik besluiten meteen een ligzetel te huren met parasol. Kwestie van comfortabel te kunnen chillen en ons tegelijkertijd wat te kunnen beschermen tegen de felle Portugese zon.

Het water is prachtig blauw, maar wel zeer koud. Amper 19 graden, wat een verschil met de warme Middellandse zee! In de branding drijven veel helgroene wieren, die achterblijven op het strand. We moeten dus even tussen de wieren doorwaden alvorens te kunnen zwemmen. En ja, het water is frisjes, maar het doet deugd om in zee te kunnen zwemmen. En met die hete Portugese temperaturen ben je snel weer opgewarmd.

‘s Middags eten we een simpele lunch in Sushine beach bar: een omelet voor mijn vriend en een chicken wrap voor mezelf. De établissementen waar ze een uitgebreidere menukaart hebben, zitten stampvol en eerlijk, het lijken mij een beetje tourist traps. Ik bestel achtereenvolgens een versgeperst fruitsapje en een prosecco (echt, Portugese espumante staat hier bijna nergens op de kaart). Ik had beter beide drankjes tegelijkertijd besteld, had ik een mimosa kunnen maken! Uiteindelijk zijn we blij dat we in deze beach bar terecht gekomen zijn: de bediening is erg vriendelijk en het is er gezellig zitten met uitzicht op de duinen.

Na de lunch keren we terug naar onze zetels. Aangezien lang op het strand liggen niet echt aan ons besteed is, maken we een wandeling heen en terug langs de mooie kustlijn. Blauwe lucht, blauwe zee en goudgele stranden, what’s not to like? Om 17u nemen we de veerboot terug naar Tavira. We stoppen in het centrum bij Tavira Romana Gelataria voor een heerlijke gelato. Ideaal met dit warme weer.

We wandelen terug naar het hotel en begeven ons linea recta naar het zwembad. Heerlijk! Na een verkwikkende douche, kleden we ons een beetje op voor het diner. We rijden met onze huurwagen naar het vissersdorpje Santa Luzia. De vriendelijke onthaalbediende had ons immers restaurant Casa de Polvo aangeraden om wille van de uitstekende octopus. We informeerden of we konden reserveren, maar daarop antwoorde de onthaalbediende van ons hotel ontkennend. Blijkbaar zijn Portugezen fan van aanschuiven om in een restaurant binnen te geraken.

Het kost ons wat moeite om een parkeerplaats te vinden in Santa Luzia. Dit vissersdorpje is duidelijk een populaire plek om ‘s avonds te gaan eten en zoals te verwachten viel, zit Casa de Polvo stampvol. We vragen na of we later op de avond nog een tafel zouden kunnen bemachtigen, maar de ober moet ons teleurstellen. Wel heel spijtig, want uiteindelijk blijkt dat we hier wél konden reserveren. Jammer genoeg niet correct geïnformeerd door ons hotel.

Na wat zoeken (werkelijk elk restaurant zit vol), belanden we bij Maré Alta, dat ook vol zit. De ober geeft aan dat er binnen twintig minuten een tafeltje voor twee zal vrijkomen en noteert onze naam voor een reservatie. We maken een kleine wandeling langs het water en zijn stipt na twintig minuten terug, want we hebben ondertussen al een stevig hongertje. Helaas, uiteindelijk slagen we er pas na in totaal bijna een uur wachten een tafel te bemachtigen.

Tegen dat we effectief van onze portie oesters kunnen genieten is het 21.20u! Da’s toch echt wat te laat naar mijn goesting. En natuurlijk is de octopus ondertussen uitverkocht. Het eten is zeker lekker (simpel, maar smaakvol), maar de bediening is echt niet ok. Het is allemaal erg slordig en de bediening heeft weinig aandacht voor hun klanten (tja, ze hebben er duidelijk genoeg).

Na het diner keren we rechtstreeks terug naar ons hotel en kruipen in bed. Het is laat genoeg geworden!

Een impressie:

Mijn vriend en ik vertrokken uit Leuven, L en D uit Antwerpen. We hadden afgesproken om elkaar ongeveer rond twee uur aan het Casino te treffen. Het toeval wil nu dat we op exact hetzelfde moment als L en D in Knokke waren en dat we twee auto’s verder dan de hunne een parkeerplaats vonden. Best wel een surrealistisch moment toen ik L twee auto’s verder zag uitstappen. Van een goeie timing gesproken. En dan te bedenken dat ik mij al voorbereid had op een rondje wachten en mekaar mislopen en zo.

Om het gokverlies te beperken, maakten we ‘s namiddags een verkwikkende wandeling langs de zeekant. Zalig op het gemak genieten van de aangename herfstzon, de geur van de zee en de halfblote jongelingen in ondergoed die uit het ijskoude water kwamen gerend. We hebben even onze voetjes in het water gestoken, maar D vond het een beetje frisjes aan haar teentjes. Jammer dat we niet vaker de tijd vinden voor een uitstapje naar de Belgische kust, want ik kan in elk seizoen genieten van de zee. De zee is voor mij een plek vol herinneringen. Vooral Knokke dan, waar ik vroeger, voor de geboorte van mijn broertje, altijd met mijn ouders op vakantie ging. Ik herinner me vooral het vele zand: zand in mijn ogen, zand in mijn haren, zand tussen mijn tenen. En de harde wind. Hoe harder, hoe liever ik het had.

Na een lekkere maaltijd (tomaat garnaal, aja, wat eet een mens anders aan zee?), togen we naar het Casino van Knokke, het hoofddoel van ons uitstapje. Ik was nog maar een paar meter binnen en ik had al boel met de dame aan de vestiaire, omdat ik mijn fototoestel niet wilde afgeven. Mijn fototoestel hing nog rond mijn hals en omdat het niet toegelaten is foto’s in het casino te nemen wilde die mevrouw mijn toestel in de vestiaire opbergen. Nu geef ik mijn fototoestel liever niet af aan een vestiaire. Je hebt geen garantie dat je eigendom daar honderd procent veilig is en ik ben persoonlijk nogal gehecht aan mijn fototoestel. Dus ik zeg: “Neen, danku, ik berg het toestel wel weg in mijn handtas.” Die opmerking schoot duidelijk in het verkeerde keelgat bij de vestiairemevrouw. Ze begon mij ei zo na uit te kafferen dat ik in haar een dievegge zag. Ik heb echter voet bij stuk gehouden en mijn fototoestel fijn in mijn tas opgeborgen. Ik laat mij niet intimideren door zure vestiairedametjes.

Na dit akkefietje werden we door de zeer vriendelijke liftmeneer naar boven gebracht. Het casino zelf ademde een sfeertje van vergane glorie uit. Er was weinig volk en het weinige volk dat er was, schatte ik zeker ouder dan vijftig jaar. Mijn vriend en ik voelden ons niet echt op onze plaats. We kochten voor vijftig euro jetons en die hebben we gebruikt om te spelen aan de blackjacktafel. Het spelen zelf viel nogal tegen. Ik had gedacht dat ik meer in het spel zou opgaan, maar dat was niet het geval. Misschien omdat ik voor het eerst om echt geld speelde? Zelfs toen ik aan het winnen was en op een bepaald moment de vijftig euro verdubbeld had, zei het me niet zoveel. Helaas was het snel gedaan met winnen en zijn we geëindigd op een verlies van vijf euro. Natuurlijk is vijf euro bijzonder weinig geld voor een avondje plezier, maar het stak toch wel een beetje dat vrienden L en D erin geslaagd waren 300 euro winst te maken. Geluk in ‘t spel. ‘t Is niet aan mijn besteed.