Persoonlijk was ik vooral nieuwsgierig naar de Painting after Painting, een groepstentoonstelling met werk van 74 kunstenaars die de recente evoluties en tendensen binnen de schilderkunst in België schetste. Als ik eerlijk ben: ik vond de kwaliteit van de tentoongestelde werken eerder wisselvallig. Al waren er gelukkig genoeg werken die me aanspraken. Mijn vriend daarentegen vond er niets aan. Hij heeft dus een paar uur moeten lijden voor de kunst.

Bijzondere vermelding voor het hilarische werk van Thomas Min dat het regenpijpincident van het Hongaarse Europarlementslid József Szájer recreëerde met Eurorat als hoofdpersonage. Geweldig!

Na ons bezoek aan het SMAK staken we de straat over de tentoonstelling van Stephan Vanfleteren te bewonderen. Ik had op voorhand wel verwacht dat ik een fan van deze tentoonstelling zou zijn, maar de werken van Vanfleteren overtroffen mijn verwachting. Ondanks het feit dat het redelijk druk was in het MSK werd ik helemaal zen van de prachtige beelden van de steeds veranderende zee. En de combinatie van fotografie en schilderkunst met de zee als hoofdonderwerp vond ik ook zeer geslaagd.

De moeite om voor naar Gent af te zakken.

Voor mijn eigen welbevinden en gemoedsrust wellicht de juiste keuze, maar toch gemaakt met een beetje pijn in het hart.