Helaas start de wandeling meteen al lastig: het aangegeven pad is afgesloten en we moeten een omweg maken langs een half overgroeid pad waar veel stekelige gewassen staan. Na even doorbijten komen we gelukkig bij een open veld met een mooi uitzicht op de omgeving.

We klimmen verder naar het Oroko Andra Mariaren Santutegia waar we genieten van een prachtig uitzicht op de omgeving. Alleen jammer dat de zon ons vandaag in de steek laat en zich achter de wolken verstopt. We klimmen over heuvelrug en dalen dan af door een mooi bos tot we uitkomen op een weide met koeien. Aangezien we al veel stekelige gewassen gepasseerd zijn, neem ik uit voorzorg een dikke tak mee als wandelstok om mij een weg te kunnen banen.

Volgens onze wandelkaart gaat de route nu naar beneden, maar we vinden nergens een pad om te volgen. Er lijkt gewoon geen pad te zijn op de plek waar dit zich volgens de kaart zou moeten bevinden. We besluiten dan een kleine omweg te maken om zo minder steil te moeten dalen, in de hoop uit te komen op een autoweg. Dit blijkt een fatale inschattingsfout.

Nog steeds zoekend naar een manier om op de autoweg te geraken, komen we op een gegeven moment uit bij een prikkeldraad die de weide omzoomt. Om over de prikkeldraad te geraken moeten we over een laddertje klimmen, wat voor ons een indicatie is dat we op de goede weg zijn. Door mijn eigen stommiteit haal ik echter bij het klimmen over het laddertje mijn linkerbeen open aan de roestige prikkeldraad. Resultaat: een flinke snee van een tien centimeter langs mijn linkerknie. Ik vloek, want ik weet meteen dat dit een tof litteken zal worden.

We wassen de wonde zo goed en zo kwaad mogelijk uit, gelukkig hebben we veel water meegenomen op deze wandeling. We hebben echter geen andere keuze dan de wandeling verder te zetten. we bevinden ons letterlijk in the middle of nowhere en hebben op één andere loper na nog geen enkele andere wandelaar gespot.

We banen ons verder een weg door een dennenbos tot we vastlopen op alweer een prikkeldraad, ditmaal eentje die onder stroom staat. we besluiten niet opnieuw het trapje te gebruiken, maar de prikkeldraad te volgen tot we uitkomen op de autoweg. En amai, dan komt het moeilijkste stuk van gans de wandeling. We zien duidelijk nog de restanten van een pad, maar die restanten zijn echt volledig overgroeid en omringd door doornstruiken die tot onze armen komen. Het laatste stuk tot aan de weg moeten we ons letterlijk door de doornen worstelen.

Gelukkig is mijn vriend een held en gaat hij voorop. Hij slaat gebruik makend van een stok zoveel mogelijk doornen weg en trapt ze plat met zijn voeten. Uiteindelijk bereiken we na veel geworstel en gevloek de autoweg. Ik ben nog nooit zo blij geweest om een stuk asfalt te zien en ik heb een hernieuwde appreciatie voor deze vernuftige uitvinding!

We breken de wandeling af en besluiten de gewone wegen te volgen om terug te keren naar de auto. ik ben gelukkig gevaccineerd tegen tetanus, maar het lijkt me toch geen goed idee om met een open, bloedende wonde nog ettelijke kilometers door een bos te hossen. Ook mijn arme vriend is niet ongeschonden uit dit avontuur gekomen. Zijn benen staan helemaal vol schrammen.

Op de terugweg naar de wagen, zien we in de verte de rots liggen die we overgestoken zijn vlakbij het klooster. Ik neem nog snel een foto als aandenken. De terugkeer naar de wagen verloopt een pak vlotter nu we gewoon op asfalt kunnen lopen.

Om 17u zijn we terug in het hotel en merken we dat onze kamer nog niet is opgemaakt. De stofzuiger staat voor de deur en we komen de poetsvrouw tegen in de gang, maar we hebben geen van beide zin om te wachten tot onze kamer opgemaakt is. Ik wil zo snel mogelijk in de douche om mijn wonde uit te wassen. Gelukkig hadden we vandaag voorzien om onze handdoeken te hergebruiken en moeten we dus niet op zoek naar propere handdoeken. We hangen het niet-storen bordje aan de deur en ik spoel het stof, het angstzweet en het bloed van mijn lijf.

Ironie: de poetsvrouw heeft ondertussen een briefje onder de deur gestoken dat we aangegeven hebben niet gestoord te willen worden en dat in het geval we alsnog wensen dat onze kamer gedaan wordt, we dit vóór 17u moeten melden aan de receptie. Bijzonder straf dat, want stipt om 17u deden wij pas de deur van onze kamer open…

Na allebei genoten te hebben van een uitgebreide douche verzorgen we mijn wonde. Gelukkig hebben we ontsmettingsmiddel en plakkers bij om de wonde af te dekken. En dan begint het fijnste moment van de dag: de zoektocht naar teken. Ik heb er drie, mijn vriend zes, een nieuw record voorwaar. De teken zijn echt minuscuul klein: minieme zwarte puntjes, waarvoor we ons fototoestel nodig hebben om te kunnen zien of dat zwart puntje al dan niet pootjes heeft. We zijn zo’n anderhalf uur zoet met de inspectie van elke mogelijke huidplooi en verwijderen de kledij die we droegen tijdens de wandeling zo ver mogelijk van de rest van onze bagage.

Voor het avondmaal besluiten we naar La esCotilla te gaan, het grote vis- en zeevruchtenrestaurant waar we eerder al wat pintxos aten. We zijn er om 19.30u, maar het restaurantgedeelte gaan pas open om 20u. geen erg, er zijn pintxos en cava om het wachten te verzachten.

We genieten van een heel lekkere maaltijd (inclusief oestertjes voor mij) aan een zeer schappelijke prijs en sluiten de dag af met een lokale kruidenlikeur en een soort bailey’s.

We keren terug naar het hotel om op tijd te gaan slapen. En daarmee zit onze laatste volledige dag in Spaans-Baskenland er spijtig genoeg op. Ik hoop echt in de toekomst nog eens terug te keren naar deze mooie plek.

Omdat er in Vitoria-Gasteiz veel toeristische attracties gesloten zijn door de feesten, besluiten we vandaag naar Oñati te trekken. De trip start alvast goed, we kunnen zonder problemen ons parkeerticket betalen via de app! It’s the small victories!

We rijden eerst naar het Santuario de Arantzazu. Volgens de legende zou María in 1468 hier aan een herder zijn verschenen. Het Santuario is drie keer volledig afgebrand (in 1533, 1662 en 1934). Telkens werd het heiligdom opnieuw opgebouwd door de monniken, waardoor deze plek een symbool geworden is voor de heropstanding van de hoop uit de assen.

Het huidige heiligdom is gebouwd tussen 1950 en 1955 naar een ontwerp van architecten Javier Sáenz de Oiza en Luis Laorga. Het is alleszins een erg indrukwekkende plek met zeer bijzondere architectuur. We bewonderen ook de moderne muurschilderingen van Nestor Basterretxea in de crypte. Wij zijn bijna de enige bezoekers, wat de ervaring nog meer bijzonder maakt. In de gigantische winkel vol met religieuze prullaria koop ik mij een waaier om me wat koelte toe te wuiven, want de temperaturen tijdens onze trip zijn tot nu toe bijzonder tropisch geweest.

Na ons bezoek aan het heiligdom maken we een kleine wandeling door de bossen. We genieten van de prachtige oude, vergroeide bomen en de mooie groene heuvels. Vlak voor we terug op de parking zijn, voelen we zowaar een paar druppels vanuit de hemel op ons neerdalen. Zeker omdat ik mij een waaier heb aangeschaft!

We rijden verder naar universiteitsstad Oñati, waar het op het eerste gezicht bijzonder rustig is. We betalen 18 euro voor een bijzonder smakelijk driegangenmenu bij MAUXKA Jatetxea. De zaak heeft wat hipster vibes, maar wordt duidelijk ook bezocht door buurtbewoners. Altijd een goed teken!

Vervolgens maken we een kleine wandeling door het historische hart van Oñati met de prachtige universiteitsgebouwen. Oñati is een zeer mooi stadje, maar het lijkt er iet of wat uitgestorven te zijn. En als onze hoop was om hier wat cultuur te kunnen opsnuiven, helaas, zowel de kerk als het monasterio zijn beide gesloten. Wat maakt dat ons bezoek aan Oñati toch op iet of wat een teleurstelling uitdraait.

Dan maar terug naar Vitoria-Gasteiz om ons te douchen en om te kleden. We trekken opnieuw de feestende stad in en eten pintxos bij La Malquerida. We zitten er vlakbij een feestende groep van vier vrouwen die luidkeels met de muziek meezingen. Duidelijk vrienden van de uitbaters waarmee er uitgebreid gekust een gebabbeld wordt. Ik wordt helemaal vrolijk van de ambiance die ze uitstralen. Een fijne afsluiter van een ingetogen dag.

We kruipen op tijd in bed, want morgen staat er een volgende uitstap op het programma.

Vandaag heb ik om 10.45u een rondleiding gereserveerd in de Catedral de Santa María. We zijn mooi op tijd voor de rondleiding en wachten een tijdje op de binnenplaats van het onthaalgebouw tot de gids ons komt halen. De rondleiding is volledig in het Spaans, maar gelukkig praat de gids langzaam en articuleert hij goed. De audioguide met Engelse vertaling van de rondleiding is dus volstrekt overbodig.

De gotische kathedraal, die oorspronkelijk deel uitmaakte van de versterkingen van de stad, kende al van in het begin stabiliteitsproblemen, die op den duur zo erg werden dat de muren langzaam aan steeds meer overhelden en er scheuren in de muren ontstonden. Om de stabiliteitsproblemen aan te pakken, werden er extra ‘arcos de panico’ of ‘arcos del miedo’ geïnstalleerd om de muren bij mekaar te houden. In de jaren zestig volgden dan een aantal structurele ingrepen waarbij de arcos de panico (steunbogen) verwijderd werden, een grote steunbeer verkleind werd en gotische ramen in de muren aangebracht werden. Die ingrepen verfraaiden de kerk, maar de metalen trekstangen die de stabiliteit moest verzekeren, volstonden niet. In tegendeel, de problemen verergerden zelfs. Om te vermijden dat het effectief tot instortingen zou komen, werd in de jaren negentig een grondige studie gedaan en een meerjarenplan opgesteld dat de kathedraal van de ondergang moest redden. De kathedraal werd vervolgens enkele jaren gesloten voor de werken.

De rondleiding is ongemeen boeiend, vooral de crypte waar gigantische nieuwe steunberen geplaatst zijn om de stabiliteitsproblemen eens en voor goed op te lossen, is indrukwekkend. De kathedraal zelf is dan weer zo schots en scheef en zo vol met scheuren dat het bijna een mirakel is dat het gebouw na al die jaren nog recht staat. De gids geeft ook via maquettes een goed inzicht in het ontstaan van Vitoria-Gasteiz en hoe de kathedraal gegroeid is langs de eerste stadsomwalling. We klimmen helemaal tot in de toren en genieten van het uitzicht op het feestende Vitoria-Gasteiz. De gids zijn uitleg is zo grondig dat we tijdens de beklimming van de toren ingehaald worden door een andere groep. Op het einde van de rondleiding krijgen we nog een videoprojectie te zien in een zaal die de vroegere grandeur van de gotische portiek opnieuw tot leven wekt. Dikke aanrader!

Na ons bezoek aan de Catedral de Santa María, eten we pintxos met een glaasje wijn daarbij aan de toog van het oudste restaurant van Vitoria-Gasteiz: El Portalón. Het restaurant heeft een prachtige wijnkelder en is op zich al een bezoek waard.

We wandelen verder langs de oude omwallingen en ontdekken een gerestaureerde ijskelder die helaas door de festiviteiten niet te bezoeken valt. Hetzelfde geldt voor de San Vincente kerk die ook gesloten is.

Geen erg, het is prachtig weer en we genieten van het wandelen door de straten van het mooie Vitoria-Gasteiz. We komen langs de start van een zeepkistenrace en blijven even staan om de deelnemers aan te moedigen die met een rotvaart door de bocht gaan.

Gelukkig is de Iglesia de San Miguel Arcángel wel open voor bezoek vandaag. Dit is de kerk waar aan de buitenkant het beeld van de Virgen Blanca hangt, omringd door bloemen. Ook bij de Mariakapel binnen in de kerk liggen veel bloemen. We bewonderen het prachtige retabel van het hoofdaltaar.

We wandelen verder naar de San Pedro Eliza kerk, die, jullie raden het nooit, ook dicht is om wille van de feesten. Gelukkig is er volksdans in de straten om ons te entertainen. In een grote souvenirwinkel koop ik mij een blauwwit geruit traditioneel sjaaltje, dat ik meteen rond mijn hals knoop, kwestie van mij te integreren in de feestvierende menigte.

Ook ons bezoek aan de Cathédrale de María Inmaculada de Vitoria en het bijhorende museum voor religieuze kunst loopt af op een sisser: yep, gesloten wegens de feesten. Jammer, want dit museum had ik echt graag willen bezoeken.

Noodgedwongen gaan we dan maar iets drinken en nog wat pintxos eten. We belanden bij La Escotilla Vitoria, waar het zoeken is naar een plaatsje tussen de vele feestvierders.

Na deze aangename pauze stoten we op een lange stoet, waarbij we de ene na de andere prachtig uitgedoste groep feestvierders zien passeren, begeleid door fanfares en muziek uit grote luidsprekers gemonteerd in bestelwagens. De groepen zijn allemaal gekleed in traditionele klederdracht en sommige doen dansjes aangemoedigd door een voorganger met een megafoon. Er lijkt geen einde aan de stoet te komen. Een kleine googlezoektocht leert mij dat zo’n stoet wel tot 8000 deelnemers kan hebben. Indrukwekkend. Met mijn sjaaltje aan geniet ik van de ambiance.

We laten de stoet achter ons en dwalen op goed geluk door de straten, onze ogen de kost gevend. We zien feestvierders een standbeeld omhullen met traditionele klederdracht, drinken nog ergens een glaasje wijn en proeven van patxaran, een baskische likeur op basis van anijs en sleedoornbessen.

We arriveren een half uur te vroeg voor onze reservatie om 20.30u in KEA restaurant. Gelukkig heeft dit restaurant ook een bar waar ze werkelijk uitstekende wijntjes serveren. Dat half uurtje vliegt voorbij en stipt om 20.30u worden wij naar onze tafel geleid. Alwaar we genieten van een werkelijk uitstekend avondmaal, geïnspireerd op de traditionele Baskische keuken, maar met een moderne toets.

Na het avondmaal keren we terug naar het hotel. Onder de douche spoelen we het stof en het zweet van de dag van ons af na alweer een fantastische dag.

Vandaag gaan we verder op verkenning in de stad die bruist van de ambiance. De feestelijkheden die gisteren van start gingen met de afdaling van Celedón duren nog tot 9 augustus. We genieten van de optochten van de in traditionele kledij gestoken Basken begeleid door fanfares. Echt iedereen van jong tot oud is in traditionele klederdracht en overal wordt gedanst, gezongen en gevierd. Op het Plaza de la Virgen Blance treffen we opnieuw de reuzen, ditmaal in het gezelschap van kleinere figuren met grote hoofden die met een dorsvlegel met aan het uiteinde een zachte bal de kinderen schrik aan jagen. Wat soms heel grappige reacties oplevert.

Doordat er zoveel te zien is in de straten, vorderen we langzamer dan gedacht, we komen dan ook pas om 11.45u aan bij het archeologisch museum (Arabako BIBAT Arkeologia Museoa in het Baskisch) dat al om 14u blijkt te sluiten om wille van de feestelijkheden. Het archeologisch museum blijkt onverwacht interessant, met boeiende filmpjes die het prehistorische leven uitbeelden en prachtige archeologische vondsten. Uiteraard ligt ons tempo niet hoog genoeg, waardoor we in tijdsnood geraken voor ons bezoek aan het Speelkaartenmuseum (Arabako Fournier Karta Museoa), dat vlak naast het archeologisch museum ligt.

Het Speelkaartenmuseum ligt in een prachtig gerestaureerd paleis en bevat de meest indrukwekkende collectie speelkaarten die ik ooit in mijn leven gezien heb. Ik had er persoonlijk geen idee van dat speelkaarten al zo oud zijn (ze ontstonden in de tiende eeuw). Naar grote waarschijnlijkheid hebben we dit veelzijdige spel te danken aan de Chinezen. Ik ben echt onder de indruk van de prachtige kleurrijke kaarten. Enige minpuntje tijdens ons bezoek: de lichten van de vitrinekasten waarin de kaarten getoond werden, leken willekeurig aan en uit te gaan. Uiteraard heb ik er alle begrip voor dat deze delicate kaarten niet continu aan kunstlicht blootgesteld mogen worden, maar je zou toch verwachten dat de vitrines met bewegingssensoren uitgerust zouden zijn.

We blijven in het museum tot de allerlaatste minuut en worden vervolgens letterlijk uit het museum gezet. Tijd voor wat pintxos als laat middagmaal (allez, laat voor ons, niet voor de Basken). We belanden bij El Tabanko, een gezellige bar die (zoals bijna alle eetgelegenheden in de stad) stampvol zit met feestvieren Basken. Alle tafeltjes zijn gereserveerd, maar het personeel is zo vriendelijk ons een tafeltje aan te bieden voor wat snelle pintxos tussen reservaties door.

We wandelen terug naar de Iglesia de San Miguel waar we aan de buitengevel de befaamde Virgen Blanca bewonderen, het mariabeeld dat haar naam leent aan de festiviteiten in deze stad. Het beeld is omringd met bloemen en zowat iedereen wil samen met het beeld op de foto. Vlakbij staat ook het standbeeld van de eerste man die ooit het personage van Celedón uitbeeldde. Natuurlijk gaan ook wij met dit beeld op de foto.

Het is nog steeds bijzonder warm, dus tijd voor een ijsje bij Heladeria di Breda. Vervolgens wandelen we op het gemak langs de statige groene laan Fray Francisco de Vitoria Ibilbidea met langs beide zijden schitterende palacio’s. We eindigen onze wandeling met een drankje op het terras van het El Prado café in het El Prado park.

We keren terug naar ons hotel om het zweet en de zonnecrème van ons af te spoelen en ons om te kleden voor het avondmaal. Voor de gelegenheid heb ik een tafel gereserveerd bij Waska! Barra. De Aziatische geïnspireerde gerechten zijn heel lekker, maar ik ben wat teleurgesteld in de tafel die we toegewezen krijgen in zowat de minst gezellige hoek van gans het restaurant, vlakbij de keuken. En dat terwijl er nog heel veel andere tafels beschikbaar zijn wanneer we aankomen. Ook de bediening is duidelijk jong en onervaren. Misschien heeft het restaurant de hulp van tijdelijke werkkrachten ingeroepen om de drukte tijdens de feesten de baas te kunnen. Gelukkig is de chef duidelijk niet onervaren, want het eten is heel lekker.

Na het avondmaal pikken we nog wat optochten mee in de stad. Echt, wat een fijne sfeer heerst er in deze mooie stad. Ik ben oprecht gelukkig dat ik hier ben op dit bijzondere moment.

Na een goed gevulde dag kruipen we opnieuw op tijd in bed.

Vandaag rijden we naar Vitoria-Gasteiz, de hoofdstad van Spaans Baskenland. Een stad waarvan ik tot voor kort nog nooit gehoord had. Het is dus beetje een gok of een bezoek aan deze stad al dan niet zal meevallen. Nu, de zekerheid dat ze hier ook pintxos serveren, maakt dat ik mij er wel gerust in voel. Tegelijkertijd ben ik heel benieuwd wat te verwachten van de jaarlijkse Fiestas de la Virgen Blanca, die vandaag, 4 augustus, starten.

Na een vlotte rit van een uur en een kwartier parkeren we onze wagen rond 12u in een ondergrondse parking vlakbij het hotel. De parking in Silken Ciudad de Vitoria Hotela zelf is helaas helemaal volzet. We sleuren onze valiezen naar het hotel, alwaar de vriendelijke heer aan het onthaal ons meedeelt dat onze kamer jammer genoeg nog niet klaar is. Geen erg we droppen onze valiezen af en keren terug naar de parking. We hebben bij het naar buiten gekomen van de parking immers gezien dat het parkeertarief serieus vermindert als je de app van de parking installeert: 24,90 per dag versus 8,95 per dag. Daarvoor kan een mens al eens een app installeren en zijn kredietkaartgegevens achterlaten.

Nadat mijn vriend de app geïnstalleerd heeft, moeten we om van het goedkopere tarief te kunnen profiteren de parking verlaten en opnieuw binnen rijden. Uiteraard werkt de automatische nummerplaatherkenning bij het naar buiten rijden niet en moeten we ons noodgedwongen wenden tot de dame die toezicht houdt op de parking. Dat blijkt een supervriendelijke dame te zijn die ons graag uit de nood helpt en ons vervolgens van een hele uitleg in Spaans voorziet. Ze geeft ons zelfs wat toeristische info over de feestelijkheden en raad ons aan naar het Tourist Office te gaan dat vandaag al sluit om 14u.

Bij de tweede poging kunnen we onze wagen zonder problemen naar buiten rijden om vervolgens enkele seconden later dezelfde parking opnieuw binnen te rijden, ditmaal gebruik makend van de app en het lagere tarief. Mission accomplished, hoera!

Vervolgens haasten we ons naar het Tourist Office, waar we een heel vriendelijk meisje treffen dat ons graag meer uitleg verschaft over de festiviteiten. Deze avond starten de feestelijkheden met de afdaling van Celedón vanaf de toren van de Iglesia de San Miguel. De dame waarschuwt ons dat het er tijdens de afdaling heftig aan toe kan gaan, omdat jongeren op datzelfde moment met sangría naar mekaar gooien. Ok, we zullen zorgen dat we uit de buurt van feestvierende jongeren blijven.

Ondertussen is het 14u geworden en rammelen onze magen van de honger. We trekken de straten van Vitoria-Gasteiz in en merken dat de stad langzaam vol loopt in aanloop naar de feestelijkheden deze avond. Alle eetgelegenheden waarlangs we passeren zitten stampvol Basken in traditionele klederdracht. Dat belooft voor vanavond… Op zoek naar wat pintxos om onze honger te stillen verwijderen we ons langzaamaan steeds verder van het centrum.

Uiteindelijk vinden we een plekje voor twee in Bar Akelarre (akelarre betekent heksensabbat). We treffen een bijzonder vriendelijke uitbater die duidelijk in zijn nopjes is dat een stelletje toeristen in zijn bar is neergestreken en ons maar al te graag het concept van pintxos uitlegt. Bar Akelarre is een onverwachte meevaller. De gefrituurde pintxos zijn heerlijk en de saté van octopus kan ook mijn goedkeuring wegdragen. Bovendien is alles er supergoedkoop.

Na de lunch gaan we op zoek naar een terras om iets te drinken. Zo belanden we op het mooie terras van Bar Los Amigos, waar we tot onze grote verbazing erin slagen ondanks de drukte nog een tafeltje te bemachtigen. Terwijl we genieten van een glaasje wijn, zien we dat de politie zich in gereedheid brengt voor het feest deze avond. Ondertussen stromen gestaag de jongeren toe die grote plastic bidons met sangría met zich meesleuren. We nemen het schouwspel in ons op en besluiten dan terug te gaan naar het hotel om van kledij te wisselen, voor het geval dat we toch een sangría douche zouden krijgen.

Om 17.10u vertrekken we in het hotel richting de Plaza de la Virgen Blanca. Al snel stuiten we op een lange rij wachtende mensen die allemaal staan aan te schuiven om op het plein te geraken om de afdaling van Celedón met hun eigen ogen te kunnen aanschouwen. We houden geen van beiden van wachten, maar besluiten toch geduldig aan te schuiven in de hoop dat we op het plein geraken. En ja, het lukt! Al hadden we beter een uur eerder beginnen aanschuiven, want we staan vrij ver achteraan. Wat op zich ook een voordeel is, want de met sangría gooiende jeugd staat een heel eind van ons vandaan.

Het stikt van het volk op het plein en we wachten geduldig af tot het moment waarop Celedón, een pop met een paraplu uitgedost in traditionele kledij die een dorpsbewoner van Alava voorstelt, langs touwen vanuit de toren van de San Miguel kerk naar de andere hoek van het plein naar beneden gelaten wordt. Eindelijk is het zover! Er wordt vuurwerk afgeschoten en de menigte zingt uit volle borst: “Celedón, ha hecho una casa nueva, Celedón, con ventana y balcón.” Op het moment dat de pop aankomt op zijn bestemming, wordt de pop binnengehaald en vertrekt een persoon verkleed als Celedón op diezelfde plek om zich door de menigte terug naar de San Miguel kerk te worstelen. Het duurt even, maar wanneer deze persoon dan uiteindelijk op het balkon van de toren van de San Miguel verschijnt, barst het publiek in luid gejuich uit.

Mijn vriend en ik zijn onder de indruk: wat een ambiance! Een echt volksfeest! Iedereen danst, zingt en zwaait uitgelaten met de traditionele geruite halsdoeken. Blij dat we dit bijzondere gebeuren konden meemaken! Vitoria-Gasteiz heeft al mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen.

Na de feestelijkheden trekken we terug naar het terras van Los Amigos. Onderweg komen we hopen jongeren tegen wiens witte kleren helemaal verkleurd zijn door de rode sangría. We bestellen nog een wijntje op het terras en ik koop met een traditionele Celedón taartje bij de patisserie aan de overkant.

Na deze welverdiende pauze wandelen we opnieuw naar de Plaza de la Virgen Blanca waarvan de straatstenen doordrenkt zijn van de sangría. We bewonderen de reuzen vanaf de trappen van de San Miguel. En besluiten dat het hoog tijd is voor het avondmaal. Aangezien we vermoedelijk weinig kans hebben een restaurant met een vrije plek te vinden in het hart van de feestelijkheden, keren we terug richting ons hotel. En zo belanden we bij La Mafia se sienta a la Mesa, een groot een gemoedelijk Italiaans restaurant. We genieten van heerlijke antipasti (het moeten niet altijd pintxos zijn) met een glaasje cava (tot onze verbazing serveert dit Italiaans restaurant geen prosecco). Ik doe mijn best de reusachtige portie zwarte pasta met kreeft (die een beetje te hard gekookt is) weg te werken. Dat lukt me helaas niet, maar het smaakt me. We sluiten de maaltijd af met een limoncello van het huis.

We ronden op tijd af en kruipen op tijd in bed, benieuwd wat morgen te bieden zal hebben.

Onze eerste geplande stop is Zarautz, maar we vinden deze stad te groot en te druk en beslissen gewoon door te rijden. In Getaria stoppen we wel. We parkeren onze wagen langs de weg en bezoeken dit charmante dorp met vissershaven. We bewonderen de helaas gesloten 14de-eeuwse Iglesia de San Salvador langs de buitenkant, beklimmen het monument voor de gesneuvelden, zien voor het eerst een pelota spel in het echt en maken foto’s van de prachtige baai met het mooie brede zandstrand. Het dorp barst van de visrestaurants, maar het is jammer genoeg nog te vroeg om al te lunchen.

Volgende stop: Zumaia. Een bijzonder aangename ontdekking. Natuurlijk bezoeken we eerst de dorpskerk. En kijk eens aan, we hebben geluk: net op het moment dat wij er binnen stappen is er een orgelconcert aan de gang. We zetten ons op één van de achterste banken en genieten een tijdje van de muziek die ons overspoelt.

Daarna maken we een wandeling die ons brengt naar een rotsstrand dat duidelijk alleen gebruikt wordt door de locals. We maken eerst een paar foto’s van de fantastisch mooie Baskische kustlijn en dalen dan langs een redelijk gevaarlijke trap af naar het strand. Prachtig! De rotsformatie op het strand wordt flysch genoemd, wat een opeenvolging van sedimentair gesteente is, die gevormd door de afwisselende afzetting van dunne lagen slib en zandsteen, en tref je aan bij kusten die een snelle verandering in de zeespiegel hebben gehad. De flysch in Zumaia werden over een periode van 100 miljoen jaar gevormd. Bij de klim terug naar boven merken we dat de temperaturen aan het stijgen zijn. De onweerszone van gisteren is duidelijk gepasseerd en de zon heeft nu vrij spel. We keren langs een andere weg terug dan we gekomen zijn en worden getrakteerd op een prachtig uitzicht op een groot zandstrand.

We besluiten van de gelegenheid gebruik te maken om te lunchen in Zumaia en belanden op goed geluk bij Labatra Taberna, een bar in een modern complex van meerdere verdiepingen, die duidelijk voornamelijk door locals wordt gefrequenteerd. Altijd een goed teken! We bestellen (o verrassing) pintxos en ik geniet vervolgens van een bord met werkelijk uitstekende inktvis. Heerlijk!

De temperaturen blijven stijgen, tijd dus om af te koelen in de frisse Atlantische Oceaan. We rijden met onze wagen naar het strand van Saturrarán. We parkeren op de parking vlak bij het strand, kleden ons om in de wagen en zoeken vervolgens een plekje voor onze handdoeken en strandspullen.

Het zandstrand is zeer aantrekkelijk, maar onzichtbaar onder de waterlijn liggen in de branding verraderlijke kiezels. En ja, mijn vriend slaagt erin zich te verwonden door de combinatie van de kiezels met de extreem sterke branding. Gelukkig is er een gedeelte van het strand waar er geen kiezels liggen, maar over het algemeen vormt zwemmen in de Atlantische oceaan hier toch wel een uitdaging. We begrijpen alleszins heel goed waarom het maar in een klein gedeelte van de baai toegelaten is om te zwemmen. Deze stromingen zijn echt heel verraderlijk.

Op de terugweg naar ons hotel stoppen we voor het avondmaal bij Urberu Sagardotegia, cidrería in Itziar. Ik koos deze plek uit omdat je hier cider kan drinken rechtstreeks getapt van het vat. Wij komen rond 18.30u aan, wat uiteraard veel te vroeg is om in Baskenland al te kunnen eten. Gelukkig mogen we van de vriendelijke bediening plaats nemen aan een tafel op het (lege) terras om te wachten tot het restaurant officieel open gaat om 20u. Erg vinden we het niet dat we anderhalf uur moeten wachten, dat geeft ons de gelegenheid om een flesje cider te drinken!

Op het terras krijgen we na een tijdje gezelschap van het personeel die samen eten alvorens aan de avondshift te beginnen. De gerechten op tafel zien er heerlijk uit en ik krijg al een beetje honger.

Uiteraard is de fles cider al volledig soldaat gemaakt voordat we plaats mogen nemen aan een houten tafel met zitbanken, die ons zicht biedt op de houtskoolgrill waarop de koks het vlees en de vis klaarmaken. In een koeltoog liggen gigantische lappen vlees waaruit je kan kiezen. Verser kan het niet.

We bestellen Galician style octopus en langoustines als voorgerecht om de eerste (grote) honger te stillen. Als hoofgerecht ga ik voor de heek, terwijl mijn vriend een kalfskotelet bestelt. Op het menu staat dat je voor een vaste prijs zelf onbeperkt cider kan tappen uit de grote houten vaten van de cidrería. Wij passen echter, want mijn vriend moet onze wagen nog veilig kunnen terug rijden naar ons hotel. Al een geluk dat we ons flesje cider aan het begin van de maaltijd konden drinken en dat cider helemaal niet alcoholrijk is.

Het op de grill klaargemaakte eten is werkelijk fenomenaal. Mijn vis is gigantisch en het vlees van mijn vriend is boterzacht. Een onvergetelijke ervaring. Jammer dat je deze plek alleen met de auto kan bereiken.

Geheel voldaan rijden we terug naar ons hotel en kruipen meteen in bed na een fijne, zonnige dag.

Ik besluit terug in bed te kruipen en opnieuw te gaan slapen, in de hoop dat een beetje extra slaap de duizeligheid zal laten verdwijnen. Ondertussen trekt mijn vriend naar het onthaal beneden om te vragen of hij de ontbijtvouchers (we hebben dit hotel geboekt zonder ontbijt en moeten dus vouchers kopen als we ‘s ochtends willen ontbijten) kan herboeken naar de dag nadien. Dat lukt gelukkig.

Ik slaap tot 10.40u uit en die extra uurtjes doen deugd. Bij de tweede poging tot opstaan voel ik me al veel beter en is de duizeligheid merkbaar minder. Terwijl ik mij aan het klaarmaken ben voor de dag, worden we iets na elf uur opgeschrikt door een onverwacht heftig onweer. Twee stevige bliksemflitsen verlichten de kamer, gevolgd door een indrukwekkende donderslag en hevige regen. Om 11.11u valt dan plots de elektriciteit in het hotel uit, vermoedelijk door het onweer. Gelukkig duurt de elektriciteitspanne maar een paar minuten.

We wachten het einde van de onweersbui af en trekken dan de stad in. We brunchen om iets voor twaalf bij Donostea & coffee, waar ik geniet van een lekkere toast met avocado en zalm.

Na onze brunch doen we een tweede poging om de kathedraal van Barcelona te bezoeken. In de hoop dat er ditmaal geen misviering aan de gang is. En jawel, deze keer kunnen we zonder problemen dit indrukwekkende religieuze bouwwerk betreden en foto’s nemen.

We wandelen verder naar de berg (nuja, het is eerder een heuvel) Ulia. Onderweg merk ik dat ik toch nog een klein hongertje heb. Die toast van deze middag is duidelijk al helemaal verteerd en ik heb wat extra energie nodig alvorens aan de klim te beginnen. We trekken opnieuw naar onze favoriete pintxosbar Bergara om een paar pintxos te bestellen die we tijdens ons vorige bezoek nog niet geprobeerd hebben. Pintxos zijn wat mij betreft echt het ideale voedsel om een klein hongertje te stillen.

Met hernieuwde energie beklimmen we vervolgens de Ulia via een stevige trappenpartij. De zon komt er zowaar door en we genieten van de prachtige omgeving met veel bloeiende bosbloemen en een schitterend uitzicht op zee. We spotten oranje penstemon en blauwe hortensia’s. De Ulia was vroeger uitgerust met een kabelbaan, waarvan de sporen nog zichtbaar zijn. Helaas is de kabelbaan zelf al lang opgedoekt en kan je de berg nu enkel te voet beklimmen. We genieten oprecht van deze schitterende wandeling. Een aanrader als je even wil ontsnappen aan de drukte van de stad.

Voor het avondmaal belanden we een beetje op goed geluk bij Mesón Portaletas. We worden snel bediend en de pintxos zijn heerlijk. Alleen is de bediening niet zo vriendelijk en vallen de patatas bravas mij wat tegen.

Voor het dessert kopen we een ijsje bij Heladería Carlos Arribas. Ik ga voor de wat meer exotische smaken rijstpap en kaastaart. Beide bolletjes zijn echt zeer lekker.

We maken nog een kleine avondwandeling om ons eten te laten zakken en genieten van de mooie zonsondergang aan de baai van San Sebastián.

Na zonsondergang wandelen we terug naar ons hotel, want we willen op tijd in ons bed liggen. Morgen doen we immers een tweede poging voor een miniroadtrip langs de Baskische kust!

Ondanks mijn duizelig begin van de dag eindigen we vandaag met een totaal van 28.222 stappen. Niet slecht voor een off day!

Na het ontbijt werpen we een snelle blik op het hotelzwembad dat net is open gegaan. De openingsuren van het zwembad zijn echt super vervelend: het zwembad is enkel open tussen 11 en 19u. Terwijl ik het liefst ‘s ochtends vroeg of ‘s avond na een goed gevulde dag een paar baantjes trek. De kans dat ik van dit zwembad gebruik zal maken, is dus zo goed als onbestaande.

Enfin, rond 11.30u vatten we de wandeling van een dik half uur aan naar het San Telmo Museoa gewijd aan de Baskische cultuur. Tot onze verwondering begint het de laatste vijf minuten van onze wandeling zowaar te regenen. Gelukkig is het nog steeds lekker warm.

We brengen van 12.15 tot 16u door in het groter dan verwachte San Telmo Museoa. De collectie is bijzonder interessant en gevarieerd met een focus op de Baskische samenleving en de geschiedenis van Spaans-Baskenland. Maar ze stellen ook een aantal archeologische vondsten ten toon en hebben een niet onaardige collectie schone en moderne kunsten. Ook genoten van de tijdelijke tentoonstelling met werk van beeldhouwer Eduardo Chillada uit de periode 1950-1960. Zeer intrigerend werk.

Het gebouw van het museum is op zich al de moeite van een bezoek waard. het museum is gelegen in een voormalig Dominicanenklooster uitgebreid met een moderne vleugel. Architecturaal zijn de zestiende-eeuwse kloostergang, de oude kerk met grote beschilderde doeken van José María Sert y Badia tegen de wanden van de kerk en de nieuwe ‘gatenkaas’ gevel de moeite.

Natuurlijk wordt er veel aandacht besteed aan de typisch Baskische gebruiken, ambachten, klederdracht en sporten. En uiteraard was er een heel gedeelte gewijd aan pelota en de traditionele volksdansen. Wij vonden het museum alleszins een bezoek meer dan waard.

Aangezien we het middagmaal geskipt hebben, komen we buiten met een klein hongertje dat we stillen met enkele pintxos bij Txakolina, een bar vlakbij het museum. Terwijl we onze rammelende magen sussen met pintxos en een glaasje chardonnay van ocharme 3 euro, reserveer ik een tafeltje voor het avondmaal bij la Cepa de Bernardo om 19.30u.

Om de appetijt op te wekken, maken we vervolgens een prachtige wandeling op de dijk langs Playa de la Concha en Playa de Ondarreta en genieten van het prachtige uitzicht op de beroemde baai. We wandelen helemaal tot op het einde van de baai waar we het kunstwerk Peine del Viento XV van de ons ondertussen bekende Eduardo Chillida bewonderen en maken dan rechtsomkeert naar restaurant la Cepa de Bernardo. Onderweg leren we bij over de Tamarix Pentandra, de kleine boompjes die je overal langs de dijk van San Sebastián aantreft. Blijkbaar zijn deze voor het eerst geïntroduceerd in 1885 omdat ze zeer goed bestand zijn tegen zeewinden.

We komen een half uur te vroeg aan bij la Cepa, maar mogen toch al plaats nemen aan een tafeltje en iets drinken. We wachten ondertussen geduldig tot de keuken open gaat. Uiteraard start ik de maaltijd met fantastisch lekkere octopus. Vervolgens geniet ik van een heerlijk stukje heek, klaargemaakt op Baskische wijze. Geweldig!

Op de terugweg naar ons hotel worden we getrakteerd op een gedeeltelijke zonsondergang aan het Kursaal. We zien de zon zelf niet ondergaan, maar we genieten wel van de mooie kleuren in de lucht. De avondwandeling doet ons deugd. Tot nu toe hebben we allebei enorm genoten van San Sebastián, een aangename stad met veel mooie bruggen, heerlijk eten en goeie faciliteiten. Ik zie ons hier nog terugkeren in de toekomst.