Ondanks de dreigende grijze lucht, genoten we van de wandeling die ons langs holle wegen en het mooie Heilige Geesthof bracht. De weersvoorspellingen gaven sneeuw en effectief na drie kwart van de afstand afgelegd te hebben, kwamen we terecht in een stevige sneeuwbui. Gelukkig waren we erop voorzien en gaf de sneeuwbui een extra romantisch tintje aan de wandeling.

Na deze fikse wandeling hadden we wel een drankje verdiend. Het buurthuis van Korbeek-lo was de ideale plek om op te warmen en onze natte spullen wat te laten opdrogen. Een gezellig, druk café dat duidelijk het hart van de buurt is. Ik bestelde eerst een theetje om wat op te warmen en liet me vervolgens verleiden tot het consumeren van een glaasje witte wijn. Heel grappig: onze vrienden kwamen zowaar bekenden tegen op deze toch wel wat afgelegen plek. Het blijft me verwonderen hoe klein de wereld is…

Tijdens het verorberen van onze consumpties in het buurthuis bestelden we de sushi om te laten leveren bij onze vrienden in Wijgmaal. Want van zo’n wandeling door de sneeuw krijgt een mens honger en de oudste zoon had al lang gevraagd om nog eens samen suhi te eten.

Alvorens de wagen sneeuwvrij te maken voor de terugrit naar Wijgmaal, hielden we een klein sneeuwballengevecht met de verse sneeuw. Helaas was het snel gedaan met de vrolijkheid toen onze vrienden in de wagen telefoon kregen van hun oudste zoon om te zeggen dat zijn broer (de jongse zoon van onze vrienden) ergens zijn smartphone in de sneeuw was kwijt geraakt. De jongste zoon was helemaal overstuur, ocharme.

Bij aankomst in het huis van onze vrienden, stelden we meteen een zoekploeg samen: onze kameraad met zijn oudste zoon en mijn vriend trokken naar het besneeuwde voetbalveld waar de jongste zoon zijn smartphone verloren had, in een poging om de smartphone terug te vinden. Ondertussen probeerde ik samen met mijn vriendin de jongste zoon te kalmeren, terwijl we op de sushi wachtten.

Uiteraard keerden de heren na een zoektocht in extreem moeilijke omstandigheden van een kale reis terug. Toen tijdens de gesprekken na de zoektocht naar boven kwam dat de smartphone in kwestie een iphone was, suggereerde mijn vriend meteen om via icloud de ‘find my iphone’ functie te proberen. En kijk eens aan, bleek dat die iphone helemaal niet op een besneeuwd voetbalveld lag, maar twee straten verder lekker warm bij een kameraadje van de jongste zoon. De jongste zoon was dus helemaal vergeten dat hij zijn iphone in de zak van zijn kameraad had gestoken… Eind goed, al goed, dus!

De euforie van de terug gevonden iphone maakte dat de sushi dubbel zo goed smaakte. Om van de wijn nog maar te zwijgen. Gelukkig bracht de taxi ons veilig terug naar ons appartement in Leuven na een bijzonder avontuurlijke namiddag/avond!

Serieus, waar blijft de lente?

Onze wandeling bracht ons via wat omwegen op het Stadskerkhof van Leuven waar we genoten van een streepje muziek in de kunstinstallatie ‘Sjel’. En kijk, liepen we daar op het kerkhof toch niet een oude bekende met zijn partner tegen het lijf! Niet te geloven hoeveel deugd een mens tegenwoordig heeft van een simpele babbel op anderhalve meter afstand. Het deed me alleszins plezier dat hij mijn culinaire tips naar waarde wist te schatten.

Natuurlijk trokken mijn vriend erop uit om van dit winters schoon te genieten, wetende dat de winters waarin er nog sneeuw valt in de toekomst steeds schaarser zullen worden. We hadden geen vaste wandeling voor ogen en liepen zowat onze neus achterna.

De fantastische Kruidtuin is in elk jaargetijde de moeite van een bezoekje waard, maar zeker als er sneeuw ligt.

En het Mariapark is ook eender wanneer de moeite van een bezoekje waard. Alleen jammer dat de helft van de tuin in een werfzone is omgetoverd.

Eendjes die niet zo stiekem hoopten op een stukje brood:

Heimwee naar onze studententijd:

En alweer een nieuwe Leuvens plekje ontdekt:

Aangezien onze vrienden niet ver van het Heilig Hartinstituut in Heverlee wonen, gingen we even langs voor een deurbabbel. Volledig coronaproof en zo wisten we meteen hoe de nieuwe job van onze vriendin meeviel.

Resultaat van deze wandeling: een mooie 23.000 stappen. Ter compensatie van al die dagen van ‘s ochtends tot ‘s avonds werken, zittend achter een computerscherm.

Da’s dan meteen eentje om toe te voegen aan het lijstje met nadelen.