We reden met de wagen naar het startpunt van de wandeling en parkeerden onze wagens op de parking van de plaatselijke Albert Heijn. De wandeling bleek een schot in de roos, het was echt een genot om te wandelen doorheen het witte zand van de prachtige Zeepeduinen. Onderweg kwamen we langs een bunker, een overblijfsel uit de tweede wereldoorlog en we kruisten drie Shetland pony’s die op hun gemak stonden te grazen op het pad, zonder zich ook maar iets aan te trekken van de mensen die langs kwamen.

Helaas bleken de vragen die we tijdens de wandeling moesten oplossen veel moeilijker dan gedacht en slaagden we er met de beste wil van de wereld niet in een samenhangende zin te vormen met de letters die we verzameld hadden. We besloten het dan maar op te geven en terug te keren naar de wagen. Uiteindelijk moesten we de antwoorden opzoeken, omdat we er onmogelijk zelf uit geraakten.

In de namiddag hadden we een boottocht op het Grevelingenmeer gepland. Aangezien het al kwart na twaalf was toen we terug op de parking van de Albert Heijn stonden en het van daar uit nog een half uur rijden was naar het vertrekpunt van de boot (gepland vertrek om half twee), besloten we snel wat koffiekoeken in de Albert Heijn te gaan kopen om tijd te sparen. De kans dat we ergens een restaurant zouden vinden waar we op drie kwartier gegeten en afgerekend zouden hebben, leek ons niet zo groot te zijn.

Omdat het niet zo lang duurt om een koffiekoek te eten, waren we natuurlijk een half uur te vroeg bij de boot. Gelukkig mochten we al op het dek plaatsnemen en konden we zo een goeie plaats voor ons gezelschap van zes bemachtigen. De zon scheen volop, dus we smeerden royaal zonnecrème op onze gezichten.

Stipt om half twee vertrok de boot. En alhoewel ik oprecht genoot van de rustige vaartocht in het mooie landschap, moet ik zeggen dat zeilen op het Grevelingenmeer toch iets leuker is. En ik miste ook mijn telelens (die samen met mijn digitale reflex camera in Leuven was gebleven) om foto’s te maken van de shetlandpony’s en de vogels op de vele eilanden die we passeerden.

Om kwart na vier meerden we opnieuw aan en besloten we naar Brouwershaven te rijden voor een iets uitgebreider bezoek aan dit mooie stadje. We parkeerden onze wagen op dezelfde parking als gisteren en bewonderden de Nicolaaskerk, vernoemd naar de beschermheilige van de zeevaart, de heilige Nicolaas. De kerk zelf dateert uit 1293, wat haar één van de oudste kerken van Zeeland maakt. De imposante gotische kerk kan terug blikken op een zeer bewogen geschiedenis die haar transformeerde van een katholieke kerk naar een protestantse. Na de waterramp van 1953 stond ze maar liefst negen maanden onder water. Wat meteen duidelijk maakt waarom het interieur zo spartaans aandoet.

We maakten ook kennis met Jacob Cats, dichter en de eerste Zeeuwse regeringsleider van Nederland. Tot mijn grote scha en schande moest ik toegeven dat ik nog nooit van de man gehoord had.

Aan het havenkanaal van Brouwershaven liepen we een leuke winkel binnen met keiveel souvenirs. Mijn oog viel spontaan op een mooie regenjas die mij ideaal leek om mogelijk slechte weersomstandigheden in Hokkaido (onze reisbestemming deze zomer) te trotseren. Ik paste de jas en hij was werkelijk perfect voor een warme zomerse, maar natte bestemming. Niet getwijfeld en gewoon gekocht. Benieuwd of ik hem nodig zal hebben deze zomer.

Na ons bezoek aan Brouwershaven keerden we terug naar ons hotel om te douchen en ons op te tutten voor het paasdiner. Ik had deze avond namelijk een tafel voor zes personen gereserveerd in Alexander’s restaurant, het restaurant bij ons hotel. Het menu was een verrassing, maar na wat aandringen kregen we toch een overzicht van de gerechten op het menu. Alles zag er even lekker uit, dus we gingen meteen voor de full option: zeven gangen! Want hoe vaak krijgen we de gelegenheid om samen met onze vrienden Pasen te vieren in Zeeland?

Het eten was trouwens uitstekend. En ja, ik durfde het aan om nog een bordje oesters te bestellen, dat ik deelde met de dochter van onze vrienden. De oesters waren uitstekend, net zoals de rest van de gerechten die we gepresenteerd kregen. De aangepaste wijnen bij elke gang waren eveneens uitstekend, al vond ik het ergens wel jammer dat Alexander’s restaurant enkel Spaanse wijnen serveerde. Je zou toch verwachten dat er minstens één wijntje van Schouwen-Duiveland zelf geschonken zou worden bij één van de gerechten. Wel zeer blij dat we zowel bij de kaas als het dessert een dessertwijntje kregen.

Oesters!

Amuse van de chef:

Tartaart van graan gevoerde dikke runderlende met crème brûlée van eendenlever en lentesalade:

Geschuimde soep van Zeeuwse mosselen met komkommer en gebakken coquille, gemonteerd met oester, bieslook en crème fraiche:

Ravioli van Veluws hoen en duxelles van paddenstoel met een saus van truffel:

Kalfsstoofvlees met aardappel rösti, haricots verts en gerookte paling:

In brique gebakken Zeeuws bolusbrood met Roche baron, Munster en druiven:

Mille-Feuille van korstdeeg met appel vanille compote, mousse van pure chocolade en kaneel roomijs:

Fantastische manier om onze laatste avond af te sluiten.

Wij zorgden voor een stevige bodem, want vandaag stond er een fietstocht van 59,2 km op het programma. Enfin, dat was de intentie, want mijn vriendin heeft tijdens haar studententijd een fietsongeval gehad en was niet volledig gewonnen voor het idee van een fietstocht. Het kostte dus wat overredingskracht om haar te overtuigen, maar de aanhouder wint. Bovendien was het ideaal fietsweer vandaag.

De eerste helft van de route stopten we regelmatig onderweg om wat foto’s te nemen en te genieten van de prachtige natuur van Schouwen-Duiveland. We beklommen een uitkijkpunt in een natuurgebied en de Plompe toren van Burgh-Haamstede.

Het mooiste stuk van de tocht was het gedeelte dat ons door de Domaniale bossen voerde. De tweerichtingsfietspaden kronkelden door het prachtige bos en de kleine niveauverschillen maakten dit een fijne fietsuitdaging. Mijn vriendin vond dit stuk dan weer heel wat minder omdat het hier redelijk druk was en ze door de vele bochten niet goed kon inschatten of er al dan niet tegenliggers op haar pad zouden komen.

Na het bos volgde nog een druk stuk op een fietspad dat langs een gewone weg lag. Onze kameraad werd zowaar aangereden op het fietspad door een wagen die te ver uitweek naar rechts. Gelukkig ving het stuur de klap op en hield onze vriend er geen letsel aan over, maar goed voor het vertrouwen van de enigszins onervaren fietsers was dit uiteraard niet.

Onze lunchpauze brachten we door in het bijzondere drukke en toeristische Renesse. We parkeerden onze elektrische fietsen in een woud van andere fietsen en wurmden ons tussen de mensenmassa door om een goeie lunchplek te vinden. Dat laatste bleek uiteindelijk mee te vallen. We belandden bij Simpel waar we van een simpele lunch genoten. Een portie garnaalkroketten gaat er altijd wel in bij mij, terwijl mijn vriendin zowaar een écht broodje kroket bestelde.

Na een vlotte lunch trakteerden we onszelf op een ijsje bij ICE@sea. Ondanks de lange wachtrij moesten we niet lang aanschuiven voor ons ijsje. ICE@sea was duidelijk efficiënt georganiseerd. We zochten een plekje in de schaduw om ons ijsje op te eten, want ook vandaag deed de zon uitbundig haar best.

Na de lunch fietsten we verder. Dit stuk van de fietstocht hadden we vaak wind op kop, waardoor we beroep moesten doen op de ‘sport’ stand van onze elektrische fietsen om vooruit te geraken. Eens te meer realiseerde ik mij wat een geweldige uitvinding zo’n elektrische fiets is. Onze vrienden hadden wel aanmoediging nodig om de ‘sport’ stand te gebruiken, omdat ze nog nooit met een elektrische fiets gereden hadden, hadden ze wat angst om zonder batterij te vallen. Uiteraard wil niemand graag met zo’n zware elektrische fiets met lege batterij tegen de wind in trappen. Gelukkig konden we hen gerust stellen.

Door het onervaren gezelschap fietsten we op een wat trager tempo dan mijn vriend en ik met ons tweetjes zouden fietsen. Daardoor besloten we de route wat in te korten om niet in de problemen te komen met de timing voor het avondeten. Het laatste stuk sloegen onze vrienden vroeger af naar hotel Hof van Alexander, terwijl mijn vriend en ik hun dochter en zoon op sleeptouw namen voor een laatste stukje fietsen en een kleine fotoshoot op de fiets. Dat was er de ganse dag nog niet van gekomen.

We klokten af op iets van een 55 kilometer in totaal. Niet slecht als je ermee rekening houdt dat onze vrienden zelden tot nooit fietsen.

Na een deugddoende douche reden we met de wagen naar Brouwershaven. Voor het avondmaal had ik daar een tafel voor zes gereserveerd bij Proeflokaal De Schatkamer. Aangezien onze vrienden van tapas houden en mijn vriend en ik van goede wijn, lag de keuze voor dit restaurant voor de hand. Tot onze verbazing bleek de uitbaatster van de zaak een vriendelijke Vlaamse dame te zijn. Haar Nederlandse echtgenoot was de chefkok.

Ik startte de maaltijd met een glaasje prosecco en (of course!) een portie oesters, waarvan ik er eentje afstond aan de dochter van onze vrienden. Vervolgens genoten we met ons zessen van een heerlijke tapasplank. Per bestelling mochten we maximaal zes tapas bestellen. We startten met de koude tapas, gevolgd door de warme tapas. Alles was even lekker en verzorgd en we genoten van de gemoedelijke sfeer in het gezellige restaurant.

Mijn vriend en ik maakten van de gelegenheid gebruik om wat lokale wijntjes van wijndomein De Kleine Schorre te proberen. We proefden de Auxerrois en de Blanc. Spijtig genoeg serveerde De Schatkamer de Barrique van De Kleine Schorre niet per glas. Gelukkig stonden er meer dan genoeg andere lekkere wijntjes per glas op de wijnkaart. Wat een luxe!

Een mooie afsluiter van een fantastische dag.

We spraken af elkaar te treffen om 12.30u op randparking P3 in Zierikzee om het weekend te starten met een gezamenlijke lunch. Onze vrienden vertrokken uit Testelt en wij uit Leuven. Je zou denken dat we dan ongeveer op hetzelfde moment zouden aankomen, want het is niet dat Testelt en Leuven zo ver uit mekaar liggen, maar onze vrienden kwamen op hun route onverwacht veel file tegen.

Mijn vriend en ik zaten dus dik twintig minuten eerder te genieten van een wijntje op het onverwacht zonnige terras van Eetcafé Marktzicht, in het hart van Zierikzee. Niet bepaald een straf.

Nadat onze vrienden ons vervoegd hadden, moesten we gelukkig niet lang op ons middagmaal wachten. Mijn tafelgenoten gingen voor hamburgers, uitsmijters en croques, maar ik kon de verleiding van de asperges niet weerstaan. Lang leve het aspergeseizoen!

Na de lunch wandelden we op het gemak terug naar de parking door de gezellige straten van Zierikzee. Ik kon de verleiding niet weerstaan om een stuk “Paaskaas” te kopen en ook onze vrienden kochten een paar bolletjes kaas als souvenir, konden we dat meteen al van onze todolijst schrappen.

Doordat ik op voorhand weinig tijd had, had ik niet de moeite genomen om ons op voorhand in te checken in ons hotel. Mijn ervaring is dat dat meestal toch heel vlot verloopt, dus ik zag de meerwaarde niet direct. Dat was een kleine misrekening want de eigenares van Hof van Alexander was tergend traag. In haar plaats zou ik me toch zo’n kaartlezer aanschaffen die eenvoudigweg de gegevens van een eID kan inlezen.

Nadat we eindelijk ingecheckt waren, vroegen we meteen of we fietsen konden huren. Dat verliep gelukkig iets vlotter, maar echt onder de indruk van haar efficiëntie was ik toch niet. Enfin, we namen de codes voor onze kamers in ontvangst, brachten onze valiezen naar de kamer en trokken vervolgens terug naar Zierikzee.

Ditmaal parkeerden we ons op een andere randparking in Zierikzee, niet ver van Brasserie De Kaoie waar ik voor het avondmaal gereserveerd had. We slenterden een beetje op goed geluk door de straten van Zierikzee. Als we iets interessant zagen, een windmolen, een ophaalbrug, een mooi gebouw, een kerk, een stadspoort, een brulboei, liepen we gewoon die richting uit. Onze eerste indruk van Zierikzee werd bevestigd: mooi en gezellig stadje. Dat de lucht strakblauw was en we (toch wat onverwacht) konden genieten van een stralend zonnetje maakte dat alles er nog mooier uit zag.

En natuurlijk profiteerden we van het mooie zonnige weer om onderweg een ijsje van Capri te smikkelen.

Van al dat wandelen krijgt een mens dorst, dus dronken we iets bij Café De Biet aan de haven van Zierikzee. En daarna was het al tijd om ons naar Brasserie De Kaoie te begeven.

We kregen een heel mooie, grote tafel toegewezen voor ons gezelschap van vier volwassenen en twee tieners (al is de oudste zoon van onze vrienden ondertussen al achttien jaar, hij blijft toch nog een tiener). Na de asperges deze middag liet ik mij verleiden door mijn andere grote liefde: oesters! Verse Zeeuwse oesters met een paar druppeltjes citroen, meer moet dat echt niet zijn. We deelden samen een aperitiefbordje en als hoofdgerecht ging ik voor de tong. Het eten was lekker en het restaurant groot en modern met vriendelijk personeel.

Na het diner konden we tijdens de wandeling terug naar de parking genieten van de mooie kleuren in de lucht tijdens het blauwe uurtje. Een fijne afsluiter van onze eerste (halve) dag in Schouwen-Duiveland.