Het is heel heel warm vandaag. Reden te meer om het rustig aan te doen en verkoeling te zoeken in de botanische tuinen van Ponta Delgada.

De eerste Botanische tuin die we bezoeken, de Jardim Botânico António Borges is gratis. We zien een moedereend met haar kuikens en genieten van de mooie bomen en de overvloedige natuur. De volgende botanische tuin op ons lijstje, is helaas dicht, maar die vlak daarnaast, de Jardim Botânico José do Canto, is wel open. We zijn onder de indruk van de prachtige Australische bomen met de gigantische wortels.

Voor onze laatste lunch keren we terug naar de pier met de vele restaurants. En zo belanden we bij een ramenrestaurant. Een pikant noedelsoepje doet altijd deugd! Onderweg terug naar het hotel springen we nog even binnen in de Igreja de São Pedro en pik ik een laatste gelato mee: een simpel bolletje vanille als afsluiter van deze mooie vakantie.

Vervolgens halen we onze koffers op in het hotel en verwissel ik mijn flipflops voor mijn wandelschoenen voor de vlucht naar huis. Helaas, aan alle mooie liedjes komt een einde. Maar ik ben er zeker van dat we nog eens zullen terug keren naar de Azoren, een prachtige vakantieplek die nog niet volledig is dichtgeslibd met toeristen.

We wandelen voor de laatste keer naar de ondergrondse parking bij de haven en betalen opnieuw ons parkeerticket bij de receptie (die automaten zijn echt onbetrouwbaar). Bij een benzinestation vlak voor de luchthaven vullen we de brandstoftank van onze huurwagen en daarna leveren we onze laatste, minst favoriete wagen in bij AutAtlantis. Op de kleine luchthaven kopen we nog snel wat likeurtjes voor de ouders van mijn vriend en checken we onze koffers in.

Ik koop vervolgens nog wat koekjes voor mijn collega’s en dan is het tijd om te boarden. Stipt op tijd! Dat gebeurt ook niet vaak. Bij het opstijgen genieten we van een werkelijk prachtig uitzicht op São Miguel. Fantastisch! In het begin van de vlucht is er even wat commotie aan boord, omdat iemand onwel is geworden. De crew vraagt zelfs via de intercom of er medisch personeel aanwezig is op de vlucht. Maar gelukkig lijkt het mee te vallen en moet onze vliegtuig niet terugkeren naar de luchthaven.

De vlucht verloopt verder vlotjes en we landen zonder problemen in Zaventem. Veel mooie herinneringen rijker en één lens armer.

We parkeren onze wagen op een parkeerplaats in de buurt en stipt om 10u melden we ons aan bij het Adventure Center van Futurismo. Ter plekke krijgen we een fiets en een helm. Tot onze grote verbazing schijnt de zon volop en is het stevig warm. Die weersvoorspellingen zitten er dik naast. Niet dat we klagen!

We fietsen rond het kratermeer van Sete Cidades waarvan het ene gedeelte blauw is (Lagoa Azul) en het andere gedeelte groen (Lagoa Verde). Beide delen van het meer worden door een brug van elkaar gescheiden. De reden van het kleurverschil is dat het groene gedeelte van het meer ondieper en kleiner is dan het blauwe gedeelte. Dit zorgt voor meer voedingsstoffen in het water, wat een groene kleur veroorzaakt.

De fietstocht op een vlakke, brede zandweg langs het meer is erg gemakkelijk en dus verre van avontuurlijk. Er rijden spijtig genoeg veel wagens op de stoffige wegen rond het meer, waardoor ik veel last heb van stof in mijn ogen. Omdat ik harde lenzen draag, beginnen mijn ogen heel hard te tranen als daar stof in komt. Behoorlijk vervelend en dat maakt dat ik minder van de fietstocht kan genieten dat gehoopt.

Na anderhalf uur zijn we terug bij ons vertrekpunt en stappen we over op onze kano. Eén van de medewerkers van Futurismo vindt het blijkbaar heel bijzonder dat ik met een kleedje aan ga kayakken. Hij kent er niks van, want ik heb voor deze gelegenheid een speciaal sneldrogend kleedje aangetrokken dat zich uitstekend leent tot kayakken! Het kayakken is trouwens veel leuker dan het fietsen en is echt ontspannend. Al moet ik bekennen dat mijn vriend het merendeel van het werk doet. Die selfies maken zichzelf niet, he!

Rond half één meren we onze kayak aan. Na me wat opgefrist te hebben in de toiletten, wandelen we over het gras richting het meer, helaas door een verkeerde beweging stoot ik mezelf met het beentje van mijn bril in mijn linkeroog en vliegt mijn lens uit, het gras in. Het is letterlijk zoeken naar een speld in een hooiberg. Mijn vriend en ik doen ons best, maar de lens is helaas nergens meer terug te vinden. Dat wil dus zeggen dat ik de rest van onze trip maar half zal zien. En natuurlijk heb ik pas sinds begin dit jaar een nieuw paar lenzen en neen, mijn bril dragen is geen optie, want daarmee zie ik nog slechter dan met één goeie lens en ik zou bovendien geen zonnebril kunnen dragen. Heel vervelend, maar niets aan te doen, helaas. Gelukkig loopt onze vakantie op zijn laatste beentjes.

Een klein beetje bedrukt gaan we op zoek naar een restaurant om te lunchen. Op weg naar één van de weinige restaurants in Sete Cidades merken we dat redelijk wat straten afgezet zijn voor verkeer. In het midden van de straat zijn een aantal mensen druk bezig met geometische patronen te leggen met fel gekleurde houtkrullen in rechthoekige houten kaders. Aan de straatkant staan overal vlaggenstokken met vlaggen van verschillende landen uit de wereld. Het resultaat is heel bijzonder en erg mooi om naar te kijken, zelfs met maar één lens.

Het is overduidelijk een feestdag hier in Sete Cidades en dat betekent dat de weinige restaurants stampvol zitten. We geraken met ons tweetjes nergens meer bij. We besluiten dan maar terug te wandelen naar de parking en andere oorden op te zoeken. Op goed geluk belanden we in restaurant 3 arcos. Dat blijkt een meevaller te zijn. Mijn vriend gaat weer voor een gerecht met vlees en frieten, niet echt mijn ding, maar het is hem gegund. Gelukkig is mijn inktvis geserveerd met een lokale saus heel lekker, maar de portie is zo groot dat ik niet alles op krijg.

We sluiten de late lunch af met een stuk verse ananas en een digestief en besluiten terug te rijden naar Ponta Delgada. Onderweg zien we echter wegwijzers naar het uitzichtpunt Vista do Rei, drie sterren in mijn Michelingids. Na een snelle zoektocht op googlemaps blijkt dat maar elf minuten rijden. Het is nog steeds een mooie zonnige dag, dus de kans dat we een mooi uitzicht te zien krijgen is groot. En jawel, we worden niet teleurgesteld: het uitzicht op het blauwgroene meer is fantastisch. Opvallend: speciaal om toeristen de mogelijkheid te geven om dit uitzicht te aanschouwen, is heel de verrkeerssituatie aangepast en zijn er enkele gloednieuwe wegen aangelegd.

We besluiten de dag te eindigen met een zwempartijtje in de Atlantische Oceaan. We rijden naar het Praia do Pópulo, een populair zwart zandstrand in Ponta Delgada. Zandstranden zijn schaars op de Azoren, dus het is er behoorlijk druk. Na wat zoeken vinden we een parkeerplekje en maken we gebruik van de fantastische gratis infrastructuur om ons om te kleden.

Deze late namiddag heeft de zon heeft ons helaas in de steek gelaten, maar het is nog steeds aangenaam warm. Echt zwemmen doen we niet: de golven zijn heel sterk en ik wil niet graag ook mijn tweede lens verliezen. We springen wat in de golven en verbazen ons over de kracht van moeder natuur. Al vind ik witte stranden toch mooier dan zwarte stranden.

In de kleedhoekjes ontdoe ik mij van mijn badpak. Ik doe een poging om het plakkerige zand van mij af te spoelen onder de publieke douches. Dat blijkt minder evident dat het lijkt.

Na ons omgekleed te hebben rijden we terug naar onze favoriete ondergrondse parking. We gaan naar het hotel om ons proper te schrobben en wandelen vervolgens door de stad op zoek naar iets te eten. Veel zaken zijn dicht op zondagavond, dus belanden we uiteindelijk opnieuw bij de Nepalees waar we het tijdens ons vorige bezoek zo lekker vonden.

Mijn vriend bestelt exact hetzelfde als de vorige keer, maar de saus lijkt toch ietwat anders. Wellicht staat er een andere kok aan het fornuis. Het is ondertussen dan toch beginnen regenen, maar het bijft aangenaam warm buiten. We laten het niet aan ons hart komen en sluiten de avond af met een glas CRF om te klinken op onze laatste avond op de Azoren.

Op de wandeling terug naar het hotel pikken we nog een optreden mee van een traditioneel dansgezelschap ter gelegenheid van Noites de Verão.

Ik ben een beetje zenuwachtig, want we zijn er niet in geslaagd een apotheker te vinden die zo vroeg open was om pilletjes tegen de reisziekte te kopen. Moeten we zeker op onze meeneemlijst zetten voor onze volgende trip! Laat ons dan maar hopen dat de polsbandjes met drukpunten hun werk zullen doen. Ik probeer het zeurderig stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat die polsbandjes uiteraard geen enkel effect hebben, te onderdrukken en hoop dat het placebo effect volstaat om mijn zeeziekte onder controle te houden.

Gelukkig is de zee bijzonder kalm en denk ik dat ik deze boottocht zelfs zonder medicatie zal overleven. De zon is alvast van de partij en de lucht is stralend blauw. En jawel al snel spotten we een school tuimelaars die gezellig een stukje met ons meereizen. Wat later spotten we drie potvissen en nog twee scholen gewone dolfijnen. We krijgen zelfs twee mooie staarten van de duikende potvissen te zien. Succes! Het is duidelijk dat ik het fotograferen niet meer zo goed beheers als vroeger, want echt goeie foto’s hou ik niet over aan deze boottocht. Gelukkig hebben we wel een paar filmpjes waarop de dieren goed te zien zijn.

Na deze zeer succesvolle whale watching trip lunchen we met een quinoa slaatje bij Porto da Espada op dezelfde pier als gisteren. Ondanks dat mijn slaatje asperges bevat, is het redelijk smakeloos en ook de sangría valt wat tegen. We waren beter teruggekeerd naar Momentos com Cozinha de Autor om daar mosselen te eten!

Na de lunch keren we terug naar de parkeergarage om onze huurwagen op te halen. In de namiddag willen we immers een wandeling maken. Helaas blijkt de automaat geen briefjes van twintig euro te accepteren en jullie kunnen al raden welke briefje mijn vriend net in de automaat heeft gestoken. De automaat slaat helemaal tilt en wij vragen ons af hoe we in godsnaam kunnen weten dat deze geen briefjes van twintig lust. Gelukkig is de receptie bemand en daagt er snel iemand op die ons te hulp schiet en zo geraken we dan toch uit de parkeergarage.

We rijden naar het startpunt van de wandeling Serra Devassa (prc5smi) en hebben onderweg een mooi uitzicht op het Lagoa Azul. Helaas, hoe dichter we bij het startpunt van de wandeling komen, hoe meer de mist komt opzetten. Wij laten ons echter niet ontmoedigen en beginnen ondanks de beperkte zichtbaarheid toch aan de wandeling, in de hoop dat de mist wel zal optrekken. Vlakbij het startpunt ligt het Lagoa do Canário, wat ongetwijfeld een heel idyllisch meertje is, ware het niet dat het door de dichte mist volledig aan ons zicht onttrokken is. En ook de rest van de wandeling wil de mist van geen wijken weten. Ook van het Lagoa das Empadadas krijgen we maar een heel klein stukje te zien. We twijfelen er echter niet aan dat we vlakbij een meer zijn, want overal rondom ons horen we kikkers kwaken.

Na een tijdje wandelen belanden we in een mooi bos met overal grappig accenten aangebracht. De onderhoudsploeg van dit bos verkeerde duidelijk in een romantische bui toen ze de aanleg deden, want overal zijn hartjes in verwerkt. Ook de vuilbakken zijn erg origineel: in de wanden langs het pad zijn holtes uitgekerfd die ze vervolgens afgesloten hebben met vlechtwerk van wilgentakken met in het midden een opening om je vuilnis door te gooien. Heel fijn gedaan. Ben er zeker van dat hier niet veel wandelaars zullen sluikstorten.

Na deze bijzonder mistige wandeling is het tijd om onze wagen bij te tanken. Aan het tankstation zien we een bruidspaar ietwat verloren op de parking staan samen met hun fotograaf. Ze staan daar wat te draaien zonder dat de fotograaf foto’s neemt. Ik kijk rond of ik ergens een mooi glimmende versierde auto zie waaruit dit bruidspaar gekomen kan zijn, maar ik vind niets. Of misschien zijn ze op hun lift aan het wachten? Een mooi decor voor een fotoshoot is dit alleszins niet.

Terug in Ponta Delgada parkeren we onze huurwagen opnieuw in dezelfde ondergrondse garage en wandelen we meteen verder naar Abracadabra voor een heerlijke gelato. We hebben het verdiend. Na ons opgefrist te hebben op ons appartement begeven we ons naar Casa Nostra Açores voor het diner. Ik heb een tafel voor twee gereserveerd in deze vrij chique zaak waar we voor het eerst deze trip een maaltijd van iets hoger culinair niveau eten. Alleen jammer dat de bediening wat steken laat vallen en dat bij één van de appetizers de roomkaas niet helemaal ontdooid is. Bovendien is het echt veel te warm in het restaurant. Die douche op voorhand was dus niet echt nuttig. Grappig: aan de tafel naast ons zitten twee Nederlandse meisjes met wie we een korte babbel doen.

Broodjes:

Tomato no Japão:

Black Angus no osso:

Peixe dos Açores:

Lombo dos Açores:

Casa nostra:

Omdat het restaurant zo warm is, slaan we het afzakkertje over en sluiten we de avond af met een heerlijke cocktail aan de toog van de hippe bar Outro Lado.

We pakken onze koffers bij elkaar en nemen afscheid van ons gezellige appartementje. Er wacht ons immers een stevig stuk rijden langs best wel moeilijke wegen naar Ponta Delgada, de onofficiële hoofdstad van de Azoren. Gelukkig is mijn vriend een goeie chauffeur en komen we zonder kleerscheuren aan in Ponta Delgada. Ons hotel Casa do Pateo ligt in het hart van de stad en heeft geen parkeerplaats, dus we parkeren onze huurwagen op een parkeerplek zo dicht mogelijk in de buurt van het hotel.

We zijn te vroeg om te kunnen inchecken, dus laten we onze valiezen achter in het hotel dat eerder een statig stadspaleis lijkt. We wandelen terug naar de wagen en gaan op zoek naar een parkeerplaats waar we de wagen voor een langere periode kunnen laten staan. Gelukkig is er een grote ondergrondse parkeerplaats bij de haven van Ponta Delgada waar we onze wagen met een gerust hart kunnen achterlaten.

Voor de lunch moeten we het niet ver zoeken: vlakbij de ondergrondse parkeergarage bevindt zich Portas do Mar, een pier met allemaal restaurants en bars met overdekte terrassen. Vanaf die pier heb je zicht op de Piscinas Ponta Delgada en veel zonnekloppende en zwemmende mensen. We belanden op het terras van Momentos Cozinha d’Autor. Ik heb na het riante ontbijt niet zoveel honger, dus hou ik het bij een portie heerlijke gegrilde mosselen. Met een glaasje sangría daarbij, dat smaakt altijd en zeker als het een warme dag is. We besluiten meteen al te reserveren voor het avondmaal, om te vermijden ‘s avonds in deze drukke toeristische plek te moeten zoeken naar een restaurant dat nog een tafel vrij heeft. Onze keuze valt op een Nepalees restaurant. Na al die dagen Portugees eten, hebben mijn vriend en ik een keer zin in iets anders.

Tijd om Ponta Delgada te verkennen. Uiteraard brengen we een bezoek aan de prachtige Igreja Matriz de São Sebastia daterend uit de zestiende eeuw. De prachtig versierde buitengevel, de overvloedig versierde zijkapellen en het fenomenale houtsnijwerk maken dat een bezoek aan deze kerk werkelijk een must is. Wij zijn alleszins onder de indruk.

We lopen verder onze neus achterna en belanden bij Comur, een winkel waar ze allerlei ingeblikte voedingswaren verkopen, een typische specialiteit van de Azoren. De blikjes zelf zijn prachtig gedecoreerd en vormen ongetwijfeld een mooi souvenir. Ik laat mij echter verleiden door een ander soort souvenir. In het achterste gedeelte van dezelfde winkel verkopen ze immers vergulde filigraan oorbellen. Mijn vriendje is zo vriendelijk om mij, nadat hij mijn verlangende blik observeerde, een paar te schenken. Een mooi aandenken aan wat tot nu toe een prachtige reis is geweest.

We slenteren verder door de straten van Ponta Delgada en ontdekken een deur in de Torre do Relógio ou Torre Sineira die leidt naar een smalle trap die zowaar volledig gratis te beklimmen is. De eerste trap brengt ons naar de klokken in de toren, waarna een ongelooflijk smalle wenteltrap (mensen met claustrofobie laten deze beklimming best aan zich voorbij gaan) ons naar het panoramische terras boven op de toren leidt. Van daaruit hebben we een werkelijk prachtig uitzicht over Ponta Delgada. Dikke aanrader!

Vervolgens belanden we in het Forte de São Brás dat dateert uit de zestiende eeuw en nu dienst doet als militair-historische museum. Het museum zelf doet ietwat stoffig aan en het uitzicht vanaf de versterkingen is minder indrukwekkend dan we gehoopt hadden. Niet echt een must als je in Ponte Delgada bent, zou ik zeggen.

Wel een absolute must: de Igreja de São José met schitterende azulejos, fantastisch houtsnijwerk en een zeer knappe trompe-l’oeuil op het plafond. Ik krijg bijna een stijve nek van het omhoog kijken. We ronden onze eerste verkenning van Ponte Delgada of met een gelato bij Abracadabra. Zalig!

Na onze gelato met veel smaak opgesmikkeld te hebben, keren we terug naar ons boutiquehotel Casa do Pateo om in te checken en onze valiezen naar de kamer te brengen. Tijd om onszelf te trakteren op een aperitief op een terrasje! En ook het avondmaal bij Nepalees restaurant Yarsagumba Açores in de haven van Ponta Delgada valt enorm in de smaak. Het doet echt deugd om eens wat variatie te hebben. We sluiten de maaltijd af met Portugese brandy: met uitzicht op de baai genieten we van een Macieira brandy en een CR&F brandy.

Na de maaltijd slenteren we terug naar ons hotel door de gezellig drukke straten van Ponta Delgada, waar de mensen duidelijk in feeststemming zijn. Laat maken we het niet, want we willen op tijd in bed liggen voor de whalewatching morgenvroeg om 9u.

Omdat het zo hevig regent, besluiten we de kat wat uit de boom te kijken en gezellig te relaxen op ons appartement tot het weer verbetert. Gelukkig ziet het tegen 10.30u iets beter uit en besluiten we naar het tabaksmuseum te gaan. De rit om daar te geraken is alleszins bijzonder uitdagend door de mist en regen. Jullie mogen ervan uitgaan dat mijn vriend erg voorzichtig gereden heeft.

Het Museu do Tabaco in Maia laat zich nog het best omschrijven met de Engelse term ‘quaint’. Ik weet eerlijk gezegd niet goed wat ik van het museum moet denken. Ik vermoed alleszins dat een museumprofessional een stevige kluif aan dit museum zou hebben om er echt een samenhangend geheel van te maken. Maar de gebouwen waar vroeger tabak te drogen hing, zijn interessant om te bezoeken en een aantal filmpjes geven meer inzicht in het proces van de tabaksverwerking. Iets waar wij sinds ons bezoek aan Cuba uiteraard alles van weten! Het gebouw waarin het museum zich bevindt was trouwens tot 1988 een werkende tabaksfabriek.

Na ons bezoek aan het tabaksmuseum bewonderen we de onstuimige oceaan vanaf de vlak bij elkaar gelegen Miradouro Maia en Miradouro do Frade. Aan de stevige golven te zien, denk ik niet dat we vandaag zullen gaan zwemmen in de Atlantische oceaan.

Voor het middagmaal belanden we een beetje op goed geluk bij restaurante Fim de Século. En dat blijkt een onverwachte meevaller. We zitten buiten op een gezellig terras en genieten van heerlijk verse vis met veel groentjes. En het is er nog goedkoop ook! Tot nu toe zijn het de kleine restaurants in de minder toeristische dorpjes die ons het beste eten geserveerd hebben.

En kijk eens aan, de zon gaat er zowaar van schijnen! Tijd om een twee poging te wagen voor een bezoek aan het Caldeira Velha natuurreservaat dat bekend is om wille van zijn hot springs. We parkeren onze wagen op de parking en beklimmen de trap naar de ingang van Caldeira Velha. Omdat dit een bijzonder populaire toeristische bestemming is, werkt de ingang met tijdsloten. Wellicht hebben we geluk door het slechte weer, want wij kunnen zonder problemen een toegangsticket kopen voor drie euro per persoon.

Terwijl we de weg naar de baden bewandelen, zien we opeens een tut op de grond liggen. De kans is groot dat deze afkomstig is van het koppel dat een beetje voor ons loopt met een kleuter en een baby. Mijn vriend perst er een klein sprintje uit om te informeren of de tut van hun baby afkomstig is en dat blijkt inderdaad het geval te zijn. Alweer een goede daad gedaan.

We kiezen ervoor om niet in de warmwaterbaden te gaan. Overal staat geafficheerd dat je best oude zwemkledij aandoet omdat het zwavelhoudende water tot verkleuring kan leiden. En ik wil mijn nieuwe badpakken liefst mooi houden. Het is trouwens veel en veel te druk in die baden. Ongetwijfeld is het heel idyllisch om met zijn tweetjes te genieten in deze prachtige tropische omgeving, maar bij elk warmwaterbad is het drummen voor een plaatsje. Wij lopen dus wat rond, nemen wat foto’s en houden het dan voor bekeken.

Bij de uitgang van Caldeira Velha twijfelen we even wat te doen. Er is een shuttlebus die ons naar een paar miradouro’s brengt, maar volgens de info die we hebben, rijdt die maar eens op de drie kwartier. De brede tweebaans asfaltweg waarop de shuttlebus rijdt, is verboden voor huurwagens, dus druk bereden is deze geenszins. Dus durven we het aan de weg te voet te volgen naar de Miradouro da Serra da Barrosa waar we een mooi uitzicht op het Lagoa do Fogo zouden hebben.

We beginnen aan de klim naar boven in de mist. Jammer genoeg valt er bij de eerste miradouro letterlijk niks te zien door de dichte mist. Maar goed, wij zijn al blij dat het voorlopig niet regent. We twijfelen of we niet beter gewoon zullen terugkeren en net op dat moment komen we andere wandelaars tegen die op de terugweg zijn van de Miradouro da Serra da Barrosa. Ze vertellen ons dat de wolken even geweken zijn en dat ze Lagoa do Fogo effectief konden zien liggen. Ok, we besluiten de gok te wagen en toch verder naar boven te klimmen. Een kijk eens aan: een uur of zo nadat we aan de klim begonnen zijn, worden we zelfs gepasseerd door een shuttlebus. No way dat er dus om de drie kwartier zo’n bus rijdt.

Uiteindelijk komen we aan bij de Miradouro da Serra da Barrosa en alsof het zo moest zijn, drijven de wolken op het juiste moment uit mekaar en krijgen we het prachtige Lagoa do Fogo te zien. En alsof ze het konden voorspellen, duiken er opeens toeristenbussen uit het niets op. Ik neem tientallen foto’s van het meer en de steeds veranderende wolkenpartijen, alvorens we in marstempo de weg naar beneden aanvatten. Ik las nog snel een toiletstop in bij Caldeira Velha en dan rijden we vanaf de parking met de wagen naar Povoação.

Voor het avondmaal belanden we bij O Riquim. Ik heb niet veel honger, dus bestel een simpele risotto met groenten. De risotto bevat amper kaas en dat is op dit moment prima voor mij. Het smaakt! Mijn vriend vindt nog ruimte voor een stevige portie vlees.

Na alweer een lange rit naar ons appartement merken we dat de parasol op ons miniterrasje is weggewaaid door het stormachtige weer vandaag. We vouwen hem op en proberen hem ergens ietwat uit de wind te leggen.

Ik eindig de dag letterlijk met een slippertje: in de douche uitgegleden over de badmat. Gelukkig is de val niet zo erg en is vooral mijn ego geblesseerd. De badmat wordt alleszins uit de douche verbannen.

We kruipen op tijd in bed voor een (hopelijk) avontuurlijke dag met iets beter weer morgen.

Onderweg lijkt het weer alleen maar te verslechteren: onze kleine huurwagen wordt gegeseld door regen en wind en we voelen de moed iet of wat in onze schoenen zakken. Ik besluit te bellen naar Futurismo, de organisatie bij wie we onze self guided tour geboekt hebben, en te vragen of het mogelijk is om onze boeking te verzetten naar zondag. Volgens de huidige weersvoorspellingen zou het weer dan beter zijn. En oef! Het blijkt helemaal geen probleem om de boeking te verplaatsen. Een pak van ons hart.

Change of plans dus. São Miguel is bekend voor de thee, dus besluiten we een bezoek te brengen aan de oudste theeplantage van het eiland: Chá Gorreana, waar sinds 1883 thee gekweekt en verwerkt wordt. Wij zijn duidelijk niet de enige toeristen die door het slechte weer hun plannen hebben moeten omgooien. Het is er behoorlijk druk. We werpen een blik op de mooi onderhouden theeplantages, leren hoe thee gemaakt wordt en mogen zo veel gratis thee drinken als we willen. We twijfelen even of we iets zouden kopen in de mooie shop, maar alles is er duidelijk veel duurder dan op de andere eilanden. São Miguel is duidelijk het meest toeristische eiland van de Azoren.

Onderweg naar Caldeira Velha stoppen we bij Miradouro de Santa Iria om te genieten van het uitzicht, dat zelfs bij slecht weer nog mooi is. We parkeren op de parking bij Caldeira Velha, maar beslissen uiteindelijk ons bezoek uit te stellen naar een ander moment. Ook de shuttlebus die een aantal bezienswaardigheden in het natuurpark aandoet, laten we voor wat het is. We moeten nog drie kwartier wachten op de volgende shuttlebus en het weer is echt te slecht.

Verder dus naar Ribeira Grande. Volgens googlemaps zouden er heerlijke bifanas te krijgen zijn bij Bifanas à Ferreirinha, maar bij aankomst daar blijkt de kraam jammer genoeg gesloten. En zo belanden we bij Nana Coffee waar ik mij beperk tot een very basic lunch met boterhammen met kaas en hesp en stiekem een beetje jaloers ben op de bifana vna mijn vriendje. Onze serveerster heeft duidelijk een slechte dag, want echt vriendelijk is ze niet.

Omdat het weer nog altijd kwakkelt, besluiten we een bezoek te brengen aan het Arquipélago Arts Center. Deze voormalige tabaksfabriek werd mooi gerestaureerd in 2014 en het is vooral de architectuur die het bezoek de moeite maakt. De hedendaagse kunst op zich is niet zo bijzonder.

We rijden verder naar het oude centrum van Ribeira Grande. Spijtig genoeg is de Nossa Senhora da Estrela, een kerk gelegen aan een prachtige trappenpartij in renovatie en kunnen we deze niet bezoeken. Geen erg, ondertussen is de lucht wat opgeklaard en dus drinken we een heerlijke witte sangría op het gezellige terras van Casa de Pasto Flor met zicht op het mooie stadhuis van Ribeira Grande.

Door onze drinkpauze zijn we helaas te laat voor een bezoek aan de nabij gelegen kerk Espirito Santo. Wij zijn lichtelijk verbaasd, want het is nog maar half vijf en de deur van de kerk stond letterlijk een paar minuten geleden nog open. We wandelen nog wat rond in het mooie oude centrum, bewonderen de Ponte dos Oito Arcos en de mooie tuinaanleg rond de rivier. In een winkel waar ze zowat vanalles verkopen, kopen we een dolfijnknuffel als aandenken aan ons bezoek aan de Azoren.

Vervolgens rijden we terug richting Furnas. We stoppen bij de Miradouro da Ribeirinha en de Miradouro do Pico do Ferro, waar we worden overvallen door alweer een stevige regenbui.

Voor het avondmaal komen we terecht bij A Quinta in Furnas, een heel mooi en ruim restaurant in een soort veranda en met een toffe bar in de tuin waaraan het bij mooi weer waarschijnlijk erg gezellig zitten is.

Ik bestel het beroemde gerecht cozido das furnas, een stoofpotje bereid in de stoom van de caldeiras. Ik heb geluk, er is nog net één stoofpotje beschikbaar. Ik krijg een groot bord met veel groenten en supermals vlees. De hoeveelheid is redelijk overweldigend, al een geluk dat we deze middag niet veel gegeten hebben, want het zou zonde zijn om iets te moeten laten liggen van dit heerlijke gerecht. Bij mijn stoofpotje drink ik een uitstekende caipirinha. Zalig!

Na het diner werpen we een korte blik op het bekende huis dat op zijn kop staat en beginnen dan aan de lange rit naar onze verblijfplaats. Geen klagen over ons prachtige appartement, maar het is wel redelijk ver gelegen van alle andere attracties op São Miguel. Op ons appartement nemen we een uitgebreide douche. Ditmaal moeten we niet het zweet van onze lijven spoelen, maar wel het vuil van de regen en de opspattende modder.

We sluiten de avond af met een flesje wijn uit de lokale supermarkt.

Met deze praktische beslommeringen achter de rug gaan we op zoek naar iets om te eten. Op de luchthaven van Faial is er welgeteld één cafetaria, dus veel keuze hebben we niet. We nemen allebei een quiche, waarvan we geen van beiden onder de indruk zijn. De luchthaven van Faial is echt piepklein. Gelukkig hebben we een plaats op één van de plastic stoeltjes kunnen veroveren om te zitten, want het is er behoorlijk druk. De bestemmingen vanuit Faial zijn redelijk beperkt: vanaf drie gates vertrekken vluchten naar Portugal en vanaf de andere drie gates naar São Miguel.

We moeten letterlijk een paar meter wandelen over het tarmac alvorens aan boord van ons vliegtuig te gaan, terwijl we zien hoe onze valiezen op het vliegtuig geladen worden. Dat is alvast een geruststelling. De vlucht verloopt verder vlotjes en ook het ophalen van onze laatste huurwagen van de trip levert geen problemen op.

We zijn wel teleurgesteld in de Fiat Panda Hybrid die ons voor het laatste deel van deze reis zal vergezellen. De wagen heeft een monochroom scherm en geen mogelijkheid op CarPlay te gebruiken. Een serieuze stap achteruit in vergelijking met het comfort van de Citroën C3.

We laten het niet aan ons hart komen en beginnen aan de stevige rit naar Casa da Cisaltina. Onderweg stoppen we bij de Miradouro Salto do Cavalo om te genieten van werkelijk een adembenemend uitzicht. Dat belooft voor de komende dagen!

Na een stevige klimpartij langs smalle straten komen we om 13.35u aan in Casa da Cisaltina. Na kennisgemaakt te hebben met de vriendelijke eigenares toont ze ons de prachtige tuin van het huis en brengt ze ons naar ons mooie appartement. Wat een luxe! Daarop volgt een redelijk stevige onderhandeling over ontbijt-uur. Mijn vriend en ik willen graag rond acht uur ontbijten, want morgen moeten we al om 10u in Sete Cidades zijn voor een self guided tour op de fiets en de kano, maar dat is duidelijk veel te vroeg in de ogen van de eigenares. Uiteindelijk landen we op 8.15u.

Terug in onze wagen rijden we naar het centrum van het vlakbij geleden dorpje Povoação op zoek naar iets om onze rammelende magen mee te vullen. We belanden op het gezellig terras van Sabores da Terra, waar ik geniet van een heerlijke inktvis. Alleen het groenteaanbod was nogal karig. We hebben nog ruimte voor een dessert na de maaltijd, mijn vriend gaat voor een stukje taart en ik probeer een lokaal gebak, een soort eclairtje. Niet slecht, maar ook niets om van achterover te vallen.

Vervolgens gaan we naar een lokale winkel om een fles wijn te kopen om deze avond te drinken op ons appartement. We vallen bijna achterover als we zien hoe goedkoop de flessen wijn hier zijn. Hoe kan zo’n winkel daar nog winst op maken?

Terug in de wagen rijden we naar de fumarolen van Furnas. De Caldeiras das Furnas, of Fumaroles das Furnas zijn een bijzonder populaire toeristische attractie. Elk jaar komen duizenden Portugezen en buitenlanders naar dit gebied om de indrukwekkende vulkanische manifestaties te bewonderen. De caldeiras zijn kleine vijvers die sinds de uitbarsting van de Furnas-vulkaan in 1630 in de kraters zijn gevormd. Door de nabijheid van magma onder de grond bereikt het regenwater in deze vijvers temperaturen tussen de 70 en 100 graden. Dit zorgt voor het ontstaan van fumarolen en warmwaterbronnen. De zwavelgeur die er overal hangt is alleszins behoorlijk overweldigend.

Omdat er zoveel toeristen zijn, barst het in Furnas van de souvenirshops die allerlei prullaria én bovenal zoete maïs verkopen. De zoete maïs wordt gestoomd in de caldeiras en zowat elke toerist loopt rond met een maïskolf. Wij laten de maïs voor wat het is: veevoer.

Op naar onze volgende bestemming: Lagoa das Furnas. Je merkt meteen dat São Miguel een pak toeristischer is dan de vorige eilanden die we bezochten, want we moeten voor de eerste keer betalen voor de toegang tot het natuurpark. Lagoa das Furnas is één van de grootste kratermeren van São Miguel, gevormd in de oudste en grootste caldeira die ontstaan is door de uitbarsting van de Furnas-vulkaan in 1630. En jawel, ook hier spotten we fumarolen! En zelfs een poes die zonder problemen wil poseren met toeristen bij de fumarolen.

Bij het meer treffen we een standje dat verse watermeloen met rum verkoopt. Uiteraard kunnen we het niet laten ons te trakteren op zo’n originele cocktail. Vol ontzag kijken we toe hoe een dame de watermeloen uitholt, het vruchtvlees pureert en mengt met de drank. Na deze smakelijke pauze wandelen we nog wat rond in de omgeving van het meer. We spotten de plekken waar cozido das Furnas gemaakt wordt, een Portugese stoofpot van vlees en groenten, bereid in de caldeiras. De stoofpotten worden in de geothermische grond geplaatst en de stoom kookt de ingrediënten langzaam gaar. Handig!

Het is ondertussen al na zes uur en we moeten nog een stevig stuk terug rijden naar Casa da Cisaltina. Onderweg stoppen we opnieuw in Povoação voor een bezoekje aan de mooie Igreja Nosa Senhora do Rosario. Deze kerk werd gebouwd rond het jaar 1500, zo’n honderd jaar na de aankomst van de eerste kolonisten op São Miguel.

We werpen ook een snelle blik op de nabij gelegen zweminfrastructuur. Ook hier weer: zwaar onder de indruk van de goed uitgeruste faciliteiten.

Rond 20u zijn we terug in ons appartement en brengen we een rustige avond door op ons terras. Het is zalig buiten zitten met een flesje wijn en wat pistachenootjes, want veel honger hebben we niet na ons late middagmaal.

Een fijne eerste kennismaking met São Miguel.