We vertrekken op tijd naar de haven van Velas. Toen we gisteren in Velas waren, was het ons immers niet zo heel duidelijk waar we de huurwagen moesten inleveren. En ja, we slagen er niet in de Autatlantis parking te vinden, noch het Autatlantis verhuurkantoor. Een beetje ten einde raad stappen we een ander autoverhuurkantoor binnen in de hoop dat zij ons de weg naar hun concurrent kunnen wijzen. De onduidelijke instructies die we krijgen, helpen ons echter niet veel verder. Uiteindelijk besluiten we gewoon de huurwaren ergens te parkeren vlak bij een politiekantoor en te voet naar de ferry terminal te gaan.

In de ferry terminal vinden we gelukkig wel een standje van Autatlantis en daar zeggen ze ons dat we de huurwagen gewoon op de parking bij de terminal moeten achterlaten. We maken hen erop attent dat die parking volledig vol staat, maar zij verzekeren ons dat het geen probleem is om onze wagen dubbel geparkeerd achter te laten. Dat doen we dus maar. We nemen afscheid van onze aftandse Citroën C3 en hopen op een betere huurwagen op onze volgende bestemming.

Opnieuw ondervind ik problemen bij het opladen van mijn iphone aan de externe batterij. Best wel stresserend, omdat het niet geheel duidelijk is of het probleem nu de kabels zijn of de iphone zelf. Ik hoop vurig dat het aan de kabels ligt.

Maar goed, tijd om te genieten van de mooie ferrytocht naar Pico. Pico is het eiland met de kegelvulkaan dat we de voorbije dagen goed zagen liggen vanuit onze ontbijtplek en telt zo’n 16.000 inwoners. Tijdens de ferrytocht komt er een school dolfijnen spelen in de kielzog van onze boot. Ik zie de dolfijnen in de verte meters hoog uit het water springen. Geweldig!

Tot mijn grote opluchting herpakt mijn iphone zich tijdens de ferrytocht en lukt het opladen weer. Bij aankomst in de ferry terminal van Pico halen we onze valiezen op. Grappig: we staan naast dezelfde mensen die we gisteren op onze mistige wandeling zijn tegen gekomen. Tot onze verbazing blijken het ook Vlamingen te zijn.

Wij gaan onze huurwagen ophalen op de parking van AutAtlantis en zien daar de twee Vlamingen praten van de autoverhuurder. Ze lijken een beetje van hun melk en we informeren wat er aan de hand is. Blijkt dat ze hun huurwagen op de verkeerde plek gereserveerd hebben: in de haven van Madalena in plaats van in de haven van São Roque. We bieden hen een lift aan naar Madalena. Ons hotel, Alma do Pico, ligt toch in die richting. Mits wat gepuzzel slagen we erin alle gemeenschappelijke bagage in de huurwagen te krijgen. Het koppel blijkt An en Maarten te heten en zijn al verschillende keren op de Azoren geweest. We zetten hen af aan hun autoverhuurbedrijf in de haven van Madalena en wensen hen nog een fijne trip toe.

Rond 14 arriveren we bij natuurresidentie Alma do Pico. Aan de receptie treffen we een vriendelijke dame en we kunnen meteen al inchecken. We krijgen een charmante houten bungalow toegewezen, gelegen in het groen. Het hotel zelf heeft een mooi zwembad waar we zeker op een later moment gebruik van zullen maken. Nu gaan we eerst op zoek naar iets om te eten.

Omdat ons hotel nogal ver van eet-, en drinkgelegenheden gelegen is, rijden we opnieuw naar Madalena. Daar belanden we rond een uur of 15u op het gezellige terras van O Cinco (Café 5). Gelukkige is een late lunch hier niet ongewoon. Boven onze hoofden wapperen feestelijke blauwe linten in de wind en ik geniet van een slaatje met groenten en falafel. De salade met tonijn die mijn vriend bestelde, blijkt echter in de keuken opeens een tonijnsteak geworden te zijn. Geen erg, het smaakt! We genieten samen van een grote kan sangría met passievruchten. Tijdens onze maaltijd krijgen we er gratis entertainment bij: een paar tafeltjes verder krijgt één van de klanten het aan de stok met een dienster. Ik kan niet helemaal verstaan wat ze zeggen, maar de kerel spreekt luid gesticulerend over ‘un robo’. Waarschijnlijk vind hij de prijs van de glazen wijn die hij bestelde te duur? Enfin, we trekken er ons niet al te veel van aan.

Na de lunch rijden we naar de dichtstbijzijnde Continente, waar ik twee nieuwe (dure) Apple lightning kabeltjes koop in de hoop dat deze beter bestand zullen zijn tegen de vochtige temperaturen dan de knock-off kabels die ik gewoonlijk koop. Op het eerste gezicht lijken de nieuwe kabeltjes perfect te werken. Hoera! Alweer een zorg minder. De airco in de Continente doet ons deugd, want buiten is het een gezellige 31 graden, wat in combinatie met de hoge luchtvochtigheid best wel pittig is.

Tijd voor een eerste verkenning van Pico! We rijden met onze huurwagen naar Lagoa do Capitão, waar we mooie foto’s van de weerspiegeling van Pico in het meer zouden kunnen maken. Naarmate de hoogtemeters toenemen, zien we de temperatuur dalen tot maar liefst 21 graden. En jawel, op de kaarsrechte weg naar het meer komen we alweer een troep koeien tegen. Eén van de locals stopt uit om de koeien aan te manen uit de weg te gaan. Dat werkje laten we graag aan hem over.

Spijtig genoeg hangt er veel mist bij Lagoã do Capitão waardoor het niet lukt om een glimp van Pico op te vangen. We geven het al snel op en rijden terug naar beneden naar de kust, waar de zon schijnt en de temperaturen hoger zijn. We stoppen onderweg bij de Miradouro Do Corre Água, maar veel uitzicht valt daar niet te bespeuren. Gelukkig stelt onze tweede stop, Miradouro Prainha, niet teleur. Aan onze voeten zien we een lavaveld liggen doorkruist met paden en het zicht op de omgeving is er werkelijk prachtig.

Onderweg naar de Cella bar stoppen we nog kort bij de Miradouro São Miguel Arcanjo. De Cella bar is een fantastische plek om iets te eten en te drinken: de bar heeft een heel bijzonder houten terras met een magnifiek uitzicht op het eiland Faial (dat we later deze trip nog zullen bezoeken). En de houten binnenkant geeft je het gevoel dat je in de buik van een walvis zit.

Door onze late lunch hebben we hebben niet veel honger, we bestellen wat lokale kaas, een paar tapas, een slaatje en een soepje en eten uiteindelijk toch nog meer dan oorspronkelijk de bedoeling was. We kunnen uiteraard de verleiding niet weerstaan om de prova de vinhos (wijn proeverij) te bestellen. Terwijl we proeven van de wijntjes genieten we van een werkelijke spectaculaire zonsondergang. De prachtige kleuren boven São Jorge zijn een streling voor het oog. We bestellen nog een laatste glas rosé om te klinken op de schoonheid van de natuur en keren vervolgens terug naar onze bungalow. Na het zweet van de dag van ons lijf gespoeld te hebben, kruipen we in bed. Onze eerste kennismaking met Pico smaakte alvast naar meer!

Vandaag is het plan om helemaal naar het meest westelijke punt van São Jorge te rijden. De autorit naar onze bestemming is opnieuw bijzonder mistig, maar we hopen dat de mist zal optrekken zoals de voorgaande dagen. We parkeren onze wagen bij het Parque Florestal das Sete Fontes en beginnen aan de wandeling naar de Farol dos Rosais. Helaas zijn de weergoden ons vandaag iets minder goed gezind. Het is zo mistig dat we amper een paar meter voor ons uit kunnen zien. Het ongetwijfeld fantastisch mooie landschap wordt volledig opgeslokt door de hardnekkige mist.

De mist blijft ons vergezellen op ons pad tot aan de Farol dos Rosais die iet of wat dreigend opdoemt in de mist. De vuurtoren op het westelijke punt van São Jorge kende een bijzonder bewogen geschiedenis en overleefde twee aardbevingen, talrijke stormen en zelfs landverschuivingen. De vuurtorenfunctie moest zelfs een tijd verplaatst worden naar het walvisuitkijkpunt zo’n 270 meter ten zuidwesten van de vuurtoren. Vandaag de dag is de vuurtoren uitgerust met een licht dat op zonne-energie werkt.

Op de terugweg van Ponta dos Rosais beklimmen we het walvisuitkijkpunt Vigia da Baleia dos Rosais. Veel valt er helaas niet te zien, want de omgeving wordt opgeslokt door de dichte mist. We lezen dan maar de informatieborden die uitleg geven over hoe de walvisspotters aan de walvisvaarders signaleerden dat ze walvissen gezien hadden. Vroeger gebeurde dit met een hoorn, daarna met vuurwerk en witte doeken om de hoeveelheid en locatie van de walvissen aan te geven. Tegenwoordig gebruiken walvisspotters gewoon radiocommunicatie.

Op de terugweg van onze wandeling trekt de mist op en wordt het landschap rondom ons zichtbaar. Opeens zien we glooiende groene heuvels met daarop vredig grazende Nederlandse melkkoeien. De wandeling zelf is bij uitstek de makkelijkste wandeling die we tot nu toe gedaan hebben. Alleen jammer dat we 80% van deze wandeling in de mist zaten.

Helaas begeeft ergens onderweg mijn voorlaatste iphonekabel het. Is het de vochtigheid waardoor die kabels zo snel stuk gaan? Feit is dat mijn iphone bijna plat is en dat ik nu nog maar één werkende kabel heb. Die kabel is degene die we in onze huurwagen gebruiken om te connecteren met het on board systeem. Gelukkig werkt deze nog. Bij terugkeer in de wagen zet ik mijn iphone op flight modus en sluit ik deze aan op de strafste externe batterij die we bij hebben.

Terwijl mijn vriend bij de wagen blijft, ga ik in het Parque Florestal das Sete Fontes op zoek naar een toilet. Dat blijkt nog een hele expeditie te zijn, want het toilet bevindt zich helemaal aan de andere kant van het park. Geen erg, het park is prachtig met mooie vegetatie en hertjes en barbarie-eenden.

Wanneer ik terug ben van mijn toilet-expeditie eten we als lunch wat meergranen ontbijtkoekjes op een bankje in het park terwijl we naar de eendjes kijken. Romantisch!

Op de terugweg is de mist opgeslokt door de zon en krijgen we prachtige uitzichten te zien die we op de heenweg niet zagen door de dikke mist. Onderweg stoppen we om foto’s te maken van de ingestorte vulkaan Morro de Lemos.

We rijden verder naar Velas waar we morgen de ferry naar Pico zullen nemen. In Velas bezoeken we de Igreja Matriz de Velas. De buitenkant is niet echt spectaculair, maar het interieur is prachtig. Na ons bezoek aan de kerk lassen we een pauze met een drankje in op het mooie terras van restaurant Açor. Dit restaurant stond ook op de lijst met aanraders die de uitbaatster van onze Yurt ons had bezorgd, maar eerlijk, wij vinden dat het eten er niet zo geweldig lekker uit ziet. Ik ga dus via googlemaps op zoek naar een alternatieve plek om deze avond iets te eten. Dat blijkt nog niet zo voor de hand liggend te zijn, want de meeste scores liggen aan de lage kant.

Restaurant Velense heeft een score van 4 op 5, dus besluiten we naar daar te wandelen om een tafel te reserveren. Helaas blijkt het niet zo evident te zijn om het restaurant in kwestie te vinden. We lopen een hotel binnen dat zich vlakbij het restaurant zou moeten bevinden. De vriendelijke dame aan het onthaal kijkt lichtelijk verbaasd op wanneer we binnen stappen en informeren naar restaurant Velense. Zij raadt ons echter of om daar te gaan eten, want volgens haar is het eten er niet goed. En wie zijn wij om goed bedoelde raad van de locals in de wind te slaan?

Uiteindelijk reserveren we bij Tasca Zé do Porto met score 3,8. Normaal zou ik nooit reserveren in een restaurant met zo’n lage score, maar veel alternatieven zijn er niet en het feit dat dit restaurant een rooftop heeft, maakt hen natuurlijk extra interessant. Als het eten niet lekker is, hebben we ten minste een mooi uitzicht over de haven van Velas.

De rest van de namiddag brengen we door bij de Piscino Natural van Velas. Het is er behoorlijk druk, maar wij slagen erin toch een leuk plekje te veroveren om onze handdoek te leggen. Na het zwemmen maken we opnieuw gebruik van de gratis douches. Door een coördinatie-incident tussen mij en mijn vriend (ik reikte hem de bril aan, maar hij had hem niet goed vast) belandt mijn zonnebril op de grond. Helaas is het montuur gebarsten waardoor het glas komt los te zitten. Al een geluk dat dit een oudere zonnebril is die ik vooral gebruik om te zwemmen en ik nog een andere zonnebril bij heb. Maar vervelend is het wel.

Na ons afgedroogd en omgekleed te hebben, bewonderen we nog even de Arco Natural van Velas alvorens naar Tasca Zé do Porto te wandelen voor het avondmaal. Restaurant Tasca Zé do Porto blijkt een onverwachte meevaller. De bediening is vriendelijk en professioneel, mijn octopus is uitstekend, de tonijn van mijn vriend is prima en we genieten van een heerlijke fles vinho verde. Voor het dessert delen we een lekkere crème brûlée. Geen idee waarom dit restaurant zo’n lage score krijgt. We genieten van het prachtige uitzicht vanaf het dakterras met de volle maan in een glansrol.

Op de terugweg naar de yurt kunnen we genieten van een mooi, maan overgoten landschap. Wat een contrast met deze ochtend!

We douchen voor de laatste maal in ons bijgebouwtje en brengen de laatste nacht door in onze yurt. Morgen reizen we naar Pico!

Onderweg naar het ertrekpunt van de wandeling stoppen we bij de Miradouro da Fajã dos Cubres om te genieten van het indrukwekkende uitzicht op de fajãs aan de voet van de steile kliffen. Wat een adembenemend landschap!

Om 10.50u beginnen we goedgemutst aan de wandeling naar de fajã da Caldeira de Santo Cristobal. Volgens onze informatie zou dit een gemakkelijke wandeling moeten zijn, maar dat viel toch enigszins tegen. Net zoals gisteren is het heel heet en op onze wandeling worden we de hele tijd voorbij gestoken door quads die grote rode stofwolken achter zich laten. Niet zo tof als je plakt van het zweet en de zonnecrème. Op de fajã da Caldeira de Santo Cristobal wandelen we langs een lagune waar je zelf kokkels kan oogsten. Alleen niet op dit moment, want juli is het voortplantingsseizoen van deze diertjes. Op het verste punt van onze wandeling treffen een mooi kerkje aan met dezelfde naam als de fajã: Santuário do Senhor Santo Cristo da Caldeira.

We merken dat onze kuiten nog wat stram zijn van de hellingen van gisteren. Daarom permitteren we het ons om een lange middagpauze in te lassen bij Taberna o Convés. Aangezien dit één van de weinige eet- en drinkgelegenheden in de weide omtrek is, is het er behoorlijk druk. Gelukkig slagen we erin een fijne tafel op het overdekte terras te bemachtigen. We bestellen een grote kan sangría die voor onze neus geassembleerd wordt met als ingrediënten Mateus rosé, 7UP, Smirnoff wodka en een paar schaamschijfjes appel. De sangría was door de toevoeging van de wodka van een iets hoger alcoholgehalte dan we verwacht hadden, maar overheerlijk. Moet ik thuis ook eens proberen maken. We bestellen wat tapas voor het middagmaal: lokale kazen, tremoços, olijven en liquiça, een lokale worst. Het smaakt ons.

Na afgerekend te hebben, staan we onze felbegeerde tafel af aan een familie Nederlanders die we gisteren tegen gekomen zijn bij het natuurlijke zwembad Poça Simão Dias. De terugweg naar de wagen is zo mogelijk nog heter dan de heenweg en ja, die alcoholrijke sangría is toch wat naar ons hoofd gestegen.

Tijd voor wat verfrissing! Na een behoorlijk steile en ietwat angstaanjagende afdaling met te veel scherpe haarspeldbochten, parkeren we onze wagen. Na alweer een omkleedpartij in de wagen wandelen we naar een mooi natuurlijk zwembad tussen de rotsen op Fajã das Almas. Het frisse, helder blauwe water is een welgekomen verfrissing op deze hete dag. We zwemmen ook even in het water van de haven zelf, wat toch vreemd blijft, zeker omdat je gewoon tussen de aankomende en vertrekkende boten zwemt. Na het zwemmen maken we gebruik van de gratis douches en drinken we op een mooi terras een grote fles water. Wanneer ik op het terras mijn iphone probeer op te laden aan de externe batterij krijg ik opeens de melding dat de connection port water bevat en dat het opladen gepauzeerd is. Ojee, blijkbaar is mijn iphone geen fan van deze extreem vochtige omgeving.

Terug in de wagen moeten we die hele akelige weg nu weer naar boven afleggen. Bij elke haarspeldbocht breekt het angstzweet uit bij mijn vriend, maar gelukkig geraken we zonder ongelukken boven. Amai, hoe mooi het natuurlijke zwembad hier ookis, de rit zelf is niet meteen voor herhaling vatbaar.

Op de terugweg zetten we de airco op de hoogste stand. Ik hou mijn iphone tegen de luchtstroom in de hoop dat het water in de connection port zo sneller zal opdrogen. tot mijn grote opluchting lukt het nadien weer om mijn iphone op te laden. Oef, want het vooruitzicht om zonder iphone te zitten voor de rest van de vakantie is niet meteen aanlokkelijk.

Voor het avondmaal heb ik gereserveerd bij Art Restaurant Manezinho, het restaurant dat gisteren helemaal volzet was. We starten de maaltijd met een verfrissende caipirinha. Ik ga voor de heerlijke verse vis (írio of almaco jack in het Engels) en mijn vriend besteld (hoe kan het ook anders) een hamburger. Onze maaltijd wordt opgevrolijkt met live muziek.

Na het diner maken we een avondwandeling in Urzelina. We bewonderen de Marginal dos Casteletes, een door de zee uitgeholde grot. De ondergaande zon hult het eiland Pico met zijn prachtige vulkaan in schitterende pastelkleuren en we genieten van de prachtige bijna volle maan die hier zoveel groter lijkt dan in België.

Na deze poëtische afsluiter van de dag keren we terug naar onze yurt voor een verkwikkende douche. Alweer een prachtige dag op São Jorge.

Om 8.10u zitten mijn vriend en ik al aan de ontbijttafel waar we genieten van een heerlijk ontbijt met verse producten van de boerderij. De tomaten zijn ongelooflijk lekker, het fruitsap is fantastisch en dat lekkere hard gekookte eitje maakte het ontbijt helemaal af.

Na het ontbijt wandelen we de trap weer op naar onze yurt, pakken onze spullen bij mekaar en trekken we met onze huurwagen op verkenning. Onderweg belanden we opnieuw in heel dikke mistbanken. Gelukkig zijn de wegen niet druk. Al passeren we onderweg wel een zwaar ongeval: twee wagens die door de zware mist op mekaar gereden zijn. Zo te zien zijn beide wagens perte totale. Laten we hopen dat de bestuurders niets aan dit ongeval zullen overhouden.

We rijden verder naar Norte Pequeno waar het vertrekpunt van onze wandeling ligt. Norte Pequeno is een piepklein, ruraal dorpje (jawel, we moeten zelfs een kudde koeien op de weg passeren om er te geraken). Bij aankomst regent het nog steeds, dus wachten we een tiental minuten in de wagen tot de bui over is. Vervolgens smeren we ons in tegen de zon op een bankje. Terwijl we op het bankje zitten komt er een boer voorbij met twee ossen die een houten kar trekken. Geen idee wat er scheelt met die kar, maar het ding maakt een gigantisch luid piepend en schurend geluid. Bijzonder irritant.

Rond 11u vertrekken we aan de wandeling. Het eerste gedeelte wandelen we door prachtige tropische vegetatie. Overal ruikt het heerlijk naar munt en zien we talrijke kleurrijke bloemen. Het pad daalt steil af naar de fajãs, zo typisch voor São Jorge. Fajãs zijn kleine, vlakke landtongen ontstaan door ingestorte kliffen of lavastromen. Tijdens onze wandeling komen we werkelijk geen mens tegen. Het lijkt alsof we het ganse eiland voor ons alleen hebben.

De regenwolken zijn ondertussen verdampt en de zon schijnt stevig op onze hoofden. Het zweet loopt langs onze ruggen. We hebben voldoende water bij, maar snakken allebei naar iets anders. In de helft van onze wandeling zien we in de verte een hoop open geklapte parasols en veel wagens. We besluiten op verkenning te gaan, misschien treffen we een café in dit piepkleine dorpje, dat letterlijk uit een paar huizen bestaat.

We hebben ons echter vergist: in plaats van bij een café belanden we midden in een groot familiefeest, waar zo’n vijftigtal mensen aan tafels onder parasols zitten te genieten van een lekkere maaltijd. Prompt worden we uitgenodigd om plaats te nemen aan de feestdis en iets mee te eten. We sputteren eerst tegen, maar wanneer één van de mannen ons twee bekers sangría aanreikt, gaan we overstag. We nemen een plastic bordje en plastic bestek en scheppen ons bord vol. Het eten is echt geweldig lekker: we smullen van lapas, lamsvlees en vis. Alle gerechten zijn liefdevol bereid met lokale ingrediënten.

Terwijl we smullen van onze maaltijd maken we kennis met onze tafelgenoten: drie dames van rond de twintig die België spontaan associëren met Tomorrowland. Jawadde, de tijden zijn veranderd. Niet chocolade of bier, maar Tomorrowland is tegenwoordig het bekendste exportproduct van België. Terwijl we babbelen worden onze glazen sangría nog eens bijgevuld.

Na het eten bedanken we deze ongelooflijk gastvrije familie uitgebreid voor het lekkere eten en beginnen we opnieuw aan de klim naar boven, want ja, die fajãs liggen nu eenmaal helemaal aan de voet van de kliffen. We wandelen langs een weg met stoffig rood zand en puffen wat af. Onderweg krijgen we zelfs een lift aangeboden van een wagen die ons passeert. We bedanken voor het aanbod, maar realiseren ons dat we er wel heel rood en bezweet moeten uitzien.

Om 15.50u zijn we terug bij onze wagen. Toch iets langer over de wandeling gedaan dan de verwachte drie uur.

We rijden naar Fajã do Ouvidor alwaar zich één van de mooiste natuurlijke zwembaden van São Jorge zou bevinden. We kleden ons om in de wagen en beginnen aan de afdeling naar de natuurlijke baden. Het is nog een flink stukje wandelen over zwarte lavarotsen naar Poça Simão Dias. Na een laatste trap afgedaald te zijn, vinden we het prachtige natuurlijke zwembad, omringd door indrukwekkende basaltkolommen die prachtig afsteken tegen het blauwgroene water. Wat een fantastische plek. Wel volstrekt niet toegankelijk voor mensen die slecht te been zijn.

En dat je een beetje voorzichtig moet zijn op deze plek, blijkt al snel: een jongen van lagereschoolleeftijd glijdt uit en maakt een pijnlijke val op de rotsen. Gelukkig komt hij er met wat schaafwonden vanaf. Maar we realiseren ons dat hier zwemmen toch niet zonder risico’s is. Omdat we onze zak met spullen (waaronder de sleutels van de wagen en onze gsm’s niet graag onbewaakt achterlaten, wisselen we elkaar af met het zwemmen. Maar dat deert niet, wat een absoluut genot om in zo’n mooie, natuurlijke omgeving te kunnen zwemmen.

Op de klim terug naar de wegen nemen we onderweg nog wat foto’s van de mooie kloof Poça do Caneiro. We trekken onze natte spullen uit in de wagen en gaan op zoek naar een restaurant voor het avondmaal. Ik bel voor een reservatie bij Art Restaurant Manezinho, ons aangeraden door onze gastvrouw, maar dat is jammer genoeg volzet.

Een beetje op goed geluk belanden we bij Fornos De Lava, een rond restaurant met een houten dak met een prachtig uitzicht op de kegelvormige Pico vulkaan, die we onderweg naar het restaurant al een paar keer in volle glorie konden bewonderen. Het mooie heldere weer maakt dat we het vlakbij gelegen eiland Pico bijzonder goed kunnen zien liggen.

Bij Fornos De Lava smullen we van een heerlijke cataplana, een visstoofpot op basis van verse vis en zeevruchten. Natuurlijk drinken we daar een glaasje wijn bij. We hebben na het hoofdgerecht nog net een plaatsje voor het dessert. Onze excentrieke dienster raadt ons een plaatselijke specialiteit aan: encharcada, dat nog het best omschreven kan worden als een Portugese versie van crème brûlée. Volgens onze dienster zou dit dessert uitgevonden zijn door monniken. Wat er ook van zij, we delen een bordje met z’n twee en drinken daar één of andere plaatselijke likeur bij. Het smaakte alvast!

Na dit overheerlijke diner keren we terug naar onze yurt. We spoelen het zweet en het zoute zeewater van onze lijven en kruipen op tijd in bed voor een gezellige knuffelpartij. Wat een prachtige dag!

Stipt om 8 uur leveren we onze huurwagen in op de kleine luchthaven van Terceira. Na inspectie van onze wagen door een medewerker van de verhuurfirma, blijkt dat we erin geslaagd zijn geen extra krassen te maken. Hoera!

Helaas blijkt dat we voor niets zo vroeg opgestaan zijn, want het vertrek van onze vlucht is vertraagd van 9.55u naar 10.40u. Oh well, gelukkig hebben we onze laptops bij om de tijd te verdrijven. Na deze vertraging verloopt de vlucht zelf gelukkig vlot. We vangen zelfs tussen de wolken door een glimp van São Jorge op.

Na onze valiezen opgehaald te hebben, wandelen we naar het verhuurkantoor van Autatlantis om onze huurwagen op te halen, een rode Citroën C3 met heel wat schade aan het lakwerk. Een voorafspiegeling van de ongetwijfeld smalle wegen die we op São Jorge zullen treffen.

Omdat we pas om 14u kunnen inchecken in onze verblijfplaats, lunchen we eerst bij Bela Vista Brasil in Velas. Het restaurant zelf heeft een simpel interieur, maar wel, zoals de naam aangeeft, een mooi uitzicht op de oceaan. Op de menukaart treffen we een overdaad aan vleesgerechten aan. En wanneer ik ernaar informeer, blijkt het enige visgerecht op de kaart niet voorhanden. De ober toont ons op zijn smartphone een paar foto’s van de vleesgerechten en uiteindelijk kiezen we voor de biefstuk voor twee personen. En dat blijkt een goede keuze te zijn: het vlees is overheerlijk en wordt geserveerd met frieten, rijst, bonen en salade. Bij ons eten drinken we een lekkere caipirinha.

Na deze bijzonder overvloedige lunch rijden we verder naar Retiro Atlântico, de meest bijzondere verblijfplaats van onze Azorenreis. Voor de eerste keer in ons leven zullen we in een yurt overnachten! En voor mij wordt dat meteen ook de eerste keer dan ik in een tent zal slapen, al valt ons verblijf bij Retiro Atlântico eerder onder de categorie ‘glamping’ te klasseren, want we hebben een aparte sanitair blok met ons eigen toilet, wastafel en douche gelegen naast de yurt.

We arriveren om 13.40 bij Retiro Atlântico, maar moeten nog even wachten tot 14u, omdat de yurt nog niet schoongemaakt is. Stipt om 14u kunnen we inchecken in het gebouw waar zich ook de ontbijtruimte bevindt. Onze yurt is helemaal bovenaan op de steile helling gelegen, wat maakt dat we onze (zware) valiezen de stoffige helling moeten opsleuren. Als beloning voor ons harde werk, krijgen we een prachtig uitzicht op het eiland Pico cadeau. Waw! De yurt zelf is bijzonder luxueus ingericht. Benieuwd of ik hier goed zal slapen!

We laten onze valiezen achter en besluiten met onze huurwagen de zuidkust van São Jorge te verkennen. We stoppen onderweg voor een bezoek aan het schattige Santa Bárbara kerkje in Manadas. Voor één euro per persoon kunnen we ons vergapen aan het prachtig en overvloedige interieur. Wat een ontdekking!

Omdat het behoorlijk mistig is, besluiten we Calhete over te slaan. We rijden met onze huurwagen letterlijk door de wolken en de regen. De temperatuur daalt tot een frisse twintig graden. We rijden door tot de zon de wolken verdrijft en belanden zo in het haventje van Topo waar de lokale bevolking van de bootramp gebruikt maakt om in de oceaan te zwemmen. Het is er behoorlijk druk en we zien veel Portugezen schaaldieren plukken van de rotsen plukken en deze rauw opeten. Op de rotsen zijn ook veel zee-egels terug te vinden. Wij wagen ons ook, gebruik makende van de reling, voorzichtig met onze tenen in het water. De bootramp is namelijk begroeid met mos en daardoor erg glad.

Vlakbij het haventje is een simpel barretje met stoelen en tafels overdekt met een zeil tegen de regen. Mijn vriend en ik bestellen in ons beste Portugees twee glazen witte wijn, maar de dame schiet zowaar in paniek bij het zien van twee buitenlanders, zelfs al hebben we in haar moedertaal besteld. Ze gaat snel haar tienerdochter halen die wel Engels kan. De mevrouw laat haar dochter tolken: blijkbaar is het niet mogelijk om twee glazen witte wijn te krijgen, maar ze raadt ons de lambrusco aan. De dame opent de fles en moet dan vaststellen dat ze de kruk er (uiteraard) niet meer in krijgt. Aangezien de hele fles tien euro kost, kopen we dan maar de ganse fles. Ook een manier om iets verkocht te krijgen, maar eerlijk, voor tien euro kan een mens niet sukkelen.

We genieten van ons flesje lambrusco op het terras met zicht op de steile kliffen van de kust en de vele baders. Na de fles leeggemaakt te hebben rijden we verder naar Farol da Ponta do Topo, het meest oostelijke punt van São Jorge. Van daaruit hebben we zicht op Ilhéu do Topo, een raar, plat eiland dat een beschermd natuurgebied is en onderdak biedt aan veel vogels.

Het weer is ondertussen weer helemaal omgeslagen. De zon is volledig door de wolken gebroken en het is zalig warm. Wat een contrast met de rit hier naartoe!

Helaas, op de terugweg rijden we opnieuw de wolken in. Dat mag ons uiteraard niet verbazen, want de Azoren staan bekend om hun extreem wisselvallige weer. Op de terugweg naar onze yurt stoppen we bij plaatselijke supermarkt Bom Dia. Bij nader inzien blijkt de supermarkt in een heel bizar, afgeleefd gebouw te liggen zonder natuurlijk daglicht. Het aanbod is niet meteen geweldig te noemen, maar na een harde zoektocht kopen we een paar broodjes en beleg voor deze avond en koekjes voor de wandeling morgen.

We parkeren onze wagen aan het onthaalgebouw van Retiro Atlantico en beklimmen de vele trappen naar onze yurt met onze nogal magere shoppingoogst. De stoelen die buiten bij onze yurt staat zijn nat van de regen, maar na ze afgedroogd te hebben, kunnen we toch gezellig buiten eten, genietend van het uitzicht. Gelukkig hebben we niet zoveel honger doordat we een stevig middagmaal gegeten hebben.

Na een verfrissende douche kruipen we op tijd in bed. Benieuwd om morgen de rest van het eiland te verkennen.