We komen aan bij een totaal uitgestorven en hermetisch afgesloten Wax hostel. Het is niet mogelijk om onze valiezen bij de receptie achter te laten, want die is pas open vanaf 15u. Nochtans hebben we op voorhand via sms laten weten dat we om 12u zouden arriveren en gaven ze niet aan dat dit een probleem zou vormen. Er waren ons op voorhand ook codes beloofd waarmee we op de kamer zouden kunnen, maar die hebben we ook niet gekregen. Een beetje vervelend allemaal, gelukkig is het wel mogelijk onze valiezen achter te laten in het restaurant aan de overkant van dezelfde uitbaters. Het personeel bezweert ons dat ze op onze valiezen zullen letten.

We droppen onze valiezen af en rijden verder naar de luchthaven om onze huurwagen binnen te brengen bij het verhuurkantoor van Air Auto. Voor de laatste dagen van onze vakantie hebben we immers geen wagen meer nodig. Mijn vriend en ik hebben ondertussen al wel vaker een wagen gehuurd, maar het is de eerste keer dat de wagen bij terugkeer zo grondig onderzocht is. Ok, toegegeven, de wagen was gloednieuw toen wij hem in gebruik namen (slechts 15 km op de teller bij vertrek), maar dit was nu toch echt overdreven. Elk vlekje op de voorruit inspecteerde ze minutieus. Gelukkig werd de wagen na deze militaire inspectie krasvrij verklaard. Amai, wat een verschil met Corsica, waar er bij inlevering eens van ver naar de wagen gekeken werd, terwijl de rijomstandigheden daar toch niet bepaald simpel waren.

Vanaf de luchthaven keren we terug met een taxi naar Ilha de Faro. We vragen aan de chauffeur om ons af te zetten aan de boardwalk voor de brug, kwestie van niet opnieuw in de file te moeten staan.

Aangezien we nog altijd niet binnen kunnen in onze kamer maken we een mooie wandeling met zicht op het natuurgebied Ria Formosa. Ilha de Faro is eigenlijk een langgerekt zanderig schiereiland dat het natuurgebied Ria Formosa afschermt van de zee.

‘s Middags lunchen we op het mooie terras van d’Amare Beach Club met zicht op het witte zandstrand en de blauwe zee. Ik geniet van oesters en ceviche. Een lichte lunch die nog ruimte laat voor een dessertje: een heerlijke citroencheesecake.

Om 14u proberen we nog eens of we kunnen inchecken. We sturen een berichtje via whatsapp naar Waxhostel, maar het antwoord is onverbiddelijk: pas vanaf 15u.

We maken dan maar een kleine strandwandeling, want we zouden graag onze zwemkledij willen aantrekken in de kamer. Uiteindelijk zijn we stipt om 15u terug: klaar om in te checken. Wat een afknapper: zelden zo onvriendelijk ergens ontvangen. Geen idee waarom dit hostel zo’n hoge score heeft, aan de klantvriendelijkheid zal het alvast niet gelegen hebben.

De kamer zelf is ook een tegenvaller: het is een hostelkamer voor vier personen met een twin bed voor twee personen en een stapelbed. De kamer is piepklein en heeft amper opbergruimte. We slagen er net in onze twee valiezen open te leggen. Gelukkig hebben we wel een eigen douche op de kamer. Jammer, want dit was geen goedkope hostel. Maar het aanbod op Ilha de Faro aan verblijfsmogelijkheden is natuurlijk beperkt. De gemeenschappelijke ruimtes van de hostel zijn wel mooi, met een groot raam dat uitkijkt op Ria Formosa.

Ik heb even spijt dat ik hier geboekt heb, want de bedoeling van deze laatste twee dagen was wat watersporten en aan het strand liggen om te onthaasten. In dat opzicht was een iets comfortabelere kamer welkom geweest. Maar goed, ik berg mijn teleurstelling weg en we kleden ons om om naar het strand te gaan. Dat letterlijk op een paar stappen van onze voordeur is.

Mijn vriend en ik maken een zeer lange strandwandeling tot waar het zeewater de lagune van Ria Formosa binnen stroomt. Zalig om op blote voeten over het zand te kunnen wandelen. We gaan ook een aantal keer zwemmen in de zee, die gelukkig hier veel minder koud is dan tijdens onze catamarantocht.

Terug in het hostel moeten we ons noodgedwongen douchen met koud water. Neen, deze hostel is het toch niet. Al een geluk dat het hier warm is. Omdat het Wax restaurant (waar we eerder op de dag onze valiezen achter lieten) goeie reviews krijgt, besluiten we daar te gaan eten. Wel zo gemakkelijk: moeten we gewoon de straat over steken. Spijtig genoeg is er geen tafel meer beschikbaar op het terras met zicht op strand en zee en komen we terecht aan een tafel op de binnenkoer.

Uiteindelijk denk ik dat we beter voor een tafeltje binnen gekozen hadden, want daar was het iets gezelliger zitten dan op deze kale binnenkoer. De service is behoorlijk chaotisch en inefficiënt, maar ze doen wel hun best en zijn heel vriendelijk. En dan ziet een mens die foutjes graag door de vingers, nietwaar? Het eten is gelukkig heel lekker. Als voorgerecht kies ik voor de champignons met geitenkaas en als hoofdgerecht ga ik voor (hoe kan het ook anders) de octopus. We bestellen bij ons eten een grote kan sangría spumante met rood fruit. Heerlijk!

We zijn allebei moe en kruipen op tijd in ons bed.

De voormiddag is ondertussen al stevig gevorderd en we besluiten een kijkje te nemen in de kleine haven van Sagres. Een aantal vissersschepen zijn terug van de visvangst en we zien hoe de havenarbeiders vissen kuisen en voor de verkoop klaarmaken, omgeven door een wolk van ontelbare meeuwen.

We wandelen de vrij lelijke betonnen pier af tot het einde en wandelen dan helemaal rond het kleine haventje naar een klein strandje om even onze voeten in het water te steken. We zorgen dat we stip om 12u terug zijn bij het havengebouw om te lunchen bij A Sereia (de tip die de Portugees mij gisteren in de cocktailbar had gegeven). Het eten is heel simpel: inktvis (geen octopus!) voor mij, tonijn voor mijn vriend en daarbij aardappelen en sla, maar de heerlijk verse inktvis, eenvoudig bereid met wat olie, peper en zout op de gril, was om duimen en vingers af te likken.

Aangezien we nu echt wel alles gezien hebben wat er te zien valt in Sagres, wandelen mijn vriend en ik naar de auto en rijden we naar Lagos, een half uurtje verwijderd van Sagres. Onderweg in de wagen boek ik via getyourguide een tocht met een catamaran om 15.45u.

Lagos is toeristisch duidelijk meer in trek dan Sagres, want het is er enorm druk. Gelukkig vinden we een ruime ondergrondse parkeergarage waar we onze auto zonder zorgen kunnen achterlaten.

We wandelen doorheen de kleine, gezellige straatjes van Lagos waar de toeristische winkels en restaurants zich verdringen en om onze aandacht smeken. Tijdens onze wandeling komen we langs Igreja de Santo António, te bezoeken voor een paar euro. Daar kan een mens niet voor sukkelen, he. En amai, wat een fenomenale barokke kerk. Elke vierkante centimeter is versierd met verguldsel, schilder- en beeldhouwwerk. De vriendelijke dame die toezicht houdt in de kerk is graag bereid een extra woordje uitleg te geven. Volgens haar telt de kerk in totaal meer dan 300 engelen. We geloven haar op haar woord, want we hebben geen zin om ze allemaal te tellen. Spijtig genoeg is fotograferen niet toegelaten en zal het beeld van deze pracht langzaamaan vervagen in ons geheugen.

Doordat we wat te lang in de kerk zijn blijven plakken, is er geen tijd meer voor een bezoek aan de voormalige slavenmarkt. We moeten immers op tijd in de haven zijn om onze catamaran te halen! We lopen over een mooie voetgangersbrug naar het nieuw aangelegde stuk van de haven. We moeten nog even geduld uitoefenen, maar dan komt onze catamaran aanvaren en na wat schoonmaakwerk van de crew, mogen we aan boord gaan.

De catamaran is best wel groot en er zit veel meer volk op de boot dan verwacht. Gelukkig mogen de mondmaskers af van zodra de bar open gaat en we uit de haven zijn. De boottocht op zich is een heel fijne ervaring, maar jammer genoeg blijft het zeil van de catamaran gestreken. Dit is duidelijk een uitje om toeristen op korte tijd zoveel mogelijk te laten zien.

Mijn vriend en ik bestellen allebei een sangría en genieten van het schouwspel van de kliffen die langs ons voorbij glijden. Vanaf de boot is de langgerekte rookwolk van de branden in Castro Marim heel erg duidelijk zichtbaar.

Op het verste punt van onze tocht gaat de catamaran voor anker en hebben we de mogelijkheid om te gaan zwemmen of paddleboarden. Mijn vriend springt vanaf het dek in het water (toch een paar meter hoog) en raadt me direct af om zijn voorbeeld te volgen. Te riskant om mijn lenzen kwijt te geraken. Ik ga dus mooi langs het trapje naar beneden en via het achtersteven in het water.

Ik weet ondertussen al dat de Atlantische Oceaan behoorlijk frisjes is, maar het koude water doet me bijna fysiek pijn. Ik kan me opeen sheel goed voorstellen dat mensen die in koud water springen, sterven door de temperatuurshock. Geen idee hoe ijsberen dat doen. Brrr.

Ik wil graag zwemmen, maar ik krijg mijn lichaam gewoon niet meer overtuigd om in het water te gaan. In de plaats daarvan vaar ik mee zittend op de paddle board die mijn vriend geleend heeft. We blijven nog even liggen op een grote luchtmatras die de crew in het water gegooid heeft en moedigen onze dappere medereizigers aan die proberen van de ene naar de andere kant van zo’n opblaasding te lopen, zonder in het water te vallen. Wie daarin slaagt, krijgt een gratis biertje. Ik denk dat er in totaal één persoon is geslaagd om de andere kant te halen zonder kopje onder te gaan. Niet aan mij besteed alleszins.

Op de terugtocht is het een pak frisser en we zijn dolblij dat we zo slim geweest zijn om onze fleeces mee te nemen. We zien rondom ons letterlijk mensen in natte zwempakken en dunne t-shirts klappertanden van de kou. Ik vermoed dat het maar een graad of negentien is, te koud om comfortabel stil te zitten op een boot.

We meren aan en wandelen terug naar het centrum van Lagos. Aangezien we allebei stevig honger hebben, lopen we snel een restaurant binnen. M Grill Restaurante lokt ons binnen met de belofte van piri piri chicken, een lokale specialiteit die we nog niet geprobeerd hebben. Ik start de maaltijd met alentejan soep (met look, héél veel look koriander, brood en een gepocheerd ei). Niet slecht, maar ook niet echt geweldig. En dan is het zover: de ober serveert ons de piri piri chicken. Eerlijk: ik vind er niks aan. De kip is idd veel kleiner dan een Belgische kip, maar afgaande op de naam had ik een serieus pittig gerecht verwacht. Quod non: de kip is naar mijn smaak eerder zeer licht pikant en zelfs wat aan de droge kant. Ik miste ook wat saus bij de kip. Geen idee of we elders een betere versie van dit gerecht zouden kunnen eten, maar we gaan het niet uitproberen. Geef mij maar een lekker stukje octopus!

Na het diner rijden we terug naar Sagres en kruipen we in bed. Moe van een fijne en afwisselende dag.

Vandaag rijden we opnieuw richting kust, bestemming Sagres met een korte tussenstop in Vila do Bispo. Onderweg zien we op verschillende plaatsen sporen van bosbranden. Kan ook moeilijk anders met deze temperaturen.

Ons tussenstopje in Vila do Bispo loopt af met een sisser: het mooie kerkje waar onze reisgids zo lovend over sprak, is gesloten. Ach ja, dan maar verder naar Sagres, waar we uiteraard te vroeg aankomen om te kunnen inchecken. We laten we onze valiezen achter bij onze vriendelijke gastvrouw in Casa Maré en rijden meteen verder naar ons eerste strand van Sagres: Prainha das Poças. Sagres is immers bekend om de mooie stranden met stevige golven, een surfersparadijs, dus. Al laten de golven op Prainha das Poças het wat afweten vandaag.

Aan het gerommel van onze magen te horen, is het tijd om op zoek te gaan naar een plek om middag te eten. Op goed geluk komen we in de Portugese versie van de Wasbar terecht: Laundry Lounge Sagres is een hippe plek met internationale uitstraling en lekkere caipirinha. En ja, het stikt er van de bruingebrande surfers die er hun was komen doen. Niet dat je mij hoort klagen.

Na het middagmaal rijden we verder naar Cabo de São Vicente. En amai, we worden letterlijk én figuurlijk van onze sokken geblazen. Door de stevige wind die er staat, maar ook door het prachtige uitzicht vanaf de 60 m hoge kliffen. Cabo de São Vicente is het meest zuidwestelijke punt van het vasteland van Europa. We voelen voluit de kracht van de Atlantische oceaan die zich uitstrekt zover we kunnen zien. Deze plek heeft een geschiedenis die helemaal teruggaat tot in het Neolithische tijdperk. Sinds de 15de eeuw is deze kaap een belangrijk oriëntatiepunt voor schepen en de huidige vuurtoren zou met zijn bereik van 95 km de beste van Europa zijn. We hebben echt het gevoel dat dit het einde van de wereld is. Indrukwekkende plek.

Iets minder poëtisch, maar wel goed gevonden: langs de weg die naar het uiterste puntje van de kaap leidt, staan een paar fastfood trucks opgesteld. Bij één van de trucks kan je de Letzte Bratwurst vor Amerika kopen. Ja, slimme marketing, ik weet het, maar we kunnen de verleiding niet weerstaan om zo’n Bratwurst te kopen. De bediening is in het Duits en we krijgen er zowaar een certificaat bij! En de braadworst is zelfs lekker!

Na nog een kleine wandeling op de kliffen rijden we opnieuw richting Sagres voor een kort bezoekje aan Fortaleza do Beliche, dat eigenlijk gesloten is, maar wel een mooie plek is om wat fotootjes te nemen. Wel jammer dat er nog steeds smog in de lucht hangt van de bosbranden.

Tijd om een bezoekje te brengen aan één van de bekende stranden van Sagres. We dalen via een trap af naar Praia do Beliche en maken een mooie wandeling over het zalig zachte zand. We wandelen tot aan een aantal grotten die door erosie uitgesleten zijn in de kliffen. Hoewel er overal bordjes staan die waarschuwen voor het instortingsgevaar, zitten veel mensen vlakbij of zelfs onder overhellende rotsen. Wij besluiten er toch maar niet te lang te blijven rondhangen. Je weet maar nooit….

Onze volgende stop is Fortaleza de Sagres. Een zeer groot fort waar de wind vrij spel heeft. Het fort zelf vond ik eerlijk gezegd niet zo spectaculair, maar vanaf de kliffen hebben we een mooie uitzicht op Praia da Mareta en Praia do Tonel, waar windsurfers en kitesurfers hun beste kunstjes boven halen.

Ondertussen is het al bijna zes uur, tijd om in te checken in het hotel. Bij aankomst moeten we even wachten, want er is niemand. Gelukkig komt de eigenares snel opdagen met twee grote zakken vol met boodschappen. We frissen ons even op in de kamer en besluiten dan te genieten van een vroeg avondmaal, omdat we graag om 20.24u de zonsondergang op Cabo de São Vicente willen halen. We belanden bij Estrela do Mar, een gezellig vissersrestaurant dat duidelijk in familiehanden is. We bestellen een cataplana de tamboril (een traditioneel gerecht met zeeduivel geserveerd in een metalen pot). Omdat we nog een autorit voor de boeg hebben, houden we het bij een half flesje vinho verde. Terwijl we van ons overvloedig visgerecht genieten, zien we op de tv beelden van de branden bij Castro Marim, waar we nog niet zo lang geleden waren. Een drama voor de inwoners van dit sympathieke gehucht.

Om 19.50u vertrekken we met de wagen naar Cabo de São Vicente. Dat blijkt toch iet of wat te nipt gerekend, want we staan zowaar in de file om de zonsondergang op het meest zuidwestelijke punt van het vasteland van Europa te kunnen bewonderen. We hebben weinig keuze buiten onze wagen parkeren achter een lange, lange rijandere auto’s. Om de zonsondergang niet te missen, banen we ons op een drafje een weg door de stekelige vegetatie naar de rand van de kliffen. Al een geluk dat ik mijn wandelschoenen aan heb en niet mijn flipflops.

Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat er zo massaal veel volk op die zonsondergang zou afkomen, maar overal rondom ons zien we verspreid op de kliffen mensen met pizza’s en flessen wijn. Met het zakken van de zon daalt ook de temperatuur. En ik ben heel blij dat we zo vooruitziend geweest zijn om onze fleeces mee te nemen. Ik zie veel mensen in zomerkleedjes en t-shirts bibberen van de kou. De zonsondergang valt iet of wat tegen. Er is geen enkel wolkje in de lucht en de haze die er hangt van de bosbranden kleurt de lucht eentonig oranje. Ik moet toegeven dat ik al betere zonsondergangen heb gezien in mijn leven.

We blijven niet lang hangen nadat de zon is ondergegaan en sluiten aan bij de lange rij wagens die terug naar Sagres rijden. We parkeren onze wagen in de buurt van Casa Maré en wandelen te voet naar het centrum van Sagres. We slagen er tot onze eigen verbazing in binnen te geraken in de duidelijk immers populaire Dromedário cocktail bar, die stampvol zit. In eerste instantie is er geen zitplek voor ons, dus staan we recht vlakbij de bar in de hoop dat er een plek vrijkomt. Ondertussen bestellen we alvast een cocktail. En jawel, het geluk is aan onze kant: het ouder koppel dat een zitplek aan de bar heeft, rekent af en vertrekt. Hoera! Er is geen betere plek om te zitten in een cocktailbar dan aan de bar vlakbij het spektakel.

We maken kennis met het Brits koppel dat met hun zoon en dochter naast ons aan de bar zitten. Blijkt dat het ganse gezin expats zijn die in Overijse wonen. It’s a small world! Opvallend: noch de vader, noch de moeder spreken na jaren in België gewoond te hebben ook maar één woord Frans of Nederlands. Enkel de dochter spreekt een klein beetje Frans. Als ik ooit nog eens een poging onderneem om te emigreren naar een ander land, zal ik er toch voor zorgen dat ik me uit de slag kan trekken in de landstaal!

De bartenders laten zich ondertussen van hun beste kant zien en halen allerlei trucjes uit bij het bereiden van de cocktails. De bartender vraag of we hen vertrouwen om een cocktail voor ons te mengen. Uiteraard! Wij houden wel van een verrassing. Hij stelt een paar vragen (o.a. wat ons favoriete fruit is) en mengt dan iets voor ons allebei. De cocktails zijn zeker lekker, maar jullie kennen mijn mantra ondertussen. Er gaat gewoon niks boven de échte klassiekers!

Terwijl we van onze cocktails aan het genieten zijn, raak ik aan de praat met een Portugees die komt bestellen aan de toog. We hebben echt een tof gesprek. Als afsluiter raadt hij ons aan te gaan eten bij A Sereia in de haven van Sagres. Ik noteer zijn suggestie en dan besluiten we ons plekje toch maar af te staan aan andere gegadigden. Als we hier nog een paar cocktails drinken, zullen we morgen zeker met een houten kop opstaan. Al moet ik zeggen dat ik wel zin had om te blijven plakken… Dikke aanrader voor wie van sfeer en lekkere cocktails houdt.