Na al die jaren stonden de sterren eindelijk weer goed en bleken mijn vriend en ik zowaar nog geen verplichtingen te hebben deze zondagmiddag en aangezien hij deze avond terug vliegt naar Genève leek ons dit wel een mooie afsluiter van het weekend.

Op een oude bekenden na zagen we vooral veel nieuwe gezichten aan de lange feesttafels in de Sint-Geertrui-abdij. Natuurlijk belandden we weer bij mijn oud-collega aan tafel, maar ik maakte ook kennis met de andere mensen aan tafel. Het klikte vooral goed met Robert Scotton, een oud-voetballer bij Winterslag, die nu als ietwat uit de hand gelopen hobby Italiaanse wijn importeert. De lunch werd verzorgd door traiteur Kapucijn en was naar goede gewoonte uitstekend. Alleen de wijnen van Doppio ‘L’ vielen iet of wat tegen. De prosecco was ok, maar de witte wijn was niet echt mijn ding. Gelukkig was de rode wijn beter!

Alleszins beleefde mijn vriend en ik alweer een fantastische middag/namiddag en we beloofden aan Robert zeker eens langs de kerstmarkt te komen wanneer hij de stand van Rotary Leuven-Rotselaar zou bemannen.

PS: Het blijft toch vreemd, zo’n feestelijke maaltijd zonder Eric Claes

En ik genoot met een glas prosecco in de hand van zijn voordracht van het (volledig in het Italiaans geschreven) gedicht “Divento te”, opgedragen aan zijn moeder. Wat deze voordracht extra bijzonder maakte, was dat zijn kleinzoon naast hem stond om het gedicht naar het Nederlands te vertalen voor zij die geen Italiaans verstonden. Op het einde schoot de dichter een brok in de keel, erg mooi.

Knap, dat een Vlaming voor wie het Italiaans geen moedertaal is, erin slaagt in Italië een poëzieprijs te winnen. Hoog tijd dat ik zelf nog eens het stof van mijn Italiaans blaas.

Het contrast had amper groter kunnen zijn: de glaasjes prosecco stonden al klaar en de hapjes volgden snel. De witte wijn was iets minder mijn ding, maar de heerlijke carpaccio, risotto, aspergesoepjes en andere delicatessen, maakten veel goed. Mijn vriend en ik hadden ons voorgenomen dit jaar niet te lang te blijven plakken, maar hey, opeens stonden we samen met de laatste mensen van de organisatie aan de toog nog een glas (rode) wijn te drinken. Het aanbod om nog te gaan doorzakken in de Muntstraat sloegen we vriendelijk doch beleefd af. Het deed deze vrijdagochtend al zeer genoeg om uit bed te geraken.

Tijdens het verjaardagsweekend van mijn vriend gingen we op zondag 26 februari naar het VINO 2012 wijnfestival in de busineslounge van OHL (meteen de allereerste keer dat we daar kwamen). Met een degustatieglaasje schoven we van stand naar stand om de verschillende wijnen te proeven. Naarmate de tijd vorderde, werden de mensen vrolijker en raakten de smaakpapillen verdoofd. We lieten ons verleiden tot de aankoop van maar liefst 12 flessen van de bruisende rode wijn Gaio Rosso uit Az. Agr. Alessandro, een nieuw importproduct van de Wine Loft. Iets heel bijzonders om als aperitief te schenken en ook leuk om cadeau te geven. De namiddag sloten we af met een overheerlijke zoete dessertwijn Vin Santo San Gimignano uit Toscane van de Zuiderse Fijnproever. Ons zal je zeker nog vaker om een flesje wijn zien gaan in beide zaken.

En zondag 4 maart schoven we om elf uur de voeten onder tafel voor de S.P.Q.R. brunch. We genoten van allerhande Italiaanse specialiteiten door vrijwilligers bereid en maakten kennis met het vriendelijke gezin aan onze tafel. Twee dagen voorbereiding was er in de brunch gekropen. De opbrengst was ten voordele van Plan België, wat maakte dat het eten eens zo lekker smaakte. En ik won daarnaast ook nog eens drie boekjes met Italiaanse recepten in de tombola. Een kleine vijf uur later keerden we helemaal voldaan huiswaarts, onze plannen om er nog een fietstochtje aan te breien uit luiheid opbergend.