Na het ontbijt pakken we onze spullen en vertrekken naar Faro. Mocht ik deze reis kunnen overdoen, weet ik niet zeker of ik Manta Rota opnieuw als bestemming zou opnemen. Ik had deze locatie vooral gekozen omdat ik dacht dat we hier veel watersport zou kunnen doen, maar dat bleek bij nader inzien niet het geval te zijn. Oh well, we hebben hier wel voor het eerst een kameleon in het wild gezien!

Vlak voordat we Faro binnen rijden, stoppen we eerst bij een Decathlon om wandelsokken te kopen, want ik ben helaas al mijn sokken thuis vergeten. Na de vergeten nylon kousen, de vergeten wandelsokken. Ach ja, zo steunen we de lokale economie, nietwaar? De Decathlon blijkt reusachtig te zijn en met een ongelooflijk groot aanbod aan sportspullen. We overwegen even om -opblaasbare paddleboards te kopen, maar bedenken ons dat het niet zo handig is om zo’n spul mee op het vliegtuig terug te nemen. Het blijft dus bij sokken en wat flesjes water.

Hotel Eva Senses is gelegen in het centrum van Faro, wat uiteraard super is als je een stad wil verkennen. Helaas blijkt het quasi onmogelijk om een parkeerplek in de buurt te vinden. Elke parkeerplek is ingenomen. Na een paar keer een blokje om gedaan te hebben, zet mijn vriend mij en de koffers voor de deur van het hotel af, zodat hij verder kan zoeken terwijl ik incheck.

De vriendelijke meneer die mij incheckt, kijkt een beetje verbaasd naar mij en mijn twee grote koffers. Ik leg uit dat mijn vriend op zoek is naar parkeerplek. De meneer wijst naar een vrije plek vlak voor de deur van het hotel en zegt dat we daar kunnen parkeren. Het hotel is gelegen op een plek waar twee straten in een scherpe hoek samen komen. Vlak voor de grote glazen automatische deuren is er een privéweggetje dat die scherpe hoek gevormd door de twee straten afsnijdt en dat duidelijk bij het hotel zelf hoort. Wij identificeerden dat straatje als een plek om snel gasten af te zetten, maar niet als een plek waar je een paar dagen kan parkeren. De vriendelijke onthaalbediende verzekert me echter dat we onze wagen daar mogen parkeren. Ik bel mijn vriend meteen op en leg hem uit waar hij kan parkeren. Beetje vreemd, maar een gegeven paard…

Ook hier mogen we al voor het officiële check-in uur op de kamer. Altijd leuk! Onze kamer ziet er iets moderner uit dan onze kamer bij Manta Guest. We hebben twin bedden, wat onze slaapkwaliteit zeer zeker ten goede zal komen én we hebben een balkon met prachtig uitzicht op de jachthaven en het oude stadsgedeelte. We droppen onze valiezen af en nemen meteen de lift naar het rooftop café mét zwembad. We bestellen allebei een poké bowl als lunch: lekker en gezond. Die frozen margarita dient om al dat gezonde te compenseren.

Na deze simpele lunch wandelen we naar het gezellige, piepkleine oude centrum van Faro. De zon schijnt, er is amper wind, dat lijkt ons ideaal voor een boottochtje. We bekijken een paar opties en laten ons door een enthousiaste meneer overhalen om een boottocht te doen met een boot op zonne-energie. Even lijkt het erop dat we de twee enige klanten zullen zijn voor de tocht, maar op de valreep verschijnen er toch nog andere klanten die ook aan boord plaatsnemen. Wat deze tocht bijzonder maakt, is het feit dat de elektrische motor amper geluid produceert en je hebt ook geen last van de vervelende uitlaatgassen van een verbrandingsmotor. Een zalige manier om een natuurgebied te verkennen. Tijdens onze boottocht van drie kwartier zien we ooievaars, wulpen, kleine zilverreigers, blauwe reigers en heel veel stalen vogels (aka vliegtuigen). De landingsroute van de luchthaven passeert vlak boven Faro en het natuurgebied en bijna om de vijf minuten zien we een vliegtuig landen.

Na de boottocht wandelen we naar het Museu Municipal de Faro, met vlak voor de ingang een streng kijkend beeld van de Portugese koning Afonso III. We hebben nog maar een uurtje om het museum te bezoeken (17u sluit het museum), maar aangezien de inkomprijs twee euro is, vinden we dat niet zo’n probleem. We kunnen echter alleen contant betalen en de dame aan het onthaal heeft niet voldoende wisselgeld om te kunnen teruggeven op ons briefje. Uiteindelijk vissen we ergens drie euro aan munten uit onze zakken en stelt de dame voor één volwassene en één kind aan te rekenen, zodat we het museum voor in totaal drie euro kunnen bezoeken. Als dat geen koopje is.

Het museum is gelegen in het voormalige klooster Nossa Senhora da Assunção en is daardoor als gebouw op zich alleen al de moeite van een bezoek waard. De permanente collectie bestaat uit artefacten uit de prehistorie tot de middeleeuwen en een collectie sacrale kunst, met religieuze schilderijen uit de 17e en 18e eeuw (waarvan sommige schilderijen wel wat restauratiewerk kunnen gebruiken). Hoogtepunten uit de collectie zijn een prachtige Romeinse mozaïek van Oceanus en de bustes van keizers Agripina, Adriano en Galieno. De pandgang van het klooster is bijzonder fotogeniek en we bewonderen ook de bijzondere waterspuwers.

Tijdens ons bezoek is er ook een tijdelijke tentoonstelling met oude filmposters die echt de moeite waard is. Echte kunstwerkjes, die oude posters. Omdat we niet veel tijd hebben, moeten we ons een beetje haasten, maar we zijn allebei blij dat we dit museum bezocht hebben. Zeer zeker een aanrader.

Na ons museumbezoek gaan we verder op verkenning in het oude stadscentrum. We belanden op een plek die toegang geeft tot de oude historische versterkingen van Faro. Heel bizar: deze versterkingen zijn in privéhanden. De toegangsprijs om op de muren te wandelen is een ongelooflijke 0,25 euro. Serieus, zelfs al valt het bezoek tegen, dan nog zullen we hier onze broek niet aan scheuren. Wat we alleszins niet verwacht hadden, was vlak langs de oude muren een grote biologische tuin aan te treffen. Je kan hier ter plekke zelfs iets drinken en wat groenten kopen. Vreemd, maar intrigerend.

Na ons verdiept te hebben in de geheimen van het biologisch tuineren nemen we nog wat foto’s van de kathedraal en andere bezienswaardigheden en gaan dan op zoek naar een plekje om te aperitieven. We komen terecht op het mooie terras van Columbus Bar, een wijn- en cocktailbar die zeer fancy cocktails in bijzondere glazen serveert. De fotogenieke cocktails zijn ideaal om mee uit te pakken op instagram, alleen valt de smaak dik tegen. De cocktails zijn veel te waterig en gewoon echt niet zo lekker. Geef mij dan maar een lekkere cocktail in een gewoon cocktailglas.

We maken een korte pitstop in ons hotel om ons wat op te frissen en verkassen dan naar het vlakbij geleden Rooftop Ria Formosa Restaurante. Zonder twijfel het beste restaurant dat we deze reis bezocht hebben én met een fabuleus uitzicht op de omgeving. Wat een verwennerij! Eindelijk een restaurant waar espumante op de kaart staat! We sluiten de maaltijd af met een glaasje porto. Super avond!

Croaker ceviche:

Slow cooked piglet:

Market fish roasted in the oven with mediterranean vegetables and mussels:

Tijdens onze maaltijd hadden we al de bedrijvigheid op het plein beneden opgemerkt. Terug beneden gaan we even de sfeer opsnuiven. Een bandje speelt covers en er wordt zowaar meegeklapt, meegezongen en gedanst. Ik abonneer me meteen op hun instagram-account. Voor de liefhebbers: beelden van het optreden van The Threw op de avond dat wij er waren.

We kruipen tevreden in bed, uitkijkend naar een goede nachtrust.

Het ontbijt is simpel: vers brood met kaas en hesp als beleg. De bediening komt alles aan tafel brengen, buiten het fruit en de yoghurt, die moeten we binnen gaan halen. Het geheel verloopt zeer vriendelijk, maar chaotisch. Ze doen hun best om coronaveilig te zijn, maar de verschillende leden van de bediening zijn duidelijk niet op mekaar ingespeeld en komen verschillende keren vragen of we koffie of thee willen om vervolgens te vergeten om ons koffie of thee te brengen. We eindigen ons ontbijt met een gebakje uit de regio. Altijd fijn om streekproducten uit te proberen, maar dit gebakje kon mij toch niet echt bekoren.

Gisteren hebben we om 11.30u een boottocht gereserveerd bij Sabino Boat Tours naar het natuurreservaat Ria Formosa. We hebben dus de tijd en doen het rustig aan. Om 11u melden we ons aan bij de ticket booth van Sabino Boat Tours. En ja, de reviews hadden gelijk: de dame die de ticket booth bevrouwt, blijkt een Nederlandse te zijn. Aangezien we wat te vroeg zijn, raadt ze ons aan een kleine erfgoedwandeling te doen in de smalle straten en steegjes van Olhão, die versierd zijn met muurschilderingen en kunstwerken die de geschiedenis en verhalen van Olhão vertellen. Maar het zijn de azulejos die mij het meest weten te bekoren.

Om 11.25u melden we ons opnieuw aan en vertrekken we samen met de kapitein en nog drie andere koppels naar de boot. De boottocht is echt genieten. De kapitein vertelt enorm gepassioneerd over Olhão, het natuurreservaat en de vele vogels en andere diersoorten die zich daarin bevinden. Hij vertelt ons dat de oorspronkelijke oesters in Olhão afkomstig zijn uit Japan, meegereisd met de boten van de ontdekkingsreizigers. Zeebaars en zeebrasem zijn de lokale vissen die we zeker moeten proberen.

We varen naar het visserseiland Ilha da Culatra en krijgen een half uurtje om de plek te verkennen. Dat is een beetje kort om iets te gaan drinken of een hapje te eten, dus we houden het bij wat rondwandelen.

Onze volgende stop is Praia da Barra Velha, een prachtig zandstrand omgeven door schitterend blauw (maar wel ijskoud) water. We laten ons niet afschrikken door de koude en zwemmen in het heldere water. Tot ik mijn vriend verschrikt hoor roepen. Ik kijk op en daar komt een stevige octopus van zeker een halve meter voorbij gezwommen. Cool!

Na deze bijzondere ontmoeting keren we terug naar de boot en varen terug naar de haven van Olhão. Onderweg zien we talloze mensen graven naar schelpdieren in het door de getijdenwerking blootgelegde zand. In de haven bewonderen we de Bom Successo, een boot met een bewogen geschiedenis die een groep vissers van Portugal naar Brazilië bracht om de Portugese koning in ballingschap D. João V op de hoogte te brengen van de overwinning op het leger van Napoleon.

Opnieuw aan wal zoeken we een plekje op één van de terrassen bij het water. We belanden op het terras van Cantaloupe jazzcafé en genieten van een slaatje, wat sandwiches, versgeperst fruitsap een een glas lekkere Portugese wijn.

Na onze late lunch, wandelen we terug naar de wagen en rijden we naar het bezoekerscentrum van het natuurpark Ria Formosa. We melden ons aan en krijgen een plannetje waarop een wandeling van ongeveer drie kilometer is aangeduid. We volgen braaf de uitgestippelde route en genieten van de zeer diverse flora. We spotten ontelbaar veel krabben en bezoeken de getijdenmolen en de Romeinse ruïnes. De wandeling is mooi, maar erg stoffig en warm. We zijn dan ook blij dat we ons in het hotel kunnen douchen en omkleden.

Op goed geluk wandelen we opnieuw naar het centrum van Olhão om een plek te zoeken voor het diner. We zijn duidelijk niet de enige hongerige personen in Olhão, want het is erg druk. Elk, maar dan ook werkelijk elk terras zit vol. Gelukkig kunnen we bij O Bote een tafeltje reserveren dat binnen een half uur zou vrijkomen.

Om de wachttijd aangenaam door te brengen, gaan we gezellig nog een glaasje wijn drinken op het terras van Cantaloupe jazzcafé. Een aperitiefje gaat er altijd wel in.

Het eten bij O Bote is simpel, maar lekker: heerlijk verse vis (zeebrasem in mijn geval) met eenvoudige groentjes. Meer moet dat echt niet zijn. We maken ook voor de eerste keer kennis met het couvert-systeem in Portugal. Bij het begin van elke maaltijd biedt het personeel je wat brood, olijfjes en sardienenpasta of iets dergelijks aan. Als je hierop ‘ja’ zegt, zal je merken dat je hiervoor een zeer bescheiden bedrag aangerekend wordt. Als je niet van plan bent hiervan te eten, weiger je dit aanbod dus best. Het is zeker niet onbeleefd om te weigeren.

Om de avond af te sluiten bestelt mijn vriend nog een glaasje medronho, een typische likeur uit de Algarve gemaakt van de vruchten van de aarbeiboom.

Een geslaagde eerste dag in Portugal!