Net als de vorige keer namen we de trein naar Antwerpen-Centraal. Deze keer wel allebei uitgerust met onze allerkleinste handtas. We smulden opnieuw van ramen bij Takumi, kwestie van genoeg energie te hebben om een hele avond lang liedjes mee te brullen.

En amai, gebruld werd er. Best wel indrukwekkend om te zien (en vooral te horen) hoe al die tienermeisjes elk nummer woord voor woord konden meezingen. Ik vond de show zelf minder goed dan die van Lizzo, maar amai, hoedje af dat een eenentwintigjarige een hele avond kan vullen met zelfgeschreven nummers en zich laat omringen door een all female band. En ja, zo nu en dan liet ze vocaal een steekje vallen, maar dat zie ik graag door de vingers. Heel benieuwd waar deze dame over een paar jaar zal staan. Haar groeipotentieel is alvast enorm.

Het letterlijke hoogtepunt van de show was voor mij Olivia die op een grote maan boven ons zweefde terwijl het Sportpaleis in een paarse sterrenhemel werd omgetoverd. Magisch!

Na het concert moesten we nog een stevig stuk stappen om bij de plek te komen waar onze chauffeur op ons wachtte. De vader van mijn jonge vriendin was zo vriendelijk geweest om zich op te offeren om ons te komen halen. Heel de rit nog zitten nagenieten in de auto!

Ik moest dus niet lang nadenken waar af te spreken met mijn vriendin op vrijdag de dertiende. Terwijl haar zoon zijn beste schaakzetten bovenhaalde in zijn schaakclub, zaten zij en ik op het terras van Yammi Yammi te genieten van een dampende kom ramen. Mijn verdict: zeer lekker! Lekkere bouillon en heerlijke noedels. Veel meer keuze in soorten ramen dan in de andere ramenrestaurants die Leuven rijk is. De gyoza waren trouwens ook heel lekker.

Na ons bezoek aan Yammi Yammi trokken mijn vriendin en ik naar Bar Nine. Ik voor een after dinner cocktail, zij voor een kopje koffie. Nadat de zoon terug was van de schaakclub liepen we nog even langs het Ladeuzeplein voor een ijsje voor de jongeman (zelf had ik daarvoor helaas geen plekje meer) en namen we afscheid.

Cheers op een fijne vrijdagavond!

Na een vlotte treinrit ontmoetten we onze vrienden in het prachtige station van Antwerpen-Centraal. Het was een prachtig zonnige dag en hoewel het nog frisjes was, hing de lente nu echt wel in de lucht. Alvorens ons naar de Zoo te begeven, moesten onze hongerige magen gevuld worden. Stipt om 12u stonden we voor de deur van restaurant Malaciorta, maar daar viel binnen geen enkel tegen van leven te bespeuren. We oefenden nog even geduld uit, maar na een tiental minuten was dat geduld op en besloten we iets te gaan eten bij de buren van Takumi Ramen Kitchen. Want ramen, daar wordt een mens gelukkig van! Voor de kinderen van onze vriendin was dit de eerste kennismaking met de Japanse keuken en gelukkig was dit een schot in de roos. De jongen kende ramen al uit animéseries en was heel enthousiast om dit gerecht zelf uit te proberen. De jongedame was iets voorzichtiger en hield het bij rijst. Mij smaakte het alleszins enorm én ik proefde voor de eerste keer Pocari Sweat (dat was er in Japan zelf niet van gekomen). Een lekkere, stevige maaltijd voor een betaalbare prijs.

Daarna brachten we een fijne namiddag door in de Zoo die er werkelijk op haar paasbest bij lag. De tuinlieden hadden kosten nog moeite gespaard en de Zoo stond volop in bloei. En oja, we zagen uiteraard heel veel dieren. Mijn persoonlijke favorieten: de vissen en de reptielen.

Als afsluiter van deze fijne namiddag gingen we samen nog iets drinken op het zonnige terras van de Wasbar. Ik dronk daar een werkelijk treurige prosecco, geschonken in een gewoon wijnglas. Wellicht stond de fles prosecco al twee dagen open in de koelkast, want er vielen nog amper bubbels te bespeuren in mijn glas. I swear, dit is mijn allerlaatste bezoek aan deze keten geweest. Ik kan me geen enkel geslaagd bezoek aan een Wasbar-zaak herinneren.

Na afscheid genomen te hebben van onze vrienden, spoorden mijn vriend en ik terug richting Leuven. Een fijne dag!

We hadden om 11.45u afgesproken bij Umamido in de Tiensestraat. Ik was een beetje vroeger dan Goofball op de afspraak en had voor ons al een tafeltje gereserveerd op het terras. Dit tot grote schrik van de dienster, want ojee, het restaurant ging pas open om 12u en ik mocht nog niet gaan zitten, want de tafels waren nog niet coronaproof gemaakt en ik had nog geen handgel gekregen en seffens stond de politie hier en grote paniek. Ik ben dan maar opgestaan en aan de overkant van de straat gaan wachten, kwestie van het meisje geen hartinfarct te bezorgen.

Maar eerlijk, als je restaurant opent om 12u vind ik wel dat je tafels gekuist mogen zijn om 11.45u. En zet gewoon aan de ingang van je terras een bus met handgel, voorzien van een bord met “handgel verplicht” en klaar is kees. Enfin ja, het is niet makkelijk voor mensen die in de horeca werken, ik besef het, maar het is de eerste keer dat ik met iemand geconfronteerd werd die zo paniekerig reageerde. Ik voelde me echt niet welkom.

Gelukkig was dit kleine incident snel vergeten toen Goofball en ik samen noedels zaten te slurpen, mijmerend over deze a-typische zomer en aangepaste vakantieplannen.

on

Bij het teruglopen naar mijn fiets die onder het Rector De Somerplein stond, kon ik het niet laten nog een paar kiekjes te nemen van het prachtige hart van Leuven.

Inclusief take-away.com koeriers, anders klopt het plaatje niet, he.

Fonske blijft er stoïcijns bij.

Dus ja, lauwwarme ramen levert toch niet hetzelfde geluksgevoel op als heerlijk warme ramen. Beetje een mislukt experiment, dus. Of de volgende keer toch maar met de fiets gaan?

Als uitsmijter een foto van de zonsondergang (zo blij dat de zon schijnt):

En een foto van onze wandeling bij valavond:

Maar één ding is zeker: ramen helpt altijd!

Op zulke crisismomenten probeer ik altijd een luisterend oor te bieden aan mijn vrienden. En als er één ding is waarvan ik verstand heb in tijden van hartzeer, dan is het wel comfort food! Dus belandden we (na een eerdere mislukte poging, wegens op vakantie) in de Nanaban in Zaventem. Tijdens het noedel slurpen moest ik wel een paar keer slikken bij het verhaal van mijn vriend. Al de opgekropte frustraties van de voorbije jaren leken er allemaal in één keer uit te komen. Eén lange stroom woede en ontgoocheling ten opzichte van de vrouw waarmee hij toch twee kinderen gemaakt heeft. Ik probeerde me zo neutraal mogelijk op te stellen, want elk verhaal heeft uiteraard twee kanten, maar ik had echt met hem te doen. Wat er ook van zij, hij zal nog veel tijd nodig hebben om dit te boven te komen, denk ik.

De Nanaban is een fastfood plek, dus na onze dampende kom ramen verkasten we op goed geluk (dank u googlemaps) naar Bar Marcel. Een onverwacht gezellige bar waar we ons in een zetel in een hoekje nestelden om ons gesprek verder te zetten. De dark mojito kon alvast op mijn goedkeuring rekenen en de wijnkaart van Bar Marcel mocht er zijn. Zulke zware conversaties gaan altijd vlotter met een beetje alcohol, nietwaar? Niet gedacht dat ik in Zaventem zo’n aangename plek zou vinden om samen met onze kameraad iets te drinken.

Bedoeling van de lunch was om wat bij te praten, maar ze wilde ook graag weten hoe het er tegenwoordig aan toe ging op het werk. En daar moest ik eerlijk in zijn, de grote pijnpunten waarmee zij zo worstelde in haar team waren helaas nog altijd niet weggewerkt. Ik gaf haar informatie over de vacature die er momenteel in mijn team is, door het vertrek van mijn lieve collega, maar ik had niet direct de indruk dat deze functie haar interesseerde.

Haar uitspraak dat ze al hoofdpijn kreeg als ze nog maar aan ons kantoorgebouw dacht, baarde me wel zorgen. En ik probeerde haar voorzichtig duidelijk te maken, dat het voor haarzelf wellicht beter was een ander carrièrepad te bewandelen. Ze gaf toe dat ze zelf ook worstelde met haar terugkeer en ondertussen al een aantal keer gesolliciteerd had. Ze was zelfs al een keer tweede geëindigd.

Ik vond het eerlijk gezegd moeilijk om echt goed advies te geven, maar soms is een luisterend oor op zich al voldoende. Ik kan moeilijk in haar plaats beslissen wat de juiste keuze is, maar één ding weet ik zeker: zo’n slimme dame verdient een topjob!