Uitsmijter:

De laatste herfstkleuren van het jaar, gespot op mijn middagwandeling van en naar de kledingcontainer, meer dan een half jaar later dan gepland. Ook gespot: een Goofball in het wild! Superfijne toevallig ontmoeting, waarbij we vooral veel geklaagd hebben over de hoge werkdruk momenteel. Maar hey, gedeelte smart…

Als dessertje trakteerden we onszelf op een paar pralines van Bittersweet. Om het decadente thema van deze week gewoon verder te zetten. Omdat ik apprecieer hoe hard die kleine, Leuvense zelfstandigen werken, steek ik hen graag een hart onder de riem, door zomaar op een weekdag een doosje chique pralines te kopen. Want zij (en ik) zijn het waard!

Interessant feit van de dag: vandaag kwamen mijn reeds lang geleden bestelde mondmaskers van Plan Internationaal België aan. Ik moet zeggen dat deze modelletjes een pak beter zitten dan die mondmaskers met plooitjes, die bij mij altijd afzakken en niet goed aansluiten omdat ik een heel kleine neus heb. Het is ook leuk om een statement te kunnen maken met zo’n mondmasker. Ik kijk al uit naar mijn eerste tripje met het openbaar vervoer om uit te pakken met mijn nieuwe maskers.

En wat geld voor een glas wijn, dat geldt driedubbel voor een goed glas whisky. Dus toen ik maandagavond voor enkele administratieve formaliteiten in het gemeentehuis van mijn geboortedorp moest zijn, schoof ik nadien graag bij aan tafel voor de heerlijke huisgemaakte curry van mijn schoonzusje. Als traktatie had ik pralines meegebracht. En laat chocola en whisky nu toevallig een geweldige combinatie zijn…

Via de intercom zag ik dat het één van de mede-eigenaars van ons appartementsgebouw was die haar appartement verhuurt. Een oudere dame van het type dat elke frank in twee bijt (aja, want zij rekent nog in franken), geen internet heeft en dus moeilijk bereikbaar is en het te veel vindt om te betalen voor een aangetekend schrijven gericht aan onze nog steeds heftig tegenspartelende bouwheer. Enfin, een vervelend dametje dat ons belt op ongelegen momenten en je in het midden van de winkelstraat tegen houdt om heel haar uitleg te doen terwijl je net erg gehaast bent.

Ze had al eerder voor de deur gestaan toen ik nog niet thuis was, maar toen had mijn vriend haar niet binnen gelaten. Toch voelde ik me verplicht haar te woord te staan vanuit mijn functie als voorzitter van de Raad van mede-eigendom. We hadden al laten vallen tegen onze gasten dat er een vervelend dametje voor de deur stond, toen ik naar beneden ging. Bleek dat ons dametje in kwestie een doos pralines bij had voor mij en mijn vriend omdat we haar een draft versie voor een brief gericht aan de bouwheer bezorgd hadden.

Het schaamrood steeg me naar de wangen, want ze was speciaal twee keer langs gekomen om die pralines af te geven. Toen ik terug boven was, moffelde ik de pralines, die ik normaal met de gasten gedeeld zou hebben, haastig weg. Want hoe kan je een gulle gift als deze rijmen met het beeld van een gierig dametje dat we geschetst hadden? Zo zie je maar, oordeel niet te snel…

Om de één of andere reden schijn ik ook altijd vrijwilligers voor liefdadigheidsorganisaties allerhande aan te trekken. Ik denk dat er op mijn voorhoofd geschreven staat: “Ik ben een watje. Als u mij een mooi verhaaltje vertelt over het goede doel waar u voor ijvert, kan u mij zonder al te veel problemen geld aftroggelen.” ‘t Is niet dat ik het niet weet, he.