Vandaag rijden we met onze huurwagen naar de zuidkust van het eiland Pico. Onderweg naar het beginpunt van onze wandeling worden we getrakteerd op prachtige uitzichten op de kustlijn met Pico op de achtergrond. We stoppen een onderweg een aantal keer om foto’s te nemen. We passeren Lajes do Pico, waar we straks een bezoek willen brengen aan het Museu dos Baleeiros (een museum over de walvisvaarders op Pico). Maar eerst: wandelen! Want door al die stops onderweg is het al half twaalf voordat we effectief vertrekken aan het startpunt van de wandeling in Calheta do Nesquim.

De wandeling is prachtig met een aantal best wel steile stukken, maar die zijn natuurlijk noodzakelijke om te kunnen genieten van de prachtige vergezichten en de prachtige siergember die overvloedig groeit langs de paden. Het laatste stuk van de wandeling is iets minder tof: een steile afdaling langs losse ondergrond. We moeten erg voorzichtig zijn dat we niet onderuitgaan door de losliggende stenen op het pad.
https://www.tuinadvies.be/plantengids/2002/hedychium-gardnerianum

Ondertussen is het al 15u. Hoog tijd voor een pauze om de inwendige mens te versterken bij restaurant Saragaço, dat zich vlak vóór het eindpunt van onze wandeling bevindt. Het restaurant heeft een prachtig terras, maar spijtig genoeg zijn alle tafeltjes met een parasol reeds bezet en we zien het niet echt zitten om op het heetste moment van de dag in de vlakke zon te gaan zitten. Dus stellen we ons tevreden met een tafeltje binnen in het restaurant. We bestellen een bifana com atum e ovo en dat heeft meer voeten in de aarde dan je zou verwachten. De chaotische bediening vergeet ons ei en vervolgens kost het ons best veel moeite om aan bestek te geraken. Maar niet getreurd, we zitten aan tafel met een vriendelijke Nederlands koppel uit Groningen. De man van het koppel is duidelijk een vlotte prater die ons vertelt dat hij goed thuis is in Gent, waar hij voor zijn pensioen betonproducten verkocht voor grote infrastructuurwerken.

De babbel is zo aangenaam dat we de tijd uit het oog verliezen en opeens moeten vaststellen dat het al 16.40u is. Dat bezoek aan het walvisvaardersmuseum moeten we dus noodgedwongen van onze planning schrappen. We maken de wandeling af en rijden dan naar het meest oostelijke punt van Pico in de hoop daar de vuurtoren te kunnen bekijken. Helaas blijkt het niet mogelijk om met de wagen tot aan de vuurtoren te rijden en een wandeling zo laat op de dag lijkt ons geen goed idee. Dus rijden we verder naar het natuurlijk zwembad Piscina Cais do Pico, waar we vlakbij kunnen parkeren. Om echt te zwemmen hebben we te weinig tijd, maar we maken wel van de gelegenheid gebruik om onze voetjes in het heldere water van de Atlantische oceaan af te koelen.

We sluiten onze dag af met een deugddoende douche en een heerlijke laatste avondmaal in restaurant Atmosfera van Alma do Pico, want morgen vertrekken we naar Faial. Het eten is opnieuw heerlijk, maar het is aan de warme kant in het restaurant. Het is duidelijk dat zon vandaag volop heeft geschenen. We genieten van het prachtige uitzicht op de vulkaan en drinken een glaasje moscatel om te klinken op onze laatste dag op Pico.

Na een uitgebreide fotoshoot rijden verder naar Fetais, het vertrekpunt van de wandeling die we vandaag uitgekozen hebben.

De wandeling gaat eerst langs de befaamde UNESCO werelderfgoed wijngaarden richting de ruige rotskust, waar we in de buurt van Lajido in lavasteen uitgesleten karrensporen van ossenkarren ontdekken. Na een bezoekje aan de kerk van Santa Luzia leidt de wandeling ons naar een prachtig pad in een bos, ommuurd met door mos begroeide lavastenen. Een bos als uit een sprookje. Pico verschuilt zich helaas het grootste deel van de voormiddag achter de wolken, al vangen we tijdens de wandeling op een gegeven moment wel een glimp op van de piek van de vulkaan.

De wandeling is jammer genoeg geen volledige lus, waardoor we op het einde nog 22 minuten langs een saaie weg moeten terug stappen naar onze wagen. Onderweg stoppen we bij een klein cafeetje dat uitgebaat wordt door een stokoude dame. De witte wijn die ik er bestel, is spijtig genoeg echt niet te drinken. Ik vermoed dat de dame in kwestie de wijn zelf gemaakt heeft. Al een geluk dat de wijn spotgoedkoop was, maar voor de lunch gaan we toch op zoek naar een andere plek.

Terug in de wagen doe ik beroep op googlempas en zo komen we terecht op het gezellige terras van Tasquinha Requinte, waar we een ongelooflijk lekkere bifana Requinte eten. Het broodje is gevuld met varkensvlees, kaas, spek, gebakken ei en chips. En het is werkelijk om duimen en vingers af te likken.

Na onze lunch gaan we voor een verfrissende duik in de nabij gelegen Piscinas Santo Antonio. Je kan er zwemmen in één van de makkelijk toegankelijke zwembaden gevuld met zeewater of kiezen voor het avontuur en je in de woelige Atlantische oceaan begeven. De zwempartij is heerlijk verfrissend na alweer een warme wandeling. Mijn vriend en ik zijn erg onder de indruk van de infrastructuur: overal zijn er goed werkende en propere gratis douches en toiletten. Fantastisch.

En kijk eens aan, als kers op de taart toont Pico zich eindelijk in al zijn schoonheid. De eerste keer sinds we op dit eiland aankwamen! We rijden nog even langs het Sao Pedro de Alcantera klooster in São Roque do Pico, omdat volgens mijn gids we daar Pico op de achtergrond zouden zien. Echt spectaculair vinden we de plek echter niet. Een kleine teleurstelling.

We rijden verder naar Lagoã do Capitão, dat we onze eerste dag op Pico ook al bezochten. Bij ons eerste bezoek verschool Pico zich achter de wolken, maar vandaag is het geluk aan onze kant. Pico toont zich in al zijn glorie, inclusief enkele fotogenieke wolkjes. Ik neem zeker vijftig foto’s van de vulkaan en zijn weerspiegeling in het meertje. Heel blij dat we teruggekeerd zijn!

Voor het avondmaal keren we terug naar Madalena en jawel, onderweg komen we weer een aantal koeien tegen die de weg versperren. Blijkbaar is de truc dat je gewoon rustig moet doorrijden, want als je stopt, dan gaan de koeien niet uit de weg. Gelukkig is er een tegenligger die voor ons de weg vrijmaakt.

We hebben geen reservatie voor het avondmaal, dus het is even zoeken naar een restaurant waar nog plaats is. Bij onze eerste poging belanden we bij een restaurant waar gigantisch veel volk staat te wachten. We hebben beiden niet zoveel zin om aan te schuiven, dus wandelen we verder. En zo belanden we we bij restaurant O Ancoradouro, dat gelegen is vlakbij het vertrekpunt van onze wandeling doorheen de wijngaarden gisteren. Na slechts een tiental minuten wachten, slagen we erin een tafeltje te veroveren op het het gezellige terras met zicht op zee. Met dank aan het koppel dat geen geduld had om te wachten, waardoor wij sneller een tafeltje konden bemachtigen.

Grappig: we belanden aan een tafeltje naast het Belgische koppel dat we op onze aankomst in Pico naar Madalena gebracht hebben. We maken van de gelegenheid gebruik om wat tips en ervaringen uit te wisselen. Als voorgerecht bestel ik een vissoep, terwijl mijn vriend gaat voor een lokale kaas. Voor het hoofdgerecht kiel ik voor een stoofpotje van inktvis, terwijl mijn vriend het houdt bij een klassiek stukje tonijn. Het eten smaakt en we genieten van het prachtige terras. Bij ons avondmaal drinken we een heerlijk flesje Verdelho.

We sluiten de maaltijd af met twee plaatselijke likeurtjes: licor de Néveda en Licor de Amora. Het perfecte einde van een mooie dag.

Voordat we aan onze eerste dag op Pico beginnen doen we een zak met vuile was binnen bij de receptie. Handig, zo’n betaalbare wasdienst in je hotel.

Vandaag hebben we een trail uitgekozen die ons langs de Unesco werelderfgoed wijngaarden van Pico zal brengen. Onderweg naar het begin van de trail realiseren we ons echter dat we onze drinkbussen in onze bungalow vergeten zijn. Dus zit er niets anders op dan snel even te stoppen bij onze favoriete supermarkt Continente om wat flesjes water te kopen. De dag dient zich immers weer behoorlijk heet aan. Te warm ook voor de vulkaan Pico, die vandaag besloten heeft zich achter de wolken te verschuilen.

De wijngaarden van Pico bestaan uit een dambordpatroon van muren opgetrokken uit vulkanisch gesteente. De muren werden gebouwd om de duizenden kleine, aaneengesloten, rechthoekige percelen (currais) te beschermen tegen wind en zeewater. Dit bijzondere door mensen gemaakte landschap dateert uit de 15de eeuw. De wandeling tussen deze zwarte muurtjes is grotendeels vlak en daardoor redelijk gemakkelijk, ware het dat de temperaturen weer vlotjes over de dertig graden gaan en er hier geen greintje schaduw te bespeuren valt. We zweten wat af. Het verbaast ons hoe anders de wijngaarden er hier uitzien dan wij gewoon zijn. Geen mooie ordentelijke rijen gesnoeide druivenstokken, maar chaotische groeiende wijnranken die enkel begrensd worden door de muurtjes.

Tijdens de wandeling komen we een mooie, ouderwetse rode windmolen tegen. Spijtig genoeg zijn een aantal werklieden bezig met het opknappen van de windmolen, waardoor het niet makkelijk is een mooie foto te maken. We kunnen de windmolen wel beklimmen. Tot onze verbazing treffen we in de windmolen een mevrouw die druiven en prullaria verkoopt. Mijn vriend koopt een zakje druiven, maar ik vind ze eerlijk gezegd niet zo lekker. Ik denk dat ze beter geschikt zijn om wijn van te maken dan op te eten.

Tijd voor een drankpauze. We komen langs een bar met een mooi uitzicht op de zee en de nabij gelegen piscina naturais. Laja das Rosas Lounge & Bar is een ideale plek om iets te drinken en te genieten van de schaduw van de parasols op het terras.

Het duurt even voordat we ook effectief druiven spotten in de chaos van de wijngaarden. Ik begon al te twijfelen of we er in het verkeerde seizoen waren, maar we zien dan toch mooie dikke druiven hangen. Het lijkt me wel niet evident om de druiven hier te oogsten. Machinaal oogsten is sowieso onmogelijk, dus alles moet met de hand gedaan worden.

We passeren tijdens de wandeling niet alleen veel wijngaarden, maar ook veel piscinas naturais. Echt mooi om te zien hoe de mensen hier gebruik maken van elke mogelijkheid om in de Atlantische oceaan te zwemmen.

Aangezien de wandeling een lus maakt, besluiten we te lunchen op het eenvoudige, maar gezellige terras van Laja das Rosas Lounge & Bar. Ik probeer voor de eerste keer één van de typische broodjes van de Azoren: bifana de peixe. Best lekker!

Vlak voor het einde van de wandeling worden we overvallen door een stevige regenbui. Helaas, we hebben gegokt en verloren: om de rugzak niet te vol te proppen hebben we onze regenjasjes in de wagen laten liggen. We zijn in een paar seconden nat tot op ons ondergoed. Gelukkig is het nog steeds heel warm en hebben we het niet koud.

Met onze kleren nog nat van de regen besluiten we als afsluiting van onze dag een bezoek te brengen aan het wijn museum om wat meer te weten te komen over het unieke wijnerfgoed van de Azoren. Het wijnmuseum heeft een aantal oude wijnpersen en vertelt over het leven van de wijnboeren. Het museum gaat ook nader in op de grote ramp die de wijngaarden van Pico ei zo na vernietigde: de druifluis, die ook op het Europese vastenland stevig huis hield. Niet het meest originele museum, maar als je van wijn houdt, mag je dit niet overslaan.

Na onze wandeling keren we terug naar ons hotel en maken we dankbaar gebruik van het mooie zwembad.

Na een verkwikkende douche dineren we op het gemak in restaurant Atmosfera dat bij ons hotel hoort. Ik geniet van een heerlijke wortel-gembersoep als voorgerecht, gevolgd door een uitstekende risotto met inktvis. als dessert bestellen we een glaasje moscatel vergezeld van Portugese koekjes. We nemen ons glaasje moscatel mee naar het terras en genieten van een mooie zonsondergang boven Faïal.

Benieuwd wat de dag morgen zal brengen!

We vertrekken op tijd naar de haven van Velas. Toen we gisteren in Velas waren, was het ons immers niet zo heel duidelijk waar we de huurwagen moesten inleveren. En ja, we slagen er niet in de Autatlantis parking te vinden, noch het Autatlantis verhuurkantoor. Een beetje ten einde raad stappen we een ander autoverhuurkantoor binnen in de hoop dat zij ons de weg naar hun concurrent kunnen wijzen. De onduidelijke instructies die we krijgen, helpen ons echter niet veel verder. Uiteindelijk besluiten we gewoon de huurwaren ergens te parkeren vlak bij een politiekantoor en te voet naar de ferry terminal te gaan.

In de ferry terminal vinden we gelukkig wel een standje van Autatlantis en daar zeggen ze ons dat we de huurwagen gewoon op de parking bij de terminal moeten achterlaten. We maken hen erop attent dat die parking volledig vol staat, maar zij verzekeren ons dat het geen probleem is om onze wagen dubbel geparkeerd achter te laten. Dat doen we dus maar. We nemen afscheid van onze aftandse Citroën C3 en hopen op een betere huurwagen op onze volgende bestemming.

Opnieuw ondervind ik problemen bij het opladen van mijn iphone aan de externe batterij. Best wel stresserend, omdat het niet geheel duidelijk is of het probleem nu de kabels zijn of de iphone zelf. Ik hoop vurig dat het aan de kabels ligt.

Maar goed, tijd om te genieten van de mooie ferrytocht naar Pico. Pico is het eiland met de kegelvulkaan dat we de voorbije dagen goed zagen liggen vanuit onze ontbijtplek en telt zo’n 16.000 inwoners. Tijdens de ferrytocht komt er een school dolfijnen spelen in de kielzog van onze boot. Ik zie de dolfijnen in de verte meters hoog uit het water springen. Geweldig!

Tot mijn grote opluchting herpakt mijn iphone zich tijdens de ferrytocht en lukt het opladen weer. Bij aankomst in de ferry terminal van Pico halen we onze valiezen op. Grappig: we staan naast dezelfde mensen die we gisteren op onze mistige wandeling zijn tegen gekomen. Tot onze verbazing blijken het ook Vlamingen te zijn.

Wij gaan onze huurwagen ophalen op de parking van AutAtlantis en zien daar de twee Vlamingen praten van de autoverhuurder. Ze lijken een beetje van hun melk en we informeren wat er aan de hand is. Blijkt dat ze hun huurwagen op de verkeerde plek gereserveerd hebben: in de haven van Madalena in plaats van in de haven van São Roque. We bieden hen een lift aan naar Madalena. Ons hotel, Alma do Pico, ligt toch in die richting. Mits wat gepuzzel slagen we erin alle gemeenschappelijke bagage in de huurwagen te krijgen. Het koppel blijkt An en Maarten te heten en zijn al verschillende keren op de Azoren geweest. We zetten hen af aan hun autoverhuurbedrijf in de haven van Madalena en wensen hen nog een fijne trip toe.

Rond 14 arriveren we bij natuurresidentie Alma do Pico. Aan de receptie treffen we een vriendelijke dame en we kunnen meteen al inchecken. We krijgen een charmante houten bungalow toegewezen, gelegen in het groen. Het hotel zelf heeft een mooi zwembad waar we zeker op een later moment gebruik van zullen maken. Nu gaan we eerst op zoek naar iets om te eten.

Omdat ons hotel nogal ver van eet-, en drinkgelegenheden gelegen is, rijden we opnieuw naar Madalena. Daar belanden we rond een uur of 15u op het gezellige terras van O Cinco (Café 5). Gelukkige is een late lunch hier niet ongewoon. Boven onze hoofden wapperen feestelijke blauwe linten in de wind en ik geniet van een slaatje met groenten en falafel. De salade met tonijn die mijn vriend bestelde, blijkt echter in de keuken opeens een tonijnsteak geworden te zijn. Geen erg, het smaakt! We genieten samen van een grote kan sangría met passievruchten. Tijdens onze maaltijd krijgen we er gratis entertainment bij: een paar tafeltjes verder krijgt één van de klanten het aan de stok met een dienster. Ik kan niet helemaal verstaan wat ze zeggen, maar de kerel spreekt luid gesticulerend over ‘un robo’. Waarschijnlijk vind hij de prijs van de glazen wijn die hij bestelde te duur? Enfin, we trekken er ons niet al te veel van aan.

Na de lunch rijden we naar de dichtstbijzijnde Continente, waar ik twee nieuwe (dure) Apple lightning kabeltjes koop in de hoop dat deze beter bestand zullen zijn tegen de vochtige temperaturen dan de knock-off kabels die ik gewoonlijk koop. Op het eerste gezicht lijken de nieuwe kabeltjes perfect te werken. Hoera! Alweer een zorg minder. De airco in de Continente doet ons deugd, want buiten is het een gezellige 31 graden, wat in combinatie met de hoge luchtvochtigheid best wel pittig is.

Tijd voor een eerste verkenning van Pico! We rijden met onze huurwagen naar Lagoa do Capitão, waar we mooie foto’s van de weerspiegeling van Pico in het meer zouden kunnen maken. Naarmate de hoogtemeters toenemen, zien we de temperatuur dalen tot maar liefst 21 graden. En jawel, op de kaarsrechte weg naar het meer komen we alweer een troep koeien tegen. Eén van de locals stopt uit om de koeien aan te manen uit de weg te gaan. Dat werkje laten we graag aan hem over.

Spijtig genoeg hangt er veel mist bij Lagoã do Capitão waardoor het niet lukt om een glimp van Pico op te vangen. We geven het al snel op en rijden terug naar beneden naar de kust, waar de zon schijnt en de temperaturen hoger zijn. We stoppen onderweg bij de Miradouro Do Corre Água, maar veel uitzicht valt daar niet te bespeuren. Gelukkig stelt onze tweede stop, Miradouro Prainha, niet teleur. Aan onze voeten zien we een lavaveld liggen doorkruist met paden en het zicht op de omgeving is er werkelijk prachtig.

Onderweg naar de Cella bar stoppen we nog kort bij de Miradouro São Miguel Arcanjo. De Cella bar is een fantastische plek om iets te eten en te drinken: de bar heeft een heel bijzonder houten terras met een magnifiek uitzicht op het eiland Faial (dat we later deze trip nog zullen bezoeken). En de houten binnenkant geeft je het gevoel dat je in de buik van een walvis zit.

Door onze late lunch hebben we hebben niet veel honger, we bestellen wat lokale kaas, een paar tapas, een slaatje en een soepje en eten uiteindelijk toch nog meer dan oorspronkelijk de bedoeling was. We kunnen uiteraard de verleiding niet weerstaan om de prova de vinhos (wijn proeverij) te bestellen. Terwijl we proeven van de wijntjes genieten we van een werkelijke spectaculaire zonsondergang. De prachtige kleuren boven São Jorge zijn een streling voor het oog. We bestellen nog een laatste glas rosé om te klinken op de schoonheid van de natuur en keren vervolgens terug naar onze bungalow. Na het zweet van de dag van ons lijf gespoeld te hebben, kruipen we in bed. Onze eerste kennismaking met Pico smaakte alvast naar meer!